Instrumentaal is het zeker niet slecht, maar alle potentieel wordt verspeeld door de (opzettelijk) vreselijke zang. Daardoor blijft het een inside joke van hipsters in plaats van een goede popplaat.

Deze vind ik nog een stukje beter dan het debuut.
Opent heel sterk met Do the Strand.
Heel leuk bij Beauty Queen is de intro van Eno, een voorbode van dat ongelofelijk rockende instrumentale middenstuk.
Strictly Confidential vind ik iets minder.
Geen nood, want hierna komt Editions of You. Ik hou van alles aan dit nummer: de barokachtige intro, dat "mmm" van Ferry, de tekst "boys will be boys will be boy-oy-oys", de opeenvolgende sax-, synth- en gitaarsolo's en het korte whooo-koortje.
Interessante lyrics in In Every Dream Home a Heartache. "I blew up your body, but you blew my mind." Waarna het nummer ontploft.
The Bogus Man mocht best een stukje korter zijn, maar toch hou ik wel van de paranoïde atmosfeer.
Mooie opeenvolging van tragere en snellere stukken in Grey Lagoons.
For Your Pleasure is een magistrale afsluiter. Moeilijk om te geloven dat het al uit 1973 stamt.

Los van de muziek vind ik de hoes ook een topper.

Laat ik na bijna 2 jaar lurken ook eens proberen een albumreview neer te pennen.
Nadat ik The Best of Roxy Music grijsgedraaid had, heb ik me al hun albums aangeschaft, iets waar ik geen spijt van heb, integendeel.

Re-make/Re-model: Leuke opener. Op het eerste gehoor een gewoon rocknummer, maar ik hou ervan hoe het vol vreemde geluiden zit. Ook de outro is verrassend.
Ladytron: Die geluiden in het begin moeten in 1972 vast heel futuristisch geklonken hebben. De openingszin klinkt fantastisch en meteen is de toon gezet. Net zoals het vorige nummer eindigt het in een aangename kakofonie.
If There Is Something: Mijn favoriet op dit album. Drie nummers voor de prijs van één. Het stuk waarin Ferry zo gepassioneerd over zijn patatten zingt, is heerlijk, net als het stemmige einde met het koortje dat ‘when you where young’ declameert en de mellotron die strijkers na-aapt. Is het iemand trouwens al opgevallen dat er hier uitstekend gedrumd wordt?
Virginia Plain: Een verdiende klassieker, ik hou erg van die futuristische synths op het einde. Over het algemeen vind ik Eno’s bijdrage aan dit album (en aan het volgende) heel bepalend voor de sfeer. Bekijk ook de video van Top of the Pops eens, waarin het publiek niet goed weet hoe hierop te dansen.
2 HB: Aardig liedje, mooie piano, maar niets wereldschokkends.
The Bob (Medley): Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken… Spannende intro, maar wat erna komt, vind ik heel wat minder, vooral dat onduidelijk gerommel dat bombardementen moet voorstellen. Toch een eerste minpuntje.
Chance Meeting: Het naast elkaar plaatsen van die dramatische zang en redelijk conventionele piano eenderzijds en die rare, dissonante klanken anderzijds vind ik heel geslaagd. Een bevreemdende maar interessante luisterervaring.
Would You Believe?: Blijkbaar niet zo populair hier, maar ik vind het één van de beste nummers. Zowel de trage als snelle stukken vind ik apart super en samen werkt het nog beter.
Sea Breezes: Sorry, maar dit vind ik gewoon saai. Skipmoment.
Bitters End: Hmmm, ik weet dat dit ironisch bedoeld is en zo, maar ik weet het toch niet hoor. Het klinkt me net iets te knullig.
Pyjamarama, dat hier niet op staat, maar als single gereleased is, is ook de moeite waard.

De eerste helft vind ik duidelijk beter dan de tweede, maar gemiddeld komt ik toch aan dikke 4.
Jammer toch dat er zo weinig naar Roxy Music geluisterd wordt, terwijl andere groepen uit de jaren zeventig, zoals Pink Floyd en Led Zeppelin, veel populairder zijn. Iemand een idee waaraan dit ligt? (Misschien ligt het gewoon aan mij, want ik vind niet veel aan PF en LZ. )

Ik heb mijn best gedaan om iets degelijks neer te typen. Hopelijk heeft iemand er iets aan.

Wederom een puike plaat van Roxy Music. Ook zonder Eno redden ze zich meer dan behoorlijk.
A Song for Europe vind ik het hoogtepunt. Het doet me aan casino's en kuuroorden denken, oorden van vergane glorie.
Psalm vind ik dan weer te langdradig.
De rest gaat van aardig (Sunset) tot onmisbaar (Street Life). Toch is er ook nog wat experiment: het tweede deel van Amazona bijvoorbeeld. Desalniettemin hou ik ook van "brave" nummers zoals Just Like You en Serenade

P.S.: Probeer ook Hula Kula eens, B-side van Street Life. Het klinkt precies zoals de titel doet vermoeden.