menu

Hier kun je zien welke berichten Joy4ever als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cult of Luna - Vertikal (2013)

4,0
Het is duidelijk te horen dat de heren de tijd hebben genomen voor deze Vertikal. Het is niet in één luisterbeurt te bevatten wat er allemaal op je af is gekomen. Het is wederom een consistent geheel.
Vanaf de eerste seconde van The One waan je je in een andere wereld. Dit is zoals muziek hoort te zijn. Maar is de wereld die ze hier openbaren de mijne?

Mwah. Niet helemaal. The One is een heerlijke duistere opener. Jammer genoeg volgt hierna I: The Weapon. Het nummer was al eerder vrijgegeven maar na tig luisterbeurten vind ik het nog steeds niks. Het past wel goed op dit album qua sfeer maar het is niet mijn ding. Vicarious Redemption herstelt het evenwicht weer enigszins maar als je een nummer van bijna 19 minuten maakt is het bijzonder lastig de aandacht van de luisteraar constant vast te houden. Het nummer kent zeer sterke passages maar het had van mij de helft korter gemogen. Daarna volgen twee nummers waar ik echt niks mee kan. The Sweep heeft niet veel om het lijf en Synchronicity is gewoon een zwak nummer. Niet des Cult of Luna's.

Maar goed, venijn zit hem zoals eerder gezegd in de staart van deze Vertikal. Het absolute hoogtepunt is imho Mute Departure. Dit is hoe ik Cult of Luna graag hoor. Negen minuten volop genieten. Een meesterlijk nummer. In Awe Of is ook een prima nummer. Afsluiter Passing Through blaast het verhaal op een fraaie cleane wijze uit. Fijn begin van het muziekjaar 2013. Niet de topper die ik hoopte dat het zou zijn maar enkel al voor Mute Departure ben ik de heren meer dan dankbaar. Het moet gek lopen wil dit niet de song van 2013 worden.

Light Bearer - Silver Tongue (2013)

4,0
Mijn liefde voor harde gitaarmuziek zat er al vrij vroeg in. Hoewel mijn voorkeur uitging naar hardrock maakte ik heel soms een klein uitstapje naar de metal. Maar waar ik in de hardrock diepgang en emotie vond was dat in de metal vaak ver te zoeken. Totdat ik op een goede dag via MuMe in aanraking kwam met Cult of Luna. Salvation. Toen begon er een nieuwe wereld voor me open te gaan. Metal met gevoel. Wauw. Vanaf dat moment heb ik me geheel ondergedompeld in de sludge metal. Vele prachtige albums mogen ontdekken. En juist op het moment dat de sludge metal een pas op de plaats leek te maken was daar opeens Lapsus van Light Bearer. Primum Movens ontroert me nog steeds. Tegen het einde, toewerkend naar de climax, staan de tranen in mijn ogen. Ongelofelijk. Emoties in muziek zijn voor mij essentieel te noemen. En de manier waarop Light Bearer mij met Lapsus raakte kon mij niet anders dan doen besluiten ze een plekje in mijn Top 10 te geven.

En toen kwam Silver Tongue. De moeilijke tweede? Zou Light Bearer mij teleurstellen? Al menig favoriete band heeft zijn status dit jaar en het afgelopen jaar verre van waargemaakt. Light Bearer
is echter een ander verhaal. Een heel ander verhaal..

Beautiful is This Burden. Prachtig begin. Tikje onheilspellend. Licht piano gepingel. Violen die voorzichtig aanzetten. Blazers die hun intrede doen. Tromgeroffel. Tot het moment dat er een hoopvoller geluid komt. Prachtig gitaar- en drumwerk zorgen vervolgens voor een bijna hemelse melodie. Hoe beautiful wil je een album beginnen?

Amalgam begint heel creepy. Lijkt wel of je je in de krochten van de hel bevindt. Vervolgens een mooi samenspel tussen gitaar en drums. Elkaar opzwepend naar een zwaarder geluid. Agressie. Geweerschoten worden afgevuurd. Berg je maar. En toch blijft het enorm melodieus. Bijzonder knap.

Matriarch begint met heerlijk vioolspel. Bijna bezwerend. En weer die onheilspellende sfeer. Vrij snel wordt cleane zang ingezet. Erg fraai. Mooie behouden screams volgen. Op driekwart van het nummer gaat de hemel al een stukje open met prachtig vioolspel. Van 08:00 t/m 09:30 gaat bij mij vervolgens het volume omhoog. Wat een gruwelijk mooi stuk!

Clarus. Over een spooky begin gesproken. Brrrr.. Holy! Holy! Holy! Waarna een fraai gezongen gedeelte volgt. Eerste verwijzing naar de albumtitel: I seek a tongue lined with silver, so that my words are clear and just. Het nummer eindigt zoals het begon: spooky. Brrrr…

Agressor & Usurper. Met recht een monsterlijk nummer. Lijkt het grote broertje van Amalgam. Veel agressie. Maar ook hier weer enorm melodieus. Her en der weer een sprankje hoop dat de luisteraar wordt gegeven maar het is minimaal deze keer. I cannot, I will not, I will not yield! En dat is ook echt de toonzetting in dit nummer. Maar gelukkig volgt hierna de verlossing..

Silver Tongue. Over dit nummer zou ik een boek kunnen schrijven. Bij de eerste luisterbeurt was ik al verliefd op dit nummer. Wat een pracht. Ongekend. Het begint feitelijk al met het intro. Lieflijk. Ik waan me voor twee minuten in een zonnig oord. Op het strand. Uitkijkend over de oceaan. Om vervolgens prachtig gebrul over me heen te krijgen. Heerlijk. Wederom zeer sterk instrumentaal ondersteunt. Het is bijna vanzelfsprekend bij deze band, niet normaal. Hemels gitaarspel volgt, zo mooi! Ook hier weer weergaloos drumwerk. Van 09:20 t/m 13:20 breekt de hemel definitief open met koor(?) en al. Tegen het einde "ontspoort" het nummer op fantastische wijze. Kippenvel. Overal. En dan die drums weer.. Het wordt me bijna teveel. Dit is de essentie van muziek. Ongelofelijk. Weergaloos. We the silver tongued!

Ik kom superlatieven tekort om dit album te beschrijven. De vele hemelse melodieën, het waanzinnig mooie drum- en gitaarwerk, de prachtige zang, het fenomenale brulwerk, de talloze momenten dat ik emotioneel geraakt wordt.

Mij rest niet anders dan de volle mep geven en Silver Tongue in mijn Top 10 te zetten.

Torches lit! Light bearers!

Suede - Night Thoughts (2016)

4,0
Groot fan van DogManStar en het self-titled debuut. Na het frisse Coming Up ging het wat mij betreft snel bergafwaarts met Suede. Bloodsports was drie jaar geleden een aardige comeback maar heel overtuigend vond ik het nog niet. En toen diende Night Thoughts zich aan. Outsiders vond ik gelijk een geweldig nummer. Pale Snow beeldschoon. Ik was dan ook erg benieuwd naar het gehele album. Ik was alleen wel wat bevreesd dat het uiteindelijk toch tegen zou vallen. Vrees die totaal ongegrond bleek na de eerste beluistering. Belachelijk goed vond ik het toen. Het neigde naar perfectie en wie weet is dat het ook wel....

When You Are Young is een prachtige opener. Je ontkomt er niet aan de link te leggen met Introducing the Band. Prachtige melodie sowieso. When you are young. There is nothing right and nothing wrong. Brett heeft mijn aandacht.

Outsiders is het eerste hoogtepunt van dit album, en wat voor één! Het nummer groeit en groeit maar. By the roadside shrine there's a place, Selling bouquets of cellophane, That's where they meet in this desolate place, And the more they see, the more they say.. Prachtig. Het refrein is ook bijzonder sterk. Putting your faith in the moment. Het mooiste stukje vind ik deze: And his clothes are covered in dew, As she writhes in twisted sheets, Feel the pulse and the power of you, And what you see isn't what's underneath.. Dit past voor mij met gemak bij het beste werk van de heren. Fenomenaal nummer.

No Tomorrow. How long will it take to mend? How long will it take? It depends.. Nice. Goed nummer. Niet een outstanding track maar ik luister er desondanks graag naar. Met name het slotakkoord van Like there’s no tomorrow komt heerlijk binnen.

Pale Snow. Beeldschoon zoals ik al zei. The courage of your tenderness. Oef. Vooral het stukje op het eind met And they always get away, It never works out for me, It never happens to me is om stil van te worden zo mooi. Mede ook door de prachtige melodie die dit deel van de tekst draagt. Hoogtepunt nummer twee voor mij.

I Don’t Know How To Reach You. Brett die zijn uiterste best doet zijn geliefde te pleasen maar het wil maar niet lukken. Het komt maar niet aan bij haar. Om vervolgens tot de pijnlijke conclusie te komen: I never thought it would happen. Happen to me. Au. Maar toch laat Brett een stukje van kracht horen: I turn away, I fold the page, I close the book. Net geen hoogtepunt (nog) voor mij maar dit is wederom Suede op zijn best. Heerlijk gitaarspel ook. Top.

What I’m trying to tell you. Brett die wat onzeker overkomt. Of is het valse ijdelheid? I don't know the meaning of much. I never make the best impressions. Wanhopend vraagt Brett zich af of al hetgeen hij zijn geliefde te zeggen heeft genoeg is. Maar ze loopt van hem weg. Weer die onbereikbare liefde. Iets wat een licht rode draad lijkt op deze Night Thoughts. Intrigerend is het zeker. Soms wat ongemakkelijk maar Brett geeft mij nergens het gevoel echt verloren te zijn. Zeker niet omdat hij hier in het slotakkoord aangeeft dat hij degene is die de touwtjes in handen heeft. Now I’ll be the pilot..

Tightrope. You seem to love me when I’m not around, You just seem to want me when I’m never there. Weer het gevoel van ongemak. Complexe liefde. Zwelgt Brett er nu in of niet? Hij houdt het in dit geval in het midden. On a tightrope. With her. Wel die angst om naar beneden te kijken. Prachtig stukje ook met: The high life is within you. Tightrope koppelen aan "hoogtepunt" zou een makkelijke inkopper zijn. Wel absoluut één van de mooiste nummers hier. Silence is everywhere. En zo is het Brett.

Learning To Be. Brett die probeert dichterbij zijn geliefde te komen maar in plaats daarvan meer van haar verwijderd raakt. Het zit hem ook niet mee. Het Falling like leaves wordt in ieder geval prachtig door hem gebracht.

I Can’t Give Her What She Wants. Houdt het dan nooit op? Wat Brett ook probeert, hij bereikt zijn doel niet. No I can’t give her what she wants, I can’t give her what she really needs, It'd push her away. Ook in dit nummer weer prachtige tekstgedeeltes. And the flames are crawling round the note she wrote. Flickering like fingers round the lining of her coat. Om tot slot toch weer licht melodramatisch te eindigen met And all that’s left is ashes of her sorry little note. So nobody can ever read the sentences she wrote. Ik hou ervan!

The Fur And The Feathers. Hoogtepunt nummer drie. HET hoogtepunt. Wat een majestueus nummer. Het refrein is echt machtig mooi met een evenzo mooie melodie: And who knows what we’ve begun, We are thrown together, From the moment we are young, The fur and the feathers, the fox and the geese, It’s the thrill of the chase. Veel mooier gaat het niet worden. I am totally in the grip of Suede's caress.

Net als op DogManStar weten de heren hier perfect een album te openen en weer af te sluiten. Niks geen gemengde gevoelens na de laatste muzieknoten. Brett kan nu met recht zeggen:I fold the page, I close the book.

Suede: de liefde is weer in alle hevigheid opgelaaid. Night Thoughts is met alle recht belachelijk goed.

The Ocean - Precambrian (2007)

4,0
Tsja, en ik had dit album nog wel op 3,5* staan. Ik las net terug dat ik de zang ook nog eens niet zo goed vond. Blij dat er iets bestaat als het herbeluisteren van albums. Want ik zat er toch wel aardig naast. Om het nog even voorzichtig uit te drukken.

Deze Precambrian durf ik gerust monumentaal te noemen. De heren van The Ocean hebben een zeer indrukwekkend album gemaakt. Onmogelijk om alles in één keer te kunnen bevatten, daar is het simpelweg veel te complex voor. Laat ik proberen wat hoogtepunten de revue te laten passeren.

Precambrian begint met de knallende opener Hadean. "If you can't beat them, join them. We're distracted with excuses". Machtige grunts worden op de luisteraar losgelaten met fraaie tempowisselingen. Het tweede nummer Eoarchaean gaat over de 24-uurs economie, en dan met name gericht op de winkels. "Afraid that there's something that we could be missing. We'd pay any price to buy everything". Een computerstem roept vervolgens "We stand in line and smile. Celebrate the emptiness of our lives". Wellicht geen hoogstaande tekst maar toch mooie one-liners dacht ik zo. Het gitaarrifje in Mesoarchaean doet me stiekem denken aan AC/DC. Lekker hoor. Neoarchaean, wauw! Dat begin is zo lekker! Vervolgens ontspoort het nummer volledig. Gitaren die alle kanten op lijken te gaan. Dat lachje op 03:50, meesterlijk. Doet me aan Mike Patton denken.

Vervolgens komen we aan op het tweede deel van Precambrian. Metal met klassieke invloeden. Deze combinatie doet het altijd goed bij mij. Siderian zet gelijk de toon. De instrumentale opmaat voor het nummer Rhyacian. Erg fraaie combinatie van normale zang en screams. Je komt daarnaast qua het instrumentale soms oren tekort. "For every day of our lives the present is painful. The future unknown. The sting of the past is what makes every moment unbearable. The future is overgrown." Statherian is een instrumentaal nummer met een quote van de film The Secret Life of David Gale. Bijzonder nummer. Ik hoor ook hier een soort van klokkenspel die vaker terugkomt op het album. Bijzonder. Een Middeleeuws aandoend eind maakt dit nummer fraai af. Calymmian: "What have you done to me? You ruined everything". Liefdesleed in optima forma. Ectasian is het volgende rustpunt. Lieflijk pianospel. Viool die komt opzwellen. Log en zwaar gebrul. En dan, ja.. Dan komt Stenian, het absolute hoogtepunt van Precambrian. Ik vind dit één van de mooiste en meest emotionele nummers ooit gemaakt. Het begin is heel mysterieus waarna opeens de piano invalt. Daarna wordt langzaam maar zeker naar "het begin" toegewerkt. Gitaren zwellen aan en beginnen aan een heerlijke melodie. Violen zwellen weer aan. "At this time of the year the skies are mostly grey" wordt er gebruld. Zo mooi kan muziek zijn. Schitterend ook het rustpunt halverwege met tromgeroffel. En net wanneer je denkt dat het nummer langzaam maar zeker eindigt wordt je snel in de realiteit teruggehaald. Prachtig is vervolgens de samenzang. Tranen springen bijna in mijn ogen, pure emotie. Cryogenian geeft een passend slot van dit zeer indrukwekkende tweeluik. Een klassiek instrumentaal einde.

Mij rest niets anders dan een diepe buiging.