Portishead - Third (2008)

Tweede luisterbeurt stemt me al wat positiever. Deep Water blijf ik maar een vreemd nummer vinden op Third, terwijl We Carry On één van de betere nummers van 2008 is. De rest is ook best overtuigend (ik moet steeds denken aan de 'machineconcerten' die populair waren in de Sovjetunie in de jaren 20 en 30).

Bij Deep Water krab ik mezelf ook altijd even achter de oren. Raar nummer wat opeens tussendoor komt ja.

Beth Gibbons, wat een vrouw. Hoe pijnlijk trekken haar woorden door mijn hoofd, hoe zwaarmoedig beschrijft ze haar onzekerheden. “Nobody loves me, it’s true, not like you do”, als ik het hoor voel ik me telkens een beetje verliefd. Als ik een veertigjarige Brit zou zijn, had ik het wel geweten hoor.

Beth is nog onzekerder tegenwoordig, lijkt het wel. Zette ze vroeger wel eens zo’n keel op dat ik bijna in de gordijnen vloog, nu pakt ze het subtieler aan. Ze fluistert vaker, ze hoeft niet meer zo op de voorgrond te zijn. “I’m always so unsure” wordt er nog wel aan het einde geschreeuwd. Ja Beth, je bent altijd zo onzeker. Het levert prachtige teksten op hoor.

De muziek hieronder is ook veranderd. De welhaast perfecte combinatie van zware beats, spookachtige toetsen en angstaanjagende scratches van de vorige plaat is hier niet meer aanwezig. Laat dan nou net mijn favoriete Portishead-album zijn, waarop ik het geluid het beste ontwikkeld en meest uitgekristalliseerd vind. De beats zijn nu nog zwaarder aangezet, in Machine Gun zelfs bruut gedistort en de scratches zijn verdwenen. De jazz-, hiphop- en soundtrack-invloeden zijn naar achteren gedrukt. Nu eisen industrial, post-punk en psychedelica de aandacht op.

Er wordt van alles uit de kast getrokken om het de luisteraar ongemakkelijk te maken. Echo-reverse in het koortsachtige Nylon Smile (“I’d like to laugh at what you said, but I just can’t find a smile), het versterkt het gevoel van onrust nog meer. De luisteraar oppakken en dan weer bruut neersmijten, in het met helikopterachtige geluiden gelardeerde Plastic. Een lo-fi folkliedje tussendoor? Het gebeurt met Deep Waters. Associaties? Neubauten, Barrett, The Fall, New Order, Tangerine Dream.

Zwaarmoedig, dat is een woord dat hier goed past. Doordenderend op zijn Teutoons in We Carry On en bezwerend, lichtelijk mystiek en oosters in Small. Twee uitersten, maar wat bindt ze? Ze zijn zo heerlijk deprimerend en liggen zwaar op de maag. Ik kan mezelf er niet toe zetten om dit kreng meer dan één keer per dag te draaien. Een mooie trip is dit, maar ook zo ontzettend hels. Zware kost? Jazeker. Verplichte kost? Het antwoord laat zich raden.

Ze zijn blijkbaar al weer bezig met een opvolger.
Hopelijk bevalt mij die beter dan deze.

Die 2 vorige vond ik al bijzonder flauw, de band ontzettend overroepen, deze heb ik zelfs niet meer gehoord.... Ach, ik hou teveel van echt melodieuze dingen, dit zal nooit echt mijn ding zijn, dat is alles

Voor "Uncut", muziekblad, was dit het album van 2008. Gewoon even ter inlichting.

O, mijn god. Wat een beleving. Ik ben nu echt 10 seconden klaar met het voor het eerst beluisteren van dit album. Het is het eerste wat ik van Portishead heb, maar jeetje. Dit is echt míjn muziek. Prachtig. Vooral Plastic en de drie laatste nummers vielen op.

Dit ga ik heel veel luisteren. Heel heel veel, ik ga nu maar aan m'n tweede keer beginnen.

Maar die vorige albums zijn toch juist wel vrij melodieus, of heb ik nu iets gemist?

Nee hoor, daar heb je wel gelijk in.

Oeff...zeer creatief gedaan en in die zin (en andere) absoluut goed, maar toegankelijk kun je het niet noemen ; eerlijk gezegd word ik er 'gestoord' van.... (nog afgezien van de toegankelijkheid)....dan nog liever Death Metal...I think

Een hoop death metal is inderdaad toegankelijker, hoe raar dat ook klinkt

Ik heb 'm nu 4x in z'n geheel beluisterd en heb nu een beetje een beeld van het album. De eerste en laatste paar nummers zijn heel sterk, eigenlijk heb ik alleen bij We Carry On het gevoel dat ik wil skippen. Machine Gun werd pas de laatste keer luisteren leuk en Plastic en (vooral) Threads blijven op dit moment mijn favorieten, wat een prachtige nummers.

Een ontzettend goed album, We Carry On is waarschijnlijk alleen nog een kwestie van wennen. Ik kan veilig zeggen dat dit sowieso 4* waard is en ook dat dat waarschijnlijk nog wel wat meer zal worden. Maar dat zie ik nog wel.

Een hoop death metal is dan ook gewoon hard uitgevoerde popmuziek.

Ik vind dit album ook niet supertoegankelijk, maar dat maakt het juist wel interessant om te beluisteren. Mijn stem zal de volgende keer wel omhoog gaan.

Interessant is Third op zijn minst (zeg ik als muziekliefhebber) en wat betreft mijn vraagteken over wat ik liever luister (met een knipoog)......ik denk misschien toch Portishead, vanwege het muzikale avontuur.....(en ik houd vooral niet van het 'gegrunt' bij de Death Metal)

Over metal gesproken, Third staat op nummer 17 in de album top 500 van 2008, op de frontpage van zwaremetalen.com

Ik deze "cd" nu zo ongeveer een jaar op mijn ipod staan. De muziek weet mij absoluut niet te raken. Maar ik had tot nu toe iets, het kwartje zou toch moeten kunnen gaan vallen. En "the result is" ...het kwartje is niet gevallen. 2,5*, en tijd om ruimte te maken op de ipod voor iets anders

Ik denk dat death metal ook zoiets is waarvan je wel of niet houdt. Denk niet dat daar snel een middenweg in te vinden is.

Met Portishead is dat anders. Zeker als je van de Portishead van de plaat Dummy houdt, dan is dit gewoon van een koude kermis thuis komen! Deze plaat is gewoon veel duisterder en was voor mij als "Dummy fan" zeer onwennig en gaf een wat onaangenaam gevoel mee. Beth Gibbons zoekt daarbij ook nog eens veel meer het randje van het bereik van haar stem op dan op Dummy.
Voor mij is het dan ook een groeiplaat gebleken die ik als kwalitatief hoogwaardig beschouw. Wel moet je meer dan voor Dummy in de stemming zijn voor deze plaat. Dat maakt de plaat ook voor mij nog steeds minder toegankelijk dan pakweg een Dummy en welke deathmetal plaat dan ook (want dat kan mij totaal niet bekoren!).

Goed hè


Het probleem binnen death metal is dat je vooral veel zogenaamde kwaliteit hebt. Zoals herman al zei; een hoop death metal verschilt in essentie niet veel van popmuziek.

Ik maakte (of bevestigde?) vooral de vergelijking omdat een hoop death metal eenheidsworst is (ook al beweren die muzikanten zelf anders), en dit ondanks de constante kille klank (treed weer meer vergelijking op met black metal maar dat terzijde) je aandacht er constant bijhoud.

Grappig dat nu juist jij dat zegt, het doet me eigenlijk wel een beetje aan Can denken. De instrumentatie dan. Sowieso is het krautrockgehalte wel redelijk, getuige ook tracks als Machine Gun,

Wel een strak einde: ik dacht eerst dat er iets mis was met mijn kopie, maar het hoort dus zo. Als je erop let kun je de fade-out er verder zelf wel bijbedenken, dus eigenlijk wel een geniaal grapje en gedurfde zet.

We Carry On ging er ook goed in. Doet door dat orgel een beetje denken aan 90s electronica-acts als Echoboy en Death in Vegas, maar dan op zijn Portisheads. Fantastisch nummer!

Deep Water doet me een beetje denken aan de ingetogen liedjes van de Velvet Underground, bv. I'm Sticking With You en mn. After Hours, maar dan met een iets meer jaren '50 sfeertje.

Machine Gun is het nummer dat ik veel los gedraaid heb toen ik verder nog niet zo uit de voeten kon met dit album. Furieuze drum met daarover de immer intense zang van Gibbons, bijgestaan door engelenkoortjes. Het nummer is verder vrij kaal, maar daardoor komt het sinistere karakter juist goed uit de verf.

Small is ook waanzinnig. Begint als een ballad, maar ontvouwt zich al snel tot wat anders. Het is hier net alsof The Doors de soundtrack voor een Hitchcock-thriller hebben geschreven.

Bij Threads valt vooral op hoe mooi de zanglijn door de muziek heen is gewezen.

Ik was in eerste instantie niet zo onder de indruk, maar inmiddels ben ik toch wel helemaal om.

Ik verhoog mijn stem van 3* naar 4,5*

Leuk om te lezen, herman!

Ongeveer precies hoe ik erover denk.. Portishead was al niet veel, en met dit album is dat wel geconsolideerd in mijn oren. Oud nieuws. Machine Gun is wel lekker, maar verder is het erg skipable.

Ja natuurlijk, herman

Heb 'm nu meer dan een week meerdere malen per dag geluisterd, en ik verschuif 'm naar de 5*. Dit is echt een uniek album. Hevig, maar hij vliegt voorbij. Vrijwel ieder nummer is enorm sterk, goeie teksten. We Carry On heb ik nu een week de kans gegeven, maar dat wordt toch het enige nummer wat ik zal skippen. Vind dat nummer gewoon irritant.

Tot nu toe stond ik iedere keer na de outro van Threads versteld van dat er 50 minuten voorbij waren. Dus hop, terug naar Silence en het heel verhaaltje herhaalt zich.

Ik kan niet enthousiaster zijn over dit album, ik ga snel de rest van Portishead kopen. Gelukkig is dat niet zo veel.

Dit album vanaf de eerste luisterbeurt, op de koptelefoon in de trein op weg naar Pinkpop, doodgeknuffleld.Wat een geniaal album. Elke keer als ik The Rip hoor zit er iets in mijn keel. Een brok. Het nummer is overigens ook tijdens een hotellounge-/huiskamersessie door de heren Thom Yorke en Jonny Greenwood uitgevoerd: http://www.youtube.com/watch?v=zPPH1qg8Qo4

Echt een vette cd, er hang echt een heerlijke sfeer. En de teksten zijn echt prachtig.

4,0

Wowww..... Ik zag zojuist op YouTube een privé-concert van Portishead in Frankrijk (stond niet bij van wanneer). En wat was dat geweldig!
Geluid en beeld is van redelijk hoge kwaliteit. Hier zijn de links:

01 - Silence
02 - Hunter
03 - Mysterons
04 - The Rip
05 - Magic Doors
06 - Wandering Stars (Kippenvel )
07 - Machine Gun
08 - Nylon Smile
09 - Roads
10 - Threads
11 - We Carry On

Wowwww inderdaad , vooral We Carry On is briljant!!

'We Carry On' is idd zeer indrukwekkend, zowel op plaat als live.

@Teunnis - dank voor de linkjes
Pfoe - wat een indrukwekkend concert; net uitgebreid geluisterd op de woensdagmiddag.

Nooit gedacht/verwacht dat dit album zo goed live kon worden uitgevoerd en zo intens zou klinken. Gezien de vele lagen had ik veel meer synthesizers en samples e.d. verwacht. Ik vond dit een buitengewoon 'warm' en muzikaal concert, terwijl het album kil, bij wijle afstandelijk en behoorlijk elektronisch klinkt. Ik sta echt versteld en ga het album weer eens te draaien om deze indruk te toetsen.

Geen probleem

Ik had ook niet verwacht dat ze dit album met zo weinig synthesizer, computers e.d. konden spelen. Mooi ook hoe ze een soort van beiteltje gebruiken om speciale effecten te krijgen op gitaar. Ik hoop dat ze nog eens in Nederland komen, want na deze beelden ben ik echt benieuwd.

Heb deze plaat onlangs gekocht en ben er verslaafd aan.

Het heeft een heel koude, kille, donker sfeer!

Het klinkt ook allemaal zo simpel maar is o zo moeilijk te maken. Je moet de plaat ook in 1 ruk uithoren. Voor het slapengaan met een goeie joint....

'Carry on' en 'machine gun' zijn voor mij alvast de hoogtepunten!

Heb hen ook live gezien en is echt de moeite. Weeral die donkere sfeer met Beth haar stem, magisch...