Queen + Paul Rodgers - The Cosmos Rocks (2008)

Ik doe dat niet zo snel, al betrap ik mezelf er wel op.

Zo is er één plaat van Saga zonder Michael Sadler, en alhoewel het één van de betere zangers is (Rob Moratti) past zijn stem niet bij de muziek van Saga.

Het kan zo maar zijn, dat Rodgers' stem niet pas bij de songs die Taylor en May schrijven, maar dat betwijfel ik, want ik heb genoeg live-video's gezien om te zien dat Rodgers zich prima handhaaft binnen deze band.

Dan blijft over: wat is de kwaliteit van de songs op deze plaat? Zijn Taylor en May in staat gebleken goede, sterke songs te schrijven? Is het bluesy rock of theatrale rock? Of gewoon een saaie middle-of-the-road classic rock plaat.

Collega Robert Hart (van Bad Company) overtuigde mij met zijn bandje Diesel, dus het is wel mogelijk.

Als je dat zou vinden wanneer je het album hoort, zou dat een inhoudelijk argument zijn om de muziek zus en zo te beoordelen. Dat vind ik toch weer anders dan te oordelen op basis van de naam die er op staat.

Zelf vond ik het plaatje nogal grossieren in dertien-in-een dozijn rockliedjes. Ene oor in, andere weer uit-muziek. Rodgers heeft een goede stem, maar dit is ietwat goedkoop in elkaar geflanste muziek bedoeld om de classicrockers onder ons te lokken. Zou het eigenlijk weer eens moeten luisteren om de afweging opnieuw te maken. Ik zou nu rond de 2,5 zeggen.

Edwynn.... heb je mij de plaat al zien beoordelen?

Ik sprak mijn angst uit, dat ik hier niks aan ga vinden. Niet door de drie betrokkenen, maar juist omdat wat jij stelt: een markt-gerichte classic rock plaat.

Als je mij had vertelt dat deze plaat de pan uit vlamt (ongeacht de spelers), dan had ik het graag geprobeerd. Nu wacht ik er toch nog maar mee.

Ik heb een stapeltje moderne AOR om door te spitten.

Ook ik heb dus moeite met de stem, wat mede vveroorzaakt wordt door het gemis van Freddie.

Waar no one but you nog wel een waardige Queen track was zonder Freddie, worden deze tracks inderdaad veredelde 13 in een dozijn rock cq soloprojectnummers.

ik ben destijds ook bij de live shows geweest al lang voor dit album verscheen en heb toch genoten en had veel respect voor Rodgers dat hij überhaupt de ballen had om daar te gaan staan. Maar de nummers die May of Taylor zongen deden me toch veel meer. Waarom? Logisch, dat is Queen. .. en Rodgers is dat niet en zal dat ook nooit worden.

En nogmaals, ook zonder de naam Queen zou ik dit laag waarderen. Sterker nog, waarschijnlijk niet eens beluisteren....

Vandaar ook de als-dan formulering.



Dat 'nogmaals' was me niet duidelijk na het lezen van deze zin:

Lol, dan had je iets beter moeten lezen, dan had je de zin erna ook nog gezien :

Die zin had ik wel gelezen maar die doet niets af aan deel één waarin je zegt dat je het anders beoordeelt op basis van de naam.

Ik snap het overigens wel....
Zo vind ik Fish' muziek dichter bij het oorspronkelijke Marillion geluid liggen dan de moderne Marillion. Maar ja, het is toch een merknaam, en dat is Queen ook.

The May Taylor Rodgers Project of MTR of wat dan ook verkoopt geen zak. Queen + Rodgers natuurlijk direct.

Dan moeten ze wel met een goede plaat komen, natuurlijk...

Dat vind ik een behoorlijk foute motivatie voor muzikanten waarvan ik hoop dat ze het geld niet echt meer nodig hebben .........

Okay. Welke bekende muzikanten heb net een vette plaat afgeleverd zonder dat je het weet?
Heel veel. Want je weet het niet, omdat je de bandnaam niet herkent...

Ok, so be it. Ik blijf van mening dat de naam Queen een bepaalde verwachting met zich mee brengt, en die wordt hier totaal teniet gedaan.. dat is mijn oordeel, en daarmee moet je het doen (nee dat bedoel ik niet arrogant, dit is hoe de rijdende rechter het zou zeggen..)

Oh nee, ik geloof je wel. Dit is gewoon een soort matige Paul Rodgersplaat. Maar de muziek verandert niet door er een andere naam op te plakken. Wel loop je het risico mensen te trekken die Queendingen verwachten. Die trappen het door de plee natuurlijk. Dat snap ik wel.

Het kan ook goed uit pakken, het hoeft niet meteen "door de plee"

Een goed voorbeeld is George Michael met Queen. Die man heeft de hele wereld tijdens de Freddie Mercy tribute (ook alweer meer dan 20 jaar geleden ) de hele wereld overtuigd van zijn enorme zangkwaliteiten. Als er na dat moment was besloten om met hem verder te gaan als leadzanger (ik roep maar wat he) of een album met hem te maken, dit een stuk beter geweest zou zijn dan dit project met Rodgers. Ik ken ook eigenlijk geen mensen die de uitvoering van Somebody to love op Five live niet een goede uitvoering vinden.

Paul Rodgers is een uitstekende rock zanger, voor zijn genre... bij Queen hoort een extreem goede zanger, zoals Freddie dat was, en dus ook George Michael.
Ik zie nu berichten dat ze gaan touren met die Lambert gast, die geeft me hetzelfde gevoel als Rodgers... kan echt wel zingen, maar past er niet bij. Als ik George Michael somebody to love hoor zingen, met Queen als begleidings band, vergeet ik voor 5 minuten heel even dat Freddie Mercury her origineel zong... en dat gevoel... dat mis ik op deze plaat. Ik blijf zoeken naar de vraag: wat als Freddie dit had opgenomen?

George Michael was/is buitencategorie. Zowel qua stem als qua charisma. Michael heeft een gelijksoortig timbre als Mercury. Paul Rodgers en Adam Lambert zijn goed, maar geen buitencategorie. Daar geef ik je dan ook direct gelijk in. George Michael pakte heel Wembley in met die versie en alleen al dat wapenfeit zorgde ervoor dat volgens mij niemand er moeite mee zou hebben als de band met hem door was gegaan.

We zullen nooit weten hoe goed de fans waren gestemd als Queen met hem was doorgegaan en in die hoedanigheid Fast Love hadden uitgebracht.

Hahaha, dat wil ik ook niet weten

Het maakt niet echt veel uit hier. De heren hadden deze plaat beter niet kunnen maken. Zeer matig songmateriaal.
Tourtje met Rodgers was leuk. Als je dan toch wilt optreden dan is hij niet de minste.
Maar ik vind het wijs van Rodgers dat hij zijn samenwerking stop heeft gezet.

Nu weer een tour met Adam Lambert. Ook wel een flamboyant mannetje. Maar ik hoop dat May en Taylor eens snel gaan beseffen dat het een keer genoeg is.
Freddie was zo uniek en geweldig, waarom Queen niet in herinnering houden met hem.

Ik ben het met Lennon eens dat de naam Queen een (hoog) verwachtingspatroon schept, en dat de naam 'May & Taylor' dat veel minder zou hebben. Ik begrijp de beweegredenen om die naam te gebruiken, maar na 'Made in Heaven' hadden ze de naam moeten laten rusten.

Eigenlijk zou het logischer zijn dat ze de naam Smile gebruiken, want het zijn 2 leden van het trio Smile, en maar 2 leden van het kwartet Queen

Kan me alleen nog C-lebrity herinneren.. Kwam nog ergens in de buurt van wat mij Queenish in de oren klonk.

Straffe vooruitziende tekst ook...

In mijn ogen was Ronnie James Dio 25 jaar geleden de perfecte opvolger van Freddie Mercury geweest.

Bij sommige Queen stukken had hij qua stem perfect gepast. Beter dan Paul Rodgers in ieder geval. Maar goed, die is in ieder geval nog wat interessanter dan met die clown waarmee ze nu weer op pad zijn.

Ik heb een tijd geleden een dvd bekeken met Rodgers. Ik vind het ronduit verschrikkelijk wat die mannen daar op dat podium aan het doen waren. Totaal maar dan ook totaal geen Queen feel. Na wat skip momenten heb ik dat ding afgekeild en vervolgens weggegeven. Een waste of time om daar naar te kijken !

Ik heb ze gezien in 2006 meen ik.
Ik werd er ook niet direct opgewonden van, al vond ik Rodgers in ieder geval oprecht en zijn verleden kreeg gelukkig wat aandacht.
Het spelpeil was goed.
Met Lambert heb ik ook niet veel op.
Een mannetje met maniertjes die bij mij niet over komen.

Deze plaat, om weer ff on topic te komen, hadden ze natuurlijk niet moeten maken.
Er is totaal geen klik tussen May, Taylor en aan de andere kant Rodgers.
Een prul met behoorlijk ondermaats songmateriaal.

Alleen John Deacon begreep dat Queen over&uit was na Freddie's dood

Toch trekken ze nog een hoop mensen. In ieder geval bij hun live optredens. Maar voor mij hoeft dit niet.

Het is echt stuitend hoe sommige mensen zich er op kunnen verheugen dat Deacon zich volledig uit de muziekbusiness heeft terug getrokken en sinds 1997 achter de geraniums zit.

En het liefst hadden gezien dat May en Taylor dit ook maar hadden gedaan.

De enige fout die het duo met The Cosmos Rocks heeft gemaakt, tenminste, ik zou het niet hebben gedaan, is dat de naam Queen als bandnaam wordt gebruikt. Hadden zij zichzelf op dit album May, Rodgers & Taylor genoemd hadden sommigen The Cosmos Rocks vermoedelijk ook wel een wat hogere waardering gegeven.

Dat Mercury de belangrijkste zanger en bovendien frontman/blikvanger van Queen was, is onmiskenbaar.

Dat de band bestond uit 4 componisten met behoorlijke onderliggende ervaring met een redelijk aandeel in de totale productie, wordt wel eens vergeten.
Terwijl in de eerste Queen jaren de onderlinge samenwerking, inclusief afwisselende zang, nog zo werd geprezen.

Queen heeft ook hele slechte periodes gehad, ik hoef The Game, Flash Gordon en Hot Space maar even te noemen.
Mercury's solowerk ook niet altijd evenwichtig, mag ik het zo voorzichtig uitdrukken.

In dat kader, valt The Cosmos rocks nog heel erg mee, eerlijk gezegd.
Ups & downs, voor alle leden van de band.

Brian May heeft verdienstelijke solo albums gemaakt en is ontegenzeggelijk een goed gitarist. Net zo goed als dat Taylor een prima drummer is en Deacon goed baste.

Ik kan mij niet voorstellen, dat het drietal niet in staat zou zijn (of niet zou mogen om) prima albums af te leveren, ongeacht de samenstelling. En ongetwijfeld zitten daar dan weer betere en slechtere albums tussen, geheel conform de grillige carrière van de band.

Maar uitsluitend Mercury heilig verklaren en de anderen afschrijven is geheel misplaatst, onnodig en geen terechte stellingname gezien het gezamenlijke Queen-verleden en dus geschiedvervalsing. The Cosmos Rocks wordt daarmee ook geen recht gedaan.

Berichten verplaatst naar Queen

Controversieel album en het was ook even een discussiepunt of we The Cosmos Rocks wel of niet zouden meenemen met de Queen-marathon. Uiteindelijk toch besloten om dit wel te doen om eenzelfde reden als dat we Heaven And Hell ook meenamen in de Black Sabbath-marathon: een stukje van de ziel van de band. In dit geval ook de naam. En laat ik eerlijk zijn, ik zie Queen liever nog een keer optreden met Paul Rodgers dan met Adam Lambert. Daar zie ik iemand die kan zingen, maar echt uit alle macht probeert Mercury na te doen en faalt. Rodgers is (zie ook de Bad Company-marathon) een wereldzanger en de live-optredens die ik op dvd heb gezien van deze tour gaven me echt kippenvel. Zo goed als Mercury? Absoluut niet. Een topzanger met eigen stijl die live en in de studio iets toevoegde aan kenmerkende May/Taylor-songs? Absoluut. Mercury was ook nog eens een fan van Rodgers, nog mooier.

Het is niet allemaal goud hier, want Call Me is een veel te melige song die ik nooit meer hoef te horen. Maar damn, de schoonheid van Time To Shine, Warboys (Prayer For Peace) en We Believe is groots. Some Things That Glitter had zo door Mercury gezongen kunnen worden en C-Lebrity is ook heerlijk aanstekelijk. Through The Night heeft niet de sterkste teksten, maar het wordt wel vol bezieling gezongen. Een prachtige ballad! Ook het door alle drie gezongen Say It's Not True is een prachtige song met een weergaloze gitaarsolo.

Wat mij betreft alsnog een Queen-waardig album. Ik begrijp de mensen die vinden dat het zonder Mercury helemaal klaar is, ik zie hier echter geen simpele cash-grab, maar een band die gemotiveerd is om goed materiaal neer te zetten en hier wat mij betreft prima in slagen.

Eindstand:
1. Queen II 5*
2. A Kind Of Magic 4.5*
3. Innuendo 4.5*
4. A Night At The Opera 4.5*
5. The Miracle 4.5*
6. Queen 4.5*
7. Sheer Heart Attack 4.5*
8. News Of The World 4.5*
9. A Day At The Races 4.5*
10. The Works 4*
11. Jazz 4*
12. Made In Heaven 4*
13. The Cosmos Rocks 4*
14. The Game 3.5*
15. Hot Space 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Queen 4,23*
9. Gamma Ray 4,23*
10. Thyrfing 4,21*
11. Blue Öyster Cult 4,19*
12. Virgin Steele 4,13*
13. Savatage 4,13*
14. King Diamond 4,08*
15. Bruce Dickinson 4,08*
16. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
17. Manilla Road 4*
18. Stratovarius 4*
19. Brainstorm 4*
20. Symphony X 4*
21. Magnum 3,92*
22. Helloween 3,9*
23. Iced Earth 3,88*
24. Black Sabbath 3,6*
25. Creedence Clearwater Revival 3,57*
26. Rainbow 3.5*
27. Solitude Aeturnus 3.5*
28. Cream 3.5*
29. The Who 3.45*
30. Pink Floyd 3,43*
31. Led Zeppelin 3,39*
32. Thin Lizzy 3,38*
33. Bad Company 3,13*
34. Slayer 2,33*

Ergens kan ik het nog wel begrijpen dat sommige Queenfans dit niks vinden, maar aan de andere kant ook weer niet. We hebben met verschillende marathons ook aardig wat comebackplaten besproken en zelden halen ze de kwaliteit van The Cosmos Rocks. In de eerste plaats dan maar de samenwerking met Paul Rodgers. Het is geen Freddie nee, maar de samenwerking met Paul voelde voor mij altijd goed. Achteraf heb ik er ook wel aardig wat spijt van dat ik nooit naar die optredens ben geweest. Paul is in dezelfde periode actief geweest en past er met zijn bluesstem een stuk beter bij dan Adam Lambert. Belangrijk: Rodgers zingt fantastisch op dit album.

Het voelt voor mij wel aan als een Queenplaat. Het spel van Brian May herken je uit duizenden herkenbaar. Ik kan me ook zo inbeelden hoe Freddie dit ingezongen zou hebben. Een lied als Some THings That Glitter is hem eigenlijk wel op het lijf geschreven. Als ik zo de tracklist zie, dan ben ik ook erg te spreken over Time To Shine, Small, Warboys en We Believe. Kortom, genoeg leuks te vinden op dit album. Het is erg balladesque met hier en daar wat stevigere gitaarpartijen. De mannen zijn rond de zestig hier, dus ik vergeef het ze. Say It's Not True is een prachtballad. Luister ernaar en durf dan nog maar eens te beweren dat deze plaat voor het geld gemaakt is. Ik kan heel goed leven met The Cosmos Rocks als afsluiter.


Eindstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. Made In Heaven
7. A Kind Of Magic
8. The Works
9. Innuendo
10. A Day At The Races
11. Hot Space
12. The Cosmos Rocks
13. The Miracle
14. Jazz
15. The Game

Ik kan werkelijk niet begrijpen dat mensen platen als The Game en Jazz minder waarderen dan gedrochten als dit en Made In Heaven.

Je hoeft het (gedeeltelijk) niet eens te zijn met RuudC en Lennert. Ik vind hun aanpak indrukwekkend en, gezien het feit dat ze Queen nauwelijks nog hebben meegemaakt in hun jonge leven, hun mening een interessante en onbevooroordeelde.

Niet iedereen is fanboy van Freddie Mercury met een constante herhaling van zetten in standpunten. En daarom is het heel goed dat iemand "van buiten af" er weer eens met een frisse blik naar heeft geluisterd.