Eden van Talk Talk net beluistert (toeval) Wat een parel !

Casper toch, zo'n prachtige lijst ontsieren met De Dijk.

Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: fijn dat de lijst wat reacties losmaakt
Overigens zijn er, naast Operation: Mindcrime, nog twee andere albums uit mijn album-top 10 niet in mijn nummer-top 100 vertegenwoordigd. De ene is Starfish van The Church (te recent ontdekt) en de andere... daar kom ik morgen op terug.

44. Eloy - Follow the light (9:37) [Metromania - Dui, 1984]
Op 44 vinden we de recentste bijdrage van Eloy. Na ruim tien jaar albums van behoorlijk consistente kwaliteit, was na Metromania de schwung er ineens behoorlijk uit. Metromania klinkt anno 2014 ook wel een tikkeltje gedateerd, maar voor mij toch louter op een positieve manier. Vooral de finale (he, schreef ik iets dergelijks ook al niet bij hun vorige notering) is smullen.

43. Metallica - Fade to black (7:00) [Ride the lightning - VS, 1984]
Dat Metallica de grootste heavy metalband aller tijden is, is een verdedigbare stelling. Dat ook hun tweede notering in deze lijst een power ballad is… het zij zo. Maar enige eer voor het feit dat het dit nummer was (meer nog dan beide andere vlaggenschepen Creeping Death en The Call of Ktulu) dat me ertoe overhaalde me ook eens in de oude Metallica, te beginnen bij Ride the Lightning, te verdiepen, zit daar ook wel in.

42. Rush - Witch hunt (4:48) [Moving pictures - Can, 1981]
En daarmee is de aanvoerder van mijn toptien ook genoemd. Moving Pictures krijgt die positie niet omdat de beste Rush-nummers erop staan (ik geef maar alvast weg dat het de enige notering van het album is), maar wel omdat de kwaliteit het meest consistent is en omdat het album zo'n fantastische brug tussen hun heavy prog uit de jaren '70 en de meer elektrotechnisch / new wave-georiënteerde jaren '80 rock is. En het spookachtige Witch Hunt (deel drie van de Fear-trilogie, waarvan de eerste twee delen op dat moment nog moesten verschijnen) belichaamt die brugfunctie het meest van al.

41. IQ - Sacred sound (11:40) [Dark matter - VK, 2004]
Voor de derde en laatste notering van IQ kan ik voor een groot deel herhalen wat ik ook bij The Wrong Side of Weird schreef. Niet geheel toevallig ook een albumopener, niet geheel toevallig ook rond de twaalf minuten… alleen de sound was op Dark Matter wat meer vintage jaren '70 dan hij op The Seventh House was. Dat dit album net uitkwam toen ik in mijn neoprog-hoogtijdagen zat, heeft de waardering zeker geen kwaad gedaan.

40. Nena - Haus der drei Sonnen (4:48) [Feuer und Flamme - Dui, 1985]
Als Gabriele Susanne Kerner, oftewel Nena (of anno 1985 nog de zangeres van de band van die naam), zingt over het huis van de drie zonnen en over de sneltrein naar de hoop die verder nergens stopt, klinkt het alsof ze je bij de hand neemt en een sprookje vertelt. Een en ander geplaatst over de typische midden jaren '80 dancepop levert een onweerstaanbaar liedje op dat dat andere sprookje over die 99 luchtballonnen nog naar de kroon steekt.

39. Rush - Manhattan project (5:07) [Power windows - Can, 1985]
Hoe zei ik dat nou… elektrotechnisch / new-wave georiënteerde jaren '80 rock. Manhattan Project is ontegenzeglijk een tamelijk 'bedacht' nummer, met zijn galmende toetsen, Neil Pearts uiterst kenmerkende riffjes en het op twee verschillende snelheden gezongen refrein. Later in de jaren '80 zou de vernieuwingsgerichte spielerei bij vlagen het liedje wat in de schaduw stellen, maar hier, op het hoogtepunt van het Power Windows album was daar nog geenszins sprake van.

38. Boudewijn de Groot - Draden (4:05) [Maalstroom - NL, 1984]
We schrijven negentien jaar na Welterusten, Mijnheer de President, maar de post-traumatische stressstoornis moest onder die naam nog uitgevonden worden. Dus konden we het doen met het stukje dat Boudewijn de Groot in zijn Amerikaanse periode in een krant las over een doordraaiende Vietnamveteraan. Het Maalstroom-album krijgt doorgaans niet al te veel handen op elkaar met zijn synthesizers en dergelijke, maar in dit beklemmende nummer valt alles toch wel behoorlijk op zijn plek.

Oeh! Gevaarlijke uitspraak.



~ Bruce Dickinson

Verrassende nummers schieten langs met Nena en Boudewijn de Groot. Leuk!

Mooie lijst van Casartelli! Slechts een paar rare eenden in de bijt... Positieve verrassingen zijn Nena en Paatos! Zit vanavond weer klaar voor het vervolg.

Ah, dus zelfs Bruce Dickinson is het met de stelling van Casartelli eens. Wat is precies je punt?

Dat ze niet Maiden zijn.

Maar dat zegt Casper ook nergens hoor.

Of Iron Maiden nou groot en maagdelijk was of niet, ze hebben de lijst niet gehaald. Voor To Tame a Land scheelde het niet veel.

37. Pink floyd - Shine on you crazy diamond, I-V (13:30) [Wish you were here - VK, 1975] - Ook in de lijst van vigil
De enige Pink Floydnotering is waarschijnlijk de meest algemeen erkende klassieker uit deze lijst. Dan kan ik mijn woorden wel voor die andere 99 nummers sparen.

36. Depeche mode - Stripped (3:43) [Black celebration - VK, 1986]
Toptienalbum Violator komt niet aan bod: op liedjesniveau moet dat consistente meesterwerk het afleggen tegen grilliger andere albums met hogere pieken. Met eerder al Higher Love moge het duidelijk zijn dat ik een zwak heb voor de (melo)dramatische kant van Depeche Mode. Met wat goede wil had Blasphemous Rumours daar ook nog wel bij gepast, maar er gaan nu eenmaal maar honderd liedjes in een Top 100...

35. Porcupine tree - Arriving somewhere but not here (12:02) [Deadwing - VK, 2005]
Bij Porcupine Tree ben ik een beetje dezelfde weg gegaan als veel liefhebbers om mij heen: die van het er een beetje op uitgekeken raken. Dat zal ook wel wat samenhangen met het op een gegeven moment wel zeer onontkoombaar zijn van Steven Wilson en al zijn projecten (althans voor iedereen die een beetje in progkringen verkeerde). Ja, uiteraard was het succes hem van harte gegund, maar toch... dat gezegd zijnd, Arriving Somewhere but Not Here is een soort best of heavy prog - met op het eerste gezicht wat nodeloze oprekking, maar uiteindelijk noot voor noot volledig kloppend.

34. Boudewijn de Groot - Terug van weggeweest (5:10) [Hoe sterk is de eenzame fietser - NL, 1973]
Na zijn weinig succesvolle Engelstalige avontuur was Boudewijn de Groot inderdaad behoorlijk terug van weggeweest, voor het overgrote deel ook weer met de teksten van Lennaert Nijgh. Het geeft de tekst, waarin verder elke man die meent elders groener gras te zien wel wat zal herkennen, een extra lading, vooral in het laatste couplet waarin Nijgh De Groot De Groot Nijgh lijkt te laten toespreken. Voeg daar nog een, excusez le mot, onnederlands goede gitaarsolo aan toe en we hebben een van de grootste nederrockklassiekers te pakken.

33. Genesis - The musical box (10:26) [Nursery cryme - VK, 1971] - Ook in de lijst van vigil
In het licht van mijn opmerkingen bij The Fountain of Salmacis, is het niet heel verrassend dat Nursery Cryme andermaal langskomt, ditmaal met het klassieke openingsnummer. Waar een aantal latere Genesisklassiekers me nu wat al te wijdlopend voorkomt, schieten de jonge honden hier precies in de roos. Alleen al het feit dat de band met het enkele malen herhalen van dezelfde tempoversnelling zoveel spanning erin weet te houden... vaak geïmiteerd, zelden geëvenaard.

32. Opeth - The drapery falls (10:52) [Blackwater park - Zwe, 2001]
De ingrediënten van de beste Opeth-nummers beschreef ik eerder bij Deliverance al. The Drapery Falls krijgt daar de ontdekkingsbonus bij… in de Symfo Top 40 van Kees Baars godbetert. De liefde is overigens nog lang bij dit ene nummer blijven steken.

Weer een fraai lijstje!

Volgens mij bestaat de top 100 (vooralsnog) voor de minderheid uit alle genres buiten prog, maar is verder van een behoorlijk hoog niveau hoor.
Ditmaal in de vorm van Floyd, PT, en Opeth.

The Drapery Falls!! \m/ \m/

Van mij had je Blasphemous Rumours mogen doen

Mooie keuze's die nummers van Boudewijn.

En maar weer eens een bedankje voor de reacties tot dusverre

31. Archive - Again (16:18) [You all look the same to me - VK, 2002] - Ook in de lijst van vigil
En bij Archive is de ontdekkingsbonus voor Again (eigenlijk voor het hele album You All Look the Same to Me, dat op zeker moment in het toen actieve Progrock-Album van de Week-topic figureerde). De ontmoeting tussen trip-hop en Pink Floyd-achtige prog was hier duidelijk nog in wat ruwere vorm dan in het eerder langsgekomen Collapse / Collide. Niets ten nadele, zoveel mag duidelijk zijn.

30. Gazpacho - Tick tock (22:26) [Tick tock - Nor, 2009]
Ja, dat release-optreden van Tick Tock heeft zeker indruk gemaakt, want de andere Gazpacho-notering in de lijst is voor het titelnummer van deze moderne klassieker. Het draaide toen overigens kennelijk al een tijdje proef op concerten - er kwamen stukken bij en er gingen stukken af... maar op een gegeven moment is 't klaar. Toen kon ik het werkstukje ook wel even bewonderen dus...

29. Duran duran - Save a prayer (6:05) [Rio - VK, 1982]
Op een of andere manier druipt de nostalgie van Save a Prayer af. Op het moment van uitkomen was ik 1 jaar oud, dus daar kan het niet aan gelegen hebben. Ik ben niet opgegroeid in een ouderlijk huis waar regelmatig een radio op een popzender stond, dus daar kan het evenmin aan gelegen hebben. In de jaren '90 was er een Top 40 hit (artiest en precieze titel zijn me even ontschoten) waarin het refrein geleend werd - dat klonk me toen ook al zeer nostalgisch in de oren en toen moest ik het origineel nog leren kennen. Enfin, wat mij betreft met ruime afstand Duran Durans beste.

28. Simple minds - Big sleep (5:09) [New gold dream (81-82-83-84) - VK, 1982]
Nogmaals 1982, nogmaals een enkele notering van een (vooral) in de jaren '80 zeer grote band. Nu heb ik in de breedte Simple Minds wel een paar treden hoger staan dan Duran Duran. Dat begon bijna twintig jaar geleden met de geijkte Top 100 Allertijden nummers en de Glittering Prize verzamelaar. De laatste jaren is de interesse duidelijk verschoven van de late jaren '80 en zelfs jaren '90 naar het vroege werk. Het New Gold Dream album is een mooi kruispunt tussen beide periodes. Niet alle nummers zijn hun repeterende karakter helemaal waard, maar deze (nog altijd) concertklassieker wel.

Bijna 40 minuten aan topmuziek achter elkaar. Archive en Gazpacho ontdekte ik ongeveer tegelijkertijd en daarom koppel ik die twee altijd aan elkaar. Waarbij Archive de strijd overigens dik heeft gewonnen. Niet dat Gazpacho zo slecht is, nee Archive is echt heel bijzonder goed
En dan nog als bonus er achteraan een zeldzaam goed 80's-nummer

Deze bedoel je denk ik:

Shut Up And Dance - Save It Till The Mourning After - YouTube

Leuk trouwens om deze van Simple Minds eens buiten de albumcontext te beluisteren.

Ja, dat was hem!

Wat heerlijk om Nena's Haus der Drei Sonnen ertussen te zien staan

Ik ben heel erg van de albums dus een top 100 met nummers maken is misschien wel de moeilijkste taak ooit hier op de site maar ik heb nog even geloof ik

- Casartelli
- hond racisme
- panjoe
- kemm
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- Dwejkk
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
-tbouwh
- jassn
- trebremmit
-aERodynamIC

27. Supertramp - Fool's overture (10:52) [Even in the Quietest Moments... - VK, 1977] - Ook in de lijst van vigil
Ook Supertramp moet het met een enkele notering doen. Het duo Hodgson/Davies was zeker niet onfeilbaar, maar een behoorlijk aantal klassiekers heeft de lichtvoetige progband met het typische studiogeluid toch wel op zijn naam staan, niet in de laatste plaats ook nog op het zeer onderschatte post-Hodgson-album Brother Where You Bound. Maar goed, het echte hoogtepunt is toch wel Fool's Overture, waar het begrip 'grandeur' een nieuwe dimensie krijgt. Can you hea-ea-ea-ear what I'm saying?

26. Twelfth night - We are sane (10:27) [Fact and fiction - VK, 1982]
Twelfth Night kwam eerder voorbij en dat geldt ook voor het Fact & Fiction album. Daarmee passeren we wellicht ten onrechte wat non-albumklassiekers, alsook enkele post-Geoff Mannkrakers, het zij zo. Openingstrack We Are Sane was mijn eerste kennismaking met deze intrigerende band en een typisch geval van liefde op het eerste gehoor.

25. Clepsydra - Moonshine on heights (7:58) [More grains of sand - Zwi, 1994]
Waar Twelfth Night het neoprogwiel min of meer uitgevonden heeft, kan dat van Clepsydra twaalf jaar later moeilijk meer beweerd worden. Dat hoeft gelukkig ook niet altijd. More Grains of Sand is het sterkste album van deze Italozwitserse band (die vast veel naar Marillion-met-Fish geluisterd heeft), maar dat is een beetje "in het land der blinden...". Het meeslepende Moonshine on Heights steekt ruim boven de rest van het repertoire uit. Vooral de finale toetsensolo is een waar muzikaal orgasme.

24. Pet shop boys - The theatre (5:11) [Very - VK, 1993]
"De daklozen? Dat zijn diegenen waar je overheen stapt als je het theater verlaat." Deze smaakvolle opmerking van een Brits parlementslid was Neil Tennants vertrekpunt voor dit nummer, dat op het Very-album verscheen. Anno 1993, (de Top 40, erbij zitten met cassettebandjes en één vinger op de Record-knop) mijn eerste 'eigen' grote muziekliefde.

23. Anekdoten - Hole (11:08) [From within - Zwe, 1999]
Zweden had vanaf de jaren '90 een van de interessantste progscenes en Anekdoten hoort dan weer tot de crème de la crème daarvan. Hoewel het vertrekpunt vrij nadrukkelijk in de jaren '70 ligt (en dan in het bijzonder bij King Crimson), ontwikkelden ze meer en meer een moderne en eigen sound, die op het album From Within tot volle wasdom gekomen was. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de ontwikkeling hierna een beetje stagneerde, maar met vier en acht jaar erna From Within deel 2 en 3 was ik toch behoorlijk in mijn nopjes. Enfin, Hole is het centrale stuk van From Within. Ter onderbouwing van dat eigen geluid had ik misschien beter een ander nummer kunnen kiezen, maar dat mag de pret niet drukken. Wellicht komt het 'origineel' later nog langs...

22. Alice Cooper - Halo of flies (8:20) [Killer - VS, 1971]
De curiositeit van een speciale singlerelease, exclusief voor Nederland, twee jaar na de albumrelease. De curiositeit van "shockrocker" Alice Cooper die iets King Crimsonesques probeert te maken. De curiositeit dat het werkt… en hoe!

21. Pulp - Common people (6:03) [Different class - VK, 1995] - Ook in de lijst van vigil
Pulp is een band waarbij de gedateerdheid van de lijst wat opspeelt: er horen wellicht andere nummers van de band in mijn top 100, maar vooral meer. We doen het nu even met alleen Common People, of nou ja, alleen… indertijd als MTV-hit uiteraard wel de aandachttrekker (Different Class uit de bibliotheek geleend, maar dat was toen niet zo'n succes) en nog steeds wel een van de favorieten van Different Class en dat album heb ik allicht niet voor niets in mijn toptien. Bij uitzondering weer eens een nummer waar de tekst er ook zeker wel toe doet.

Pulp/anakdoten......brr. Geef mij portie maar aan fikkie.
De rest is erg goed.

Dat kan alleen maar Alan B'stard geweest zijn

http://epguides.com/NewStatesman/cast.jpg

Die gekke Luke, Hole is een geweldig nummer!

Ja, daar stond ik ook een beetje van te kijken. Voorts nog de (kennelijke) conclusie dat ik niet alleen qua muziek te laat geboren ben.

20. The Beach boys - Sloop John B (2:59) [Pet sounds - VS, 1966]
Uit de handvol nummers waar ik als klein Casartelli'tje al dol op was… sterker nog, waarvan ik niet beter weet dan dat ik het altijd gekend heb. Overigens ook (met vier maanden verschil) het oudste nummer uit de lijst. Mijn vader had alleen deze verzamelaar van The Beach Boys. Ik vroeg altijd om kant 3 op te zetten, want daar stond Sloop John B op. Tijdloze melodie, de bekende wall of sound en de even bekende harmoniezang - het is niet zo heel moeilijk de vinger op de kwaliteiten te leggen, evenmin voor een 33-jarige als voor een 3-jarige.

19. Yes - Gates of delirium (21:48) [Relayer - VK, 1974]
In deze regionen van de lijst heeft Gates of Delirium toch wel de grootste imperfectie: het afsluitende Soon (wat ook nog apart op single werd uitgebracht, zodat Yes ook vrouwelijk publiek aan kon boren) kon op zichzelf nog net, ware het niet dat het zeker dubbel zo lang duurt als redelijk was. Daarmee is de kou ook wel uit de lucht, want het totaalplaatje, gebaseerd op Tolstojs Oorlog en Vrede, is een muzikale tour-de-force waar de rest van het Yes-repertoire bij verbleekt, met het "gevechtsstuk" in het midden als ultiem hoogtepunt.

18. Eloy - Land of no body (17:22) [Inside - Dui, 1973]
Nou, nog maar een plaatkant dan. Maar waar Gates of Delirium altijd een beetje een singulariteit in de proggeschiedenis gebleven is, is Eloy's Land of No Body eigenlijk een vrij traditioneel stuk orgeljamrock, met wat hints naar Jethro Tull en Pink Floyd, maar vooral veel Deep Purple (en veel tweederangs soortgenoten die inmiddels in de vergetelheid verdwenen zijn). Thema: iets met een ruimtereis. Rustig intro, dan aanzwellend tot marspassages en oerkreten. Niet erg verfijnd en evenmin van groot historisch belang. Maar o zo lekker.

17. Genesis - Entangled (6:27) [A trick of the tail - VK, 1976]
Een beetje een purist van de klassieke periode ben ik bij Genesis wel (wat na twee Nursery Cryme-nummers vast niet echt als verrassing komt), maar Peter Gabriel is in deze toch geen noodzakelijke voorwaarde. Nu was, voor de geleidelijke beweging in de meer bekende richting, A Trick of the Tail ook eerder een stap terug naar het klassieke Genesis-geluid. Een gecombineerde compositie van Steve Hackett (op de twaalfsnarige gitaar) en Tony Banks (met de ARP-2600 synthesizer en bovenal de Mellotron). En waar ik eerder de gitaarsolo uit Firth of Fifth wegbezemde ten faveure van The Fountain of Salmacis, kunnen we dat nu doen met de mellotronopening van Watcher of the Skies... inderdaad ten faveure van dit machtige slot.

16. Sparks - When do I get to sing "My way" (4:32) [Gratuitous sax & senseless violins - VS, 1994]
Iets moderners nu. Eerder schreef ik al dat Pet Shop Boys tot mijn eerste eigen muzikale liefdes horen en dit hitje kwam aardig mee in de slipstream van het Very-album. De kennis dat deze twee broers op dat moment al twintig jaar meedraaiden en dat hun bekendste nummer al ongeveer even oud was, kwam later. Niets ten nadele van die "This Town"-klassieker en de albums uit die tijd, maar mijn favoriete Sparks-albums zijn toch eigenlijk de recentste. En het favoriete nummer, met waanzinnige synth- en zanglijnen, staat met ontdekkingsbonus (MTV!) op 16.

Ik vind Soon (net als het ouder Get up / get down van Close to the edge) eigenlijk wel het mooist van dat album, maar he ik ben een zoetekauw.

Ja die is goed he.

Kijk eens aan: twee keer raak met Sloop John B en Land of No Body en één keer vol in de roos met Entangled, inderdaad vooral dankzij de meesterlijke laatste minuten.

Ik heb helaas echt niet zo heel veel met Anakdoten. Om een of andere reden hoor ik wel dat ik het goed zou moeten vinden, maar het pakt me nooit. Ach ja, mijn muzieksmaak is geen pijl op te trekken. Als het gaat om KC geïnspireerde bands kun je me eerder blij maken met The Mars Volta, Tool en uiteraard PT.

Voor de rest; moet ik dankzij jouw top 100 weer eens wat meer naar Eloy gaan luisteren. ik kende voorheen eigenlijk enkel oceans erg goed. Een bijzonder toffe band, zelf met- of mischien wel door- het engels van het niveau; zum dem enemy

Bij het zojuist geplaatste tiental, hoef ik overigens enkel te passen bij Sparks. Ook weer een band die me beter zou moeten liggen dan het doet.