Wegens zomerdrukte in Barcelona heeft Cabeza een PM gezonden of ik de volgende en laatste uit 1982 even kon posten info etc volgt.
Deze zal helaas niet aansluiten bij de hierboven gevoerde discussies;

Status Quo - 1+9+8+2 (1982)

Hm dat is in het licht van dit topic op zijn minst een verrassende plaat. Wel een heel aardig album ook, al is wat mij betreft Save a Prayer het enige nummer dat echt eeuwigheidswaarde heeft.

De muziekkenner is duidelijk ook een liefhebber van clips en mooie vrouwen

Briljante popplaat met de ene geweldige meeblèrsong na de andere. Was zelfs eventjes top 10. Had hem ook niet verwacht, maar als er dan toch 80s pop in moet zijn er niet veel betere albums te vinden, denk ik.

Ja, dat dus. Al had Dare! ook niet misstaan, maar die kon al niet meer aangezien we 1981 reeds achter ons hebben gelaten. Hun beste plaat, en staat dan ook in de kast in huize Graf

Wacht nog maar even op Cabeza, misschien komt Elvis nog

Duran Duran? Dat geloof ik niet hoor.

Duran Duran ? In dat geval (alweer) graag tot volgende week in 1983 (mijn geboortejaar)

Ik gok op deze plaat:



Maar persoonlijk hoop ik op deze:



Het onderschatte Infidels zal in elk geval niet langs komen...

Stelletje azijnpissers.

Ik denk dat je dit topic sowieso wel links kunt laten liggen, want zowel Zappa als Dylan zijn al geweest.

Voor volgende week verwacht ik Head over Heels van Cocteau Twins.

Volgende week. die eerste van Stalin, deze week Elvis

Ik blijf het volgen, want ben toch elke week wel weer nieuwsgierig moet ik zeggen.
Dylan en Zappa zijn inderdaad langsgekomen, maar ook deze mannen hebben (mijn inziens) essentiëlere albums gemaakt dan datgene wat in deze lijst staat, maar dat terzijde...

En zoals al eerder gezegd, ik heb een veel bredere smaak dan alleen maar Zappa & Dylan alhoewel dat inderdaad niet altijd zo lijkt...

Wel is het zo dat een zeer grote hoeveelheid van mijn smaak niet in zo'n lijst zal verschijnen, aangezien ik bijvoorbeeld ook erg veel naar jazz en (modern) klassieke (en minimalistische) muziek luister...

Zoals gezegd, zal het elke week wel even checken in de hoop iets ''nieuws'' te ontdekken, maar met alle respect, acts als Sonic Youth en Duran Duran is totaal niet aan mij besteed.

Ach Stalin, misschien komt deze binnenkort nog ;

Rush - Grace Under Pressure (1984)

Ik PM dan wel even

Misschien tijd om een (nwe) vriendin te zoeken - Sonic Youth doet het goed bij de alto's en Duran Duran bij de wat oudere - 80's-gerichte dames. Beethoven zei het al: muziek verbroedert ("Alle Menschen wirden Brüder") eh pardon verzustert (of wat zou het woord zijn om broeders en zusters samen te brengen).

De grap heeft wel succes zo te zien.

Volgens mij noemt men dat ook wel incest.

Iemand die mij een album van Mark Lanegan kan aanraden?

Vast wel, maar waarom moet dat hier?

Hij lijkt me zo een klassieker, niet?

Even inleiding lezen op pag. 1 .
Mark L , ik PM wel.

Alleen een profane geest als de jouwe neemt het letterlijk (en dan in figuurlijke zin ) - religie was ook een optie geweest.

Ik had er trouwens niet op gerekend dat Cabeza weer zolang weg bleef

In dat laatste geval is het antwoord de bijbel. Het woord van God dat broeders en zusters samen brengt.

Oost west, incest
Broer en zus is ook wel knus
Neef en nicht is ook een plicht

Zo kan ie wel weer

Kan me niet voorstellen dat Waits niet in de lijst voorkomt. Gezien de (soms) wat onvoorspelbare keuzes, zal je zien dat er een heel ander album naar geschoven wordt.

Vanwege de zomeruren... veel siesta, weinig werken.

Geography, Front 242 (1982)




Uittreksel uit "De Cultuurkenner" betreffende dit album: vindt je hier

Voor een topic overzicht: klik hier.

De bijbehorende toelichtingen uit De Cultuurkenner vindt je hier:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

Een album waar ik wel benieuwd naar ben. Toendertijd regelmatig met Front 242 in aanraking gekomen vanwege mijn jeugdvriend Herman (neen, niet die bekende van MuMe). Ook live gezien in hun beginjaren. Ik was er toen niet echt weg mee. Ik had in die tijd een sterke afkeer (zacht uitgedrukt) van alles wat met uniformen en militarisme te maken had. Hun wat paramilitaire aandoende imago was voor mij dus ook al alles behalve een troef. Toch liet de muziek me niet volledig koud, zoals toen wel het geval was met bijna alles wat niet onder het label hard-rock/heavy metal viel. Jaren later (in de periode dat rock en techno elkaar meermaals de hand begonnen te reiken) toch enkele albums van ze binnengehaald ('Official Version' en 'Front by Front'), dewelke mij zeer goed zijn bevallen, en nog steeds. Hoog tijd dus om met nog wat meer werk van deze pioniers kennis te maken. Want al zal er van bij onze noorderburen wel kritiek komen in de trend van "chauvinistise keuze" - wat inderdaad zou kunnen gezegd worden over bijna zo goed als alle andere belgische albums, moesten die er al in staan - Front 242 valt hier toch wel buiten. Dat bewijst onder andere ook het succes dat ze hadden in het buitenland, terwijl ze hier zo goed als anoniem door het medialeven passeerden.