Omdat het nog even duurt voor de volgende eraan komt:

Om het geloof (faith) erin te houden dat het goed komt, een mju-fave uit 87:

, luistersessie en er komen dus 13 (16 deluxe ?) nieuwe nummers.

Oeh, hier kijk ik erg naar uit!

Gaan we vandaag nog The Queen is dead doen?

Nee, die is dood.

enne zou jij hier niet nog iets gaan doen

De Site >> Gebruikers >> Verschuivingen/Veranderingen in je top 10

Niet zo zeuren, er moet hier ook nog gewerkt worden.

Ah, ik ben vandaag vrij

En Cabeza ook nog blijkbaar.

Volgens mij ben je elke dag vrij

Neuh, iK ben nou net die Philips medewerker die dat niet is.

Voor mij is het elke vrijdag weekend.

Veel plezier met dat abonnement, ik vind het een rotblad .

Vakantie zit er alweer ff op, maar dan is er het inhaalwerk achteraf... vandaar een wat latere bijdrage. Wel veel muziek kunnen beluisteren. Heb ook met dit album (en het volgende) al kennis gemaakt. Die laatste zal ik trachten ook nog deze week te posten.

Eerst dus het reeds lang voorspelde en verwachte:


The Queen is Dead (1986), The Smiths




Begeleidende tekst uit De Cultuurkenner.


Een overzicht van wat er in dit forumtopic is voorgesteld zie je hier.

Eerder geposte bijbehorende toelichtingen uit De Cultuurkenner:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

Hm daar heb ik net een paar weken geleden ook wat neergepend. De hoop dat er nog een keer een wel boeiend album langskomt, begint onderhand toch wel te tanen.

Het volgende album in de rij was voor mij alvast het eerste album uit de serie waarvan ik echt verontwaardigd was dat ik die toen (en tot casi heden dus), als liefhebber van alternatieve agressieve rock muziek, heb kunnen missen.... Met slechts een tiental berichten, en nog geen 100 stemmers bij de plaat zal ik de enige wel niet zijn vermoed ik.

Ik ken alleen There's a Light that Never Goes Out. Ben ik nu een kultuurbarbaar?

Ja, als dat het enige nummer is van The Smiths dat je kent. Dan ligt er nog wel wat aardigs voor je om te ontdekken!

5***** cd en een zoen van de juffrouw. Keurige keuze, helemaal niets mis mee en bovendien terecht.

Aanvankelijke lange tijd mijn favo cd van The Smiths maar uiteindelijk ben ik toch overgestapt naar Strangeways here we come. Dat mag dan ook zonder problemen het album van het jaar 1987 worden maar ik denk niet dat onze Cultuurkenner twee keer achter elkaar voor The Smiths gaat kiezen.

Ik begrijp helemaal niet waarom volgens Casartelli The Queen is dead niet boeiend zou kunnen wezen. Of bedoel je verrassend?

Ook This Charming Man, Panic en Last Night I Dreamt Somebody Loved Me zijn mij bekend. En ik denk dat de Mozzer liever een zoen van de meester heeft.

tsja, voor mij alvast de twee: geen verrassingen (want al goed gekend) en niet boeiend genoeg om de aandacht meer dan een album vast te houden. Voor mij is Morrissey (en The Smiths) een artiest waar ik met een goede Best Of verzamelaar genoeg in huis heb. (In mijn geval deze, heb niet het gevoel dat ik iets mis of dat The Queen is Dead veel toevoegd.)

Die verzamelaar heb ik toevallig ook. Even geleden voor een paar euro gekocht. Wel aardig om eens te horen maar niet helemaal mijn muziek.

The Queen is Dead (voor elke ster eentje)

't is toch wat met die broek/prog-rockers: melancholie mag bij hen uitsluitend uit de fles komen!
Mijn suggestie: ga vast de winterslaap in en luister eerst nog eens naar de Nederlandse Tom Waits:

Voor een plaat waar je 4½* voor over hebt, zou je toch een sterker weerwoord in petto mogen hebben. Hoewel ik ter plaatse ook uit jouw berichten lees dat het kennelijk vooral om de teksten draait, dus dan houdt het met een "agree to disagree" wel op.

Dat gevoel bekruipt ook mij, merk ik zo langzamerhand...
Ik zet dus ondertussen nog maar eens lekker Dmitri Shostakovich zijn Zevende Symfonie op

Als ik voor iedere plaat waar ik een 4,5 of meer voor over heb een fiks onderbouwd weerwoord zou moeten neerpennen om rock-denken te temperen, zou ik daar een dagtaak aan hebben en zou het financieel fundament van deze waver sneller worden aangetast dan een houten huis door een tornado.

Smiths: niemand kan zo fraai melancholiek zingen als de Mozzer;hij doet je bijna terugverlangen naar je jeugd in een voorstad van Manchester, in een buurt waar alleen de melkboer en fabriekschef een eigen auto had. Je kon nog makkelijk op straat spelen, er was weinig verkeer en de schillenboer kwam regelmatig de schillen ophalen. De mensen stookten nog veelal op kolen.

Smtths: visualiseren melancholie (ook al is ie niet direct de jouwe), Johnny Marr is een uitmuntende begeleider - kundig vakmanschap uit zich ook in niet gespeelde frills en pieleflutsen (waar de progrock zo sterk in is - waarom zou je gewoon van a via b en c naar d gaan, al je ertussen nog twee hele toonladders kunt afgaan).

Teksten: niet mijn persoonlijke primaire focus,maar in het geval van deze band, een overduidelijke meerwaarde: Frankly Mr Shankly en There's Light ... zijn twee fraaie voorbeelden.

Voor degenen die nog twijfelen: The Smiths horen in deze lijst en dit album is een goede keuze (al was het debuut ook prima geweest).

D'r is nog wel plaats in het hol van Casartelli - voorheen huisde er een halve compagnie Afghanen.

Minste van de vier studio albums van The Smiths, met zowel hun mooiste (Some Girls Are Bigger Than Others) als hun slechtste (I Know It's Over) nummer.