Gisteren Golden Earring in de Van Zantenhal in Nieuw Vennep

Omdat ik vond dat ik de Golden Earring toch eens live gezien moest hebben en omdat ik wel benieuwd was naar de Van Zantenhal als concertlocatie, begaf ik me gisteren te fiets door een winderige Haarlemmermeerpolder alwaar aan de rand van het dorp een groot zalencomplex is neergezet.

De Van Zantenhal biedt, vermoed ik, plaats aan zo'n 5000 man, is modern en modulair, van alle gemakken voorzien en een tikkeltje sfeerloos als de zaalverlichting aan is (zoals vermoedelijk zo'n beetje elke grote hal). Tijdens de optredens verdwijnt die sfeerloosheid en is er een prima akoestiek en een ruim en goed verlicht podium. Het is jammer dat de programmering kilometers afwijkt van mijn smaak anders zou ik er zeker vaker heengaan.

Voorprogramma gisteren was een band The 3rd Man. Ik had er nooit van gehoord en vond het het ook echt verschrikkelijk. Spierballenrock zonder inhoud en een zanger en drummer die een arrogantie uitstraalden die niet helemaal aansloot bij het enthousiasme dat ze uit de zaal opwekten. Ook heb ik er een bloedhekel aan als zangers (of drummers) Engels gaan praten tegen een Nederlands publiek, danwel Nederlands met een zwaar Amerikaans accent, danwel beide door elkaar. (En ja, ik weet dat Barry Hay dat ook doet ).

Goed, na een vrij lange wacht kwam de grootste band uit de geschiedenis van de Nederlandse rock het podium op om te beginnen met een tweetal nummers van de nieuwste cd. Ik ken die cd niet en ik vermoed dat dit voor zeker de helft van de zaal gold. De stemming kwam er pas in bij het spelen van ouder werk en daar lag zeker het manco van de avond: vrijwel niemand leek op het nieuwere werk te zitten wachten. Toen na een paar oudjes (Another 45 miles, Twilight Zone) weer werd teruggeschakeld naar minder bekend werk (ook een kennelijke fanclubfavoriet) werd de zaal meteen een stuk rustiger.

Het tweede deel van de reguliere set bestond gelukkig uit vrijwel alleen maar ouder werk, waarbij met name The devil made me do it (met saxofonist) en Radar Love indruk maakten. De laatste begon met bass-solo van Rinus Gerritsen, waarna eerst Cesar Zuiderwijk en later nog even George Kooijmans inviel, om vervolgens subtiel over te stappen naar de beginmaten van Radar Love, dat nog eens onderbroken werd door een waanzinnige solo van Zuiderwijk. Absoluut het hoogtepunt van de avond.

Toegfiften waren She flies on strange wings en Holy Holy Life, waarbij ik om eerlijk te zijn de laatste niet echt verwacht had. Omdat het zaallicht vervolgens nog langs uitbleef, verwachtten we nog een extra toegift, maar helaas, na een kleine twee uur zat het er alweer op. Had stiekem toch nog op mijn favoriet Vanilla Queen gehoopt.

De conclusie na afloop van dit concert moet toch vooral luiden dat ik deze band al veel eerder had moeten zien, want jemig, wat zijn ze live goed. In de oudere nummers dan.

JOE JACKSON OOSTERPOORT GRONINGEN 04-11 3***

Ik had dit weekend niet mijn weekend, op allerlei terreinen. Dat je van Almere naar Groningen rijdt in het donker en de regen terwijl de provincie alle verlichting tussen Almere en Joure laat ontbreken (en daarna van Joure naar Groningen), is nog tot daar aan toe.

Maar mevrouw musician en ik kregen onderweg ook al sombere voorgevoelens inzake het concert, naar aanleiding van Jackson's laatste album The Duke. Ik had het album in mijn cd wisselaar tussen Look sharp en Night and Day gezet, om er aan te wennen of in te komen.

"Wat is dit?" vroeg mevrouw musician, een groot liefhebber van Look sharp, niet in de laatste plaats door de modieuze puntschoenen. "Tja, wat zal ik eens" begon ik. "Wat een gepriegel. Volstrekte passieloze nietszeggende muziek. Richtingloos, onaantrekkelijk, lelijk gewoon. Laat die Jackson doen waar hij goed in is".

Zo ging het gedurende het hele album, ik had geen weerwoord want ik ben het hier inhoudelijk volledig met haar eens. De sfeer in de auto nam pas weer toe nadat Night and day begon. Ik had op de kaartjes al gezien: Joe Jackson + his Bigger band. Tegen beter weten in hoop je dan dat zijn hobby liefde voor Duke Ellington beperkt blijft tot twee nummers en dat voor de rest de vrije interpretaties van deze oude jazz koning achterwege zouden blijven. Maar ja, die Bigger Band was nu eenmaal meegenomen en dan zul je het weten ook.

Ik ben gebleven omdat er toch een paar nummers van zowel Look Sharp! als Night and day werden gespeeld, die in uitvoering ook veruit ook te verkiezen waren boven het nieuwe soort van lelijkheid dat door Jackson is ontwikkeld. Wat niet van The Duke was, was verder prima en weinig mee aan de hand. Vocaal is Joe Jackson nog helemaal zichzelf.

Maar het publiek slikte het als zoete koek, tot mijn grote verbazing, misschien dat dit soort muziek aparte groepen fans aanspreekt. De newwave aanhangers van het eerste uur zullen zich behoorlijk hebben afgevraagd wat er nu op ze afkwam. Moest de newwave ooit de oude rock vervangen om weer te leiden tot de interpretaties van de oude jazz van Duke Ellington? Maar ik geloof ook niet dat die groep van oude wavers in grote mate aanwezig was. Of ze moesten inmiddels allemaal net zo grijs zijn als Jackson zelf.

Hoe dan ook, na afloop toch nog maar een kleine versnapering genomen. Per slot van rekening is er met de Oosterpoort en Groningen niets aan de hand. Bij de stand, die alleen cd's en lp's van The Duke verkocht, stond verder niemand. 20 euro voor The Duke. Mijn cd bied ik aan voor 5. Op de terugweg lekker hard I'm the man gedraaid, om wakker te blijven en toch het gevoel te houden dat hij het wel degelijk ooit goed kon. Muziek maken.

Grizzly Bear ... in een stampensvol Paradiso.

Onberispelijk optreden waarbij mij het goede geluid vooral opviel. Belangrijk, want de arrangementen van hun songs zijn weldadig. De band zelf daarentegen is een wat sexloos kwintet waarbij ik me afvroeg wie nou de Bear is: die linker die wat op Philip Oakey leek, of die Tim Knol lookalike op rechts? Sowieso was het me op de plaat nooit opgevallen dat de zang over twee stemmen was verdeeld ...

Ondanks het feit dat er gepassioneerd werd gespeeld, kan ik niet zeggen dat de performance veel aan het plaatwerk toevoegde. Ik heb Shields érg hoog zitten, en de hoogtepunten van de show waren voor mij dan ook de hoogtepunten van die plaat: Yet Again en Half Gate. Ik begreep dat dit het laatste optreden van de tour betrof, gezelligheid en communicatie was er daarom te over. Een van de zangers vroeg zich oprecht af of die mensen achter de boxen nog wel een behoorlijk geluid hadden (alsof Paradiso-publiek daar een boodschap aan heeft, die lui gaan voor hun lol zelfs op de tweede ring zitten om een uurtje galm te doorstaan). Maar echte crowd-pleasers zie ik Grizzly Bear niet worden, daar zijn ze allemaal wat te bescheiden voor. Dit is geen Arcade Fire of zo. Het is dus te hopen dat de volgende plaat niet nóg meer publieke belangstelling wekt dan Shields, want in de HMH slaat zo'n band dood.

Eén van de medewerkers van onze blog zag (eer)gisteren Sigur Rós in IJsland (voor Iceland Airwaves), en was er nogal van onder de indruk

If Music Could Talk: Concertverslag: Sigur Rós - imctblog.blogspot.be

Heerlijk optreden inderdaad. Ik stond op het balkon en had perfect geluid en perfect zicht (op de stroboscoop momentjes na). Voor mij waren de hoogtepunten Sun in Your Eyes en de akoestische toegift All We Ask.

Edward Droste (linksmidden met keyboard) en Daniel Rossen (rehtsmidden met gitaar) hebben vergelijkbare zangtechnieken, maar qua timbre verschilt het best wel (vergelijk Yet Again (Droste lead) en Sleeping Ute (Rossen lead) maar eens).

En wat mij betreft duidelijk dat Rossen het creatieve genie achter Grizzly Bear is. Zijn solo EP van dit jaar is zeer aan te raden.

Maar toch niet op de tweede ring ? Ik ben daar éven geweest ... sorry hoor, maar daar zingt het geluid alleen maar rond.

en wie is nou Chris Bear?

Eerste balkon is het geluid echt prima mits je niet te veel aan de zijkant zit. En Chris Bear is de drummer

Band Of Horses in Vredenburg.

Favoriet bandje van mij en dat maakten ze gisteravond ook waar.

Het voor programma was Goldheart Assembly, deze band was bij mij niet bekendd, maar ze deden een mooie cover van Killing Moon van Echo & The Bunnymen

Band Of Horses was ook prima in vorm,met zanger Ben Bridwell, die goed bij stem was.

We zaten op stoelen achterin en daar was de sfeer niet geweldig. Mensen liepen af en aan met bier

Al met al 4* voor het concert.

Lijkt mij logisch, de zaal wil ook wat verdienen.

Dat snap ik uiteraard, maar er was genoeg ruimte na het voorprogramma van alles op te halen en als je dan bij de hoogtepunten (zoals The Funeral) doodleuk met bier rondloopt, kun je beter naar de kroeg om de hoek gaan.

wie gaat er dan ook achterin op een stoel zitten, bij ons was plek zat , 1 meter vooraan , erg gezellig met een biertje en leuk concertpubliek daar vooraan !Fijn optreden! op deze vinix locatie.
een optreden in willekeurig welke
schoenendoos, gaat geloof ik nooit wennen.

Deze week Grizzly Bear en Bon Iver gezien. Dat waren twee prachtige avonden achter elkaar zeg. Bon Iver wist de HMH prachtig te bespelen, het was grotendeels muisstil in het publiek. En Justin Vernon gaf nog een heerlijke random speech over stemmen in Amerika. Ik had het idee dat ie zelf niet eens wist wat ie nou wilde gaan vertellen

GY!BE gezien in het Koninklijk Circus. Uitgeput maar niet helemaal voldaan.
Het is indrukwekkend hoe ze telkens uit een lange (soms zelfs langdradige) drone een nummer weten op te bouwen en de spanning alsmaar laten toenemen. Tijdens het eerste nummer duurde dat zelfs 35 minuten!
De projecties voegen soms een meerwaarde toe, meer als ze figuratief zijn (de treinbeelden) dan als ze abstract zijn.
Het geluid was gewoon te luid en niet in balans, met veel te veel scherpe klanken die oordoppen absoluut noodzakelijk maakten. Ik hou er absoluut niet van om het geluid op die manier te dempen en probeer altijd oordoppen te vermijden, maar nu kon het echt niet anders.

Ik ben niet zo vertrouwd met al het werk van GY!BE, en herkende enkel het slotnummer (The Sad Mafioso). Het is vooral het gebrek aan afwisseling dat me wat op mijn honger liet zitten, de nummers leken op den duur wel inwisselbaar. Terwijl je op de plaat (ik ken F♯A♯∞ vrij goed) meer afwisseling krijgt: de monologen, treingeluiden e.d. en meer dynamiek.

Lang geleden dat ik dat moest zeggen maar ik vond de cd dus beter ...

Flying Lotus in de Paradiso. Zeer toffe show, dikke DJ-set.

Absoluut dikke live-set , geweldige visuals ook. Steve Ellison... wat een muzikaal mens.

Eergisteren gezien :

Godspeed You Black Emperor @ Cirque Royal.

Ze hebben ongeveer 2 uur gespeeld en de setlist was als volgt :

-Mladic
-Moya
-onbekend nummer dat zéér lang duurde
-East Hastings (The Sad Mafioso)

Ik vond het concert zelf degelijk, maar had er toch iets meer van verwacht. Hun sound was groots (zoals al op de albums) en daar was ik behoorlijk van onder de indruk. Een groot minpunt vond ik dat de noise stukken te lang gerokken werden, ik heb nogtans een hoge tolerantiegraad wat noise betreft. Het geluid was wat rommelig, maar in tegenstelling tot nico1616 vond ik het niet te luid. De 3 bekende nummers werden goed gebracht. Moya vond ik het hoogtepunt van de set en heeft me meerdere malen kippenvel bezorgd. Het onbekende nummer vond ik een beetje teleurstellend, op het epische einde na. Ik gok dat die song zo'n 45 à 50 minuten geduurd heeft. Al bij al vond ik het zeker geslaagd, ben blij dat ik ze eindelijk eens live gezien heb.

***1/2

Voor Mladic kwam toch nog Hope Drone (ook via Hope in de projectie gesuggereerd)?
Het onbekende nummer duurde geen 45 minuten, het leek alleen maar zo

Met de ***1/2 kan ik volledig meegaan

Ahzo, ik wist niet dat dat een afzonderlijk nummer was, ken het namelijk niet. Dacht dat die drone gewoon een lange aanloop naar Mladic was. Dat lange onbekende nummer heet blijkbaar 'Behemoth'. 44:40 in deze opname

Oké, jij wint
Na dat onbekend nummer heb ik wel even de zaal verlaten om iets te gaan drinken. De volgende drone werd alweer ingezet en ik zag het een moment niet meer zitten.
Gelukkig kwam ik nog terug om the Sad Mafioso te horen

Tindersticks in de Rotterdamse Schouwburg.

Al zo lang liefhebber en telkens toch weer niet gegaan als ze in het land waren. Deze keer was het haast een verplichting in de stad zo dichtbij: Rotterdam.

De band deed precies wat ik van ze verwachtte: mooi geluid, goede muzikanten en een relaxte sfeer.
Muisstil publiek dus geen weglopende Stuart maar juist tot 2 keer toe toegiften.
Perfect avondje zo (waar ook titan bij aanwezig was die een perfecte zitplaats wist)

Flying Lotus in Paradiso viel wel een tikkeltje tegen.
Uiteindelijk gewoon een dj-show met visuals die prima waren, maar zeker niet wereldverheffend ofzo. Achter een scherm staan kan werken (Amon Tobin's ISAM show bv), maar dan moeten de visuals wel moddervet zijn en dat was niet het geval. Daarnaast veel te weinig eigen werk van Flying Lotus voorbij horen komen, hiervoor in de plaats hitjes die in principe elke week te horen zijn.
Als je nogmaals wild moshen op Lunice en Earthquake Noisia Remix, verder ook nog Posij en Partysquad wilt horen als Nederlandse inbreng, en wat hiphop wil van oa Kany West, Schoolboy Q, Kendrick Lamar, AraabMuzik, Shabazz Palaces, Clams Casino, Two Fingers, etc je kent het allemaal al wel, dan was het een leuke 1 uur en 20 minuten.

Alcest en Katatonia, in Amager Bio.

Opener Junius heb ik gemist wegens andere prioriteiten. Het eerste nummer Alcest heb ik ook moeten missen, maar dan vanwege werkzaamheden aan het spoor die me even ontschoten waren.
Alcest viel tegen. De dromerige sfeer die de band op haar albums weet neer te zetten, wisten ze live niet te benaderen. De gitaarlijnen klonken niet helder, de drummer sloeg veel te hard en eiste daarmee teveel aandacht op en Neige kwam bijna niet boven de band uit. Bovendien klonk zijn scream, die hij gelukkig slechts in 1 nummer gebruikte, totaal niet goed.

Van Katatonia ken ik alleen de albums The Great Cold Distance en Night Is The New Day. De band opende met 2 nummers die ik niet kende, en die ik weinig overtuigend vond. Ik begon te denken dat ik misschien beter thuis had kunnen blijven, maar toen Katatonia daarna een paar nummers van eerdergenoemde albums speelden, werd het concert beter en beter.
De setlist leunde redelijk zwaar op de 2 albums die ik kende. Gelukkig voor mij. Het werd uiteindelijk een erg goed en overtuigend concert, waarbij de band 2 keer terugkwam op het podium om wat toegiften te spelen.

Case Mayfield in Luxor Arnhem, erg goed en amusant concert, wat zich af en toe dppr flarden Level 42 moest wurmen die beneden speelden in de grote zaal. De nummers van de 2 albums komen kive nog meer tot hun recht met de voltallige band.

Kom net bij een optreden van Hans de Booij weg, in de Iduna te Drachten. Hoogstens 80 bezoekers kregen een ietwat wazig optreden voorgeschoteld. De Booij is maar een aparte kwast. Hij zingt liedjes die hij niet afmaakt en vertelt verhalen waar je soms moeilijk een touw aan vast kan knopen. Het ging om een solo-optreden. Hans op keyboard en akoustische gitaar. Hij heeft een nieuw album uit (2012) dat gratis gedownload kan worden, want hij doet niet meer mee met de race. (?) Hij bracht vrij veel nieuwe liedjes ten gehore en van zijn oude werk o.a.Vermoeden van Vrijheid (Thuis Ben), De Kussers,Doorgaan (Ramses Shaffy cover), Een Vrouw Zoals Jij, Annabel (slechts 1 couplet), Groene Smart, De Tolerantie, Ariba Aruba, Vlinderhart, Ik Hou van Alle Vrouwen en een stukje Van Traalala a capella. Verder veel verhalen over Thailand. Dit is zijn 30 jarig jubileum tournee en Hans geeft 12 optredens in 14 dagen, en laat hem daarna maar gelukkig zijn op zijn Thaise eiland.

Gisteren m'n derde keer Ryan Bingham, deze keer in Bitterzoet. Ik was nog nooit in die zaal geweest. Hoewel het er sfeervol uitzag en het geluid prima was, vond ik de zaal wel echt te klein. Ze werken ook niet met hoogteverschillen, dus het zicht was erg beperkt. Uiteindelijk achteraan alles goed kunnen zien, maar dan komt er wel vier keer per nummer iemand langslopen...

Valerie June deed het voorprogramma. Vond het echt een vreselijk, aanstellend wicht. Had desondanks de indruk dat de rest haar wel waardeerde.

Bingham zelf stelde niet teleur, maar was ook niet onwijs goed. Zijn nieuwe band speelt wat strakker dan The Dead Horses, maar met name de bassiste (ik zag pas dat het een meisje was toen Bingham dat zei ) had wel wat minder noten kunnen spelen. Nogal flauwe basdeuntjes, terwijl Binghams muziek niet veel opsmuk nodig heeft. Dat vond ik ook van de effecten over de elektrische gitaren. Daarmee lever je authenticiteit in. Hij lijkt zich ook een beetje te distantieren van z'n country imago aangezien hij 'Tell My Mother I Miss Her So' ietwat sarcastisch bracht.

Bingham is t.o.v. vorig jaar gegroeid als gitarist, maar z'n muziek is het mooist met een naturele klankkleur en muzikale invulling. 'Never Far Behind' leek wel een nummer van U2. Halverwege was ik weggelopen als ik niet had geweten dat er nog betere nummers zouden komen.

Als hij dan solo akoestisch 'The Weary Kind' en 'Hallelujah' speelt, is hij een artiest van zeldzame klasse. Hij zingt live ook onwijs goed.

Het was een beetje vergelijkbaar met Israel Nash Gripka in Wageningen dit jaar. Hopelijk komen ze allebei snel weer uit hun rockfase, want er zijn rockbandjes genoeg. Goede americana is lastiger te vinden. Anders skip ik de volgende keer een keertje, want zo goed als Bospop 2008 heeft hij niet meer gespeel in NL.

Gisteren Marillion in De Boerderij.

Achteraf bezien is het allemaal zo simpel: na de twee briljante concerten die Marillion afgelopen zomer in Paradiso gaf kon dit eigenlijk alleen maar tegenvallen. En dat deed het helaas ook.

De Boerderij was al vrij snel uitverkocht en een uitverkochte Boerderij is eigenlijk te vol. Goed, met dat uitgangspunt ging ik naar het concert. Ik was wat laat dus het was achteraan sluiten, op zich geen probleem, ik hoef niet zo nodig opeengepropt vooraan te staan.

Voorprogramma was Carrie Tree, een zangeres die zichzelf met een akoestische gitaar begeleide. Normaliter programmeert het podium support acts die redelijk aansluiten bij het hoofdprogramma, dus wellicht is de band met haar aan komen zetten? Hoe het ook zij: het was niet echt een succes. De dame zong niet slecht maar door de combinatie van haar gebruik van een fluisterstem en een uitzonderlijk luidruchtig publiek was er achter in de zaal weinig van te verstaan. Gezien mijn onbeschofte medeconcertgangers had een optreden met een minimumniveau van 106dBA beter volstaan.

Anyway, na een erg lang 'ombouw' met kennelijk nogal wat problemen trad uiteindelijk Marillion aan, dat zoals te verwachten viel de show opende met Gaza, de opener van hun meest recente album. Al snel bleek Steve Hogarth erg slecht bij stem en hoewel zijn stem gedurende het optreden wel wat beter werd, bleef het toch minder dan normaal. En tja, bij een band waarbij de muziek zo sterk rond de stem van de zanger draait, is dat best een probleem.

De setlist bood naast de te verwachten nieuwe nummers wel wat verrassingen en als geheel zou ik het nou geen echte droomset willen noemen, maar goed, ze kunnen moeilijk elke keer dezelfde nummers spelen. Hoogtepunt was mijns inziens The Sky Above The Rain, dat live misschien nog wat sterker overkomt dan de studioversie.

Uiteindelijk zou het optreden een krappe twee uur duren. Niet kort, maar voor een Marillion-optreden ook bepaald niet lang. Ten opzichte van de dag ervoor waren er bovendien twee nummers (wellicht drie) minder dus kennelijk was de set toch wat ingekort.

Al met al dus om meerdere redenen een tegenvaller. Helaas, volgende keer beter. Ik hoop alleen wel dat zijn stem het houdt tijdens de concerten in Eindhoven en Enschede.


Setlist:
Gaza
You're Gone
Cover my eyes
Slàinte Mhath
Sounds That Can't Be Made
Neverland
A Voice from the Past
Power
3 minute boy (alleen 1ste vers)
Real Tears for Sale
The Sky Above The Rain
The Great Escape
A Few Words for the Dead
Sugar Mice

Hogarth's stem was in de hogere regionen ook gister in Eindhoven niet al te sterk, Al het andere klonk gelukkig wel gewoon goed; aan een Neverland waagde hij zich niet, maar die uithaal bij The Great Escape ging wel weer ouderwets door merg en been. Setlist vond ik in Eindhoven wel goed. Zoals ik bij het album ben ik geen grote fan van Gaza, maar Power en The Sky Above The Rain vond ik live zeer sterk.

Volgens mij had Trewavas ook wat problemen met zijn bas, maar dat kan ook aan mij liggen. Beste aan het hele concert was toch wel Rothery, die voor de verandering eens op links ging staan en daar zeer gedreven aan het spelen was... prachtig om te zien.

Als laatste encore stond eigenlijk 3 Minute Boy gepland, maar in de plaats van die kwamen Sugar Mice en Garden Party. De laatste werd door Kelly maar ingezet, toen het publiek het niet overheen kon worden welk verzoeknummer er gespeeld moest worden =p

Setlist:
Gaza
You're Gone
Cover My Eyes (Pain and Heaven)
Slàinte Mhath
Sounds That Can't Be Made
Neverland
The Sky Above The Rain
Power
King
The Great Escape
Man of a Thousand Faces

A Few Words for the Dead

Sugar Mice
Garden Party

Goed om te horen dat zijn stem kennelijk weer wat beter was.

Ik zie nu dat ik wel heel erg negatief was, de stemproblemen in Zoetermeer zaten ook vooral in de hogere regionen en in de uithalen, al was in het begin van het concert de stem over de gehele linie wat onvast maar dat werd zoals gezegd wel beter.

Vrijdag Drive Like Maria in de Willem 2 ('s Hertogenbosch).

Eerlijk gezegd een band waar ik nog niet dood zou willen worden getagd op Facebook, maar een goede vriend kwam in de situatie terecht dat zijn gezelschap afzegde, en hij anders alleen moest gaan. En de hele vrijdagavond niets doen is ook weer zoiets. Enfin.

Het voorprogramma werd verzorgd door een jong trio uit Overijssel genaamd The Paceshifters. Hun beukende rock sluit goed aan bij de noisy alternative muziek uit de jaren negentig, met voldoende emo en QOTSA-maniertjes om nog modern aan te voelen. Met een lekker gruizig gitaargeluid, veel stop/startdynamiek en afwisselende zang van de gitarist en bassist wist de band een redelijk enerverende set neer te zetten. Jammer wel van de slecht afgestelde zang (wat is dat toch met voorprogramma's?), waardoor veel van het melodieuze aspect verloren ging. Een tip voor de bassist is misschien ook dat als je tijdens het neerleggen van een groove tijd kunt vinden om je emolok weer goed op je voorhoofd te leggen, en het verschil niet is te horen in de ritmesectie, je misschien moet gaan nadenken over iets ambitieuzere baslijnen.

De Willem 2, ik was er nog nooit geweest, maar het is een schattig zaaltje. Na het voorprogramma gaat er keurig een rood gordijn dicht voor het podium zodat de roadies van de hoofdact onbespied hun voorbereidingen kunnen treffen. Als het gordijn twintig minuten later weer openschuift, kijken de Nederlanders en Vlamingen waaruit Drive Like Maria bestaat een nog slechts halflege zaal in. Of de muziek van het viertal niet aanslaat in het zuiden, of dat er in Den Bosch een hoop concurrerende evenementen waren, I know not.

De geoliede machine die de band inmiddels is geworden hapert er geen moment om. Aftikken en beuken is het devies. De zanger, die volgens mijn vriend op de vorige plaat nog achter het drumstel zat, maar inmiddels voorop het podium heeft plaatsgenomen met een gitaar, heeft zich voor de gelegenheid een kapsel aangemeten dat lijkt alsof er een ingewikkeld ongeluk is gebeurd met secondelijm en een paardenstaart. De man die de plaats op de drumkruk heeft overgenomen drumde volgens mijn vriend vroeger bij Krezip. Blijkbaar heeft de drummer van Krezip tegenwoordig dus baardgroei, zo leer je nog eens iets op de vrijdagavond. Met nog een bassist die lijkt te zijn weggelopen uit That Seventies Show, ligt de verantwoordelijkheid voor het muzikale niveau en het charisma van de band vooral bij de coole gitariste die zich, toegegeven, aardig kwijt van haar taak.

Dit alles ook om aan te geven dat het zo'n optreden was waarbij je veel bezig bent met randzaken. Mijn aandacht verslapte steeds, dagdromen en focussen op onbelangrijke details gebeurde als vanzelf. Misschien zou een deel van het probleem kunnen zijn dat DLM er op staat al hun nummers live op te rekken tot zes a zeven minuten, maar uiteindelijk zijn de solo's en noise-intermezzo's juist wel het meest interessante wat de band heeft te bieden.

Het eigenlijke euvel is dat de band totaal ongevaarlijke 3FM-rock maakt, gebracht door keurige jongens en meisjes met gestylede haartje en gekleed in mode van H & M. Muzikaal en tekstueel worden er nauwelijks risico's genomen en dus thema's opgewarmd die we allemaal al duizend keer eerder en beter hebben gehoord. Tekenend was dat toen de band het derde of vierde nummer een rustig, emotioneel liedje inzette, de muziek bijkans werd overstemd door groepjes mensen om ons heen die luidkeels bleven doorkletsen, en totaal niet leken te beseffen wat er op het podium gebeurde. Onbeschoft? Meer dan een beetje. Maar niet helemaal los te zien van de prestatie van de band zelf, die blijkbaar met al hun bravoure en herrie niet eens de afstand van vijf meter voor het podium kon overbruggen.

Een klein moment van magie volgt alsnog nadat niemand minder dan Eefje de Visser het podium betreedt (Slowgaze heb ik niet gezien). In het kader van een sympathiek project tegen borstkanker is zij de gastzangeres van de dag, en ze zong samen met de band een liedje waarover de details ongetwijfeld op de site van Drive Like Maria zijn te vinden. Daarna kondigt de zanger aan als bonus nog een akoestisch nummer te gaan zingen met Eefje, 'zoals het hoort', dat wil zeggen, staand tussen het publiek. Toevallig komen Eefje en de zanger van de band vlak naast mij te staan, en nadat zelfs de meest verstokte babbelboxen achterin de zaal tot stilte zijn gemaand, voeren ze voor mijn ogen een zeer fraaie uitvoering op van Lana del Rey's 'Video Games'.

Toch iets wat de reis naar Den Bosch de moeite waard maakte dus, en een omslagpunt in het concert: vanaf dat moment gaat de klik tussen band en publiek duidelijk breder dan bij het dozijn fans dat al het hele optreden enthousiast was. Het applaus voor het laatste nummer is dan ook een stuk warmer als dat voor het eerste, wat dat betreft is Drive Like Maria dus als bandje geslaagd voor de missie. Men zou echter verwachten dat een band van die naam intussen hun standaard wat hoger zou leggen, al hadden ze aan de zaal vanavond zeker geen makkelijke. Een verandering in koers of een echte topsingle zal noodzakelijk zijn om Drive Like Maria niet te laten wegzakken in het archief van bandjes die twee festivalseizoens leuk zijn.

In mijn 013 maand heb ik na eerder deze maand Anathema gezien te hebben nu Europe gezien. Deze zwaar ondergewaardeerde band deed het gisteravond meer dan fantastisch. Er werd ontzettend strak en zuiver gespeeld en Joey Tempest is nog altijd prima bij stem. Prima energiek en levendig optreden van een band die nog altijd relevant is. Getuige ook de 7 songs die ze hebben gespeeld van hun laatste album Bag of Bones. En wat is John Norum toch een geweldige gitarist. Enige punt van kritiek was dat het allemaal te snel voorbij was.

Nu vanavond op naar Seether en dan zit mijn 013 maand erop.