The Weeknd, Live in het Koninklijk Circus, Brussel - 14 maart 2013

Het is hard gegaan voor The Weeknd de voorbije twee jaar. Dat bleek gisteren toen al zijn materiaal luidkeels werd meegezongen, tussen talrijke krijsende meiden door. Taferelen die je eerder verwacht bij de Usher van pakweg 15 jaar geleden die de ene charttopper na de andere scoorde, niet bij een indiekid met drie mixtapes op z’n naam. Gek is het althans niet. Niet alleen zijn de muziektijden fel veranderd, zo ‘indie’ bleek The Weeknd live gewoon helemaal niet. Als zanger paste hij prima tussen de Ushers en Ne-Yo’s uit het wereldje, compleet met mimiek en r&b-maniertjes allerhande. Qua crowd interactie ging het ook niet veel verder dan het traditionele handjes klappen en heen en weer zwaaien. Alleen slaagt het eigenlijk nergens op om tijdens een nummer als High for This de handjes van links naar rechts te staan wuiven... Want daarin blijft The Weeknd ook live het verschil maken: zijn songmateriaal.

De overgave komt toch net iets oprechter over als de muziek inhoudelijk en vormelijk even hard fronst, jammert en zweet. Zijn band deed goed mee om dat specifieke Weeknd gevoel neer te zetten. De intensiteit van de plaat werd niet helemaal bereikt, maar ook in een minder strikt karakter werkt de muziek op de juiste manier op het gemoed. Naast het keyboard met de nodige samples waren het de drummer en gitarist die hierin de show stalen, met enkele mooie solo’s en vooral het magistrale loopje dat ze namen met House of Balloons / Glass Table Girls. De gestripte versie van Wicked Games was dan weer geheel de verdienste van Abel zelve, met in de laatste rechte lijn toch nog de verlossende drumkick voor een finale extase. De downtempo bisronde was dan weer een minder gedroomd slot, al liet hij toch weer een knap staaltje van zijn kunnen zien. Werkelijk waar, soms leek Michael Jackson nooit ver weg. Veel straf materiaal is de revue gepasseerd, en toch heb je het gevoel nog enkele toppers gemist te hebben. Om maar te zeggen welke indrukwekkende prestatie deze man heeft geleverd met zijn drie mixtapes in 2011 (of met de Trilogybox in 2012 voor wie er later bij was). Eigenlijk profileerde hij zich iets te vaak als de standaard r&b-zanger om zijn toch best unieke r&b-sound eer aan te doen. Neemt niet weg dat een superster geboren is, eentje gemaakt door het publiek deze keer. Daar heeft deze avond me wel van overtuigd.

Bedoelde eigenlijk Dylan, maar de Gallaghers zijn ook niet bepaalde de meest verwelkomende stagepersoonlijkheden nee

Een zeer lange set van Yo La Tengo in Paradiso Amsterdam.
Ze speelde eerst acoustisch en daarna elektrisch.
Het was aardig gevuld, maar niet uitverkocht.

Acoustisch speelde ze hun eigen voorprogramma. Nummers kwamen niet helemaal over, mogelijk dat de setting niet goed was, of gewoon de nummers niet sterk genoeg.
Eerdere acoustische sessies zoals in het Bim huis in 2009 waren wel erg sterk.

Daarna elektrisch met een stevige set wat uiteindelijk uitmonde in het onderstaande nummer.




Daarna een stel covers als toegift o.a. van John Cale & The Dream Syndicate. Helaas heb ik de tweede reeks toegift moeten missen.

Ah, je had dat stuk in z'n geheel opgenomen. Was genieten geblazen. Vond ook het akoestische gedeelte prima uit de verf komen overigens.

Het akoestische gedeelte vond ik ook wel mooi, maar haalde het toch niet bij de electrische set. Wel tof dat je dit helemaal hebt opgenomen, leuk om terug te zien!

Op de artiestenpagina van Yo La Tengo staan overigens ook nog wat berichten over het concert.
En hier is nog even de complete setlist:

Yo La Tengo Concert Setlist at Paradiso, Amsterdam on March 17, 2013 | setlist.fm

Ik begreep dat ze al meer dan 1000 covers hebben gespeeld tijdens hun concerten.
Maar da's ook niet zo verwonderlijk als je bij elk optreden 3/4 nieuwe speelt.

Niet helemaal want na 15 minuten deed de camera het niet meer en is ook de limiet van youtube bereikt.

de setlist had ik hier gevonden via Twitter:

setlists 2013

Was fantastisch., dichterbij The velvet Underground kun je in 2013 niet komen.

Juist door die zinderende tweede set ben ik de eerste meer gaan waarderen.

Wat zeiden ze nou eigenlijk over hun eerste keer in Amsterdam in 1987? Ze noemden Nico, maar ik kon het even niet verstaan.

Verder waande ik me qua sfeer af en toe ook even in een liveplaat van de Velvets.

Ik begreep dat ze aan een optreden refereerden. Zou wellicht kunnen, tourde ze in die tijd niet met een electronisch geöerienteerde band ?

Dat zou kunnen. Geen idee met wie ze toen tourden. Wellicht staat dat ook wel op setlist.fm. Ff kijken.


Dit is trouwens het origineel van het garagerocknummer dat ze coverden. Uit '67 en met een riff die wel erg aan Black Sabbath's Paranoid doet denken:

YouTube - Half Life - Get Down

Niet veel concerten meegemaakt waarbij een pit ontstaat, terwijl je je eerder had bedacht dat stoeltjes geen slecht idee waren geweest.

Spot on. Exact wat wij na afloop tegen elkaar zeiden

Inderdaad een fantastisch optreden, met I Heard You Looking als hoogtepunt, wat een trip was dat.

Heb net de setlist even in een spotifylijstje gezet, jammer genoeg staat Half Life er niet op.

Yo La Tengo: Setlist 17/03/13 Paradiso by Luuk van Dijk on Spotify - open.spotify.com

Stoelen geven zo'n pit wel wat extra intensiteit inderdaad. Gaat iedereen er ineens mee gooien of zwaaien...

True story, heb het al genoeg meegemaakt.

Killing Joke @ Trix, Antwerpen.
In het kader van Singles Collection 1979-2012 is Killing Joke weer aan het touren geslagen.
Ditmaal geen Nederland, maar dat vermoeden had ik al na het laatste concert in een voor 2/3 gevulde Melkweg waar ze lichtelijk ongeinspireerd optraden.
Dat was gisteren niet het geval. Ze hadden er overduidelijk zin in en sinds lange tijd kwam Jaz niet in zijn 'ketelpak' op met de zwarte vegen onder de ogen, maar gewoon in een T-shirt aux naturel. Natuurlijk komen er nummers voorbij die ze ieder concert wel weer spelen (Requiem, The Wait, Wardance, Asteroid) maar ditmaal kwamen ook 2 nummers voorbij van Extremities. The Beautiful Dead en Money is not our God. Verrassend want dit stamt uit de tijd dat er maar 2 bandleden uit de huidige originele formatie in Killing Joke zaten. Ook Turn To Red was erg welkom en uiteindelijk toch ook leuk om Love Like Blood en Eighties te horen aangezien deze ook zelden gespeeld wordt. Tsja, ze speelden eigenlijk een retestrakke set met als toppunt de afsluiter Pssyche. Al met al een erg leuke avond in een erg prettige zaal.

Ja fijne verrassing. Voor de liefhebbers (een beetje off-topic) is het te vinden op A-Square (Of Course) (2008)

Dat zelfde had ik ooit bij een concert van the Feelies in 1988 in Tivoli, ook ooit de troonopvolgers van de Velvet Underground. Die konden ook vanuit een folk nummer ontaarden in een muur van noise (slipping into something), waarbij een heuse pit ontstond. Ira Kaplan is niet voor niets de geluidsman van die band geweest.

En het debuutalbum van YLT is geproduceerd door de drummer van The Feelies, als ik het goed heb.

niet helemaal, de producer was Clint Conley, ze hebben wel een nummer gecovered van David Weckerman, de percussionst van The Feelies en zanger van Yung Wu. Ze spelen ook nu vaak samen. Laten we hopen dat The Feelies ook weer naar europa komen om te touren.

Ik las dat Ira en Georgia elkaar ook hebben ontmoet bij een Feelies-concert. Nooit geweten dat Ira hun geluidsman was. Slipping Into Something is echt een geweldig nummer trouwens. Hoog tijd dat ik de rest van die plaat eens ga leren kennen.

Dat was het, Clint Conley de bassist van Mission of Burma. I took two things through the confusion.

Weer thuis na een avond C2C in Paradiso. Vier geweldige DJ's die een zeer energierijke en dansbare show neerzetten. Ik heb ontzettend genoten.

Ik was erbij. Het was op de 19e maart in een gelegenheid die onder de naam 'Bitterzoet' artiesten een plek voor optredens bood. Ik vond dat een merkwaardige naam voor een poppodium. Mijn vrienden niet. Er waren zeker dertig bezoekers binnen, die veelal een taal spraken die ik niet begreep. In het publiek ontwaarde ik een dame in een soort schapenpak, compleet met horens. Volgens mij was er niemand aanwezig die nog voor jongere kon doorgaan. Maar uiteindelijk bleek iedereen in de zaal jonger dan het trio dat na twintig minuten op het podium verscheen. Ze oogden als vogelverschrikkers.

Er was direct een en al herkenning en geestdrift bij de openingsakkoorden. De zanger had een afgenepen, heldere stem. Zijn Engels was onberispelijk, en toch begreep ik niets van de anekdotes waarmee hij de soms vrolijke en soms droevige nummers aaneen reeg. Hij leek op Thurston Moore, zijn gitaarspel niet. Zijn medebandleden gedroegen zich wat afwezig, maar schijn bedroog. Hun ritmewerk was strak en levendig.

Het optreden vorderde. Ik schrok van de wijze waarop de band op onverhoede momenten plots snelheid en volume opschroefden. Maar ik was de enige die schrok, iedereen vond het fantastisch. Mijn vrienden ook. In mijn herinnering hadden zij eerder geen houthakkersoverhemd aan. Regelmatig riepen er mensen vanuit de menigte om Union Soup. Tevergeefs, was mijn indruk.

Tussen twee nummers die weer met een onbegrijpelijk verhaal aan elkaar werden gebabbeld, staarde ik afwezig naar de gebrandschilderde ramen. Het scheen me toe dat de daarop afgebeelde naakte dames zachtjes bewogen, een aangenaam gezicht. Er werd voorzichtig op m'n schouder getikt. Het bleek mijn beurt om drank te halen.

Half van het podium afgekeerd, rekende ik aan de bar drie bier af. Terwijl ik links al grip had en met mijn rechterhand twee fluitjes probeerde te omvatten, gebeurde het. Na een fraaie twwaaaaang zette de zanger een shalala in, maar zijn stem klonk plots toch beduidend minder soepel. Dit was geen singalong shalala, maar meer een doodsreutel. Ik draaide me voorzichtig om en verstrakte compleet.

Hannu's nek was een stuk langer geworden, en hij had duidelijk ademsnood. Asko zag ik helemaal niet meer. Alleen zijn vale shirt en versleten broek zwierden, samen met zijn bas, nog over het podium. Hij leek het instrument nog steeds te beroeren, met een metaligere aanslag dan eerder op de avond. Esa trapte de basdrum met zijn machtige gezwollen lid, en sloeg op vellen en bekkens met zijn borsten. Die had hij eerder toch niet?

Het bier werd me uit handen genomen, maar niet door mijn vrienden. Ik kon ze niet meer vinden. Het leek of iedereen in de zaal plots hoge jukbeenderen had ontwikkeld. Ook zag ik meer en meer houthakkershemden, en rook ik een weeë geur van zweet en berketakken. De dame in het schapenpak wierp mij een told-you-so blik toe. De band zette Link Wray's Law of The Jungle in, en dat deden ze op onnavolgbare wijze. Ik moest blijven luisteren, er was geen keuze. Maar ik wilde eigenlijk ook wel weg.

De cover was gespeeld, de band nam dankbaar de terechte complimenten in ontvangst. Daarna boog Hanno zich volledig over zijn gitaar, Asku's outfit deed hetzelfde over de bas. Tezamen maakten ze een mooi, rustgevend snarenminiatuurtje. Op deze spaarzame akkoorden bleef Esa de strofe 'So Tired Of Being Drunk' voor zich uit mompelen. De bar ging dicht. Een voor een haalden de bezoekers hun Nokia's tevoorschijn, om ze vervolgens als ware het aanstekers, omhoog te houden. Ik begreep er niets van. Gingen ze nú flmpjes maken? Nee dan was het optreden eerder op de avond toch spetterender. In een flits registreerde ik dat alle telefoonmonitoortjes hetzelfde beeld toonden, een wit scherm met aftellende cijfers... 10 ... 9 ...8 ... 7 ... ik voelde schuim vanuit mijn maag opborrelen.

Hoe ik de garderobe bereikt heb weet ik niet, maar het is me gelukt. De dame aldaar stond al klaar met mijn jas. Achter me hoorde ik een onheilspellend gesis. De trap naar buiten oprennend botste ik tegen een magere, bebrilde man in een zwart maatpak. "Did they already finnish?" vroeg hij me.

Toch een geslaagde avond.

Asaf Avidan in de Melkweg Amsterdam.

Daar sta je dan in de snijdende wind voor de deur van de Melkweg: wederom wat hebreeuws sprekende mensen om ons heen maar ook Frans. Kan zijn dat deze mensen naar de oude zaal gingen of voor het voorprogramma kwamen.
Zou het weer net zo'n geweldig optreden worden als een paar jaar terug met de Mojos in Paradiso?
In elk geval kwam ik R&P tegen (beter gezegd: hij mij) en dat was een leuk weerzien.

Het voorprogramma bleek saai: een slecht Engels sprekend zangeresje die werd begeleid door een gitarist.
Maar daar kwamen we dan ook niet voor. We kwamen voor Asaf die een volledig vernieuwde band bij zich had met een compleet ander geluid dan de Mojos ook. Maar net als de Mojos behoorlijk sterk en strak spelend.

Met die stem van Asaf zit het nog steeds goed bleek wel. Het werd een geweldig optreden van een bijzondere artiest. Helaas kwam een groot deel van het publiek overduidelijk voor die ene hit en vond ik de melkweg erg rumoerig maar dat is in Nederland helaas gewoon geworden onderhand.

Killing Joke in Antwerpen 18/03 (Trix)

Wat moet je hier nog van verwachten denk je dan ...reeds bezig van eind jaren 70....Jaz Coleman is ondertussen 58..maar omdat het een best off was dacht ik van toch maar te gaan.

Het publiek bestond uit krasse veertigers die nog eens voor de gelegenheid zijn uitgedost in zwarte kledij, hier en daar wat extremere vormen.

Het concert zelf was ok Jaz Coleman kan nog steeds 1,5 uur aan één stuk brullen alsof zijn leven er vanaf hangt....hoogtepunt was voor mij het 1ste nr (Requiem)met een goedgekozen intro van 'Jocelyn Pook Masked Ball' bekend van de film 'Eyes Wide Shut'...verder kwamen ook nog aan bod (Turn To Red-Love Like Blood-Eighties-Empire Song-Whiteout-Sun Goes Down-The Wait)

Een geslaagde nostalgische avond...

Lang geleden dat ik zó onder de indruk was van een optreden: wat een strot, wat een band en wat een goed geluid! Topavond!

Dat was ik de vorige keer ook al: toen wist ik niet dat hij live net zo sterk was als op zijn albums. Nu wist ik dat ik dat kon verwachten maar nu was het zijn band die me enorm overtuigde. Compleet anders dan de Mojos die ook ijzersterk waren.

Inderdaad een meer dan geweldig optreden waar ik me helaas ook wat te veel stoorde aan het publiek.

Ja hallo zeg! Ik mag toch wel even bijpraten met mijn broer? Ik heb hem 2 weken niet gezien en er zoveel gebeurd in die tijd! En tsja, hoe harder die man op het podium gaat zingen hoe harder ik moet praten natuurlijk!

Maar nee, ook mijn ergernis nummero uno bij concerten, maar gisteren niet. Ik stond voldoende vooraan of ik ging zo op in het concert dat ik mij er niet door heb laten afleiden.

Een zondagavond concert van Tiny Ruins, althans alleen de zangeres solo. Ze komt uit Nieuw Zeeland.




Mooie stem, liedjes moeten nog verder uitgekristalliseerd worden, geïnspireerd door Nick Drake.
Op het eind trad ze op zonder microfoon, onversterkt in het publiek.

Asaf Avidan in Ancienne Belgique

Wow wat een stem live, niet te doen. Dit dacht ik al na de 1 seconde dat hij zijn mond open deed. Vooral de nummers van zijn laatste album waren echt fantastisch. Ook wil ik eventjes Aero jaloers maken door te zeggen dat 613 gisteren voor het eerst live werd gespeeld en ik zou het direct als het hoogtepunt van zijn show willen noemen. Het werd vlak na Turn gespeeld, fantastische combinatie. Alles van zijn laatste album was een hoogtepunt trouwens de rest vond ik toch allemaal wat minder maar waren zeker ook genietbaar. Grappige man trouwens die Asaf.

Mij maak je niet jaloers hoor: heb jij Asaf nog met zijn Mojos gezien? Ik bedoel maar

Overigens waren de Mojos totaal niet te vergelijken met de band die hij nu om zich heen heeft. Allebei erg goed op hun eigen manier.

Voor mij is Asaf op dit moment wel de meest interessante artiest die ik ken. Heel benieuwd hoe hij zich verder gaat ontwikkelen.