Jan Akkerman en Eric Vloeimans in Luxor Live.

Onwijs goede fusionshow. Dit was mijn derde concert van Akkerman en hoewel Vloeimans meer met Akkerman meedeed dan andersom, was hij een waardevolle toevoeging. Het had wel wat weg van een gangbaar Akkerman concert, maar nu werden er bijna maar lange, jamachtige nummers met aparte akkoordenreeksen gespeeld. Vloeimans kan enorm goed soleren en er zijn ook maar weinig betere gitaristen dan Akkerman. Er moest eigenlijk korter gespeeld worden vanwege een 538 afterparty, maar Akkerman had daar duidelijk maling aan. Als z'n microfoon niet was weggedraaid, had hij ook nog een toegift gedaan.

Akkermanconcert, 538-party. Foei, Stijn.

Palma violets-bitterzoet-tuurlijk gehyped.maar kort /krachtig . het hing in de lucht dat het legendarisch zou worden.en dat werd het!

Afgelopen dinsdag voor de eerste keer Gojira mogen aanschouwen.
Ik had de muziek nooit een serieuze luisterbeurt gegund, maar was aangenaam verrast.
Een strakke show, een vette sfeer en een mooie backdrop.
Precies zoals een metalshow in elkaar hoort te zitten.

Gisteren Mumford & Sons gezien in de Ziggo doos (ik blijf de Ziggo toch wat vierkant vinden voor n 'dome' ). Een waar feest werd het. Liefst twee voorprogramma's: Half Moon Run ( uit Canada, en best aardig ) en daarna de Mystery Jets, die wat ervarener leken, maar ook wat minder interessant; ook niet geholpen doordat zanger moest zitten ( kwam op met krukken ). Wel met een leuke ritmesectie.

Omdat we een half uur voor ' doors open ' al present waren, hadden we een mooie ( staan- ) plaats, ongeveer 20 meter schuin voor het podium. Na het eerste voorprogramma gestopt met drinken om te zorgen dat je niet meer weg hoeft, en het gaf ook nog wat ruimte toen er vlakbij ons iemand moest overgeven.
Dan t concert zelf. Ik zat niet vanaf het begin in de muziek zoals misschien had gemoeten. Wel gezellig meteen; om ons heen diverse mensen die alles meezingen van begin tot eind. Maar als het ritme omhoog gaat doe ik onwillekeurig mee en bij 'White Blank Page' ben ik definitief gegrepen. Op de Cd vind ik het ietwat sentimenteel, maar nu vond ik het prachtig. Fijn begeleid door een trio strijkers ( twee violen en een cello ):





Samen met de drie blazers werd het een afwisselend concert. Veel spelen met het ritme, en af en toe flink losgaan, als bij mijn favoriete 'Dust Bowl dance'. Van de nieuwe CD vond ik ´Below My Feet´ het mooiste. Er kwam nog een ingetogen toegift achter de mengtafel aan de andere kant van de zaal (ik moest toen even denken aan Coldplay). Dat gaf veel enthousiasme bij het zittende publiek aldaar, maar daar stond ik dus ver vandaan. Gelukkig kwam ook nog een echte grote toegift: samen met de twee voorprogramma's op het podium wordt 'the Weight' gedaan van The Band. Echt een lekker nummer om zo te doen, en iedereen krijgt zijn solo:






Geslaagde avond, en ik moet toch erkennen dat het goed toeven is in de Ziggo, stukken beter dan bijvoorbeeld bij buurman HMH. Supercommercieel, maar het geluid is goed, er is voldoende ruimte om je te bewegen, en service is zo goed dat je eigenlijk nergens hoeft te wachten. Ook de programmering van de avond was sterk, acts volgen elkaar snel op zonder storend wachten, achtergrondmuziek is niet te hard en degelijk ( tussendoor oa The National, Band of Horses, Arcade Fire gehoord, na afloop 'Come together' van the Beatles ). En buiten na afloop kom je langs 'club Ziggo' met open deuren, waar menigeen met al jas aan nog even danst omdat daar natuurlijk Mumford & Sons wordt gedraaid.

Eels Paradiso. Machtige energie, opvallend vrolijke set, maar met (te) veel nummers van het laatste matige album. En waarom 3 covers spelen als je zelf 10+ albums hebt...

Hoogtepunten Sound of Fear, Peach Blossom, On The Ropes en de derde (!!) toegift toen het zaallicht al aan was en de helft van de mensen al bij de jassen stond:

Ik was gisteren ook bij EELS en was, in tegenstelling tot Matthijs72 wel blij met de 9 songs van Wonderul, Glorious, wat mij betreft een van de hoogtepunten uit het oeuvre van E. Dat zorgde inderdaad voor een luchtige toon, en dat mag ook best wel eens bij EELS.

Nee, het was een sfeervol en bij vlagen stevig concert. De twee covers (de flard Bette Midler tel ik even niet mee) pasten perfect in de setlist (Oh Well en Itchycoo Park). Leuke uitsmijter was inderdaad de derde toegift, 10 minuten nadat de zaallichten al waren aangegaan. Maar de fans waren hierop voorbereid omdat EELS dit de hele tour al doet...

Opvallend trouwens, Matthijs, dat twee van de drie door jou genoemde hoogtepunten van het 'matige' nieuwe album komen...

Zojuist (3 apr.) The Computers in de bovenzaal van LuxorLive/Arnhem gezien. Spijtig genoeg was deze maar half gevuld. Wel een uur heavy-rock-n-soul te verwerken gekregen. Band gaf zich voor 100%, publiek was enthousiast, maar het vonkje wou niet helemaal overspringen. Nieuwe album gaat meer richting de soul als ik de nieuwe nummers zo hoor, maar wel met een vette rocksaus er over. De stem van zanger leent zich hier prima voor. Leuk was het te horen hoe Train In Vain van The Clash werd gemashed met Stand By Me van Ben. E. King. Prima avondje gehad!

Ik kijk expres zo min mogelijk vooraf naar setlists, laat me graag verrassen en dat pakte deze keer ook weer goed uit, haha. Met 4 Eels-concerten in 13 jaar en 8 albums in de kast reken ik mezelf stiekem toch maar tot de fans.
En m'n hoogtepunten van het laatste album waren wel de gespeelde/genoemde tracks. Maar 3 goeie nummers maken het (voor mij!) nog geen goed album. Maar mooi dat ze wel jouw ideale setje speelden. Ik heb me overigens uitstekend vermaakt, slecht is Eels live nooit.

Dat laatste ben ik beslist met je eens! Wat ik juist zo leuk vond is dat het dit jaar, mede door het nieuwe album, een totaal ander concert was dan het voorgaande.

Gisteren en eergisteren HRH Prog in Rotherham (VK)

In een tot Experience verbouwde staalfabriek op de grens tussen Sheffield en Rotherham vond dit jaar voor het eerst het HRH Prog-festival plaats (gelijktijdig met een AOR-festival), als afgeleide van het reeds jaren bestaande HardRock from Hell-festival, en in samenwerking met het tijdschrift Classic Rock.

Omdat het een eerste keer was viel te verwachten dat er het nodige mis zou gaan in de organisatie, en dat kwam helaas te vaak uit. Om te beginnen was de hele check-in heel moeizaam. Je kreeg na boeking een code en op vertoon van een print van de bevestigingsmail en een legitimatie kon je naar binnen. Beetje nodeloos ingewikkeld, een ticket met barcode gaat veel sneller, maar kennelijk was de organisatie bang voor wederverkoop. Gevolg: een hele lange rij en daardoor de eerste helft van het eerste optreden gemist. Nou ja, daar ging ik al vanuit dus dat viel niet eens echt tegen.
Wat wel storend was, was de vele 'beveiliging' binnen, die moesten zorgen dat de bezoekers van het Prog- en het AOR-festival niet door bij elkaar naar binnen konden. Logischer zou zijn om dit gewoon te accepteren als gevolg van de keuze om de facilitaire ruimtes te delen en op die manier veel beveiligers te besparen en nodeloze controles te voorkomen. Ook was de communicatie nogal slecht: op zondagochtend stond niet de band te spelen waar ik voor was gekomen maar een hele andere en nergens werd dit gemeld. Beetje jammer, een paar A4-tjes uitdraaien kan de moeite niet zijn, en dan weten we meteen welke band we gezien hebben.
Tenslotte was er ook wat gezeur over de merchandise, waardoor er gedurende het festival vrijwel geen materiaal van de optredende bands te koop was. Meerdere bands beklaagden zich hierover en het was inderdaad wel jammer.

Maar goed, deze problemen verbleekten nog bij het echt probleem van het weekend: de kou. De enorme hallen vielen waarschijnlijk nauwelijks te verwarmen en in ieder geval werd het niet geprobeerd. Een Coats On Experience schijnt dat in het Engels te heten. Maar waar dat nog wel oke is voor iets waarbij je een half uur in een ruimte bent en beweegt is het vrij hinderlijk bij een festival waar je uren staat. Gevolg: iedereen in dikke winterkleding, klagende bezoekers, klagende muzikanten en tussen de optredens door naar buiten om op te warmen of opeengehoopt zitten in de facilitaire ruimtes. Niet leuk.

Dan de positievere kant van het weekend.

Een festival met ombouwpauzes van twintig minuten en gedeelde lijnen is vragen om problemen en toch ging het verbazingwekkend goed. Het programma ging grotendeels volgens plan en het geluid was in vrijwel alle gevallen goed (genoeg).
Ook waren de prijzen redelijk en was de sfeer gelukkig - ondanks de kou - goed.

En natuurlijk de Muziek:

De zaterdag begon voor mij met een half optreden van Credo (de rest in de rij gehoord), een Britse neoprogband. Prima optreden, niet erg opvallend.
Hierna kwam het Ierse Shattered Skies, die een metal maken die wel wat op het Nederlandse Aurora Project lijkt (de stem van de zanger heeft ook wel iets van die van Dennis Binnenkade weg). Leuk optreden, aardige ontdekking.
The Reasoning maakt female fronted prog en doet dat niet onverdienstelijk, Zangeres Rachel Cohen deed - ondanks de kou - erg haar best de zaal bij het optreden te betrekken en muzikaal viel het me allemaal erg mee. Ook weer een aardige ontdekking.
TesseracT is in Engeland erg 'in', maar mij deed het weinig. De metal zelf was nog wel aardig maar de zanger wekte vooral irritatie.
Dan de eerste band waar ik echt voor kwam: The Crazy World of Arthur Brown, een band rond Brown, die alweer zo'n 45 jaar bestaat en een soort psychedelische progrock maakt. Erg gave show, waarbij ook de toetseniste met haar Kate Bush-mimiek erg opviel. Hoogtepunt was (uiteraard) Fire, waarbij Brown een brandende helm droeg. Mocht hij nog eens naar Nederland komen: gaat dat zien!

Hierna waren er steeds twee podia tegelijk open en was het dus keuzes maken, jammer maar helaas.
Also Eden trad op het kleine podium op en een uur lang een van mijn favoriete neoprog-bands laat ik me natuurlijk niet ontgaan. Met vrij veel nummers van het laatste album en ook alvast het een en ander van het te verschijnen album ook weer erg goed.
The Strawbs stond al een tijdje op de lijst van te bezoeken bands maar uiteindelijk viel het nogal tegen. De harmonieën klonken niet echt lekker en die zijn toch wel belangrijk en daarnaast hoor ik de band liever met een elektrische set dan met een akoestische, zoals hier het geval was.
Hawkwind was de headliner op deze eerste dag dus dat beloofde wat. Verschillende mensen hadden de liveprestaties van deze band geroemd dus ik was benieuwd. Het is me wat tegengevallen. Ten eerste omdat de band twintig minuten te laat begon en een kwartier te vroeg eindigde (en ook niet meer terug wilde komen), ten tweede omdat ze wel erg veel erg lange nummers speelden, die soms nogal verzandden. Spirits of the Age was dan wel weer gaaf.
Laatste act die ik zag was Martin Turner's Wishbone Ash. Turner op bass en twee goede twingitaristen zou genoeg moeten zijn voor een goed optreden. Muzikaal was dat ook zeker het geval, het gitaarspel was vaak echt geweldig, maar de zang schoot echt te kort, zowel in de lead van Turner als in de harmonieën en dat deed toch wel wat afbreuk aan het geheel.

De tweede dag begon helaas niet met IO Earth maar met een mij onbekende band - Lazarus genaamd. Klonk een beetje als DeWolff maar dan met meer metal. Ik was er niet weg van.
Haken (Britse progmetal) beviel me beter dan de vorige keer dat ik ze zag. Instrumentaal weten ze me voldoende te boeien maar de zanger mag van mij vervangen/weggelaten worden.
Van Uli Jon Roth had ik eigenlijk nooit gehoord maar vooraf had ik al begrepen dat hij onder andere bij The Scorpions heeft gespeeld. Na het optreden was ik helemaal overtuigd wat een geweldig gitarist het is, mooi, sfeervol gitaarspel, sterke composities, weinig gepiel en veel de ruimte geven aan zijn bandleden. Echt een topoptreden.
Magenta viel mee noch tegen. Christina Booth heeft een mooie maar erg saaie stem en tegen het eind van een optreden begint dat te vervelen.
The Enid verveelt me dan weer nooit en deze band was voor mij dé reden om naar Engeland te gaan. Geen moment spijt van gehad, weergaloos optreden van een band die misschien wel de meest symfonische muziek van allemaal maakt. Voeg daarbij een zanger die de uitstraling van Freddie Mercury heeft maar dat combineert met een groter bereik en je krijgt een geweldige show.
Caravan sloot ten slotte het festival voor mij af (de bands erna heb ik gelaten voor wat ze waren) met een show die erg leek op wat ze vorig jaar in Zoetermeer deden. Toen was het goed, gisteren ook.

Ruim twintig uur prog in een fantastische ambiance is me - ondanks de kou - goed bevallen. Een paar interessante ontdekkingen gedaan, een paar favoriete band weer gezien. Geslaagd weekend dus.

Nu maar eens wat korter...

Gisteren John Lees Barclay James Harvest in De Boerderij.

Voor een man of tweehonderd een optreden van een van de twee uit BJH ontstane formaties. De band heeft naar eigen zeggen al langere tijd niet getourd en dat was af en toe wel te merken, het ging allemaal wat onwennig en hier en daar waren we wel wat foutjes te horen.

Omdat de set hoofdzakelijk - op een (best aardig) nieuw nummer na - uit klassiekers bestond was het allemaal wel op routine te doen, met uitzondering van Craig Fletcher (?) kwam de band weinig enthousiast over. Met name bandleider John Lees leek nogal afwezig en lijkt eigenlijk gewoon te oud om nog op te treden. Sowieso klonk zijn stem heel matig en zo hielp hij toch menig mooi nummer aardig om zeep. Gelukkig zong hij niet alles, al is Fletcher nou ook geen geweldig zanger.

Al met al klonk het instrumentaal nog vrij behoorlijk maar was de zang een te zwakke schakel om er een goed optreden van te maken. Dat leken de meeste andere bezoekers overigens niet met me eens te zijn.

Gisteren Kashmir in Amsterdam gezien. Mooie show met een goede mix van nieuwe en oude nummers. Hierbij een oudje:

Leuk filmpje! En een erg leuk concert. Goede muzikanten met een podiumpresentatie van niets.
Beetje ouderwets optreden. Niet al te hoge entree (17 euro).Veel nummers van het nieuwe album E.A.R. (7 nummers), wat oud werk (ook 7 nummers) en binnen anderhalf uur klaar.
Het ging halverwege een beetje mis met het geluid maar ook live klinkt het als een klok.
In het voorprogramma speelde The Gravery. Mij geheel onbekend. Komen uit Amsterdam en klinken als Moke. Zeker niet slecht.

Zaterdagavond 3 bands gezien in de Boerderij te Zoetermeer.
IOEarth, Panic Room en Heather Findlay Band.

IO Earth is een fantastische band, zij opende de avond met een prima set van hun beide albums.
Live staat dit als een klok. Dave Cureton, zanger/gitarist is de grote man (samen met keyboard speler Adam Gouch)..
Zangeres Claire Malin was helaas ziek maar werd zeer goed vervangen door de Noorse blonde schone Linda Odinsen. Dave is, naast een begenadigd gitarist, ook een man met humor en er werd veel gelachen tussen de nummers door als hij zijn praatje hield. In het nummer Light and Shade kwam het nummer Popcorn opeens voorbij.
Verder de 2 stemmigheid tussen gitaar en sopraan saxofoon (Luke Shingler) was prachtig.
Deze band was voor mij meteen de topper van de avond.
Na een gig van ongeveer een uur werd het podium omgebouwd en was het de beurt voor Panic Room.

Het was hun eerste optreden in Nederland. Deze band bestaat uit 2 bandleden die we ook kennen uit Mostly Autumn. Anne-Marie Helder zang/gitaar en Gavin Griffiths (drums).
Zij speelden ook voor het eerst met 4 ipv 5 leden. Gitarist Paul Davies heeft de band verlaten.
Dit vond ik in de sound wel een groot gemis. Anne-Marie was zeer goed van stem en had er echt zin in. Alleen hun muziek is niet zo mijn ding. Pop, Rock, wat Funk. Leuk maar niet schokkend.
Ze speelden nummers van diverse albums en zeker ook diverse songs van hun laatste album Skin. Chameleon, Skin en Promises heb ik voorbij horen komen. Van de 3 acts van de avond de minste. Na afloop nog even kort met Anne-Marie gesproken. Ze is een zeer aardige meid, voor wat het waard is natuurlijk.

Na weer een ombouw van het podium was het de beurt aan Heather Findlay met haar band.
Heather is bekend als ex zangeres van Mostly Autumn. Zij is solo gegaan.
In 2011 heeft zij de EP Phoenix Suite uitgebracht.
Ik had een ander verwachtingspatroon van de gig dan die werd gespeeld.
Rock al over. Met slechts een enkele ballad. Ik moet zeggen de band is prima. Allemaal goede muzikanten. Vooral de drummer vond ik erg goed.
De set bestond uit een mix van de eigen werk en een aantal Mostly Autumn en Odin Dragonfly songs.
Zo werd de EP Phoenix Suite volledig gespeeld. De meeste MA songs waren in een ander jasje gestoken, meer rock. De band bestond uit 2 gitaristen, een bassist, een drummer en Heather zang. Geen keyboards.
Een minpunt vond k de zwarte jurk die Heather aan had. Die stond haar weinig flatteus.
Leuk om te vermelden dat Brian Josh (gitarist van Mostly Autumn) in de zaal aanwezig was.
Hij was niet te beroerd om enkele gebroken snaren te verwisselen tijdens Heathers gig.
Het leek wel een Mostly Autumn reunie hahaha.

Set list:
Black Rain (MA)
Red Dust (Phoenix EP)
Phoenix (Phoenix EP)
Half a World (MA)
Seven (Phoenix EP)
Another Life (MA)
Flowers for Guns (MA)
The Way I See You (nieuw nummer)
Magpie (Odin Dragonfly)
Above the Blue (MA)
Yellow Time (Odin Dragonfly)
Bitterness Burnt (MA)
Shine (nieuw nummer)
Mona Lisa (Phoenix EP)
Cellophane (Phoenix EP)
Caught in a Fold (Odin Dragonfly)
Unoriginal Sin (MA)

Toegiften:
Evergreen (MA)
Carpe Diem (MA)

Al met al een prima avond gehad.

Vind nog aardig gebracht... Helaas was dat mijns inziens niet het enige minpunt aan het optreden van Heather Findlay. Met Mostly Autumn heb ik haar nooit aan het werk gezien dus dit was mijn eerste kennismaking en die was eigenlijk bepaald niet positief.
Ze heeft geen slechte stem maar haar hele podiumpresentatie bevalt me maar matig (erg zweverig, afwezig) en de nummers uit haar eigen werk vond ik verschrikkelijk saai. Nummers van Mostly Autumn kunnen me normaliter beter boeien maar de selectie die ze had gemaakt zou de mijne niet zijn geweest. Na een uur heb ik het daarom maar voor gezien gehouden, waardoor ik dus kennelijk wel de twee mogelijk interessante toegiften heb gemist.

Verder kan ik me prima vinden in de verslagen van Panic Room (goede band, saaie muziek) en IO Earth.

Ik heb haar een stuk of drie keer gezien met MA en daar vond ik haar ook altijd wel erg afstandelijk. De jurkjes die ze toen in de tijd droeg waren in ieder geval weinig verhullend en derhalve (gezien haar figuur) het aankijken meer dan waard

efterklang/ rotown/ innemend /oprecht. hartverwarmend concert.

Ongelooflijk sterk. Ik kwam voor beiden en ze maakten het ook allebei helemaar waar.
Anna was overweldigend en Efterklang ijzersterk.

Waanzinnig goed optreden! Topavond!

En wat een sympathieke band is Efterklang toch.

Inderdaad hele sympathieke band, je ziet dat ze heel veel plezier hebben in wat ze doen.
En dat doen ze uitmuntend, ik heb echt heel erg genoten gisteren.
Erg fijn om je favoriete album van 2012 bijna volledig live te mogen horen.

Ook genoten van het voorprogramma, Anna von Hausswolff. Eerste twee nummers zeker, derde nummer iets minder, maar dat had wellicht ook met geluidsafstelling en mijn afstand tot de boxen te maken. Maar zeker een dame met potentie!

En verder natuurlijk goed gezelschap van Aero en Grafgantz!

En het was zo gaaf dat ik ze de 29e weer ga zien in Madrid. Geen Rotown maar een huis klein theatertje dat doet denken aan die in Londen. Puur toeval dat ik daar ben en ze dus weer kan zien.

http://aleheber.files.wordpress.com/2012/05/dsc_0152.jpg

Gisteravond Steve Hackett gezien tijdens zijn Genesis Revisited tournee in Paradiso.

Tsjonge wat is die man belangrijk geweest in het meebepalen van het Genesis geluid tijdens de klassieke Genesis bezetting van 1971-1975 en ook 76/77. Geniaal. Heerlijk avondje.

Ben er gisteravond ook geweest met mume collega Ranboy, een gezellig en geslaagd avondje.

Die conclusie die je trekt is natuurlijk helemaal juist. De hele Genesis-erfenis over de periode 1971-1977 ligt eigenlijk en alleen volledig bij Steve Hackett.

En ik vind het niet erg ook. Zeer gedreven en enthousiaste band. En eindelijk weer eens de professionele aandacht voor alle belangrijke Genesis werkstukken uit die tijd die ze verdienen.
Ik zal niet alles opnoemen, maar ik denk niet dat we van enig ander oud-Genesis lid een volwaardige versie van Supper's ready anno 2013 nog zullen horen.

Dit is eigenlijk pas voor het eerst sinds 1977 (dat ik tenminste weet) dat er een volwaardige avond met Genesis muziek is gespeeld. En nogmaals, ik vond de band niet onderdoen voor de afwezigen Banks, Collins, Rutherford en ook Gabriel.

Waardering dus voor Hackett. Ik hoop dat hij er nog eens in zal slagen, om met bijvoorbeeld deze band een waardige opvolger van Wind & Wuthering te maken.

Gisteren ook Steve Hackett.

Weet eigenlijk niet echt wat ik ervan moet vinden. Enerzijds was het inderdaad een heerlijk avondje vol uitstekende muziek, anderszijds blijf ik het toch wel een vorm van armoede vinden dat Hackett zo nadrukkelijk teruggrijpt op zijn Genesis-jaren. En waar Genesis Revisited dan ten minste op papier nog 'herinterpretaties' zijn, waren de relevante afwijkingen gisteren weinig prominent (ja, de blazers van Rob Townsend). Hackett heeft als het ware zijn eigen Tributeband gevormd en dan moet ik constateren dat er betere tributebands bestaan (op het gebied van de zang vooral). En dat terwijl Hackett zelf een bijzonder interessant oeuvre heeft...

Band was uitstekend, hoewel de zang van Nad Sylvan bij tijd en wijle wel wat te wensen overliet (na de eerste woorden van Watchter of the skies hield ik mijn hart vast), met name in de hogere regionen klonk het soms voor geen meter. Supper's Readdy deed hij wel erg goed.

Prima avond gehad maar de volgende keer mag Hackett zich van mij beperken tot een paar Genesis-nummers in zijn set.

Jawel, maar dat wist je vantevoren, dat dit zou gebeuren. Het is per slot van rekening de Genesis revisited tour....
Hij schrijft overigens nog steeds veel en ijzersterk nieuw solowerk en zwelgt dus niet alleen in het verleden. Ook daar kunnen de oude leden van Genesis niet (meer) aan tippen.

Ik vond die zang achteraf wel meevallen, eerlijk gezegd.

Het is niet eenvoudig, de Gabriel & Collins partijen over te nemen.

Uiteraard , maar ik had toch gehoopt dat ze live wat meer met die nummers zouden doen, je hoeft live natuurlijk niet de studioversies na te spelen (en dat deden ze gelukkig ook niet bij alle nummers).

Over de zang: het waren echt momenten dat ik het pijnlijk vond, bijvoorbeeld de inleidende verzen van Watcher of the Skies en Dancing with the Moonlit Knight maar het grootste deel van de tijd was het inderdaad wel in orde.

Ik vond de zang van Nad Sylvan op tijden ook zeer matig en moest af en toe denken aan de bijzondere concerten die ik heb gezien van tribute band The Musical Box waarbij dat toch een stuk beter verzorgd was. Muzikaal was het top. Steve Hackett heeft volledige controle over alle geluiden die hij produceert op zijn gitaar, echt geweldig en met recht de meestergitarist genoemd. Het geluid van Genesis is in de jaren 70 voor een groot deel door hem bepaald. De rest van de band was prima maar ga ik niet vergelijken met de klassieke Genesis bezetting. Overigens was die bassist/gitarist wel heel erg goed,

Verder was het wel een typisch (oude) mannen concert. Ik stond rechts vooraan en daar passeerde af en toe een enorme zure walm van okselzweet, ongewassen haren en slechte adem. Brrrrrr.

Van mij Hackett met deze show nog wel een keertje langskomen, dat zie ik toch liever dan zijn recentere solowerk.

Bastille in Paradiso. Goeie, gepassioneerde, maar korte set. Bad Blood als opener gelijk al met een stuk meer ballen dan op het wat overgeproduceerde album. Oblivion als balad prachtig.

Veel jong publiek, ik dacht vanwege de looks van Dan, maar muzikaal zat het a-okay in elkaar, complimenten voor deze mannen die de festivalweide deze zomer in nederland natuurlijk niet gaan overslaan.

Zojuist gezien: Spinvis bij KlankBeeld Wageningen in het kader van Record Store Day

Record Store Day in Utrecht:

The Rumour Said Fire - The Oracle



Mister and Mississippi - Calm