Boxer Rebellion Nijmegen
Setlist:

Step Out of the Car
Semi-Automatic
Take Me Back
The Runner
New York
Evacuate
Spitting Fire
We Have This Place Surrounded
Diamonds
Flashing Red Light Means Go
No Harm
You Belong to Me
Keep Moving
Fragile
Watermelon

Encore:
Always
Both Sides Are Even
The Gospel of Goro Adachi

Dezelfde dus als in Paradiso, alleen nu was het geluid prima, erg goed zelfs.
De show ook, de heren hadden er duidelijk zin in, wij hebben genoten was een fantastisch optreden. Rkdev kwam ik op het einde nog tegen en was ook erg enthousiast.
Fragile was een geweldige uitvoering en de encore nummers waren ook super. Zeer toffe avond gehad in ieder geval.

Wauw !!!!!!!!!!!!

Niémand die Moon Safari, Haken of The WInery Dogs heeft gezien in de Boerderij begin september?!

Ik heb Moon Safari gezien maar had geen zin om er een heel verhaal over te schrijven.

Was een prima concert. Het enige dat me opviel in vergelijking met het concert dat ik vorig jaar van ze zag was dat de zanger/gitarist een stuk beweeglijker was, verder was het volgens verwachting.

Voorprogramma PBII deed het ook uitstekend met een uitgeklede versie van 1000 Wishes.

Lekker dagje gehad op Breda Barst gisteren.
Maiden United was wel aardig.
Muffler Men was erg lekker.
Revolvo was een episch optreden.
Raketkanon was wederom een gekkenhuis.

Gisteren A Place to Bury Strangers gezien in MTC in Keulen. Ik had ze al 5 keer eerder gezien, maar het lijkt wel alsof het alleen maar harder wordt en of ze nog in een hogere versnelling spelen. Vooral de afsluiter I've Lived My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart en toegift Ocean waren weer om te smullen.

En het was echt extreem luid gisteren. Waar ik laatst bij My Bloody Valentine alleen aan het einde mijn oordoppen nodig had, waren die hier echt wel hard nodig, zeker tegen het einde. En nog heb ik een piep in mijn oren.

Ik ben gisteravond naar een retro dubbelconcert geweest in de Kleine Zaal van Paradiso. Een dubbel concert, want wat was het 'voorprogramma' goed zeg!

The Hypnotic Eye maakt retrorock waarin je the Doors herkent, maar ook the Black Angels. Hun zangeres heeft wat van Duffy, ook haar stem. Wat een uitstraling heeft zij! De band speelt erg goed, waarbij ook de gitarist / zanger en de toetsenist (orgel) eruit springen. Er zijn nu 2 sterke 7-inches verschenen, die je ook kan downloaden vanaf en iTunes en binnenkort (oktober / november) komt hun album uit, wat ik zeker ga kopen. Enorme aanrader!

http://www.hypnoticeye.co.uk/
Album voor te beluisteren:
The Optical Sound of the Hypnotic... (2013) | The Hypnotic Eye | MP3 downloads 7digital Nederland - nl.7digital.com

En toen moest de hype uit Ierland nog optreden: the Strypes met hun retrorock. En goedemorgen: die jochies bliezen ons volledig weg met een uitstekend optreden. Opvallend goed is de gitarist / zanger. Wat speelt hij met gemak en werkelijk uitstekend. Dat doet de band ook als geheel: echt een topband zo op het podium. Prima dus!

Mee eens, The Strypes gaven een prima concert. Leuke band die met wat tophits zomaar uit kunnen groeien tot de status van een Arctic Monkeys. Charisma zat, goede stemmen van beide zangers, geweldige gitarist, elk nummer wel een gitaarsolo, af en toe een mondharmonica, af en toe lekker gruizig.

Maar toch.. in totaal tis het nu nog net niet. Liedjes zijn te vaak net niet pakkend genoeg, men mist nog die Bet you look good on the dancefloor, Sex on fire of wat dan ook voor doorbraak hit.

Ik zet nog maar eens hun album op.

Ook mee eens. Wat ze als liveband al wel neer kunnen zetten, lukt ze op de plaat met hun songs (nog?) niet. Heel aardig plaatje, maar niet zo goed als hun optreden.

Gisteren Fish in Paradiso

Fish heeft na een jaar of zes weer een nieuw album uit en dat moest gevierd worden met een tournee, waarbij ook Nederlands uiteraard weer wordt aangedaan. Aangezien het concert in De Boerderij van aanstaande zaterdag uitverkocht is, verbaasde het me dat er in Paradiso gisteren nog flink wat onverkochte kaarten waren, een hoop mensen hebben dus een kans laten liggen.

Na een tweetal nummers van het nieuwe album (Perfume River en het titelnummer, beide live ook erg goed) kwam voor Fish de eerste echte krachtproef: Script for a Jester's Tear, een van de grote publieksfavorieten. Op de recente dvd Gone Fishing klonk dit mijns inziens niet best dus ik was wat huiverig en ook gisteren was het niet geweldig wat Fish liet horen. Hij haalt de hogere noten niet meer en zijn stem mist daardoor dynamiek waardoor het nummer wat uitgeblust klonk. Ik was overigens wel een van de weinigen die er zo over dacht: het nummer werd verder erg enthousiast ontvangen.

Gelukkig werd het daarna weer beter, met solowerk van diverse platen (What colour is God, Dark Star, Mr1470) en ook weer enkele nieuwe nummers (All loved up, Blind to the beautiful). Hoogtepunt was voor mij een drietal nummers van de High Wood-suite (helaas niet alle vijf), ingeleid met een verhaald over Fish' opa en de Eerste Wereldoorlog. Hier kwam Fish' stem misschien wel het beste tot zijn recht.
De reguliere set werd vervolgens besloten met een medley (!) van Assassing, Credo, Tongues, Fugazi en White Feather. Ik ben geen fan van medleys en had zeker liever heel Fugazi gehoord en niet alleen het middenstuk. Wat wel opviel was dat Fish' stem de nummers hier prima aankon. Ook op Gone Fishing was het tweede deel beduidend beter dan de eerste, dus kennelijk duurt het tegenwoordig vrij lang voordat de stembanden genoeg zijn opgewarmd (of hij moet eerder beginnen met wijn drinken, dat kan natuurlijk ook).
Na een hele korte onderbreking nog twee meezingers: Freaks en Lucky als toegift. En toen was het klaar. Ofzo. Want niemand ging weg. Het projectiescherm ging omhoog, de zaallichten en -muziek waren aan, de roadies kwamen al zaken van het podium halen. En toen bleek wat kinderen en vrouwen allang weten: zeuren werkt. Fish en band kwamen terug, de hele meute dikte flink in voor de afsluiter en met een geweldige The Company werden we beloond. Geen idee of het in scene gezet was (een set zonder The Company, kan dat?) maar een mooie afsluiter van een geweldig concert was het wel.

Tell them that Fish is back riep hij na de eerste toegiften. Hoewel hij (live) nooit echt weg was, heeft hij gisteren wel weer bewezen nog steeds geweldige shows te kunnen geven.

Setlist:

Perfume River
Feast of Consequences
Script for a Jester's Tear
Dark Star
All Loved Up
What Colour is God?
Blind to the Beautiful
Mr 1470
He Knows You Know
Crucifix Corner
The Gathering
Thistle Alley
Assassing / Credo / Tongues / Assassing / Fugazi / White Feather

Encore:

Freaks
Lucky

Encore 2:

The Company

O, dan heb ik niet zo veel gemist.

Zeker wat gemist, mooie setlist met originele keuzes. Nu nog even afwachten waar die box nou blijft

Gister bij Leonard Cohen in Ahoy en wat een concert!

Had me er van te voren al bij neergelegd dat het nooit zo goed kon worden als vorig jaar in het Olympisch Stadium, maar het heeft dat concert nog eens overtroffen! Meer alternatieve versies van nummers, een betere setlist en wat een sfeer in de zaal! Toen ik bij een nummer even mijn ogen sloot en ze later weer opendeed schrok ik zelfs omdat ik was vergeten dat ik een zaal met duizenden mensen zat. Wie kan dat nou?

Everybody Knows, Who By Fire, Bird on a Wire, First We Take Manhattan. Hoogtepunt na hoogtepunt en dan op het eind ook nog even Famous Blue Raincoat en If It Be Your Will. Twee van mijn favoriete nummers.

Prachtig, prachtig, prachtig en morgen ben ik er weer bij. Kan nu al niet wachten.

Gisteren Asaf Avidan in Paradiso

Ben niet bijzonder bekend met het werk van Avidan dus was vooral gekomen om me te laten verrassen en dat is prima gelukt.

Na een niet onaardig voorprogramma van een dame die later de gitarist van Avidan's band bleek te zijn betrad een zes man/vrouw sterke band het podium en het was ook echt een band die speelde en niet enkel een begeleidingsband. Vooral in de instrumentale stukken vond ik ze erg sterk opereren, voor mij sowieso de interessantste delen van het concert.

Van tevoren vroeg ik me af of twee uur lang Avidan's stem niet wat veel van het goede zou zijn. Dat was het zeker niet, mede dus ook vanwege de variatie door de instrumentale stukken en de gesproken stukken. Avidan bleek een zeer geanimeerd en grappig verteller, kan hij wat mij betreft zo mee aan de slag als hij de muziek zat is.

De meeste nummers zeiden me weinig, al kon je aan de reacties van de achttienjarige meisjes wel zo'n beetje afleiden wat de bekende liedjes zijn. Dat waren vaak dan weer niet de betere, maar soit. Sowieso trouwens wel eens leuk om naar een concert te gaan met veel achttienjarige meisjes. Die zijn tenminste niet zo lang dus dan zie ik ook nog eens wat er op het podium gebeurt.

Resumerend: twee uur lang Asaf Avidan was zeer de moeite waard.

Gisteren Neil Halstead gezien, zanger van Mojave 3 en Slowdive. Hij speelde in de kelder van Paradiso dus niet helemaal ideaal. De dreunen van het voorprogramma van Tony Joe White drongen door en Neil refereerde aan een trein.

Er kwamen veel songs langs o.a. een oudje van Slowdive:

Laura Marling, AB in Brussel (21 septemer 2013)

Ze heeft volgens mij een gat in het plafond van de AB gestaard. Alleen op het podium met de gitaar (of eigenlijk 3 gitaren), het geeft veel ruimte op het podium, weinig ruimte in de act natuurlijk. 'Act' is sowieso al een wat misplaatste term bij Laura Marling. Ze een artieste die de precisie nastreeft, en als ze daarvoor wat langer aan een enkele snaar moet pullen om de juiste trilling te krijgen, dan moet u maar wat langer applaudisseren. In die momenten won ze wel het publiek voor zich, als de precisie, laat staan de perfectie, het wat liet afweten. Zoals dat 'verdomme'-lachje als ze even de mist inging met de tekst of een plotse vreemde grol uitbracht. De show stond uiteraard in het teken van de laatste plaat, maar ook uit haar vroegste werk kwam voldoende voorbij. Haar lippen bevatten voldoende volume om eraan te hangen. Dat ze steevast naar boven staarde, betekende immers niet dat haar uitdrukkingen niet behoorlijk levendig waren. Het bracht menig tekst, toch een belangrijk aandeel in haar werk, helemaal tot leven. Het vloeiende begin van Once I Was an Eagle was meteen ook het begin van het concert, wat betekende dat je er meteen al voor een dik kwartier aanhing zonder pauze. Maar eerlijk, het zou niet anders gekund hebben! Andere hoogtepunten waren de twee England-tributes, met een cover van Jackson C. Franks Blues Run the Game, en toch ook Sophia, het enige nummer van A Creature I Don't Know in dit dikke uur. Langer dan dit op een zittend gat is ook niet nodig. Haar encore-filosofie belichtte nogmaals die aandoenlijke kant en raakte bij het publiek weer de juiste snaar. En daar ging ze dan in haar Amishachtige blouse, getailleerde rok tot aan de enkels en bordeauxrode Allstars, wetende dat we voor een dozijn vervelende encores maar naar Clouseau in het Sportpaleis moeten gaan. Geen must-see live act, Laura Marling, maar een mooie verintensifiëring van haar studiomateriaal.

En ook Vrijdagavond in de Ziggo Dome was het weer raak. Zelfde tracklist (plus een nieuw nummer! I've Got a Little Secret) maar weer optimaal van genoten. Erg leuk publiek ook weer. Met z'n allen meezingen, Leonard Happy Birthday toezingen en zelfs wat voorzichtige danspasjes. Leuk ook dat men op het eind allemaal rozen en een knuffelaap op het toneel gooiden. (Tijdens 'First We Take Manhattan: I thank you for those items that you send me; the monkey and the plywood violin. )

Blijft live toch een weergaloos artiest. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat hij in Nederland / Europa te zien is. (Daar zinspeelde hij zelf tijdens het concert ook al op.) Erg blij dat ik hem het afgelopen jaar nog drie keer heb mogen zien.

Samen met Brunniepoo Moonsafari gezien. Inderdaad een prima concert voor een enthousiast publiek. Jammer dat het niet een weekend concert is geweest. Want dan hadden er vast meer toeschouwers geweest. Mooie setlist. Na afloop nog met wat bandleden gesproken. Ze vonden het zelf ook een geslaagd concert.

JALOERS

Was er 2 dagen eerder in Rotterdam wel bij, maar A'dam ging helaas niet meer lukken.
Voor mij de 4e keer in iets meer dan 1 jaar dat ik de Held der Helden heb mogen aanschouwen...

Vorig jaar op 12 augustus in Gent, de eerste show van de nieuwe tour en daarna nog 2 avonden in het Olympisch Stadion.

Kippenvel alom

Zeg nooit nooit, maar op 79 jarige leeftijd heeft de beste man alle recht van stoppen, maar ergens hoop ik dat hij nog 1 keer de stoute schoenen aantrekt.



Leonard heeft zelf gezegd dat hij op zijn 80e weer wil gaan roken en dus kan hij dan a la Frank Sinatra het podium betreden...

Alles al gezegd over Cohen geloof ik. Ik was er samen met Stalin in de Ahoy en het was ook mijn vierde keer om deze grootmeester te aanschouwen. Genoten tot en met. Sowieso een van de beste concerten waar ik ooit ben geweest. Hij pakte bij vlagen weer groots uit met zijn band waarin hij alle ruimte liet voor zijn muzikanten om een voor een soleren, maar nog meer indruk maakte de momenten waarin hij in zijn eentje op het podium bijvoorbeeld Chelsea Hotel staat te zingen.

Gister daarentegen naar een heel andere type concert geweest: voor de vierde keer Frank Turner aanschouwd. Wederom een fantastische show waar het plezier vanaf spatte. Frank speelt en zingt vanuit het hart en zijn uitstekende begeleidingsband helpt hem om telkens de ultieme punk/folk show neer te zetten. Wellicht een heel ander metier, maar daarom niet minder genietbaar!

Chelsea Hotel was het nummer dat Cohen tijdens zijn concert in Ahoy in 2008 voor het eerst sinds tijden weer eens speelde.

Hij deed dit onaangekondigd en tot grote verrassing van zowel publiek als zijn bandleden...

Dat Cohen het nu in Ahoy weer speelde, was dan ook wel een mooi gevalletje van ''de cirkel is weer rond''.

Maar goed, de ouwe baas moet nog wel een keer terug naar NL komen, want hij heeft mijn meest geliefde song Avalanche bij alle 4 de concerten nog niet gespeeld...

Grappig, dan heb ik toevallig beide edities gezien Schitterend nummer!

Ha, ik stond samen met mijn vriendin rechts naast je.

Ben maandagavond naar Merleyn in Nijmegen geweest waar Anna Von Hausswolff een prachtig optreden gaf. Met haar orgel en bezielde band verzorgde ze voor een niet al te groot publiek een mooi optreden met nogal wat muziek van haar laatste cd Ceremony. En dat voor 8 euro en een meet and greet met de bandleden. Waar kom je dat nog tegen.

Nog vaak genoeg hoor

Maar ik heb Anna ook gezien (in Rotown). daar had ik haar al eerder dit jaar gezien als voorprogramma van Efterklang. Blij dat ze terug was voor een eigen optreden want wat is ze goed zeg.
Ik kon de vorige keer met zo'n dubbelslag mijn geluk niet op maar een half uur was toen gewoon te kort.

Built To Spill in Bitterzoet, Amsterdam.

Voor een uitverkochte zaal begint BTS tammetjes, of relaxed zo u wilt, maar al snel is het weer genieten van de slimme, lyrische gitaarlijntjes van Doug Martsch en de zijnen. Het repertoire van deze band is dermate uitgebreid en sterk dat er altijd favorieten zullen ontbreken, maar vanavond kwamen er wel erg weinig personal faves langs. Ook van succesalbum Perfect From Now On wordt maar één nummer gespeeld. Dit werd gecompenseerd door een viertal bijzonder leuke, onverwachte (op Neil Young na dan) covers. De laatste plaat werd helemaal genegeerd, wat helemaal niet nodig is wat mij betreft. Vooral het prachtige Tomorrow had ik graag gehoord. Niet het beste concert wat ik van ze heb gezien, wel gewoon degelijk. Een 7,5.

Setlist (van setlist.fm, de volgorde klopt niet helemaal, Mess With Time zat veel later in de set en You Were Right zat voor Carry the Zero )

1. Shameful Dread
2. In The Morning
3. Center of the Universe
4. Mess With Time
5. Kicked It in the Sun
6. Cowgirl in the Sand (Neil Young)
7. Car
8. The Plan
9. Abba Zaba (Captain Beefheart)
10. Else
11. 2006 (Unreleased Song)
12. Stab
13. Carry the Zero
14. You Were Right
15. Train in Vain (The Clash)
16. Age of Consent (New Order)

Gisteren in een uitverkocht Tivoli in Utrecht John Fullbright met in het voorprogramma Amy Speace. Amy Speace blijkt live een nog indrukwekkender stem te hebben als dan op de plaat, echt een fenomenaal stemgeluid. Het was duidelijk dat niet veel mensen bekend met haar muziek waren en dat had de licht nerveuze Speace knap in de gaten. Met de nodige humor en aanstekelijke glimlach pakte ze het publiek echter probleemloos in en won ze gelijk ook voor haarzelf het vertrouwen. Hoogtepunt was uiteraard het duet met collega Fullbright met Sea to the shore.

Daarna was het de beurt aan de jonge meester zelf. Hij opende met Jericho op piano en harmonica. Dat ging zo gepassioneerd dat hij als het ware de harmonica bijna uit elkaar blies. Hij bracht daarna een behoorlijk aantal nieuwe nummers. Over een nieuwe CD werd echter verder niet gesproken. Fullbright zei direct aan het begin al dat praten niet zijn hobby was, maar met zijn blik in het luchtledige en de harmonica voor zijn mond durfde hij soms toch wel een aantal passende opmerkingen te maken. Fullbright bleef de hele avond vol vuur zingen, waarbij hij naar mijn smaak iets te veel achter de piano bleef zitten. Maar de kwaliteit was over de hele lengte super. Opvallend was dat hij de "hits" Moving en Daydreamer achterwege liet. Topavond gehad.

Straks op weg naar mijn favoriete stad om het muzikale genie Peter Gabriel aan het werk te zien in het Ziggo

Morgen meer hierover mits er al geen verhaal staat van 38 kantjes natuurlijk.........

Gisteren gezien in het Ziggo één van mijn grootste muziekhelden Peter Gabriel en aangezien Peter mij live nog nooit heeft teleurgesteld was dat gisteravond uiteraard niet anders.

In een volgepakt Ziggo kwam Peter het podium op om het voorprogramma aan te kondigen, vond het zelf weinig om het lijf hebben en ben eerlijk gezegd de namen alweer vergeten van de dames, na het voorprogramma was het dan eindelijk de beurt aan Peter zelf die vertelde in het Nederlands! (weliswaar met wat horten en stoten maar een zeer dappere poging) wat we konden verwachten van de avond die in 3 gedeeltes werd ingedeeld, het 3e gedeelte zou het toetje gaan worden volgens Peter (het gehele album So)

Met de lichten nog aan in de zaal begon het 1e gedeelte de akoestische set (4 nummers) hij trapte af met een unfinished song (tenminste als ik het goed gehoord heb?) en die heette O But, Peter achter de piano met z'n geweldige stemgeluid maakte direct indruk, de daarop volgende nummers Come Talk To Me, Shock The Monkey en Family Snapshot waren uiteraard bekend terrein voor de fans.

Na de akoestische setting kwam de band erbij en waren we beland in het 2e gedeelte die aftrapten met het indrukwekkende klinkende Digging In The Dirt, het geluid klonk subliem in het Ziggo tel daarbij het indrukwekkende stemgeluid van Gabriel bij op en ja dan weet je dat het genieten wordt in optima forma.
De inleiding met de Magic Cubes naar het nummer Games Without Frontiers was erg leuk gevonden en het einde van het 2e gedeelte liet Peter ons zowaar een nieuw nummer horen en er waren mensen die van verbazing riepen wat?? een nieuw nummer?? de song heette Why Don't You Show Yourself? en zou één of andere Movie Soundtrack zijn?
Een erg fraai nummer overigens.

Het 3e gedeelte oftewel het toetje was dus het gehele album So wat genieten was van begin tot het eind en het bloedstollend mooie Mercy Street was kippevel, wat een fantastisch nummer is dit toch live, bij Sledgehammer stond uiteraard het Ziggo op z'n kop het zal u niet verbazen, de afsluiter van So was In Your Eyes waar Tony Levin uiteraard weer het zeer lage In Your Eyes voor z'n rekening nam en dit nummer was het ook het einde van de show, om daarna nog een keer terug te komen met de encores The Tower That Ate People en Biko was dit weer een zeer geslaagd Gabriel avondje om zodoende weer met een zeer tevreden gevoel huiswaarts te keren.

Voor de liefhebbers dit waren alle nummers die voorbij kwamen gisteravond :

Akoestische Set:

01 O But
02 Come Talk To Me
03 Shock The Monkey
04 Family Snapshot

Met De Band:

05 Digging In The Dirt
06 Secret World
07 The Family And The Fishing Net
08 No Self Control
09 Games Without Frontiers
10 Solsbury Hill
11 Why Don't You Show Yourself?

Het Album So:

12 Red Rain
13 Sledgehammer
14 Don't Give Up
15 That Voice Again
16 Mercy Street
17 Big Time
18 We Do What We're Told
19 This Is The Picture
20 In Your Eyes

Encores:

21 The Tower That Ate People
22 Biko

Peter bedankte ook nog via Facebook met de volgende woorden:

Thank you very much Amsterdam. We got a great show out to you tonight. Thank you for coming! See you soon!

Mee eens. Erg goed concert met een toch best verrassende setlist. Gabriel gaat alle concerten opnemen en te koop aanbieden, dus ik kan me voorstellen dat je dan niet achttien keer dezelfde setlist wil. Was pas mijn eerste concert dus had toch wel gehoopt op Rhythm of the Heat en San Jacinto, maar helaas.

Geluid was erg goed, licht ook. Visueel viel het me wat tegen, maar dat ligt meer aan de enorme verwachtingen die ik na het kijken van zijn dvd's had. Wat er op het podium gebeurde was af en toe wat warrig, maar ik sluit niet uit dat het er na montage op dvd weer perfect uitziet.

als download, cd of dvd?