ik ben met bovenstaande mee eens, alhoewel het wat minder impact had dan de twee vorige concerten die ik eerder in Ahoy heb bijgewoond (secret world tour en UP tour). de jaren gaan wel tellen dus minder spectaculair en minder show.

Setlist was natuurlijk schitterend met een integrale vertolkig van So en nog een paar oudere nummers.

Hierbij mercy street:

Er wordt alleen gesproken over cd's maar misschien volgt er ook nog wel een commerciële uitgave van een van de concerten.

Dubbel cd voor € 17,99
Back to Front Tour 2013 Encore series - petergabriel.com

Ja gaaf, maar 18 keer dezelfde show gaat ook wel vervelend denk ik. Er zal vast wel gewoon een reguliere uitgave komen met de beste kwaliteit.

Zo te zien gebruikt hij een vaste setlist waarbij 1 of 2 nummers variëren, dus 18 keer dezelfde show is inderdaad wat overdreven.

Dit is niet bepaald de eerste keer dat Gabriel cd's uit gaat geven n.a.v. zijn concerten daar is hij volgens mij met de Up Tour mee begonnen en het is natuurlijk altijd leuk om een herinnering te hebben aan een concert waar je zelf bij was, dus de Amsterdam versie staat inmiddels al in bestelling

Van de Up Tour heb ik ook een aantal cd's + nog eentje van zijn tour vorig jaar door Amerika. dat is trouwens dezelfde tour waar hij nu mee door Europa gaat.

Zou leuk zijn als hij van deze tour ook een dvd/blu-ray uit gaat brengen, maar dat zullen we wel zien als het zover komt?

Trouwens gisteren in Brussel heeft hij 1 nummer minder gespeeld en heeft hij Games Without Frontiers laten schieten.

Geweldig om weer te zien dat Mercy Street
Zelf het filmpje gemaakt?

ja, zie voor de andere filmpjes hier

YouTube - Peter Gabriel - No Self Control @ Ziggo Dome (2/8)

Grappig om te horen dat ie Manu Katché weer teruggehaald heeft; dat hoor je heel goed in Red Rain. Toneelbeeld is - zoals je gewend bent - wel heel fraai; goede opnames, al is geluid soms beetje zwak! PG heeft wel iets van de power in zijn stem verloren en ook de background vocals (Melanie?) vind ik aan de dunne kant.

Manu Katche was erg in vorm, heel erg strak. Geluid op de tribunes was prima.
Backing vocals waren de twee zangeressen uit het voorprogramma, Jennie Abrahamson and Linnea Olsson. inderdaad wat aan de dunne kant.

Was inderdaad een prima concert, mooi om de man een keertje aan het werk gezien te hebben.
So integraal was zeker mooi, aan andere kant had ik Rhythm of the Heat en vooral San Jacinto graag eens live willen horen. Een mens kan nu eenmaal niet alles hebben en op basis van de setlists van vorig jaar in de USA was dit te verwachten.

Show was in vergelijking met de vorige shows die ik op dvd heb gezien wel aan de kale kant, meer op de muziek gericht. Maar dat vond ik niet zo erg eigenlijk en bovendien bleef er alsnog wel een mooie lichtshow over.

Manu Katche is inderdaad een waardevolle toevoeging, erg goed. Heeft trouwens inmiddels zelf ook nodige interessante albums op zijn naam staan bij ECM.

Achtergrondzangeressen was ik (i.i.g. vocaal) niet kapot van, een nummer als Don't give up werd daardoor voor mij gedegradeerd tot opvuller. Maar ja, aan Kate kan dan ook niemand tippen

Ik was van Jennie solo niet echt onder de indruk maar vond dat ze het als achtergrondzangeressen eigenlijk prima deden: de zangpartijen benadrukken zonder zelf echt op de voorgrond te treden. Vond ze een goede bijdrage leveren aan het totaalgeluid.

Don't Give Up vond ik best goed, het was alleen wel jammer dat Jennie zo dicht bij de Kate Bush-zanglijn aanbleef, daardoor viel het verschil juist des te meer op. Dan was de benadering van bijvoorbeeld Ane Brun eigenzinniger en in ieder geval minder vergelijkbaar. Maar goed, het was altijd nog beter dan dochterlief tijdens de vorige tournee...

Ja misschien heb je daar wel een goed punt!

Ow hebben ze dochterlief eindelijk eens thuisgelaten, tja daar kon je toch ook niet veel meer van maken dan vader helpt dochter aan een baantje

Leuk om te zien en om nog even na te genieten

Beeld ziet er behoorlijk strak uit, geluid blijft altijd wat achter bij dit soort filmpjes, maar hoe het echt klonk weten de mensen wel die er bij waren.

Totaal niet mee eens, nu hoop ik niet dat je de youtube filmpjes als graadmeter hebt genomen?
Anders zie ik graag je voorbeelden tegemoet waaruit dit wel blijkt.

Want waar bij de meeste artiesten als ze "iets" ouder worden de stemmen wat minder worden is daar bij Peter Gabriel nauwelijks sprake van, hij heeft nog steeds een indrukwekkend stemgeluid waar nog geen smetje op zit!

Gisteren Eefje de Visser in een vrij druk Paradiso.

Was over de gehele linie een goed concert maar het begon allemaal wat tam. Luisterliedjes zijn best leuk (op cd dan) maar het liefst niet te veel achter elkaar. Pas met De Stad en Genoeg kwam er wat meer power in, met name ook door een lekker instrumentaal tussenstuk.

Gold wat mij betreft voor het hele optreden. Als de band een lichte begeleiding bij Eefje's zang leverde dan vond ik het allemaal wel aardig, als de hele band echt samen ging spelen dan ging het tempo omhoog en werd het voor mij stukken interessanter.

Na drie toegiften kwam de band overigens terug voor nog een liedje, waarschijnlijk een cover. Eefje in het Engels en in een meer R&B-achtige stijl: het klonk eigenlijk heel goed.

Fuck Buttons, AB in Brussel (4 oktober 2013)

Doof, blind en stom, van respectievelijk de harde beats, verblindende visuals en het adembenemende tempo. Maar blij dat het dan na dit feestje mocht zijn, de aan slag op de zintuigen. Ik wist niet goed wat te verwachten live, misschien dat het snel in een gezapig tempo zou verzanden, maar niets was minder waar. Het ging van hard naar harder en soms weer wat zachter, maar altijd hard, dus. Op zich was de show niet echt spectaculair, maar als je hard hebt, fuck spectaculair. Het gaat ook maar om een duo knopjesprutsers. Er kwam wel wat minimaal getrommel aan te pas en blijkbaar zit er toch 'zang' in hun muziek, wat toffe energie afgaf, maar vooral dat prutsen doen ze toch wel erg fijn! Live een aanzet van het greatest hits album dat ze wellicht nooit zullen uitbrengen, met dezelfde gemoedelijke flow van de platen.

ik heb u niet gezien ...

Was trouwens een goed concert, alleen het bisnummer vond ik wat magertjes

'k stond vrij vooraan rechts. Dat moeten we volgende keer beter afspreken!

The Boxer Rebellion - Oosterpoort, Groningen (7 oktober)

Nagenoeg dezelfde set als in Paradiso op 13 september. Alleen Flashing Red Light Means Go was weggelaten.
Maar waar in Paradiso de ritmesectie godsgruwelijk hard stond afgesteld, was het geluid nu perfect.
De band had er zin in, met ogenschijnlijk speels gemak werd de set door de vier heren afgewerkt, ondertussen afvragend where the hell ze 2 jaar geleden in Groningen ook al weer speelden (Vera).
Maar wat een goede live band is dit zeg. Zelfs de mindere nummers van het, persoonlijk gezien, ietwat tegenvallend laatste album, klonken live een stuk beter. Mede omdat ze wat harder en steviger worden uitgevoerd.
Klap op de vuurpijl was natuurlijk weer de epische afsluiter in de toegift: The Gospel of Goro Adachi. Waar dit nummer op het album Union net voorbij de 3½ minuut klokt, wordt dit live uitgerekt tot circa 7 minuten, waarbij op het laatst muzikaal alles uit de kast wordt getrokken.
Als dan de laatste tonen amper de kleine zaal hebben verlaten, staan de vier leden, zoals altijd, al weer lang en breed bij de merchandise stand, om hun spulletjes persoonlijk te signeren of gewoon een high-five te geven. Goede gasten. Wat nou kapsones?

Setlist:
1. Step Out of the Car
2. Semi-Automatic
3. Take Me Back
4. The Runner
5. New York
6. Evacuate
7. Spitting Fire
8. We Have This Place Surrounded
9. Diamonds
10. No Harm
11. You Belong to Me
12. Keep Moving
13. Fragile
14. Watermelon
Toegift:
15. Always
16. Both Sides Are Even
17. The Gospel of Goro Adachi

Fleetwood Mac - Ziggo Dome 7 oktober *****

's Werelds beste band daalde na vier jaar weer eens af naar ons land, ter ere van het 36 jarig bestaan van 's werelds beste album ooit gemaakt, Rumours.

Het mag uiteraard worden ontkend en iedereen mag het er mee oneens zijn maar ik vind het nog steeds een zegen als ze eens in de zoveel tijd hun kunsten weer eens komen vertonen, wil ik maar zeggen. Het is zoals Mick Fleetwood zei, "wij kunnen blijven komen omdat jullie blijven komen" wat natuurlijk een waarheid is als een koe.

Over aantallen toeschouwers hoefde hij met de rest van de band niet te klagen: volledig uitverkocht en nog een extra concert, op 26 oktober. Uiteraard een hele reeks aan FM klassiekers passeerde de revue. Maar ik vond dit keer alles erg goed verzorgd, af en toe mooie beelden bij de muziek (zoals bij de sensationele versie van Gold dust woman).

De band had er zin in (of gaf in ieder geval dat gevoel) en er werd met verve gemusiceerd, met dan uiteraard de meeste nummers van Rumours. Maar niet alle. Een complete Rumours live zal nooit meer gebeuren, omdat natuurlijk Christine McVie niet meer bij de band zit en haar nummers (behalve een enthousiast ontvangen) Don't stop niet worden gespeeld. Maar ook I don't wanna know was niet bedacht om nog eens toe te voegen.

Mirage, Tango in the Night en Say you will leverden slechts één nummer per album en dan mag Tango in the Night nog blij zijn dat Big Love akoestisch zo'n concert kraker is geworden. Lindsey kreeg de hele zaal er weer plat mee.

Een prima versie van een nieuw (2013!) nummer uit het oeuvre, Sad Angel en een debuut voor het oudste nummer dat vanavond werd gespeeld, Without you. Stevie Nicks deed voorkomen alsof ze het nummer al jaren kwijt was en dat het gelukkig in 2010 weer was teruggevonden. Volgens mij heb ik sinds mensenheugenis een illegale kopie, maar goed, ze heeft volgens eigen zeggen ook geen computer waardoor ze het op youtube niet kon vinden.

Het mocht dan één van de oudste nummers zijn (1974), ik vond het gelijk ook één van de weinige minpuntjes van de avond, samen met Sara, dat alle kanten opging behalve de goede. Ik had het graag ingeruild voor het Buckingham/Nicks duet Soldier's Angel, dat terug te vinden is op In your dreams van Stevie Nicks (2011).
Of waarom niet eens een fraaie versie van Frozen Love van het Buckingham Nicks album (1973), nota bene het nummer waardoor Mick Fleetwood dusdanig onder de indruk was dat hij Buckingham vroeg voor FM.

Er was voor Tusk iets meer ruimte weggelegd. Van dat album werd Not that Funny, Tusk, Sisters of the moon en Sara dus gekozen.

Sisters of the moon had een zinderende uitvoering, waarbij net als bij Gold dust woman Fleetwood Mac haast een psychedelisch rondje weggeeft. Buckingham kreeg iedereen uiteraard weer plat met I'm so afraid, een FM kraker dat bij concerten al succesvol dienst doet sinds het witte Fleetwood Mac album (1975). Er hoort een langdurige gitaarsolo bij waarbij de beelden haarscherp laten zien hoe Lindsey zijn snaren allemaal beweegt tijdens de solo.

Maar er werd heel wat uit de kast gehaald en het publiek raakte er laaiend enthousiast van, ik geloof dat de band dat wel heeft meegekregen. Ik heb eigenlijk nog nooit zo'n goed geluid gehoord bij een concert als in de Ziggodome. Wat ik daar wel irritant vind is dat er zoveel mensen zijn die tijdens het concert een soort van constante stroom aan geroezemoes veroorzaken. Net zo goed als dat er mensen zijn die bier gaan halen en zich langs alle stoelen heen moeten wurmen, waardoor iedereen moet gaan staan.

Ik wil in dit soort gevallen niets van het concert missen en versnaperingen kunnen van mij op dat moment de boom in. Voortaan licht ik gewoon pootje.

Een zinderende finale met erkende meesterkwerken als Don't stop. Verrassend was de afsluiting van de tweede keer dat de band terug kwam, Say goodbye (van Say you will).

De jaren lijken nauwelijks enige invloed te hebben op de band, vocaal en instrumentaal blijft het volledig overeind. Stevie Nicks (65) blijft de hele avond op laarsjes met hakken staan, wat mij nog een extra prestatie lijkt. Maar ook zij lijkt nog in de bloei van haar leven. Net als Lindsey Buckingham (64) die nog steeds over het podium paradeert als een jonge God. Blijkbaar houdt spelen in een band je jong.

Hoogtijd voor het opnemen van een nieuw album.

http://cdn2-b.examiner.com/sites/default/files/styles/image_content_width/hash/68/94/6894369436f7c075d541dbfb19209407.jpg?itok=vu09piBR

Mooi stuk Hans. Fijn dat je er van genoten heb.

The Boxer Rebellion gaf inderdaad een prima concert in de plaatselijke Oosterpoort. Ik vond de ritmesectie persoonlijk wel wat hard afgesteld en dat ging ten koste van het gitaargeluid van Howe (alweer).
Het hitje Diamonds zorgde voor een uitverkochte kleine zaal en de band was daar nog het meest verrast over, Nicholson: "Where were you all the last time when we were in Groningen?".
Zoals Outlaw al meldde, was de band weer niet te beroerd om T-shirts en CD's te signeren en uitgebreid met de fans op de foto te gaan en in alle rust een praatje te maken.
Nog een tijdje met Howe gesproken over het geluid. Hij zou ook graag zijn gitaargeluid wat meer in de mix hebben. "You talk to that guy to convince him. He don't listen anymore to me". Ik noemde Nick McCabe en Robin Guthrie als referenties mbt zijn gitaargeluid, maar hij gaf aan dat het geluid van The Edge op Under a Blood Red Sky hem heeft getrickerd om met delay en effectpedalen te stoeien.
Aardige gasten en ze zijn zo gewoon gebleven

@Premo: hier was het - helaas al een aantal weken uitverkocht en de vorige keer (2012) was ik ziek.

Overigens was John McG wel ff eerder in het spelen met delay/reverb/flanger dan heer Evans - en dat lijkt me ook wel een voorbeeld geweest. PA wordt idd vaak bediend door those gone deaf for a living

Oké, John Mc Geogh was een voorbeeld voor Guthrie, maar Howe noemde Dave Evans als de aanstichter van zijn gitaarstormen.
Volgens zijn Twitter was hij nogal in de nopjes met zijn show in Groningen:

Todd Howe ‏@todd_boxer 17u

Wow.. . Last night's show in a Groningen was one of the greatest shows of my career. I will never forget last night. FUCK YEAH!

The Boxer Rebellion - Tivoli / Utrecht
Na het kwa geluid teleurstellende concert in Paradiso nu voor mij een goed concert in Tivoli.
Ik heb weer TBR gezien en vooral gehoord zoals ik ze ken: gedreven, hard en mooi.
Geluid was nu prima, setlist idem als in de Oosterpoort.
Hoogtepunten: de uitbarsting in Semi-Automatic en de lange versie van Fragile wat de nieuwe Goro Adachi kan gaan worden.
Minder was Diamonds wat live wat flets is en wat verder nu opviel is dat veel nummers live toch wel erg abrupt eindigen.
Maar heerlijk genoten van een van de betere live bands van dit moment.

Aangezien ik er in de Ziggo Dome helaas niet bij kon zijn, heb ik de avond voor het concert via bovenstaande link de show op cd besteld. Ben benieuwd...

Dat is idd een punt wat mij ook opviel. Er wordt niet daadwerkelijk naar het einde van een nummer toegewerkt. Het is meteen 'Boem is Ho!', terwijl je soms het gevoel hebt, nog midden in een nummer te zitten.

Gisteravond heb ik samen met mijn vriendin HIM gezien in Paradiso. De zaal was niet helemaal vol maar de sfeer zat er goed in. De band was goed in vorm en zanger Ville Vallo was goed bij stem. In pakweg anderhalf uur speelde ze 25 songs die er als zoete koek ingingen. Alleen jammer dat niets werd gespeeld van Deep Shadows and Briljant Highlights.

Kort gezegd het was een goed optreden van een energieke en ondergewaardeerde band.