Thirdeyed zat de hele tijd op een kruk en ik had een zwart coke bust shirt aan en een baard(+- ik was 20 jaar jonger dan het meeste van het publiek). Weinig van het vervelende publiek meegekregen(grote kans dat we daar zelf onderdeel van waren..) Hah ja die oranje shirts ach ik kon lachen om de ironie.

Zou kunnen dat ik je heb gespot... Ik droeg een rood a place to bury strangers shirt, een zwarte bril en een roos in mijn knoopsgat...

De vierde editie van het Life I Live festival werd gevierd op de eerste koningsnacht. Het gratis festival kende dit jaar een sterke line-up op een vijftal podia’s verdeeld over het centrum van Den Haag. Sfeer, muziek en cultuur komen tijdens dit festival samen.

Vanaf zeven uur start het festival op de verschillende locaties in de binnenstad van Den Haag. De drukte blijft nog even uit op het podium aan de Lange Voorhout door de regen op de vroege avond. De presentatie ligt bij dit podium in de handen van Eric Corton en geopend wordt deze avond met een optreden van The Silverfaces. Een jonge band waarvan de leden studeren aan de Herman Brood academie. Opvallend is dat de samenstelling van deze bluesrockband bestaat uit 2 mannen en 2 vrouwen. Als openingsact moeten ze het doen met een klein publiek wat tijdens het optreden gelukkig wel wat groter wordt. De band zorgt gelijk voor de eerste verassing van deze avond want hun sound is een voortreffelijke mix van rock, blues en psychedelica. In originaliteit valt misschien nog wat te winnen maar de band kent een sterk samenspel. Zanger Jesse Koch doet qua stemgeluid wat denken aan Jack White wat niets afneemt aan zijn sterke vocale geluid.

De indiepop band Taymir zet op het kerkplein een degelijke set neer waarbij vooral hun hit ‘Aaaah’ blijft hangen. Inmiddels begint het overal in de binnenstad wat drukker te worden en beginnen de pleinen vol te lopen. Tegelijkertijd horen we op de Plaats de ontspannende combinatie van blues, soul en funk van My Baby. De driekoppige band vormt zich rond zangeres Cato van Dijck en oogt fris qua geluid en samenspel.
De Rotterdamse band The Cosmic Carnival vermaakt het publiek op de grote markt met een combinatie van pop en rock. Bestaande uit zeven personen hebben ze genoeg instrumentatie in huis om een volle sound te creëren. Deze avond straalt dat vooral rust uit en een goed meerstemmig zanggeluid. Op het kerkplein start rond de klok van half 9 de bekende band Moss aan hun optreden. Het net verschenen vierde album We Both Know the Rest Is Noise werd positief ontvangen en hiervan horen we deze avond ook het live resultaat. Dit valt bij vlagen wat tegen en vooral de wat oudere nummers overtuigen wat meer deze koningsnacht.

Terug op de Lange Voorhout zien we de spacerockband Monomyth klaar staan voor hun optreden van een uur. De volledig instrumentale band bestaat uit vijf leden die het beste van gitaren, hammondorgel, keyboards en drums combineren. De nummers zijn lang uitgespannen en kennen een mooie opbouw waarbij naar stevigere gedeeltes wordt toegewerkt. Deze avond zetten ze een overtuigende set neer waarbij het publiek steeds meer in beweging komt. De psychedelische klanken worden afgewisseld met harder drumwerk en het volume gaat van zacht naar hard. De pleinen puilen inmiddels uit van de ruim honderdduizend mensen die op het festival afkomen. Dit levert een mooi tafereel op waarbij de de steegjes in de binnenstad voor een verplaatsing van de menigte van optreden naar optreden zorgt.
Birth of Joy speel eveneens op het podium aan de Lange Voorhout. De band bouwde afgelopen jaren hun populariteit gestaag uit en heeft een geluid dat het best in te delen is in psychedelische- een bluesrock. Zanger en gitarist Kevin Stunnenberg probeert het publiek op te zwepen wat maar gedeeltelijk lukt deze avond. Veel toeschouwers geven deze koningsnacht de voorkeur aan de drank en het gezellig samenzijn. Dit levert een nogal luidruchtig publiek op tijdens de optredens. Toch weet de band een gedeelte mee te krijgen in de ruige rock waarbij de band goed op elkaar ingespeeld is. Daryll-Ann laat ondertussen het publiek genieten op het Kerkplein van een collectie aan oude hits. De band is sinds kort weer bij elkaar en speelde enkele weken geleden nog op het Rotterdams festival Motel Mozaique. Vandaag zetten ze een degelijke set neer waarbij niet iedereen zich even aangetrokken voelt.

Deze editie van het muziekfestival kenmerkte zich door de positieve sfeer en de vele optredens van zowel oude bekenden als jonge artiesten. Verassingen waren er deze avond in de vorm van de aansprakelijke rock van The Silverfaces en de lang uitgesponnen nummers van de Haagse band Monomyth. Bands die al langer meegaan zoals Moss en Daryll-Ann lijken het op koningsnacht wat moeilijker te hebben om de aandacht van het publiek erbij te houden. Toch was ook deze editie weer een succes door het publiek dat in grote getale op het festival is afgekomen.

Afkomstig van Platendraaier.

Dan heb ik jouw volgens mij ook wel zien langslopen, de roos had zeker een mooie reden.

Jon Auer tradt zondag middag op in de dB's in Utrecht.




Eerst solo en vervolgens met de nieuwe band van Denvis D Deadly. Er waren maar weinig bezoekers, dus het leek bijna een prive concert. Naast nieuwe nummers van de D Deadly album speelde ze een aantal Big Star en Posies nummers.

Jon bleef als toeschouwer bij John Paul Keith die de middag afsloot. Na afloop gaf John Paul iedere bezoeker een hand. Persoonlijke aandacht voor het publiek.

Al met al een geslaagde middag.

Afgelopen vrijdag en zaterdag Denovali festival! Ontzetend goeie optredens van Greg Haines, Piano interupted, Origamibiro, John Lemke en Brandt Brauer Frick. Redelijke optredens van oneohtrix point never, Skalpel, Murcof en Talvihorros. En een Sankt Otten waarbij vanalles mis ging...
Helaas ging Hidden orchestra niet door wegens een busongeval... Dikke pech, had ze graag gezien.
Trotzdem heb ik me iig uitstekend vermaakt!

Wat een line up Schnee! Even snel bekijken, waar is dat festival? Had ik eerder moeten weten

In Berlijn. (is voor mij dichtbij) Maar er is ook elk jaar een festival van ze in Essen.
DENOVALI · SWINGFEST · Experimental Music Festival · 2014 | Essen October 2-5
Dat is voor NL een heel stuk dichterbij.

Minor Alps in Ekko Utrecht.



Minor Alps is de samenwerking tussen Matthew Caws van Nada Surf met Juliana Hatfield. Ze speelde veel nummers van hun nieuwe album en ook een aantal nummers van Nada Surf, Blake Babies en Juliana Hatfield.

Een mooie rustige set waar hun samenzang goed uitpakt.

Niet gisteren, maar vorige week woensdag, zag ik Drive-By Truckers in The Aztec Theatre in San Antonio, Texas. Wie er de komende tijd aan denkt om hun shows in Amsterdam of Antwerpen te gaan bekijken, kan ik alleen maar aanraden om dat vooral te gaan doen. De band is op dreef en het nieuwe werk van English Oceans overtuigt live ook!

https://scontent-a.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/t1.0-9/q71/s720x720/10247371_10152365484251460_7842624235934195511_n.jpg

In de set worden nummers van Mike Cooley en Patterson Hood om en om afgewisseld. De band opende met de classic Marry Me, waarna er vooral veel nummers van English Oceans vertolkt werden, afgewisseld met oude bekenden als Ronnie and Neil en een weergaloze uitvoering van Zip City in de toegift.

Het accent ligt deze toer vooral op het rockwerk, het alt-country geluid is met het vertrekken van pedal steel-gitarist John Neff wat op de achtergrond gebleven. Jammer, want er had best een rustig blokje ingemogen met nummers als World of Hurt en Daddy Needs a Drink.

Oh, en wat is dat Aztec Theater een schitterend podium. Amerikaans over the top, maar erg mooi.

https://fbcdn-sphotos-g-a.akamaihd.net/hphotos-ak-frc1/t1.0-9/1959431_10152365484126460_2935763980702251162_n.jpg

Wende, Koninklijke Schouwburg, Den Haag, 7 mei 2014

Na haar succesvolle tour vorig jaar langs het clubcircuit van Nederland, kwam Wende Snijders dit jaar weer met een theatertour. Terug het toneel op dus, waar het voor haar allemaal begon. Gisteren in de Koninklijke Schouwburg wist ze me andermaal te verrassen met een wervelende show vol zang en dans. Met een industrieel decor, dat uitstekend aansloot bij de sfeer van haar door techno beïnvloede album "Last resistance". Haar charme, humor, krachtige uitstraling en prachtige stem maken Wende tot een unieke artiest, die van elke show weer iets bijzonders maakt. Tot mijn grote vreugde bracht ze ook nog "Roses in June" ten gehore, één van de mooiste nummers van haar vorige album.

Gisteren bij Neil Finn geweest in een goed gevuld, maar zeker niet uitverkocht Carré. Tegen een prachtig decor, wat door de belichting steeds veranderde van kleur en diepte, speelden zeven muzikanten een mooie doorsnee uit het uitgebreide oeuvre van Neil Finn, zowel van de soloalbums als nummers van de verschillende projecten (Split Enz, Finn Brothers en natuurlijk Crowded House).
Uiteraard lag de nadruk op het laatste album (Dizzy Heights), waarvan de nummers live nog beter uit de verf kwamen dan op de plaat. Neil had ook veel te vertellen en door zijn humor is dat niet vervelend. Door de vele goede nummers die deze man geschreven heeft, maar ook de afwisseling in zijn muziek, heeft het concert mij geen minuut verveeld tijdens de ruim 2,5 uur die het duurde.
Het kwam ook doordat ze goed rockende nummers afwisselden met mooie ingetogen nummers, waarbij een hele set nummers door Neil solo, of door een beperkt aantal muzikanten werden gespeeld. Wat dat betreft waren een mooie uitgeklede versie van Don't Dream It's Over en Private Universe de hoogtepunten voor mij. Maar zoals gezegd was de hele avond de muziek erg goed, door ook de kwaliteit van de goed bij stem zijnde Neil en de kwaliteit van de andere muzikanten. Na Four Seasons in One Day was één van de langste toegiften die ik ooit heb meegemaakt over. Het was de rit vanuit Groningen meer dan waard, ook met de drie omleidingen op de terugweg.

Israel Nash verraste vorig jaar vriend en vijand met het prachtige Rain Plans, een album waarmee hij zich meer dan zijn voorgaande albums een eigen sound weet aan te meten. Stevige rock wordt afgewisseld met toegankelijke countrysongs waarmee hij duidelijk invloeden van Neil Young en The Eagles in zijn songs verwerkt.

Voor Israel was het weer tijd om een tour te maken door Europa waarbij hij net als in het verleden Den Bosch aandoet. Het kleine poppodium is jammer genoeg maar voor twee derde gevuld maar de sfeer zit er goed in.

In het voorprogramma staat de Osse band In My Tree die het afgelopen jaar wat meer in de belangstelling is komen te staan door verschillende optredens. Met invloeden vanuit de country en folk klinkt de zeskoppige band als een goed geheel al slaat gitarist Hans regelmatig valse noten uit zijn gitaar. Aangezien ze pas sinds een jaar samenspelen in deze samenstelling kunnen we niet teleurgesteld zijn in het opvallend positieve optreden. Bert-Jan heeft een stem die perfect aansluit op de muzikale klanken en gitarist Paul weet er een aantal fijne solo’s uit te slaan. Nog een mooi woordje van Bert-Jan om Israel Nash en de band financieel te ondersteunen aangezien hun tourbus is geplunderd in Zweden.

Israel en de band komen rond half elf het podium op en beginnen gelijk vol enthousiasme aan hun set. Uiteraard spelen ze voornamelijk werk van het album Rain Plans uit 2013. Live heeft de band even nodig om erin te komen aangezien de geluiden van de instrumentatie nog niet helemaal op elkaar afgesteld zijn. Israel weet echter gelijk te overtuigen met het voor hem bekende hoge en tikkeltje rauwe stemgeluid. De pedal steel gitaar vormt een mooi basisgeluid dat voortdurend wordt aangevuld met akoestisch en elektrisch gitaarwerk. Joey McClellan gooit er regelmatig een goed klinkende gitaarsolo uit waarbij de band een mooie aanvulling vormt.

De nummers worden afgewisseld met toelichtingen van Israel en de bekende vraag of het publiek het naar zijn zin heeft. Een leuk verhaal over zijn vorige ervaring in Den Bosch waarbij hij op een rondvaart door de binnendieze enkele nummers speelde voor een aantal gelukkigen. Vanavond straalt het enthousiasme er ook weer af en op een vraag uit het publiek of hij het naar zijn zin heeft antwoord hij volmondig “I’m having a great time”. De invloeden vanuit de country en rock zijn hoorbaar in de afwisseling van de vrolijke en rustige tonen naar het wat ruigere en zwaardere gitaarwerk. Juist deze afwisseling maken de nummers boeiend van begin tot eind. Songs als Fool’s Gold en Rain Plans komen vanavond uitstekend tot zijn recht en het publiek wordt beloont met een toegift van twee nummers. Na vijf kwartier houdt de band het dan voor gezien en blijven we alleen met de vraag zitten of de muziek ooit voor een wat groter publiek toegankelijk zal worden.

Aan het einde van deze lange avond kunnen we tot de conclusie komen dat we een meer dan degelijk optreden hebben gezien van Israel Nash. Er kon worden genoten van zowel de korte gitaarsolo’s als het wat rustigere akoestische werk waarbij de vrolijkheid van Israel centraal stond. De band zal het voornamelijk met de wat kleinere podiums moeten doen wat ze ongetwijfeld met verve en plezier zullen invullen.

Afkomstig van Platendraaier.

Donderdag was ik bij Cult of Luna, met God Seed in het voorprogramma, in Tivoli de Helling. Het voorprogramma, een blackmetalband, was erg goed. Met name de sfeer werd geweldig gecreëerd. Cult of Luna was muzikaal gezien wat indrukwekkender, maar maakte er dan weer minder een show van. Wat ik er precies van vond is hier wat uitgebreider te lezen (met mooie foto's): Klik.

Gisteren Richard Dawson gezien. Het was de 5e keer dat de beste man zag en wederom ontzettend indrukwekkend.
Hij geeft een eigen invulling aan de rijke Britse folk traditie waarbij hij zowel a capella als onder begeleiding van gitaar liederen zingt, en daarnaast ook instrumentale stukken speelt. Echter alles op geheel eigen wijze waardoor hij eigenlijk helemaal niet meer te vergelijken is met de traditionele folk.

Een echte aanrader die vanavond nog in WORM te Rotterdam speelt en vanuit daar doorgaat naar België voor een aantal optredens.
Mijn tip: gewoon gaan een laat je verassen.
Of zoals iemand het gisteren bij het optreden zei: al die filmpjes op YouTube zijn al heel erg mooi, maar die benaderen de live ervaring voor geen meter.
En hoe dan ook 100x beter dan het ESF.

En hier dan toch een filmpje...(van een andere opname).

Afgelopen zondag Israel Nash Gripka gezien in Bitterzoet, Amsterdam. Ongelofelijk dat zo'n man in zo'n klein zaaltje staat. Het geluid is nagenoeg perfect, in tijden niet zo'n goed geluid gehad bij een concert. Niet te hard en elk detail hoorbaar. Anderhalf uur, een kwartiertje langer dan bij HugovdBos in Den Bosch (zie hierboven). Het laatste concert van deze tour, waarschijnlijk daarom een kwartiertje langer. Na afloop nog even geproost met de beste man.

Gisteren Chameleons Vox gezien in Het Depot in Leuven. Hoewel het beter Chameleon Vox had kunnen heten, want eigenlijk is het Mark Burgess + band, want drummer John Lever is er niet meer bij, wat het aantal originele Chameleons-leden op 1 brengt.

Op het programma stond een integrale uitvoering van het meesterwerk Script of the Bridge uit 1983. En de aftrap daarvan was wat weifelend. Don't Fall heb ik geweldig uitgevoerd zien worden tegen het einde van een set van Chameleons Vox, maar hier kwam het niet echt uit de verf. Het duurde een paar nummers voordat de hele band er helemaal in zat, maar vanaf Second Skin was het genieten geblazen. Hoogtepunten waren Thrusday's Child en SotB-afsluiter View From a Hill, twee nummers die tijdens de eerdere concerten die ik van the Chameleons zag ten onrechte genegeerd werden.

Als afsluiting kwam de band nog twee keer op het podium voor een serie toegiften, waarvan Soul in Isolation en Swamp Thing mijn hoogtepunten waren.

Setlist:

Script of the Bridge

Looking Inwardly
Soul in Isolation
Singing Rule Britannia (While the Walls Close In)

Swamp Thing
Return of the Roughnecks

Sharon Jones was gisteren alsnog in Nederland, na het uitstel van tour en dit album vanwege haar ziekte. Fantastisch om te zien hoe ze herstelt is en de energie die ze heeft en geeft. En dat ook nog eens samen met die sterk spelende band: the Dap-Kings. Vele hoogtepunten volgden elkaar op, waarbij ik 100 Days 100 Nights wil noemen en de toegift een ijzersterke uitvoering van Retreat. Fraai was op het einde van de reguliere show het langzame Slow Down, love. Ook People Don't Get What They Deserve was opvallend sterk gespeeld.
Dit heerlijke concert eindigde ook nog eens met een gesigneerde LP, een kort praatje en 3 zoenen van Sharon. Wat wil een mens nog meer?

Gelijk hierna in de kleine zaal stond een uitstekende band met een zelfde samenstelling, maar deze kwam uit Amsterdam. Ik vond dit op de website van Paradiso over hen:

"De Nigeriaans-Nederlandse frontvrouw Geraldine neemt de leiding bij The Sun Prophets, een tienkoppig funk- en soulgezelschap uit Amsterdam. De net verschenen ep ‘Stand Up’ (2013) doet denken aan de frisse en opwindende soul van James Brown en aanverwanten en bevat samples uit alle hoeken van de muziek. Probeer hier maar eens op stil te staan."

Dat was inderdaad niet goed mogelijk: een redelijk goed gevulde kleine zaal stond niet stil. Echt een prima concert, met als hoogtepunt een hele lange versie van Cold Sweat van James Brown.

Gisteren
dEUS - Tivoli - Het poppodium van Utrecht

Gisteren prachtig optreden gezien van de Drive-BY Truckers in Paradiso. Het voorprogramma van de Heartless Bastards stelde, zoals verwacht, niet veel voor. Prima muzikanten, maar eentonig en saai. Gauw vergeten.

Daarna was het de beurt aan de hoofdact: de Truckers zelf. Ze openden voortvarend met Gravity's Gone en zoals verwacht zongen Cooley en Hood vervolgens om en om. Hun nieuwe album, English Oceans kwam veelvuldig aan bod met als hoogtepunt de versie van Pauline Hawkins. Enig minpuntje is dat ze Part of Him oversloegen. Die had ik graag live gehoord. Maar met zo'n oeuvre kan je nou eenmaal niet alles hebben. Verder een stel nummers van the Southern Rock Opera. Aangezien dat album en hun laatste mijn favoriete albums zijn, werd ik op mijn wenken bedient. De Truckers hadden er erg veel zin in en dat straalde op het publiek af. Hoogtepunt voor mij was de uitvoering van Let There Be Rock, maar eigenlijk was vrijwel elk nummer een hoogtepunt op zich. Het speelplezier droop er van af. Kortom alles wat je van een concert mag verwachten.

Sorry hoor, jij vindt schijnbaar hun muziek eentonig en saai. Bij hun optreden vorig jaar in Rotown stond de zaal behoorlijk op zijn kop en ik deed ook mee. Het komt mij nu allemaal wel erg negatief over en dat heeft deze band niet verdiend.

Dit topic gaat over "Gisteren gezien"en niet "Jaar geleden niet gezien". Dus praat ik niet over Rotown vorig jaar maar over Paradiso gisteren. Kan best zijn dat ze hun dag niet hadden, of dat het geluid niet optimaal was. De meesten die voor de Truckers kwamen namen niet eens de moeite eerder te komen. Ik schat dat vooral in het begin nog geen 100 man in de zaal zaten. BIj de DBT zat het wel zo goed als vol. Ik zag alleen een paar mensen vrolijk meedeinen. Voor de rest deed het schijnbaar niemand iets. Degene met wie ik kwam kijken vond de Heartless Bastards in eerste instantie wel aardig, maar had gaandeweg het idee dat ze telkens hetzelfde nummer speelden. Precies mijn gevoel. En dat is wat ik ook opschrijf. Ik zeg eerder al dat het prima muzikanten zijn, maar ze leven hun eigen wereldje. En vooral straalt er geen plezier van af. Dat vind ik eigenlijk wel erg belangrijk. Als jij zegt dat de band dit niet verdient dan is het de band erg kwalijk te nemen dat ze in ieder geval dat speelplezier niet uitstraalden. Of vond jij ze gisteren wel geinspireerd overkomen?

Gisteren het beste concert van mijn leven gezien. James Holden in de Botanique, tesamen met misschien wel mijn favoriete drummer: Tom Page. De andere helft van Rocketnumber nine was ook aanwezig. Hij zorgde voor het geluid. Wat ervoor zorgde dat dit concert nog beter klonk dan op sonic city een half jaar geleden maar wat het ook echt uitzonder goed maakte was dat ze beiden perfect op elkaar ingespeeld waren en alle nummers een extra toevoeging kregen waardoor het allemaal nog beter was. Had na vorig jaar niet gedacht dat Portishead zo rap van mijn nummer 1 zou vliegen maar het is dus gebeurd. Het voorprogramma was trouwens ook heel goed (allé voorprogramma hij speelde bijna even lang als James Holden. Luke Abbot was een hele mooie ontdekking.

Wat een geluk hebben we dat een band als White Denim ons land met redelijk grote regelmaat aandoet. White Denim is namelijk zonder twijfel één van de beste live bands van het moment. Afgelopen vrijdag waren ze er weer. Dit keer stonden ze in de Oude Zaal van de Melkweg.

Aan The Silverfaces de taak om het publiek op te warmen. Dit piepjonge bandje, bestaande uit twee heren en twee dames, is een zeer aangename verrassing. De band speelt vol passie rauwe rock die aan de sixties en seventies doet denken inclusief lange solo’s. Ook Jack White is niet ver weg, de zanger heeft zelfs qua uiterlijk wel wat van hem weg. Hopelijk is het niet lang wachten op hun debuut.

Dan is het de beurt aan White Denim. Geconcentreerd trappen ze af met Pretty Green, de single van hun laatste album Corsicana Lemonade dat geproduceerd werd door Jeff Tweedy van Wilco. Het volgende nummer Corsicana Lemonade gaat naadloos over in River to Consider. Iets wat de heren wel vaker doen. Twee of drie nummers aan elkaar vast knopen, een beetje uitrekken tot een kleine jam met een paar extra solo’s en doen alsof er niks aan de hand is.

James Petralli laat met het nummer Come Back horen niet alleen een geweldige gitarist te zijn maar ook een goede zanger met een prettige soulvolle en ietwat rauwe stem. Het publiek is al vanaf het eerste nummer behoorlijk enthousiast en wordt dat met het inzetten van het instrumentale At The Farm alleen maar meer. Geweldig om een band te zien waar iedereen zo goed op elkaar is ingespeeld en virtuoos is op zijn instrument. De heren laten het lijken of het de eenvoudigste zaak van de wereld is wat ze doen. De drummer zit grotendeels rustig achter de drumkit, de bassist en gitarist Austin Jenkins staan geconcentreerd te spelen. Enkel James Petralli trekt geregeld wat grimassen tijdens het soleren.

Na een rustpunt in de set (Street Joy) wordt At Night in Dreams ingezet dat gelijk overgaat in Mirrored and Reverse. En vanaf hier is er geen houden meer aan. De band swingt en het publiek gaat er helemaal in op. Het applaus tussen de nummers wordt steeds harder en langer. Shake Shake Shake, I Start to Run, Bess St. er zijn te veel hoogtepunten om op te noemen. Na een uur en drie kwartier spelen is zit het er helaas weer op. Ondanks het aanhoudende applaus komt de band niet meer terug en sluiten de gordijnen. White Denim stelt live niet vaak teleur en ook deze keer was het weer genieten. Unieke band.

ZUBB

Gisteren helemaal gratis (!!) naar Kasabian geweest in de Nerve Centre in Derry (Noord-Ierland), een zaal met een capaciteit van ca. 600 personen.

Het was uiteraard uitverkocht maar het voorprogramma (Oh Emperor) sliep in hetzelfde hostel als ik en nadat ik even met de roadie had staan kletsen kreeg ik van hem een 'guest sticker'. Hij heeft uiteindelijk ook mijn reisgenootje mee naar binnen genomen, we hadden een mooi plekje midden vooraan.

Kasabian speelde voornamelijk oude nummers, hoewel de merch en aankleding van het podium deed vermoeden dat het een soort try-out voor de nieuwe cd 48:13 zou zijn. Er kwamen drie nieuwe nummers voorbij die best goed klonken, maar de oudere nummers torenden er (uiteraard) boven uit. Wat een feest zeg, en wat een publiek!

Het publiek zong uitzinnig mee, de sfeer was echt fantastisch. Na het eerste nummer was iedereen al doorweekt en kwamen de eerste bierdouches - tja, dat hoort erbij he . Een heel bijzondere avond, die ik niet snel zal vergeten!

Moet genieten zijn geweest staralfur! Mooi verhaal.

Zeker weten, want ze spelen nou niet bepaald in kleine venues (zeker in de UK niet..)

Ben je op vakantie? Lijkt me mooi om nog eens naar Ierland te gaan, ben vorig jaar naar Schotland geweest. Net even foto's bekeken van Nerve Centre, klein en intiem, heel leuk.

Een korte vakantie in Noord Ierland (eerst Belfast, waar ik Neutral Milk Hotel heb gezien en het weekend in Derry) en vandaag weer terug naar huis. Zeker een aanrader hoor, prachtig land met geweldige mensen

Emmylou Harris in Carré

Recent is een nieuwe editie van Wrecking Ball verschenen, het album dat Emmylou Harris in 1995 weer op de kaart zette en haar een grammy opleverde. Om deze nieuwe uitgave te promoten tourt Emmylou momenteel door Europa, met een driemansband waarin ook Daniel Lanois, die Wrecking Ball produceerde.

Om stipt acht uur verscheen een mij onbekende man die een aantal minuten op een pedal steel guitar speelde. Niet onaangenaam, maar ik hoopte toch stiekem dat dit geen drie kwartier durend voorprogramma zou worden. Gelukkig verschenen hierna een bassist en een drummer, verschoof de stijl wat meer naar bluesrock met bovendien af en toe fraaie harmoniezang en werd dit zowaar een van de beste voorprogramma's die ik de afgelopen jaren gezien heb. De onbekende man bleek overigens Daniel Lanois te zijn, de band de begeleidingsband van Emmylou Harris. Wist ik veel.

Na een korte pauze verscheen Emmylou zelf op het podium voor een integrale uitvoering van Wrecking Ball, een uur lang genieten dus. Hierna nog een tweetal nummers van Lanois, Still Water (dat Wrecking Ball niet haalde maar dat er prima op had gepast) en The Maker, waarbij ook fraaie zang van Lanois. Van de toegiften viel vooral de a-capella traditional Calling My Children Home op. Sowieso was de driestemmige zang al prachtig maar dat Emmylou het nummer opdroeg aan de vermiste Nigeriaanse meisjes maakte het helemaal tot een kippenvelmoment (en die heb ik toch niet vaak).

Al met al een zeer geslaagd concert. Was erg onder de indruk van de liveband, met name van Daniel Lanois en mevrouw Harris wist live volledig te overtuigen. Enig minpunt was dat haar microfoon te hard stond, waardoor de hoge, krachtige passages te overheersend waren (en eigenlijk ook gewoon niet mooi meer). Jammer dat de geluidsman dit kennelijk niet hoorde want verder was het geluid erg goed.

setlist:
1. Where Will I Be
2. Goodbye
3. All My Tears (Be Washed Away)
4. Wrecking Ball
5. Goin' Back to Harlan
6. Deeper Well
7. Every Grain of Sand
8. Sweet Old World
9. May This Be Love
10. Orphan Girl
11. Blackhawk
12. Waltz Across Texas Tonight
13. Still Water
14. The Maker

15. Boulder to Birmingham
16. Pancho and Lefty
17. Calling My Children Home

18. My Songbird