Gefeliciteerd man!

Dat is inderdaad waar het om draait. Hopelijk gaat alles goed.

Prachtige cover die vooral een cover is van een andere cover van een van de Mats beste momenten.

Motorpsycho in Doornroosje, man wat een ervaring. 2 1/2 uur in extase raken dat is wat er met de zaal gebeurde. Vooral Un chien d'espace en toegift Hell (40 minuten) waren in 1 woord grandioos.
Iedereen werd meegezogen in hun set die hieronder staat.


Accoustic:
Sideway Spiral I
Come On In
Kill Some Day
Big Surprise
Waiting for the One

Ghost
Cloudwalker (A Darker Blue)
The Magic & The Wonder (A Love Theme)
On a Plate
For Free
Triggerman
The Other Fool
Whip That Ghost (Song for a Bro')
Un chien d'espace
Plan #1

Toegift
Hell, Part 1-7 (40 minuten)

@itchy Maarten en zijn vriendin hebben ook een geweldige avond gehad.

Leuk om te zien dat je zo enthousiast bent over Motorpsycho, DjFrankie. Ik heb ze afgelopen maandag in het Patronaat (Haarlem) gezien, dat was ook magistraal. Het optreden duurde ook twee en een half uur, maar zo te zien hadden ze wel een wat andere liedjeskeuze en -volgorde dan in Doornroosje.

Acoustic:
Blueberry Daydream
Stay Young
Kill Some Day
Feel
Waiting for the One

Electric:
Cloudwalker (A Darker Blue)
Sancho Says
Custers Last Stand
The Magic & The Wonder (A Love Theme)
On a Plate
For Free
Hell, Part 1-7
Ghost
Starhammer
Hallucifuge

Encore:
Kvæstor (Incl. Where Greyhounds Dare)
Plan #1

Ik was er beide avonden bij! Beide geweldige concerten, met inderdaad zoals gebruikelijk verschillende sets. De langere trips als Hell, Starhammer en Un Chien waren magistraal. Er werd ook weer lekker veel gebruik gemaakt van de orgeltjes. Fiske vind ik als vierde man trouwens echt een geweldige toevoeging aan het livegeluid van de band, met hier en daar ook nog eens een sterke solo. Hopelijk blijft hij nog wat langer meedraaien.

Ik stond gisteren front row tegenover Bent Sæther, @crosskip stel ik moet 10 nummers absoluut kennen van Motorpsycho, welke 10 zijn de beste? Ik vond gisteren Un Chien en Hell waanzinnig wat komt daar in de buurt?

Ik zag dat jij een kenner was , ik een beginner.

Haha, dan heb ik waarschijnlijk het hele concert tegen je achtergrond aangekeken, aangezien ik ook ergens links vooraan te vinden was.

Een top 10 voor deze band is verdraaid lastig. Ik heb ooit voor een vriend een Spotify-playlist in elkaar gedraaid welke enigszins een representief beeld geeft van de band, maar deze is gelijk 40 nummers langs =p Als je dan het meer spacende langere werk als de tweede genoemde nummers wil, zou ik gaan voor oa: The Golden Core, The Wheel, Gullible's Travails, Little Lucid Moments, Radiance Freq., Starhammer, The Alchemyst, Through the Veil etc.

Ik was er maandag in het Patronaar ook bij. Mijn eerste Motorpsycho-concert en ik ken ook maar een beperkt deel van het werk van de band.

De akoestische set vond ik vrij saai maar vanaf Cloudwalker was het een uitstekend concert met Hell als hoogtepunt. Wel had het van mij instrumentaal mogen blijven want echt goed vond ik de heren niet zingen (tijdens het elektrieke deel in ieder geval). Als ze weer in de buurt spelen ga ik er zeker weer heen.

Prince in Antwerpen

Prince zette een zeer strakke greatest hits show neer en daar is in principe niets mis mee, ware het niet zo dat ik het niet echt vond over komen (begrijp mij goed hij had het echt wel naar zijn zin en zo, maar er miste iets voor mijn beleving). Wat er miste was een koper sectie (ja ja ik weet het dit is een tour met 3rdeyegirl en het is de rockende Prince die de overhand heeft) maar toch miste ik de N.P.G. Horns.
Komt natuurlijk ook omdat ik vorige jaar de "Rock" Show in Paradiso heb gezien en in een kleine zaal komt dit volgens mij veel beter tot zijn recht. Op N.S.J. Curacao was het een show met zowel 3rdeyegirl en de N.P.G. Horns en dat was echt geweldig (behoord tot de beste 5 concerten van de man die ik heb gezien) en dus waren mijn verwachtingen waarschijnlijk iets te hoog voor deze show.

Anyway ik heb mij wel degelijk goed vermaakt met zijn Greatest Hits Show, hij was goed bij stem, weet nog steeds hoe hij het publiek moet bespelen, ramt lekker op zijn gitaar en geeft een rete strakke show weg.
Zoe goed als alle nummers volledig gespeeld (al dan niet in aangepaste arrangementen) Pop Life werd na 6 akoorden afgebroken onder het mom van "I don't wanne play that song" en tijdens de piano sessie zette hij If I Was Your Girlfriend in maar ging daar niet mee door helaas.

Hits dus en die kwamen dus ook allemaal voorbij leuk maar niets echt bijzonders, kan mij echter zeer goed voorstellen dat de niet Prince "Snobs" het geweldig vonden (zoals mijn vriend die eigenlijk pas sinds de 3 nachtconcerten op N.S.J. 2011 om is).

En hou nu in gods naam toch eens op met je laatste toegift pas na ruim 10 minuten in te zetten hij flikt dat kuntsje nog steeds en ook gisteren weer.
Na Play That Funky Music dacht ik in eerste instantie ook dat was het dan, maar toen ik op mijn horloge keek bleek hij nog maar krap 2 uur bezig te zijn en aangezien de rest van deze tour de playingtime alle maal ruim boven de 2 uur waren dacht ik "toch nog maar even blijven zitten". Mijn vriend werd al wat onrustig en zei al "hij komt echt niet meer terug". Na 10minuten geloofde ik het ook wel hij komt niet meer en juist op het moment dat wij opstonden komt hij alsnog terug voor nog bijna een half uur.

Setlist

Let's Go Crazy
Take Me With U
Raspberry Berret
U Got The Look
Musicology
Kiss
When Doves Cry
Sign O' The Times
Hot Thing
Controversy
1999
Little Red Corvette
Nothing Compares 2 U
Funknroll
Pop Life aborted
I Would Die 4 U
Housequake
Alphabet St.
Purple Rain

How Come U Don't Call Me Anymore
Diamonds And Pearls
The Beautiful Ones

Guitar
Plectrumelectrum

Sometimes It Snows In April
She's Always In My Hair
The Love We Make
Forever In My Life

Play That Funky Music

Fixurlifeup
Something In The Water (Does Not Compute)
Screwdriver
The Ride
Endorphinmachine
What's My Name

Anyway zeer geslaagde avond gehad en voor het eerst in het Sportpaleis geweest en zeker voor herhaling vatbaar, vanuit Vlissingen ben je er binnen een uur en een kwartier en ook bij het verlaten weinig problemen gehad vanaf het moment dat wij de Arena verlieten tot dat we weer op de bank zaten was maar 1 uur (moet je wel even een beetje extra gas geven op de A12 en A58).

4.5 * maar heb hem vaker beter dan slechter gezien in de afgelopen 25 jaar.

Dank! Gaat allemaal lekker!

Tori Amos in Koninklijk Circus, Brussel.

Zoals gewoonlijk stelde Tori Amos niet teleur. Hoewel haar recentste albums vaak nogal wisselvallig zijn, blijft ze live een magnifieke artieste. In Brussel deed ze het solo op piano, keyboard en orgel. Tori koos voor een verrassende setlist met veel nummers die ze niet zo vaak speelt. Een genot voor de fans. Persoonlijke hoogtepunten waren een vurig Marys of the Sea, een perfect uitgevoerd Father Lucifer, en het op orgel gebrachte Home on the Range. Cornflake Girl (met de originele backingtrack) werd nog een klein feestje op het einde.

Setlist:
Parasol
Honey
Icicle
Maybe California
Weatherman
Marys of the Sea
1.000 Oceans
Father Lucifer
Sorry Seems to Be the Hardest Word
Famous Blue Raincoat
Cool on Your Island
Not the Red Baron
Take to the Sky
Home on the Range
Cornflake Girl

ENCORE
Mr. Zebra
Wedding Day
Take Me with You
Tear in Your Hand

Dank je, by the way de fotograaf stond rechts langs mij afgelopen dinsdag, en achter mij stond iemand te dansen.

Net, op Church Open Air:
Blackball: Blackball - Blackball (2013)
en Kicking Bill: Kicking Bill - Branded (2013)
Top!!

https://fbcdn-sphotos-b-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xap1/t1.0-9/10314577_10152174217047483_3877743429900747466_n.jpg

Sta je hierop crosskip, ik sta vooraan met bril

Gisteravond was ik bij het laatste concert in de Tivoli Oudegracht, Kyteman’s Jam Sessions. Niet zozeer vanwege sentimentele waarde, ook niet zozeer vanuit mijn liefde voor Kyteman, maar als je erbij kan zijn, dan doe je dat.

De lange rij bij de ingang voorspelde al een memorabele avond, veel mensen van rond de 40 met anekdotes als “Weet je nog dat Pearl Jam hier speelde? Ik was er niet bij hoor…”. “Nee ik ook niet”, was dan het vaste antwoord. Prachtige Wikipedia/Leo Blokhuis herinneringen die al iets deden vermoeden van het komende.

En dat was in dit geval geen voorprogramma (prima, het hele podium stond vol met Kytemanspullen), maar de ‘dj’ aan de zijkant, die voor het memorabele effect geen sfeerverhogende nummers draaide, maar simpelweg de cd van Atoms for Peace in de speler had gedrukt. Je zou denken dat er wel mensen te porren zijn op zo’n laatste avond om dat iets gedenkwaardiger te doen.

Hoe dan ook, rond kwart voor 9 begon Kyteman’s Jamsessies en ik moet zeggen, dat viel me lang niet tegen. Ik had ze wel eens eerder gezien, waarbij de jams voornamelijk strandden in de methode langzaam beginnen, op 3/4 het hoogtepunt, dan nog iets stijgen, vervolgens afronden tot iets kleins en daarna weer van voor af aan beginnen.

Ondanks de drang van Colin Benders om dit steeds te laten gebeuren, waren de muzikanten ditmaal iets vrijer en werd er zowaar iets dieper gespeeld. Dit gecombineerd met de uitstekende hiphop/triphopachtige dansbare stukken, maakte het Kytemanconcert zeker genietbaar. Dit waren ook duidelijk de momenten dat het publiek lekker mee kon gaan in de vibe. Helaas dacht men daar achterin de zaal overigens anders over, deze mensen waren blijkbaar aan het inventariseren of de Tivoli in de toekomst geschikt zou kunnen zijn als praatclub, want man o man wat werden de ingetogen stukken asociaal verstoord door deze muziekbarbaren.

Na zo’n 1,5uur spelen eindigde Kyteman met een lang en ingetogen stuk met in de hoofdrol piano en viool. Opzichzelf niet verkeerd, maar wat mij betreft een misplaatste afsluiting. Veel te emo en gericht op verdrietig sentiment. Deed me denken aan de sluiting van Club 11 (nu TrouwAmsterdam), met als laatste tracks Bill Withers Lovely Day en Nina Simone Feeling Good. Want dan heb je het dus wel begrepen, dromerige muziek met juist een positieve vibe. Ook de toegift kreeg het publiek niet meer tot een saamhorige groep die samen een tent sluit, waardoor het concert eindigde met een grote sisser. Lichten gingen aan en je kon naar huis (want de flesjes bier waren op). Daarnaast ook geen eindspeech, directie, programmeurs, special guests, vuurwerk, weet ik veel om de avond naar een hoger plan te tillen. Geen Kyteman orkest die met zijn allen het podium afstappen en opgaan in het publiek. Samen de tent sluiten. Niks van dit alles, want dat blijft over voor de besloten party van vandaag. Waarmee de avond net zo eindigde als dat hij begon, memorabel voor iedereen die er zelf niet bij is geweest.

Misschien ben ik die bos krullen midvoor op de foto, anders sta ik er waarschijnlijk net niet op =p

Mooie review. Ik ben geen Kyteman fanaat, maar was er toch graag bij geweest. Zo veel mooie avondjes in Oudegracht beleefd... Deze recensie verlicht de pijn van het sluiten een beetje; niks bijzonders gemist blijkbaar. Toch eeuwig zonde dat deze mooie locatie dicht gaat... Natuurlijk is TivoliVredenburg qua faciliteiten stukken beter, maar de sfeer van een Oudegracht heeft het niet. Benieuwd wat ze met het pand aan de Oudegracht gaan doen..

Zojuist terug van Thundercat/Captain Murphy/Flying Lotus.

Het was me een genoegen.

Slint in het nieuwe TivoliVredenburg.


Mooie show, ze speelde de gebruikelijke setlist.
wel een beetje wennen aan de nieuwe zaal.
Zaal zelf heeft een goede acoustiek, maar verder is het gebouw erg groot en lelijk.

Ja, inderdaad. Leek wel een V&D met al die roltrappen, mijn hemel Over de acoustiek waren wij (Ik was er met korenbloem en Paalhaas) ook erg te spreken en leverde samen met het heerlijke concert van Slint een topsfeer op! Hoogtepunten waren wel Breadcrumb Trail, het eerste nummer van die EP, het publiek dat uit z'n dak ging bij Washer, Don Aman (al miste ik de helft door een enorm nodige plaspauze) en Good Morning Captain. Alleen wel zonde van die toegiften, zeker niet slecht, maar een beetje mosterd na de maaltijd.

Maar uiteraard een erg gezellige avond met een geweldig concert van de heren van Slint.

Over welke zaal hebben we het hier? Een van de kleinere toch?


Was het trouwens druk? Ik vraag me af of een band als Slint veel publiek trekt. Dat ze op MuMe erg populair zijn zegt natuurlijk nog niet veel.

Was behoorlijk druk, ook wel een beetje hutje mutje op elkaar. Getallen moet je me niet vragen, ik zit daarmee altijd mis Verbaasde me er ook wel een klein beetje over dat het zo druk was. Hebben kennelijk toch een aardige fanbase opgebouwd.

Het was de Pandora zaal, volgens de website 700 man. Op het oog niet veel groter dan de Helling (450 bezoekers) of de oude melkweg zaal (inderdaad ook 700 man volgens de website).

Ze hadden het balkon niet open gedaan. Gelukkig stond ik vooraan dus nog redelijk met wat ruimte.
De zaal is aardig diep. Het was niet uitverkocht dus er konden nog meer haringen in een ton.

Het gebouw heeft maar liefst € 132,5 miljoen gekost, dus daar moeten weer heel wat concerten voor worden gegeven om dat weer terug te verdienen.

Gisteren in de Oosterpoort A Liquid Landscape en Karnivool gezien.
Wegens gebrek aan belangstelling was het concert verplaatst van de grote zaal naar de binnenzaal. Wat mij betreft een goede beslissing, want anders sta je met een klein groepje in de grote zaal, waardoor je het risico loopt dat het concert verzuipt. Nu was de binnenzaal goed gevuld en het geluid viel me erg mee. Alleen was het wel warm en broeierig.

Het eerste stukje van A Liquid Landscape gemist, maar ze hadden me eerder in het voorprogramma van Marillion al aardig weten te bekoren. Dat was nu ook weer het geval. Ze speelden veel van het nieuwe album (The Largest Fire Known to Man) wat ze net uitgebracht hebben en dat heb ik meteen maar aangeschaft (voor de prima prijs van 10 euro). Ik was dus opnieuw wel onder de indruk van de heren, hoewel ik de afstelling van het geluid niet geweldig vond. De drums waren veel te nadrukkelijk aanwezig. Qua podiumpresentatie zijn ze gegroeid vergeleken met toen ik ze in Enschede zag.

Daarna voor mij de kennismaking met Karnivool live. Ik had letterlijk geen beeld van de band en was toch wel verbaasd dat de zanger (Ian Kenny) een kortharige vent is met een donkere bril. Je hebt blijkbaar onbewust toch een soort type in je hoofd, maar dat was duidelijk anders dan hoe hij er 'in het echt' bleek uit te zien. Maar het was duidelijk dat hier een ervaren band stond. En die Ian Kelly kan ook erg goed zingen. Genoeg kracht en ook erg zuiver. Waar ik bang was dat het live misschien nog wel eens te veel een muur van geluid zou worden en de finesses zouden ontbreken, bleek dat gelukkig niet het geval. Het klonk erg goed, mooie afwisseling (maar dat zit al in de nummers natuurlijk) en leuk om naar te kijken. Eigenlijk dus simpelweg genoten. Na de mooie afsluiter New Day was het na zo'n klein anderhalf uur klaar. Wat mij betreft een aanrader, als ze weer eens uit het verre Australië komen, om live te bekijken

Motorpsycho maar eens gaan zien, als de kans zich aandient. Moet zo te lezen geweldig zijn.
Zie ook uit naar review van iemand, of meerdere iemanden, die naar Hellfest gaan. Was te laat met kaartjes, lijkt me wel interessant zo'n meerdaags vet geprogrammeerd festijn, met al die 'rare mensen'.

Was er ook bij en heb genoten. Was de eerste keer dat ik ze zag, maar ze speelden erg sterk en het geluid is inderdaad fenomenaal. Hoogtepunten waren alle Spiderland-nummers, met name Washer en Good Morning Captain aan het einde. Toegift klonk wat obligaat en had van mij niet gehoeven.

Verder is TivoliVredenburg qua interieur nog erg klinisch inderdaad, maar het uitzicht van de 6e en met name het geluid maken het toch echt wel aanwinst voor de Utrechtse muziekwereld. Plus dat het anderhalve koprol van mijn huis is

Gisteren (onder andere) Kent gezien op Rosenborg Live.
Op dat festival speelden gisteren vijf bands (vandaag 6, maar ik was alleen gisteren), waarvan ik alleen de laatste vier heb gezien.
Dúné speelde een soort jaren ’80-retropop/rock met veel synthesizers. In Denemarken hebben ze een paar hits gehad, sommige nummers herken ik van de sporadische keren dat ik radio luister, maar echt boeien deed het me niet. Tijdens het concert vliegt de stroom er twee keer uit, wat een en ander er niet beter op maakt.
Ásgeir daarna beviel stukken beter. Redelijk ingetogen liedjes, gezongen met Ásgeirs breekbare stem in het IJslands. Soms ondersteund door gitaar, maar vaker door wijdse electronicatapijten. Een erg mooi concert, hoewel noch Ásgeir, noch een van zijn bandleden aan podiumpresentatie deed. Een heel zacht ‘thanks’ zo nu en dan, en een nauwelijks hoorbaar bedankje aan het einde. Ik zou Ásgeir nog wel een keertje aan het werk willen zien, maar dan liefst in een zaal. Ik verwacht dat de sfeer dan noch beter tot z’n recht komt.
Om 8 uur was het de beurt aan The Raveonettes. Na 3 nummers ben ik maar weggegaan van het podium, omdat het geluid zo hard was dat het pijn aan de oren begon te doen. Wat snoep gekocht en het concert van een afstandje bekeken. Monotoon, slecht geluid inclusief nauwelijks hoorbare zang.

Maar ik kwam uiteraard voor Kent. Opener Vi Kan Väl Vänta til Imorgon werd gespeeld vanachter een zwart doek voor het podium, dat bij aanvang van het tweede nummer (Mirage geloof ik) viel. Het concert leunde erg zwaar op Kent’s laatste album, Tigerdrottningen, en in mindere mate op hun voorlaatste. Zo nu en dan kwam er een ouder nummer voorbij (Musik Non Stop, Dom Andra, Ingenting, Hjärta). Na Den Andra Sidan verdween Kent, om even later terug te komen voor 999 en 747. Toen de confettikanonnen uitgeschoten waren na 747, was de band verdwenen.
Omdat Tigerdrottningen nogal electronisch is, lag ook tijdens het concert de nadruk op keyboards, drum en zang. Weliswaar stonden er een gitarist en bassist vooraan op het podium, maar die hadden soms weinig meer te doen dan een handjevol akkoorden of tonen te spelen.
Hoewel het een goed concert was, verliet ik het festivalterrein toch wat teleurgesteld. Dit concert was minder dan het concert dat ik in 2012 zag. De beat was te nadrukkelijk aanwezig, zozeer dat een nummer als 747 erdoor verpest werd. Bovendien kwam de zang nauwelijks boven de muziek uit. Zelfs een paar achtergrondzangeressen (die overigens het hele concert zo chagrijnig keken dat mijn eigen humeur er bijna onder leed als ik te lang keek) konden daar weinig aan verhelpen.
Ik heb me goed vermaakt met Kent, maar had meer verwacht.

Net gezien op het Jazz Festival Middelburg Jungle By Night en de jongetjes van 4 jaar geleden (gezien als voorprogramma) van John Legend & The Roots in de HMH zijn behoorlijk gegroeid.

Morgen of Dinsdag uitgebreid verslag van 3 dagen Jazz Fedtival Middelburg.

Nu verder met dit zeer gezellige en goed georganiseerde festival nu Michiel Borstlap Trio en later vanavond José James.

Ed Kowalczyk in TivoliVredenburg

Midden jaren 90 vond ik Live een geweldige band en Throwing Copper een absolute topper. Ik heb ze tot het al lang niet meer zo fantastische The distance to here gevolgd en hun concert in 1999 in de Statenhallen was een van de eerste die ik bezocht. Daarna heb ik ze nog twee keer op Rock Werchter gezien maar toen was de liefde eigenlijk al over.

Toen een vriend vroeg of ik meewilde naar Ed Kowalczyk was daar dan in eerste instantie vooral aarzeling. Een integrale uitvoering van Throwing Copper en de gelegenheid om met die vriend bij te praten gaven de doorslag, het concert kon eigenlijk alleen maar meevallen.

20.15 zou de band oorspronkelijk beginnen maar dit werd op de dag zelf al met een kwartier verlaat. Helaas bleek ook dat niet realistisch, pas om tien voor negen verscheen de band op het podium. Toen ook nog eens een verkeerde geluidsband werd gestart was ik mijn vertrouwen in het geheel wel een beetje kwijt. Gelukkig begon het optreden daarna met wat vervormde zang van Kowalczyk en was de integrale uitvoering van Throwing Copper begonnen.

Ik dacht dat er inmiddels niet veel Live-fans meer zouden zijn maar daar bleek niets van waar. Niet alleen was de zaal goed gevuld (richting uitverkocht?) maar het publiek was ook nog eens bovengemiddeld enthousiast. Kowalczyk speelde daar handig op in door het publiek veel te zingen te geven en dat droeg zeker bij aan een goede sfeer.

Als het optreden van gisteren voor mij iets bewees dan is het dat Throwing Copper de tand de tijds prima doorstaan heeft. Toch heeft een integrale uitvoering een nadeel: de sterkere nummers (inclusief de singles) zitten allemaal in de eerste helft, waardoor het optreden naar mijn mening na All over you wel wat insukkelde.

Na ruim een uur was het album op en was de vraag wat de rest van het optreden zou brengen. Die vraag bleef eigenlijk onbeantwoord: het was ofwel een korte tweede set ofwel een zestal toegiften. Hoe dan ook, dit tweede deel bleef naar mijn mening toch wel behoorlijk achter bij het eerste deel. Heaven, Overcome en The Dolphin's Cry zie ik als vrij zwakke nummers en ook de twee solonummers van Ed deden me niets. Enkel Lakini's Juice kon zich wat mij betreft meten met de betere stukken van Throwing Copper. Toen een en ander na een ruime anderhalf uur alweer teneinde was vond ik het dan ook wel best.

Ed Kowalczyk was goed bij stem en overtuigde als performer. Zijn driemansbegeleidingsband deed dat wat minder, die speelde weliswaar strak maar straalde weinig uit en ik vermoed dat dit ook precies Ed's bedoeling was.

Als concert overtuigde het me niet, het leunde wel heel erg op 'behaalde resultaten uit het verleden' en het was dan ook vooral veel nostalgie van het 35+-publiek. Voor wie Live nog steeds geweldig vindt is dit zeker een aanrader (hij komt nog naar Amsterdam, Groningen, Antwerpen en Weert), maar wie van mening is dat Live vooral in de jaren '90 hoort kan beter thuisblijven.

Dit was mijn eerste optreden in het nieuwe TivoliVredenburg en het is me best meegevallen. De akoestiek van de Rondazaal was goed (maar het geluid stond te hard) en de zaal zag er best ok uit zonder nou echt sfeervol te zijn afgewerkt. De website van TV omschrijft de zaal als 'intiem' doordat je altijd dicht bij de band staat en daar zit wel wat in. De rest van het gebouw leek vooral nog niet echt af: lelijke onafgewerkte betonmuren in het (smalle) trappenhuis, A4-printjes met route-aanwijzingen en een wat chaotische entree maar dat zal in de nabije toekomst ongetwijfeld allemaal nog wel goedkomen.

Zaterdag de 7e buiteneditie van Retropop in Emmen. Het was net als elders flink benauwd wat het een zware dag maakte. Nooit eerder kwamen op het relatief kleine terrein zoveel mensen. 15.000. Met dit mooie weer is dat iets te veel aangezien er van de discotent binnen geen gebruik werd gemaakt. Er was een zogeheten Nederpopstage met Eric Mesie en Toontje LaTer (het vroegere Toontje LaGer), New Adventures, de Splitspolitie (voorheen Splitsing en Jazzpolitie), Drukwerk en Kayak. Ik heb alleen Eric Mesie en de New Adventures daarvan gezien. Hoewel ik van de New Adventures veel had verwacht, kwam het niet helemaal over op het publiek. Ligt ook deels aan het Retropoppubliek dat eigenlijk alleen hits wil horen. Eric Mesie kwam mede daardoor veel beter uit de verf.

Op het hoofdpodium traden achtereenvolgens op: De Kast (niet gezien), Stranglers, Golden Earring, Level 42 en de Simple Minds op. De Stranglers en de Golden Earring deden wat er van ze verwacht werd en het publiek was meer dan tevreden. Pas echt in extase raakte men bij Level 42. Wat een genot is het toch als de bandleden nog zoveel plezier in het maken van muziek hebben, dat enthousiasme kwam op een prachtige manier over op het publiek. Eigenlijk had Level 42 de afsluiter moeten zijn, maar vooraf had men begrijpelijk voor de Simple Minds gekozen. Hoewel ze later steeds enthousiaster werden bleef het de sfeer van een routineklus houden. Dat bleek later ook toen ik de setlist van hun livetour zag. Een vrijwel exacte copy. Als je een Roland A 88 in drievoud en een laptop in tweevoud op het podium hebt staan, dan is een druk op de knop toch voldoende voor in ieder geval iets meer variatie? Maar goed, de heren brachten vele hits en dus maalde een deel van het publiek er verder niet om.

Algehele indruk: Volgende keer het terrein uitbreiden of minder kaarten verkopen. De formule van alleen maar oude hits begint een beetje uitgewerkt te raken. Organisatie was voor het overige weer helemaal perfect.