OK, dank! Goed opgelost dus!

The Musical Box in De Boerderij

eigenlijk was ik zelf al wel redelijk klaar met Genesis-tributebands maar mijn vrouw wilde graag nog eens een keer zo'n band aan het werk zien. The Musical Box staat bekend als de beste Genesis-tributeband en het was er bovendien een die ik nog niet eerder aan het werk had gezien. Het programma zou bestaan uit Foxtrot, plus werk van Trespass en Nursery Cryme.

afgetrapt werd met het beroemde mellotronspel van Watcher of the Skies, op een echte mellotron, dacht ik toen nog (bleek later een moderne synthesizer met een ombouw te zijn). De zang stond weliswaar wat zacht in de mix maar verder klonk het exact zoals Genesis.
Ik had verwacht dat ze hierna verder zouden gaan met Time Table, om zo het hele album af te werken, dus was verrast toen The Musical Box werd aangekondigd. Merkwaardigerwijs hebben ze uiteindelijk Time Table en mijn favoriet, Horizons, helemaal niet gespeeld. Niet onoverkomelijk, maar zeg dan niet dat je Foxtrot gaat spelen...

Na een minuut of zeventig zat de reguliere set er alweer op (kort!) en moesten we nog drie keer juichen voor de toegiften (suf!). Wel een geweldige setlist al met al, en erg goed gespeeld maar het voelde toch wat steriel allemaal. De praatjes waren de praatjes die Gabriel ooit deed (flauw!) en werkelijke interactie was er niet. Muzikaal was het om de vingers bij af te likken maar ik heb wel eens meer lol beleefd aan een tributeband.

setlist:
Watcher of the skies
The Musical Box
Get 'em out by friday
Supper's ready
The return of the giant hogweed

The Knife

The Fountain of Salmacis

Can-Utility and the Coastliners

Lenny Kravitz in het Sportpaleis in Antwerpen.

Voorprogramma was Trombone Shorty & The New Orleans Avenue en dan zit het wel goed om de sfeer er in te krijgen al is het wel zo dat dit in een kleinere zaal beter tot zijn recht komt maar goed lekker getoeter en trombone geweld als opwarmertje voor Lenny.

Helaas zat er tussen het einde van Trombone Shorty en het begin van Lenny bijna een uur pauze waarom is niet duidelijk geworden maar het droeg niet bij aan de sfeer, men werd wat ongeduldig rond de klok van half 10 Trombone Shorty was even voor 9 uur gestopt.

Goed 10 voor 10 een Lenny kickt dan eindelijk off met Dirty White Boots of het komt door het lange wachten of omdat dit nummer afkomstig is van zijn laatste album Strut en daardoor nog niet zo bekend is de reacties van het publiek zijn in ieder geval wat tam. Met American Woman gaat de beuk er in en met die beuk komt ook de sfeer mee "Let's Rock & Funk and have a Party" bij It Ain't Over Until It's Over gaat de zaal voor het eerst los en is de ergernis van het lange wachten vergeten. De nummers van zijn laatste albums zijn dus toch bekend want tijdens Strut blijft het losgaan doorgaan.
De eerste 4 nummers worden zonder al te veel "extra toeters en bellen" gespeeld en even was ik bang dat het net als op North Sea Jazz (07-07-2012) een optreden zou worden met weinig improvisatie en solo's. Maar gelukkig gingen bij Dancin' Till Dawn echt alle remmen los en het werd een epische uitvoering die werd uitgesponnen tot ruim 10 minuten waarbij er een geweldige sax solo was ingebouwd. Sister werd eveneens uitgesponnen door middel van een zeer sterke gitaar solo. New York City werd massaal mee gezongen en Always on the Run duurde bijna een kwartier inclusief drumsolo, gitaarsolo en trompet solo. I Belong To You kreeg massaal bijval van het publiek en toen de eerste noten van Let Love Rule ingezet werden dacht ik hoe lang gaat het deze keer duren een vluchtige blik op mijn horloge leerde mij dat het net 11 uur was geweest toen ik mijn klokje weer raadpleegde (het nummer was afgelopen) was het bijna half 12 ruim 25 minuten Let Love Rule het is bekend dat hij het nummer altijd in de extended version doet, maar bijna een half uur heb ik nog niet mee gemaakt (het was de 4e x dat ik Lenny live zag gisteren) meestal is het rond de 15 minuten maar altijd geweldig, helaas kwam Trombone Shorty er niet bij om gezamelijk door het publiek te gaan zo als ze wel deden 2½ jaar geleden tijdens N.S.J. Hij sloot af met Fly Away.

Het was bijna 10 over half 12 toen hij aan zijn toegift begon met The Chamber met minimale podium belichting en de Grande Finale was beuken op hoog nivo met Are You Gonna Go My Way.

Zeer geslaagd optreden van Lenny met lekker veel improvisatie en een behoorlijke dosis Funk. De setlist beviel mij ook goed een aantal grote hits afgewisseld met nummers van zijn laatste 3 albums.

Kravitz snapt nog steeds hoe het moet zijn concerten zijn altijd zeer de moeite waard na Prince en Springsteen is Kravitz toch wel mijn nummer 3 als het om live-preformances gaat.
Ook vind ik het een gunstige ontwikkeling dat hij meer de Funk kant opgaat zowel op plaat als live.
Kravitz 50 jaar ondertussen maar still going strong en dat hij dat nog maar lang mag blijven.

4.5*

The Specials - AB, Brussel.

De minder goeie zaken waren
1/ de prijs (€43,- !!),
2/ de prijs van de nieuwe live-cd (€25,- !!),
en vooral
3/ het feit dat Neville Staple sinds vorig jaar niet meer mee op het podium staat - gezondheidsproblemen.

Maar hoe dan ook een fantastisch concert, dat zeker mee gedragen werd door de heel goeie setlist. Start was Ghost Town, met daarna een opbouw met eerder rustige en minder bekende - maar wel goeie - nummers. Drie strijkers, strijksters eigenlijk, zorgden voor extra begeleiding.
Daarna groeide het geheel traag op naar de bekendere (en meestal uptempo) songs. Het publiek groeide mee en ging helemaal uit de bol.
Bij de bisnummers o.a. The Guns Of Navarone - ook bij The Skatalites nog steeds 1 van de hoogtepunten van een concert.

Sterk optreden, sterke band, ik hoop dat ze nog een poos verder gaan; maar het mag wel net iets goedkoper...

Scorpions in de Ahoy', gisteravond. De set leek nogal op Live 2011 met een paar wisselingen. Geen Bad Boys Running Wild en When the Smoke Is Going Down maar Is There Anybody There?, Coast to Coast, Hit Between the Eyes en Raised on Rock. Laatstgenoemde vind ik vrij matig en vraag me af waar de mooie nummers van Humanity - Hour1 zijn gebleven? Geluid was niet al te hard, redelijk goed en later iets harder. De 'oudjes' zijn nog volop energiek en gelukkig was Klaus Meine nog goed bij stem (ze hadden alweer een tijdje rust gehad). Ongeveer 95 minuten muziek en een goed showelement.

Afgelopen donderdag Popa Chubby gezien in P60 Amstelveen.
Had nog nooit gehoord van deze Blues gigant (letterlijk!).
En ik moet zeggen het viel absoluut niet tegen. P60 was goed gevuld en er hing een goede sfeer.
Popa Chubby opende het concert met 3 nummers van Jimmy Hendrix (wiens verjaardag het was, hij zou 74 geworden zijn) o.a Hey Joe en Foxy Lady. Verder een mix van oude en nieuwe nummers zoals 69 Dollars, I'm Feeling Lucky, Working Class Blues, Rollin' and Tumblin' en Hallelujah.
Popa, gezeten op een drum kruk gedurende het concert, is een begenadigd gitarist die een reeks van stijlen blues speelt, van Jazzy tot rock tot country.
Hij kan ook een drummen (vandaar het 2e drumstel op het podium).
Halverwege het concert gaf hij een staaltje drummen weg samen met drummer Andrea Beccaro waren de heren aan het duelleren en bassist Francesco Beccaro had ook zijn aandeel in dit duel met bass soli. Na 2,5 uur kwam er een einde aan dit goede concert.
Ik heb me prima vermaakt.
Zaterdag nog in Vlissingen (de Piek) en zondag nog in Utrecht (de Helling).

Mocht je nog niets gepland hebben, zeker aan te raden.

Catfish & the Bottlemen in Bitterzoet

Ik heb Catfish & the Bottlemen dit jaar op Best Kept Secret ontdekt, een geweldig springerig britpop bandje dat me in een klap fan maakte. The Balcony is één van de betere platen van 2014, en het kon dus ook niet missen dat ik er in Amsterdam gewoon weer bij was.

Na de nodige glazen bier kwamen de heren rond 9 uur het podium op. Met pas één album op zak werd het een korte maar vooral krachtige set waarbij de band Bitterzoet op een geweldige manier platspeelde. Gloeilamp heeft zich weer heerlijk als een debiel gedragen, maar kreeg daardoor wel een praatje met Van McCann, de setlist en een bedankje van Van cadeau. Mooie herinneringen.

De band speelde daarnaast ook nog eens retestrak. De bassist en gitarist staan daarbij wel met een gezicht als een oorwurm op het podium, maar het oneindige enthousiasme van McCann maakt erg veel goed. Het is duidelijk dat de band met Van de belangrijkste schakel heeft. Nummers als Kathleen, Cocoon, Fallout, Rango, Homesick en Tyrants vormden de hoogtepunten in de set, maar eigenlijk was het hele concert van een verdomd hoog niveau. Deze jongens zijn echt heel erg gegroeid na de show op Best Kept Secret, waar het soms nog een beetje onzeker overkwam. In Bitterzoet waren ze werkelijk ijzersterk, ik ben nóg erger onder de indruk geraakt van deze band. Gaat zeker het debuutalbum ‘The Balcony’ checken, of ga ze live zien tijdens Eurosonic. Ik ben om.

Setlist:

1. Rango
2. Pacifier
3. Sidewinder
4. Fallout
5. 26
6. Business
7. Kathleen
8. Homesick
9. Cocoon
10. Tyrants

Wende in de Haarlemse Stadsschouwburg

"En? Hoe was Wende?" vroeg mijn vrouw toen ik gisterenavond thuiskwam. Ja, daar had ik wel over nagedacht tijdens de half uur durende fietstocht huiswaarts maar een antwoord had ik niet. En heb ik eigenlijk nog steeds niet echt.

Kwart over acht. De zaal is gevuld, de zaallichten zijn nog aan en de band laat zich al zien. In eerste instantie lijkt het alsof ze nog even snel iets moeten doen aan hun instrumenten maar al snel blijkt de voorstelling eigenlijk al begonnen. De bandleden lopen peinzend over het podium, blijkbaar zonder doel. Wende loopt naar de microfoon, een bandlid slaat op een trommel, de zaalichten gaan uit en de podiumverlichting aan en we beginnen direct met de eerste noten van Ask the Tree.

Wende heeft - in ieder geval deze tournee (de reprise van de Last Resistance-tour) - afscheid genomen van het chanson, er wordt er niet een gespeeld. In plaats daarvan louter engelstalig werk van de laatste twee platen en dus meer rock en dansbare pop. Of alle aanwezigen daar even gelukkig mee waren, waag ik om eerlijk te zijn te betwijfelen maar ik zeer zeker wel. Soms klinken de nummers beter dan op plaat, soms iets minder maar muzikaal staat de show als een huis. Veel ruimte ook voor haar drie muzikanten die samen een indrukwekkende hoeveelheid instrumenten op het podium hebben staan. Daarnaast een goede belichting en een indrukwekkend gebruik van de technische mogelijkheden die het theater biedt. Als totaalervaring zeer goed.

Wende zelf is en blijft het middelpunt, natuurlijk met haar zang, die van zeer breekbaar tot uiterst fel gaat, maar ook maar haar gezichtsexpressie en bewegingen. Ze is aanwezig, zelfs als ze aan de zijkant van het podium staat wordt de spot op haar gericht. En hier zit ook meteen de reden dat ik het zo moeilijk vind om een waardering voor dit optreden te geven. Wende imponeert als zangeres maar eigenlijk zit ik de hele voorstelling te kijken naar Wende de actrice die Wende de zangeres speelt. Ze valt nergens uit haar rol en houdt - ondanks de geoefende knipoogjes en glimlachjes - een afstand tot het publiek. Zelfs als ze voor haar laatste toegift (Goodbye) eindelijk een korte inleiding geeft klinkt dit eigenlijk vooral geacteerd. Het zal allemaal de bedoeling zijn, geen optreden maar een voorstelling, en als zodanig is het ook zeer goed geslaagd maar voor mij werkte het minder goed.

Dezelfde muziek in een popzaal met een zangeres in plaats van een actrice had voor mij wellicht zelfs het optreden van het jaar kunnen worden. Dat het dat nu zeker niet wordt, voelt toch als een gemis.

Mooi verhaal!

Hoe waren de reacties/gevoelens om jou heen? Want ik herken dit soort optredens wel en vaak merk ik dat het merendeel het gewoon fantastisch vind.

Geen idee, er is sowieso nauwelijks communicatie tijdens zo'n zitconcert (een muisstille zaal, ook wel eens leuk...) en daarna ben ik direct naar huis gegaan. Maar het zou goed kunnen dat de rest het wel fantastisch vond. Het ligt er denk ik ook maar net aan met welke verwachtingen je naar zo'n theater komt, misschien doet Wende het wel elke keer op deze manier en was de rest daar wel op ingesteld.

LIFE OF AGONY (USA) + DIABLO BLVD (B) + THE DISTANCE donderdag 4 december in Patronaat Haarlem
Erg sterk optreden. LoA op stoom. Zowel band als publiek hadden er zin in. Feestje!

The Waterboys - Paradiso za 6 dec

Na 25 jaar (Vredenburg '89) weer eens naar een concert van The Waterboys.
Als onderdeel van een te maken roadmovie werd dit concert ook gefilmd.
Na 3 rock albums begin jaren 80 met "This Is The Sea" als hoogtepunt ging het vanaf 86 meer de folk kant op.
Gisteren kregen we van al deze stromingen wat te horen en kwamen er zelfs nummers van het binnenkort te verschijnen nieuwe album langs.
Mike Scott blijkt na 30 jaar nog steeds die prachtige stem te hebben die alle nummers een extra dimensie geven.
Maar de echte toegevoegde waarde was gisteren toch het viool spel van Steve Wickham met als hoogtepunt de door merg en been gaande kale uitvoering (alleen piano en viool) van "Don't Bang The Drum".
Daarna werd het een groot feest (Fishermen's Blues!) met een uitzinnige zaal, soms waande ik me in een iers/schotse pub.

En voor de dames die zo nodig om de 5 minuten hun facebook pagina aan het checken waren: neem voortaan je vrienden mee, dan weet je wat ze aan het doen zijn of blijf weg...

Afgelopen donderdag naar Mastodon in het Paard geweest. Was erg vet.

Donderdagavond stond de avond in het Paard te Den Haag in het teken van metal. De Amerikaanse band Mastodon stond namelijk met een dubbel voorprogramma geprogrammeerd in de Haagsche popzaal. Helaas kwamen we net te laat binnen voor het Britse Krokodil, maar Big Business hebben we wel gezien, dat dan weer helaas weinig indruk maakte. Het geluid stond hard, het duo speelde hard, de zaal stond inmiddels bomvol, echter wisten ze geen potten te breken. Leuk, maar het echte werk moest nog komen.

Iets voor 22:00 uur kwamen de mannen van Mastodon het podium op gelopen. Eerder dit jaar bracht de band hun zesde album, Once More ‘Round The Sun geheten, uit en het mag dus geen verrassing eten dat het grootste deel van de set uit nummers van dit album bestaat. Zo werd er afgetrapt met Tread Lightly en Once More ‘Round The Sun. Wat meteen opvalt is dat de band er op vooruit is gegaan wat betreft zang. Dit is vooral te danken aan drummer Brann Dailor die sinds het vierde album Crack The Skye ook is gaan zingen wat het totaal aantal zingende bandleden op drie brengt. Brann ondersteunt Brent Hinds regelmatig met zijn zang en dat is wel nodig ook. Brent heeft namelijk nog steeds niet door dat hij zijn mond open moet doen om te zingen.

Muzikaal is het nog steeds allemaal dik voor mekaar. De complexe nummers worden bijna achteloos gespeeld en volgen elkaar in hoog tempo op. Het kneiterharde Blasteroid zorgt voor het eerste duw- en trekwerk voorin, iets wat gedurende de show steeds heftiger zal worden. Na het rustige Oblivion (vooral in dit nummer valt de zang van Brent in negatief opzicht op) volgt de eerste meezinger van de avond, The Motherload. Dit nummer kan gerust een nieuwe publieksfavoriet genoemd worden en dat zonder twerkende dames op het podium. Ook High Road kan op flink wat meezingers rekenen. Knap dat deze nieuwe nummers toch perfect tussen de rest van set passen. In High Road soleert Brent er lekker op los, iets waar hij zich meer en meer op is gaan richten.

De solo van High Road loopt over in het intro van de oude kraker Aqua Dementia, tijdens welk nummer de band flink staat te headbangen. Hierna gaat de band nog verder terug in tijd met Ol’e Nessie van debuut Remission. Zo’n beetje halverwege de set volgt pas de eerste interactie met het publiek, Troy steekt zijn duimen omlaag en vervolgens omhoog. Ja, we hebben het naar ons zin. Verder met weer een nieuw nummer dan maar, Aunt Lisa. De sullige lyrics “hey ho, let’s fucking go. Hey ho, let’s get up and rock n’ roll” wordt door de band maar achterwege gelaten.

Vanaf nu gaat Mastodon in de hoogste versnelling, Divinations, Bladecatcher, Black Tongue (met dubbele Thin Lizzy-achtige gitaarsolo) en Megalodon volgen. Hierna merkt Troy op dat ze vaak in Nederland zijn geweest (29 optredens om precies te zijn) maar dat dit met gemak hun beste show ooit is. En eerlijk gezegd vinden wij dat ook. De set is gevarieeder dan ooit en toch onmiskenbaar Mastodon.

Het optreden wordt afgesloten met twee nummers van Leviathan. Crystal Skull en Blood and Thunder. Blood en Thunder is de perfecte afsluiter van een goed optreden, iedereen brult mee op deze metal klassieker. Na afloop besef je dat Mastodon inmiddels een hele grote band is geworden met een geweldig oeuvre. Brann bedankt als laatste nog het publiek uitgebreid en Pendulous Skin wordt gedraaid ter ere van de onlangs overleden Isaiah Ikey Owens.

De complete setlist:

Tread Lightly
Once More ‘Round the Sun
Blasteroid
Oblivion
The Motherload
Chimes at Midnight
High Road
Aqua Dementia
Ol’e Nessie
Halloween
Aunt Lisa
Divinations
Bladecatcher
Black Tongue
Ember City
Megalodon
Crystal Skull
Blood and Thunder

ZUBB

IQ - De Boerderij (Zoetermeer) 6 december

Dat het heerlijk avondje voor het grootste gedeelte van Nederland misschien op 5 december plaatsvond, was dat voor mij een dag later het geval in de altijd gezellige Boerderij at Sweetlake en daar weer een heerlijk avondje progrock meegemaakt met in de hoofdrol IQ, maar voordat het zover was beet eerst de relatief jonge band Synaesthesia de spits af, die vorig jaar trouwens ook al het voorprogramma verzorgde van IQ, er zit zeker potentie in deze band al komt het soms nog wat "onsamenhangend" over en ook de zang overtuigde bij tijd en wijlen niet helemaal.

Ja wat zal het geweest zijn zo rond 21:15 (?) was het dan eindelijk IQ dat het podium opkwam en was het genieten geblazen van de 1e tot de laatste minuut, uiteraard veel aandacht voor het nieuwe album The Road Of Bones waarvan alle nummers werden gespeeld, vooral de titeltrack werd waanzinnig goed ontvangen en gewaardeerd door het enthousiaste publiek en terecht want dit nummer zit qua opbouw fantastisch in elkaar, door de nieuwe nummers heen ook ruim baan voor het oudere werk waaronder o.a. The Darkest Hour, The Seventh House, Leap Of Faith en ook het al niet te versmaden Frequency dat vol met fraaie melodielijnen en drumwerk zit en wat een geweldige gitarist is die Mike Holmes toch met z'n melodic guitar

Na de reguliere set nog 2 toegiften waarbij de bandleden in kerstsferen wederom het podium betraden en waar Mike Holmes de show stal om als engel verkleed te zijn, de rest hield het bij een "simpele" kerstmuts, de eerste toegift was het nummer Ten Million Demons wat helemaal geweldig was (IQ goes Electropop) in dat nummer nogal wat samples van o.a. FGTH met Relax, Doctor Who zagen en hoorden we ook nog voorbij komen, het slotakkoord werd het nummer Widow's Peak om de volgepakte Boerderij zeer tevreden huiswaarts te sturen, alles werd gefilmd zaterdagavond dus het nagenieten gaat vast en zeker nog een vervolg krijgen op dvd

Bryan Adams : Ziggodome Amsterdam

Al jaren is het een soort traditie dat ikzelf en een paar goede vrienden eens in de zoveel tijd een concert bezoeken.
Eentje is al jaren Bryan Adams fan. En meestal draait het er op uit dat mocht de hese pop/ rock ster van welleer naar Nederland komt, dat de bestemming wordt.
Ik vond 'm in de 80's ook best goed, maar Adams werd mij op een bepaald moment te klef en te voorspelbaar.

Live stelt hij eigenlijk nooit echt teleur. Hij speelt al jaren met gitarist Keith Scott en drummer Micky Currie. En die gasten verstaan hun vak.
Deze tour is gebaseerd op 30 jaar Reckless.
Zijn meest herkenbare plaat.
Dit album werd dan ook helemaal gespeeld gisteren + wat bonustracks.
De rest ook bekend werk, wel of niet in een kale versie met Adams in zijn uppie.

Hij is nog altijd die sympatieke buurjongen met een gitaar.
Hij memoreerde met korte verhaaltjes hoe Reckless tot stand kwam en roemde de bijdrage van Tina Turner.
Een sterk begin gisteren. De stevige stukken van het desbetreffende album. Goeie sound en zangtechnisch heeft de canadees nog niets ingeboet.
We werden gelukkig niet lastiggevallen met stukken van zijn net verschenen coveralbum, het was even doorbijten tijdens pleasers als Heaven en Everything I Do, maar op de goede momenten rockte het sterk en was er wat individuele ruimte voor de oudgedienden Scott en Currie.
De interactie met het publiek was er en tijdens She's Only Happy When She's Dancing kreeg een wulpse blondine een paar stoelen naast ons, een spotlight en een paar tourshirts als beloning.

Ach, nergens wekte Adams de indruk om artistiek nog enige sprongen te maken.
De man teert inmiddels volledig op zijn verleden.
Wederom werd zijn beste album Into The Fire genegeerd. Wat daar nu de reden van is mag Joost weten, maar kennelijk wil hij er niet meer aan herinnert te worden.
Een geoliede greatest hits show was de boodschap en eerlijk is eerlijk dat deden Adams en cornuiten voorbeeldig.

Een ongecompliceerd avondje memory lane. En het was uiteindelijk best gezellig.

Heerlijk om Ken Stringfellow en Jon Auer van The Posies in de Ekko in Utrecht te zien. Solo en acoustisch zonder band. Eerder stond Jon Auer in zijn eentje in de dB's maar daar kwam bijna geen hond op af.
Bij het voorprogramma was het nog erg rustig maar de zaal raakte gelukkig wel lekker vol, dat hebben ze wel verdiend. Ze hebben ook een speciale band met de Ekko, dus ze maakte er een mooie show van. De setlist op papier werd vrijwel volledig genegeerd en ze speelde hun liedjes in compleet andere volgorde.

Hun eerste succes nummer stond ook niet op de setlist:

Tof, ik ga Auer en Stringfellow volgende week in deze setting zien.

Iets langer geleden dan gisteren maar nog wel heel vers: Benjamin Clementine, 9-12 in Doornroosje Nijmegen.

Overrompelende, zelden geziene muzikaliteit en dat ook nog in de stad waar Nina Simone heeft gewoond. Nummers om het koud van te krijgen. Een betere kennismaking met het nieuwe Roosje is nauwelijks voor te stellen. Op de valreep het concert van het jaar en nu al kandidaat voor plaat van volgend jaar. 5*

Blaudzun - Schouwburg Rotterdam
De laatste tijd weinig nieuws/muziek van Blaudzun en verleden jaar ook al live gezien dus wat moest ik verwachten? Weinig, maar ik kreeg veel.
De meeste nummers hebben een nieuw arrangement gekregen wat erg leuk is om te horen.
Johannes Sigmond is goed bij stem, helaas heeft de geluidtechnicus pas halverwege het concert door dat er nog een schuifje dicht stond waardoor er wel erg veel galm in de stem was.
Ook is er veel interactie met het publiek, en er is zelfs irritatie: "het is vrijdag, zo te horen hebben jullie veel meegemaakt de afgelopen week" als reactie op het gepraat in de zaal. Maar als Sigmond solo de zaal ingaat om daar "Wolf's Behind the Glass" te doen is het muisstil.
Als daarna een intense versie van "Wasteland" wordt gedaan heb je gelijk alles samengevat van het concert van Blaudzun: van Breekbaar tot Bombastisch.
Mooi concert.

Ik had hem eerder dit jaar in Rotown al gezien toen z'n album net uit was en had geen hoge verwachtingen: maar Blaudzun flikte het weer om een ijzersterk optreden te geven. Petje af!

Big Sugar/Triggerfinger - HMH Amsterdam.

Per toeval geraakte ik in het zaaltje waar deze orkestjes gingen optreden. Geen acts waar ik uit eigen beweging op af zou gaan, maar met bier in het vooruitzicht ben ik vrij eenvoudig over te halen om ook mee te gaan. Ik ken vrijwel geen composities van deze bands dus het zal over algemene indrukken gaan.

Big Sugar. Nooit van gehoord. Beetje rock beetje reggae, iemand die lijkt op Billy Ocean die de bas speeld. En een aantal enthousiaste bandleden die best wel wat te vertellen hadden. Een aardig allegaartje van stijlen passeerde de revue.

Triggerfinger. Wel van gehoord maar ik ken er buiten die Follow Rivers cover helemaal niets van. Verrassend om te zien dat Triggerfinger gewoon een ordinaire hardrock band is. Het is omdat de bandleden hippe pakjes aan hebben en het publiek heel anders, lees kalmer, dan ik gewend ben maar ik herken een hardrock band waneer ik er één hoor. Wellicht dat het op plaat allemaal veel meer gladgestreken is maar in de zaal hakten de riffs van de frontman er behoorlijk in. Samen met het fuzzy basgeluid van iemand die op die gast die altijd bij Ali B op schoot zit, kreeg ik visioenen van Black Sabbath en aanverwante retro-acts als Orchid en Uncle Acid And The Dead Beats voor mijn geestesoog. Net zo gemakkelijk schakelt het trio weer over naar een sleazy blues track die weer zo naar Cinderella neigt. Verbazingwekkend. Maar wel tof.

Ook tof was de interpretatie van Rihanna's Man Down. De zangmelodie werd dwars over de main riff uit Led Zeppelins Kashmir geplakt. Benieuwd hoeveel hippe 3fm-ers dat opviel. Overigens speelde Cesar Zuiderwijk hier ook mee. Uiteraard ging er een drumbattle aan vooraf. Ik heb me wel vermaakt met deze gasten. De heren hadden zichtbaar plezier en zijn niet bang om buiten lijntjes te kleuren. Zo af en toe dan. Pas in de toegift kwam Follow Rivers. Vreselijk nummer op de radio maar zo met van die dreigende akkoorden er tussendoor kreeg het zowaar iets angstaanjagends.
Men was overigens scheutig met toegiften maar ik begrijp dat het de laatste show uit de toer was. Lang verhaal kort: ik heb een leuke avond gehad.

Toch maar eens een plaatje van die gasten proberen.

Gister was ik op State X New Forms in Den Haag (in het Paard van Troje en het gebouw aan de overkant).
Ik heb dit ervaren als het meest ongemakkelijke festival waar ik ooit ben geweest. Qua organisatie vind ik dat ze nogal wat steken hebben laten vallen, bewegwijzering iemand? Ik was opzoek naar een locatie tot ik na 10 keer het gebouw rond lopen aan een beveliger vroeg waar het was en het dus aan de overkant van het Paard van Troje was.
Daarnaast waren er gewoon maar iets van 80-100 mensen, naar schatting.

Heb naar Thus:Owls zitten kijken met 14 man. Mooi concert was dat. Vervolgens Case Mayfield (waar ik totaal niet op zat te wachten) die speelde versterkt maar zonder microfoon.. Ook met een mannetje op 15. Vervolgens de act waar ik op wachte (begon om 00:15) Hiss Golden Messenger.
Dit maal met band (zag M.c. Taylor eerder solo). En dat vond ik jammer, het klonkt rauw en ongeinspireerd. Nummers die op het album vol soul klinken werden afgeraffeld en bijna emotieloos gezongen. Als klap op de vuurpijl riep iemand in het publiek (gedurende het optreden kwamen er nog wat mensen binnen, begonnen met 7 man.......................) 'Play something stupid', wat ook niet goed voor de sfeer was.

Jammer ergens.

Zaterdag New Model Army in Nottingham Rock City. Denk dat ik ze inmiddels wel >100x gezien heb maar dit was een absoluut hoogtepunt. 2 sets. En het goede nieuws is...... Zondag a.s. in de Melkweg nog een keer!!!

New Model Army Concert Setlist at Rock City, Nottingham on December 13, 2014 | setlist.fm

Gig Reviews | Gig Photography | Interviews | Competitions from Gig Junkies » Blog Archive » New Model Army at Rock City, Nottingham, UK – 13th December 2014 - gigjunkies.com

Zo te lezen had er meer ingezeten

Heb even de website bezocht (je wekte mijn interesse ) en daar stond State-X New Forms takes place from Friday December 12th to Saturday December 13th 2014 in and around Paard van Troje

Marillion in Vredenburg is net afgelopen. Geen heel memorabel optreden, daarvoor was de setlist niet goed genoeg. Best wel wat ongebruikelijke keuzes, al hoort die variatie ook wel bij Marillion. Wellicht dat we over tien jaar ook zo tegen Power en Sounds that can't be made aankijken maar nu had ik ze graag vervangen zien worden door wat beters. Wel aardig was het ook niet zo vaak gespeelde Season's end, een van de hoogtepunten vanavond.

Na anderhalf uur sloot de reguliere set met King, waarna twee kerstnummers als toegiften volgden, gevolgd door Slainthe mhath. De echte krakers zaten echter in de tweede ronde: een massaal meegezongen Kayleigh en een onvergetelijke Garden Party. Vorig jaar in Haarlem kwam deze afsluiter slecht uit de verf, vanavond zong h het nummer wel goed en hij pakte het publiek volledig in met klim- en springpartijen waar hij echt te oud voor is. Gelukkig ging ook het afsluitende crowdsurfen goed, zodat we ons geen zorgen voor het weekend hoeven te maken.

Geen memorabel optreden zoals gezegd maar wel goed. Geluid was wel goed al vond ik de zang wel erg hard staan (en ook wat schel).

Ten slotte: een maand geleden heb ik me vrij negatief uitgelaten over Vredenburg. Blij te kunnen constateren dat vanavond wel alles naar wens was (waarbij aangetekend dat ik de bar en de garderobe bewust gemeden heb). De zitplaats was misschien zelfs wel de beste die ik in een popzaal heb gehad.

In de trein naar huis... Voor mij wel memorabel. Om persoonlijke redenen concert van het millennium. Kan daar niet verder over uitwijden....

Bovendien stonden in het boekje de locaties vermeld en daar stond ook Prins27 bij, niet onlogisch te vinden op Prinsegracht 27. Neemt niet weg dat bewegwijzering geen overbodige luxe is.

Ja hey, ik kom nooit in Den Haag. Plus het was een last minute beslissing, zonder enige voorbereiding. (was er om half 10 ofzo en had de eerste acts dus al gemist). Boekje had ik ook niet, wel een papiertje met de tijden. Dan is t zelfs binnen het Paard zoeken
Maar goed heb de hele avond maar op Prins27 doorgebracht, ;lekker rustig daar en daar kwamen de dingen die ik zien wilde.

Marillion- Vredenburg Utrecht- 15-12-2014

Inmiddels eergisteren maar ok.

Marillion is regelmatig in Nederland maar ik zag de band voor het laatst in 1997.
Ook in Vredenburg trouwens.
Een nogal verwarrend concert toen; Er ging technisch veel mis. Het wat koel ontvangen album This Strange Engine werd ook bepaald niet met open armen ontvangen, zeker niet toen de band besloot om het slappe Hope For The Future te brengen.
Nog nooit zoveel de naam Fish horen scanderen.

Maar goed, Fish kwam niet meer terug en de albums bleven in rap tempo elkaar opvolgen met het magistrale Marbles als absolute hoogtepunt.
Het aardig volgepakte Vredenburg kreeg als voorprogramma de jonge singer/ songwriter Luke Jackson.
Een artiest in opkomst die zich alleen met gitaar aardig staande hield. Helemaal geen verkeerde peformance.

Ietwat later dan gepland maakte Marillion uiteindelijk haar opwachting.
Er werd geopend met Gazpacho. De sterke openingstrack van Afraid Of The Sunlight.
Het was nog even zoeken naar de juiste sound.
De toms van drummer Mosley verzopen in de mix en Hogarth's zang stond erg hard, wat overigens ook zo bleef.
Het bleek vooral een avondje memory lane. Twee songs van het laatste album Sounds That Can't Be Made, waar Power erg goed uit de verf kwam.
Opvallend was dat Seasons End met 3 songs vertegenwoordigd was.
En uit de Fish periode kreeg Clutching At Straws aandacht + Kayleigh en Garden Party na de toegift.
Brunniepo gaf het al aan, niet de meest sterkste setlist ( niets van Brave of Marbles) maar de sfeer was perfect en de band speelde gedreven met de beide Steve's als absolute uitblinkers.
Rothery , die man is trouwens zorgwekkend zwaarlijving geworden, speelde met groot gemak geweldige riffs en solo's.
Hogarth is na al die jaren alleen maar gegroeid als frontman. Bespeelt het publiek soepel en zijn vocale prestatie is indrukwekkend. Kan nog makkelijk de concurrentie met jongere collega's aan.

Marillion had echter niet veel trek in Epics.
Ik was in ieder geval blij met King. Hogarth kondigde het aan als een ode aan de deelnemers van de talentenshows ( cynisch)
Een geweldige uitvoering. Highlight van de avond wat mij betreft.

Twee kerstnummers ( met passende kerstverlichting op de buhne) volgden en Kayleigh werd grotendeels door het publiek gezongen. Tja, ik denk niet dat H er veel mee heeft.
Tijdens het totaal onverwachte Garden Party ging H helemaal los door allerlei capriolen uit te halen tussen en in het publiek.
Geslaagde actie. Een voorbeeld dat progrock niet zo fuckin' serieus hoeft te zjjn.

Conclussie; Een degelijk concert met misschien een ietwat teleurstellende setlijst. Maar dan nog altijd prima.
Ik had het idee dat de band niet te zwaar op de hand wilden zijn. Ze wilden duidelijk meer een feestje bouwen.
De sfeer was onfspannen, zowel in de zaal als op het podium. Er werd gezellig een biertje gedronken en zelfs een paar kerstliedjes gespeeld.

Ik heb mij prima vermaakt.

Gisteren eerste keer naar dEUS geweest in een uitverkocht Paradiso. De belgische mannen hebben een steengoed optreden gegeven. Absoluut hoogtepunt was afsluiter Suds & Soda waarbij heel wat mensen op het podium eindigde. Andere hoogtepunten waren Instant Street met een heerlijk felle climax, het altijd prachtige en mijn favoriete dEUS nummer Hotellounge en Quatre Mains met de geweldige gitaarriff. Het was een avondje met het beste van dEUS en ik heb me zeer vermaakt.