Als dat gebeurd was waren er geen deuren die me tegen gehouden hadden denk ik zo. Dan hadden ze bij het World Forum een zwaar hysterische vrouw van begin 40 kunnen afvoeren.

En ik zing heel hard, met mijn vingers in de oren 'nanananana, ik wil dit niet horen, ik wil dit niet horen'.

Nick Cave zonder band voor een akoestisch optreden in het World Forum. Neuh, daar hoef ik hem niet te zien. Bovendien wilde niemand mee dus in mijn uppie in zo'n zaal zie ik al helemaal niet zitten.

En dan is het uitverkocht. Boeiend. Ik hoef het niet mee te maken deze keer. Maar dan.... blijkt gewoon de halve band erbij te zijn en zijn de uitvoeringen om van te watertanden.
En what was I thinking???? Het is en blijft een jeugdheld. Hoezo die hoef ik niet te zien?!

Ik kan wel janken. O ja....'vingers in de oren en heel hard nanananaana zingen'

Soms kan een mens domme beslissingen nemen

Maar heel tof geschreven allemaal

Ik was er Zaterdag ook bij. Niet veel aan bovenstaande stukjes toe te voegen, was weer geweldig. Ik zat vooraan en de heer Cave stond tijdens 'Higgs Boson Blues' schuin naast me op de stoelen. Slechts een metertje verschil tussen ons. Dat was wel echt geweldig. Muzikaal gezien was het ook van een zeer hoog niveau. Genoten! Gelijk ook 'Live At the Royal Albert Hall' gekocht en de afgelopen twee dagen heb ik daar nog heerlijk mee zitten nagenieten.

Haha, precies dit dus. "Oh solo? Ik haal wel een kaartje als hij weer met de Seeds komt optreden"

En het is eigenlijk dubbel zo jammer, omdat duidelijk in het persbericht stond dat

Is dat zo? Dat is me echt volledig ontgaan dan. Maar ja, niks meer aan te doen. Genoeg andere dingen om nog naar uit te kijken gelukkig

Gisteren ben ik naar Nils Frahm geweest in Doornroosje in Nijmegen. Het was een eindje treinen, maar het was dan ook helemaal de moeite waard.

Het voorprogramma was Dawn of Midi, en hoewel mij dat op het album Dysnomia niet overtuigde, deed de band dat live wel. Een contrabassist, drummer en pianist die akoestisch spelen, maar hun muziek zo brengen dat het zowat elektronisch klinkt. Aparte muziek met flink wat interessante ritmische verschuivingen, al werd richting het einde van de set (de laatste tien minuten) het allemaal vrij monotoon.

Daarna kwam Nils Frahm op, de verwachtingen waren hooggespannen. Ik had een mooi plekje op het balkon, dus ik heb de Duitse meesterpianist zeer goed zien spelen. Hij begon met een prachtig minimalistisch pianostuk van Solo om daarna zijn elektronische kant op te zoeken. Frahm aan het werk zien is prachtig en fascinerend, omdat hij met zoveel zorg en detail zijn composities opbouwt en zeer bedreven aan het werk is. De bassen kwamen lekker dreunend de zaal in, maar daarbij waren de melodieuze details nog allemaal heel goed te horen. Deze stukken brachten mij op een gegeven moment echt in een trance waarbij ik even helemaal weg was, ontzettend gaaf, zeer benieuwd naar het nieuwe materiaal van Frahm. Ook speelde hij een stuk op een voor hem gebouwde piano waarop hij op de snaren en de toetsen speelde. Toen hij het bekende motief van Says inzette richting het einde van de show kon het voor mij al helemaal niet meer stuk. Bijna naar de garderobe vertrekkend pakt Frahm de toiletborstels om aan Toilet Brushes - More te beginnen. FE-NO-ME-NAAL om mee te eindigen! Wat een concert! Het beste van het jaar tot nu toe!

Ook ik was gisteren bij Nils Frahm, maar dan in het Paard van Troje in Den Haag.

Het voorprogramma heb ik omschreven als “vaag” en ik zei al tegen Gretz dat de drummer duidelijk het nummer van The Waterboys niet kent (“don’t bang the drum like monkeys do”). Ieder z’n eigen meuk zeg ik dan maar.

Enfin, eind 2012 zag ik Nils Frahm in Paradiso, met Ólafur Arnalds én Winged Victory for the Sullen. Een Erased Tapes-feestje die haar weerga niet kende. Ditmaal komt Nils Frahm met een flink elektronischere set. Modern klassiek met de nadruk op modern, zeg maar.

Eerst nog openend met een nummer van het vooralsnog niet al te imponerende Solo. Vermoedelijk zijn de setlists gelijk, dus zal ook ditmaal Ode gespeeld zijn. Een wat triestig nummer dat live veel beter uit de verf komt. Vervolgens een voor mij onbekend nummer waarbij Nils Frahm het uiterste van zijn apparatuur vraagt. Met diepe drones (ofhoezeookheten) doet hij het Paard van Troje letterlijk op zijn grondvesten schudden. Met subtiele electronica neemt hij je mee op een reis die volgens mij wel een half uur geduurd heeft. All Melody schijnt het nummer te heten. Hij improviseert er in ieder geval lustig op los.

De man ging in de leer bij Nahum Brodsky, één van de laatste studenten van Tchaikovsky, en dat is te horen. In Some, wederom van Solo, laat hij horen waarom hij zo’n magistrale pianist is. Ogen dicht, bring in the goosebumps! Geen idee hoe lang het nummer duurde, maar volgens mij heb ik wel 10 minuten kippenvel gehad.

Dat was deel 1 en de bar ging open. Toch even wat drinken halen, want staan is best vermoeiend bij zo’n concert (waarom geen zitplaatsen?). Deel twee zat vol met favorieten. Net zoals in Nijmegen ging het om Hammers, Says en als encore Toilet Brushes-More. Alle drie opbouwende nummers die op heel subtiele wijze van klein naar een uitbundige apotheose gaan. Vooral de laatste paar minuten van More zijn werkelijk geniaal.

Alle nummers bij elkaar (exclusief All Melody) duren zo’n 35 minuten. Het concert duurde bijna twee uur. De rest improviseert hij erbij en de paar minuten die hij praat, wint hij het publiek volledig voor zich met zijn sympathieke en bovenal droge grappen.

Een uitzinnig publiek rest nog één taak: de beste artiest van de eenentwintigste eeuw het welverdiende applaussalvo geven.

Gisteren dEUS gezien in de Vooruit in Gent, ten voordele van de slachtoffers van de aardbeving in Nepal.

Ondertussen kan ik wel stellen dat er uit die hele toestand tenminste één iets goeds is gekomen. dEUS was in form en de setlist was erg sterk (Instant Street, Hotellounge, Roses, Bad Timing, Suds N Soda, ze waren er allemaal bij). Er werd niet te veel gebullshit, spelen en rocken was het devies, de stilte tussen twee nummers werd vooral opgevuld met een lekkere dosis gitaarfeedback. Een rockconcert zoals een rockconcert hoort te zijn.

Een klein minpuntje: Little Arithmetics werd opvallend stroef gebracht, alsof het nummer reuma had. Dat was jammer, maar verder een meer dan prima concert.

Nog twee minpuntjes: waarom zat Girls Keep Drinking in de setlist, het matigste nummer van hun minste album? En geen Via als encore, wat zeg ik, geen enkele encore zelfs. Die Antwerpse pretentie toch!

Ondanks dat het veel te kort was voor z'n 40 euro (waarschijnlijk omdat het een benefiet was) toch wel een zeer mooi optreden gezien gisteren.

Ja inderdaad, een goede encore was wel de kers op de taart geweest. Gimme The Heat of Fell Off The Floor Man waren ook ideale kandidaten.

Girls Keep Drinking hoefde van mij ook niet zo, maar op dat moment zat ik al zo in het optreden dat het me ook niet meer stoorde.

Het ik dit geweten, ik was ook geweest :/

Dat wist ik niet

Gister Giant Sand,, op verdieping 9 (47 meter hoog) in TivoliVredenburg. Helaas geen Ilse de Lange, had ik eigenlijk wel verwacht. Wel Howe Gelb die zich als spreekmeester haast ontpopte tot cabaretier, Maggie Bjorklund geweldig op pedal-steel, Brian Lopez met Luther Perkins-achtige gitaarpartijen en Lovely Quinces als de sexy, seductieve duetpartner van Howe. Veel gespeeld van Heartbreak Pass, maar ook veel sets/liedjes van de afzonderlijke bandleden. Nog een oudje dat voorbij kwam uit Giant Sand's Valley of Rain periode. Toffe avond en zo'n 3 uur lang. Waar voor je geld heet dat.

Net Morgan Delt, Kevin Morby, Pallbearer, Wand en Thee Oh Sees gezien. Fantastisch avondje!

Gisteren bij een mini-festival geweest in een galerie in Meerlo. Super vet in een geweldige ambience.
Eerst trad regio talent Cas Ronkers op, deze jonge man liet horen dat hij ook alleen een hele zaal stil krijgt. Super talent.
Daarna was het de beurt aan Anneke van Giersbergen. Ze liet horen over een geweldige stem te beschikken en de accoustic van de galerei werkte hier zeer zeker aan mee. Vooral de cover van Gerard van Maasakker's Cis Verdonk liet een gewedlige indruk achter.

Toen begon Emil landman met zijn band. Dat ze er zin in hadden spatte er vanaf. Geweldige performance van een zeer symphatieke band. Band was super op elkaar ingespeeld en klonk als een klok. Zelfs de serenade op het balkon.

Tot slot begon rond 24.00 Pauw. En ja ze zijn goed en klinken alsof we terug in de tijd gingen.
Zeker de ambience werkte eraan mee alsof Pink Floyd weer in pompei speelde.
Ook een vette pluim voor de geluidsman klonk super.

https://scontent-ams2-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xpf1/v/t1.0-9/11011576_10103166869120908_2133667605125282017_n.jpg?oh=792acfcbd93a29b4fbb61931290564f3&oe=5605A075

En ik vanavond Pallbearer in de Brusselse AB. Wat een beukende stormram... Zelden zo'n diepe krochten van riffs gehoord... En die afsluiter Given to the Grave, prachtig! Ben as we speak nogmaals Foundations of Burden aan het luisteren. Meesterwerkje wat mij betreft!

Ride in Paradiso Amsterdam. Mooi reunie concert, met name de opening en het slot was fantastisch.

Gisteravond Ride in een uitverkocht en dampend Paradiso.
Als mensen met weinig muziekkennis mij vragen van welke muziek ik hou, dan maak ik het mijzelf en die mensen het vaak makkelijk door te zeggen dat ik van 'gitaarbandjes' hou.
Gisteravond ging ik naar zo'n 'gitaarbandje' die hun hoogtijdagen vierde in de beginjaren 90.
Toen was ik er al bij en heb ik ze 3x live mogen zien maar wat ik gisteravond gezien heb overtrof al mijn verwachtingen. Wat zijn ze nog goed en wat klinkt die muziek nog actueel! Bijna alle knallers kwamen voorbij en werden retestrak gespeeld. Zanger Mark Gardener zijn stem was nog net zo dromerig als 25 jaar geleden. Het nummer Drive Blind wat ik op plaat eigenlijk een beetje een zeiknummer vind, was gisteravond een van de vele hoogtepunten toen de distortion en feedback registers volledig opengetrokken werden.
Soms zijn er van die concerten waarvan je wilt dat ze nooit ophouden en dit was er zo een. Dit is geen 'gitaarbandje' maar een GITAARBAND!!
Waren er nog minpunten? Zelf miste ik Unfamiliar in de setlist en had ik graag Grasshopper als afsluiter willen horen. En natuurlijk het achterlijke hoedje wat Mark Gardener op zijn hoofd had..........

Ja, daar was ik ook. Nu was ik er >20 jaar geleden niet bij, dus de reünie was een prettige verrassing. Naar wat ik van een optreden van een shoegazeband moest verwachten, kon ik enkel gissen... nu is het inderdaad niet echt een band waar de podiumuitstraling vanaf spat, maar ze staarden in elk geval niet de hele tijd naar hun schoenen. En de muziek sprak voldoende voor zich. De ietwat gevreesde luidheid viel eigenlijk nogal mee, al was de al gememoreerde registeropentrekking tijdens Drive Blind goed voor wat oorsuizen na afloop. Maar een fijn optreden al met al. As we speak kwam ook de setlist online:

Leave Them All Behind
Like a Daydream
Polar Bear
Seagull
Sennen
Cool Your Boots
Black Nite Crash
Twisterella
OX4
Dreams Burn Down
Time of Her Time
Chrome Waves
Paralysed
Taste
Vapour Trail
Drive Blind

Nowhere
Mouse Trap
Chelsea Girl

Definitely not de Beatles cover Tomorrow Never Knows maar gewoon Nowhere van Ride zelf

Ah... tja, ik ben niet zo Beatlesvast en buiten de beide albums ook niet zo Ridevast, maar dat ik dit niet herkend had, vond ik zelf ook al wat vreemd . Heb het maar aangepast voor het nageslacht.

Not Fazed erbij was nog fijn geweest, maar verder ben ik qua favorieten goed bediend.

Begin was ook erg lekker, toen FYT van This Mortial Coil uit de boxen kwam knallen terwijl de band het podium opkwam

Gisteren naar Steak Number Eight, Mannheim en An Evening With Knives geweest in de Little Devil in Tilburg.

An Evening With Knives uit Eindhoven opende de avond met een lekkere stonersound met wat post-rockinvloeden. Goede zware riffs, een knallende ritmesectie en vocalen die me een beetje aan Baroness deden denken. Aan het eind vond ik de riffs een beetje monotoon worden, maar dat neemt niet weg dat het gewoon een sterk optreden was. Ik ben wel benieuwd naar een plaat van deze mannen.

Daarna was Mannheim uit Nijmegen aan de beurt. Ik had de plaat al wel een keer beluisterd en saxofonist Otto Kokke kende ik al van Dead Neanderthals, dus er kon vrij weinig misgaan. Dat gebeurde ook niet, verdomme, wat een vet optreden! Het was in deze line-up echt de vreemde eend in de bijt met zijn jazz/metalcombi die me aan het Italiaanse Zu doet denken. De muziek van Mannheim is ritmisch echt metal met gave maatverschuivingen, terwijl de gitaarpartijen af en toe richting post-rock gaan terwijl de saxofoon heerlijk piept en scheurt. Bij het laatste nummer ging de band op de drummer na in het publiek staan. Na het optreden heb ik de CD nog gekocht, want dit is echt mijn muziek. Meer saxofoons in metal!

Daarna sloot Steak Number Eight de boel af. Ik heb ze in het begin van 2014 ook al gezien in Tilburg. De setlist verschilde niet zo heel veel van de vorige keer, al werd er wel een nieuw nummer gespeeld dat een stuk minder toegankelijker klonk dan het materiaal op The Hutch, ik werd er blij van. Het was de manier waarop de Belgen speelden dat er voor zorgde dat dit optreden nog vele malen beter was dan de vorige keer. Steak Number Eight is vele malen gretiger en intenser geworden als liveband en zanger/gitarist Brent Vanneste schreeuwt nu echt de longen uit zijn lijf. Het is zo gepassioneerd, spelen alsof er geen morgen is. Ik ben ontzettend benieuwd naar de nieuwe plaat!

Onlangs Ribs & Blues bezocht. Geweldig concert van Mud Morganfield, al blijf je natuurlijk vergelijken met Muddy. Daniel Romano was erg slecht bij stem en het geluid was slecht geregeld, had er meer van verwacht. Poppa Chubby was een kwartiertje leuk, maar daarna gingen de solo's het ene oor in en het andere weer uit. Toch een vermakelijke dag.

Gisteren een bezoek gebracht aan Meerjazz in Hoofddorp. We hadden de weersvoorspellingen voor vertrek nog bekeken maar dat kon niet voorkomen dat we het eerste half uur van het optreden van Sherry Dyanne & Band in de regen stonden. Opkomst was daardoor ook ronduit rampzalig en dat is jammer want het was een uitstekend optreden. Dyanne heeft een mooie, warme stem die haar veel ouder doet lijken dan ze zal zijn. Het repertoire bestond uit eigen werk en uit covers van bijvoorbeeld Nancy Sinatra en Nina Simone, toch niet de minsten. De band opereerde vooral als een begeleidingsband maar wist in de instrumentale stukken zeker te overtuigen.
Gedurende het optreden werd het droog en zowaar werd de opkomst iets beter, al zal het weer voor de organisatie een behoorlijke strop hebben betekend. Ook bij New Cool Collective zou het normaliter vast een stuk drukker geweest zijn. Die band stond al een tijdje op ons lijstje, al had ik ze zelf liever met een wat funkendere set gehoord. Gisteren lag de nadruk (terecht natuurlijk) op jazz, met wat latininvloeden. Prima vermaakt verder maar een volgende keer probeer ik ze in een andere setting te zien.

The Replacements in een uitverkocht Paradiso

Mooi om terug te zien
Geweldig optreden!

Inderdaad! Ik zit nog steeds bij te komen, en stond niet eens in de buurt van de moshpit!

Jesse Malin als opener was ook zeer de moeite waard. De ideale opwarmer.

bedankt voor het filmpje !!. Eerst vrijdagavond Jesse Malin met een anderhalf uur show in de kleine show. Om zaterdag Jesse nog een keer te zien met the replacements . Concert in de top 25 van alle concerten die ik gezien heb. jammer genoeg kan ik niet veel meer herinneren van het concert van ze 1991