Gisteren een fantastisch concert van Camel in de Rondazaal van Vredenburg gezien

In 2013 en 2014 zag ik Camel ook al, toen met een show die voor de helft bestond uit The Snow Goose en voor de helft uit overig materiaal. Na de weergaloze Snow Goose hingen die losse nummers er toen maar een beetje bij. Gisteren was dat anders: de show voelde veel coherenter. Niet zo heel gek, een echte dwarsdoorsnede uit het werk van Camel kan onderstaande setlist toch niet genoemd worden. Ik heb uiteraard niets tegen 'jaren '70-Camel', maar had er ook bepaald geen bezwaar tegen gehad als er wat meer recent werk zou zijn gespeeld. Tweede zeurpuntje zou kunnen zijn dat er voor de afwisseling wel iets meer 'liedjes' gespeeld hadden mogen worden in plaats van bijna uitsluitend (lange) instrumentale nummers met enorm veel gitaarpartijen.
Maar goed, een beetje gezeur in de marge want Andy Latimer en consorten waren goed op dreef en leverden een set af die maar weinig overlap vertoonde met de sets van vorige jaren. Hoogtepunten waren er genoeg: Ice, Mother Road, Spirit of the Water, The White Rider (helaas werden de overige twee delen niet gespeeld) en toch ook zeker weer Drafted en Lady Fantasy. Afgesloten werd bovendien met een aan de dit jaar overleden Chris Rainbow en Guy LeBlanc opgedragen Long Goodbyes. Mooi moment.
Hoewel ik The Snow Goose zeker niet had willen missen, was dit concert als geheel toch echt beter en dat wil wat zeggen!

Never Let Go
The White Rider
Song Within a Song
Unevensong
Spirit of the Water
Air Born
Lunar Sea
Another Night
Drafted
Ice
Mother Road
Hopeless Anger
Whispers in the Rain

Lady Fantasy
Long Goodbyes

Net The Slow Show in intieme setting gezien in platenzaak Sounds Venlo, klonkt geweldig en publiek was muisstil

https://scontent-ams2-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xtf1/v/t1.0-9/p280x280/11403172_1679169165644710_101389072584991956_n.jpg?oh=1321e88d6671f5b78209ce91282068a7&oe=56190680

Billy Joel - Live in Baltimore, M&T Stadium, zondag 25 juli jl.

Na een verrassend goed optreden van LeAnn Rimes (ja, echt!) werden m'n schatje en ik getrakteerd door een nog zeer goed bij stem zijnde Billy Joel. De man, die inmiddels al ruim de 60 gepasseerd is, klinkt nog precies hetzelfde als op de live-albums Songs In The Attic en Kohuept (Concert). Hij haalde zelfs de hoge noten van An Innocent Man, fantastisch gewoon.

Met een vliegenmepper op de piano (waar hij gretig gebruik van maakte -het stikte van de muggen daar bij de haven-) gaf de man een weergaloos optreden na er sinds 1977 niet te hebben opgetreden. Goodnight Saigon werd opgeluisterd met een groep Amerikaanse soldaten (waarbij iedereen plechtig opstond) en zelfs een roadie genaamd Chainsaw mocht een hilarische en geweldig uitgevoerde cover van AC/DC's Highway To Hell weggeven.

Billy zelf was in een uiterst sympathieke bui, maakte grappige opmerkingen ('I haven't been in the charts for 23 years') en liet vaak de keuze van de nummers door het publiek bepalen.

Wat ik eigenlijk zo jammer vind aan buitenconcerten in een stadion is dat bij hardere nummers het geluid als het ware weg waait, maar gelukkig gebeurde dit niet te vaak. Kortom: Een geweldige avond!!


Big Shot
Pressure
The Entertainer
Vienna
(Audience choice over Summer Highland Falls)
Say Goodbye to Hollywood
(Audience choice over Zanzibar)
Movin' Out (Anthony's Song)
An Innocent Man
The Downeaster Alexa
New York State of Mind
The Longest Time
(Audience choice over Keeping The Faith)
My Life
Goodnight Saigon
Allentown
She's Always a Woman
Don't Ask Me Why
Highway to Hell
(AC/DC cover) (sung by Roadie 'Chainsaw')
We Didn't Start the Fire
The River of Dreams / Summer in the City
Scenes From an Italian Restaurant
Piano Man
Encore:
Uptown Girl
It's Still Rock and Roll to Me
You May Be Right / Rock and Roll
(with LeAnn Rimes)
Only the Good Die Young

Mooie setlist kaztor, hopelijk maakt hij de komende jaren nog eens de oversteek naar Olanda!

Vandaag een heerlijk dagje Castlefest in Lisse gehad

Na vorig jaar voor het eerst aanwezig te zijn geweest op dit driedaagse festival op het terrein van Kasteel Keukenhof in Lisse (en daar erg van genoten te hebben), was de keuze om dit jaar weer een dag te gaan vrij gemakkelijk. Enige leerpunt van vorig jaar: van tevoren kaarten kopen, wat dit jaar extra hard nodig bleek, want vandaag was al in de voorverkoop uitverkocht.

Ook dit jaar begonnen we weer met het Brabantse Scarlet Stories, een Nederlandse band die een mix van progressieve rock en metal maakt. Inmiddels heeft de band een nieuwe ep uit, dus er viel weer iets te promoten, maar omdat deze nummers al langer gespeeld werden veranderde er eigenlijk vrij weinig aan de setlist. Grootste wijziging was de toevoeging bij een aantal nummers van een violiste: een goede greep die zeker voortgezet mag worden. Verder een zeer aangenaam uur muziek van een band met veel potentie. Mogen een volgend jaar wel doorgroeien naar een beter tijdslot.

Scarlet Stories was wel een beetje een buitenbeentje in de line-up omdat ze eigenlijk niet echt veel met folk doen. Het Duitse Omdulö doet dat zeer zeker wel, met veel merkwaardige instrumenten (de draailier was zelfs een van de bekendere...). Verder een uitstekende rol voor de leadzangeres, die weliswaar niet zo heel veel zong, maar die op die momenten wel toonde een klassiek geschoolde stem te hebben. Ook de harmoniezang viel positief op.

Bij het Franse Rastaban staat de Slavische cultuur meer op de voorgrond. Veel nummers in Balkanstijl, ook enkele nummers die kennelijk hun oorsprong vinden in de Oekraïense volksmuziek. Energiek samenspel tussen viool en didgeridoo, in een sowieso erg dansbare set. Ook hier weer een goede zangeres, de derde inmiddels al weer.

La Horde leek gezien de anderhalf uur speeltijd op het hoofdpodium toch wel een van de grotere namen van de dag. In de praktijk viel het me erg tegen: een band die weliswaar in staat was een vermakelijke show neer te zetten, maar die muzikaal geenszins wist te imponeren. In de drie kwartier die ik ervan gezien heb, heb ik eigenlijk geen enkel nummer gehoord dat indruk maakte (of het moest een stukje over van Depeche Mode's I Just can't get enough zijn geweest), voor zover ik überhaupt al het idee had dat ze nummers speelden: het leken vaak eerder generieke stukjes folk die aan elkaar waren geplakt dan daadwerkelijke composities. Jammer van het toch zeker aanwezige talent.

Met het Engelse The Dolmen sloten we het festival af. Een band die mij wel deed denken aan The Levellers (toen die nog meer folkinvloeden hadden). Relatief veel rock dus, waarbij met name zang en fluit voor de folkelementen zorgden. Uitstekend optreden, met bijvoorbeeld goede uitvoeringen van The Raggle Taggle Gypsy en When will we be married, maar ook de eigen nummers klonken prima. Zeker een band die ik wel eens in een zaal zou willen zien.

Al met al weer een uitstekend dagje Castlefest gehad. Uiteraard door de prima optredens, maar ook omdat er echt een goede sfeer op het festival hangt. Volgend jaar zeker weer en hopelijk dan met net zulk fantastisch weer!

Na een dikke pauze van 14 jaar zou Savatage dan eindelijk weer eens op het podium. Dit jaar kreeg de band de eer om samen met Trans-Siberian Orchestra de zogenoemde ‘Night To Remember’ te headlinen op het Wacken Open Air Festival. Als grote fan was dit optreden dé hoofdredenen om maar weer een meerdaags metalfestival aan te doen, dus de verwachting waren erg hoog. Het weer werkte helaas niet bepaald mee om de stemming erin te brengen. Door de bakken en bakken aan regen (van woensdag op donderdag 16 uur non-stop) was de camping en het terrein in een grote modderbende veranderd. Twijfels waren er stiekem toch ook wel van tevoren: Krijgt Savatage zelf wel genoeg speeltijd? Zal er genoeg materiaal worden gespeeld uit de Zak Stevens-periode?. Uiteindelijk was het na weer een dag de blubber, regen en kou getrotseerd te hebben dan eindelijk zover.

Het spektakelstuk begon met een optreden van Savatage op het linkerhoofdpodium. De twee bands zullen voor dit optreden optimaal gebruik maken van de dubbele mainstage opstelling van Wacken, waarbij twee hoofdpodia naast elkaar (normaliter) afwisselend bezet worden De band (beginnend in de opstelling Oliva, Caffery, Pitrelli, Middleton en Plate) begon met een aantal oude Savatage klassiekers, wanneer Zak Stevens bij het derde nummer de band compleet maakte. De band had er zichtbaar erg veel zin in en strooide een 45 minuten met de ene na de andere klassiekers. Vooral Jon Oliva, duidelijk beter in vorm en beter bij stem dan dat ik andere keren heb gezien, leek te genieten met volle teugen.

Na uitsmijter The Hall Of The Mountain King doofde het licht op de zogenoemde Black Stage en was het de beurt aan Trans-Siberian Orchestra op de True Stage. Zelf ben ik niet zo heel bekend met de groep, maar ze zetten wel een dijk van een optreden neer. Ik mocht de meeste nummers dan wel niet direct keunnen; muzikaal stond het in ieder geval als een huis. De show zelf was een spektakel van jewelste met een overdaad aan licht, pyro’s, vuurwerk, danseressen, etc. Een verrassend hoogtepunt van deze set was de geweldige uitvoering van Savatage’s The Hourglass, waarvoor Zak Stevens nog even opdook op het podium.

Met nog een dik uur te gaan werden alle remmen losgegooid met een dubbel optreden op de beide hoofdpodia. Savatage minus Pitrelli werd op het rechter podium aangevuld met een deel van de TSO-muzikanten en Pitrelli bleef achter om de rest van TSO te leiden op het rechterpodium. De twee bands speelden de rest van de set synchroon, met afwisselde zangers en solisten op een van de twee podia. Erg tof was hier ook het duet/duel tussen Russell Allen (!) van Symphony X en Zak Stevens bij verschillende nummers. De licht/pyro-show, welke ook synchroon danwel gecombineerd op beide podia werd getoond, was een logistiek kunststukje. Was het bij de show van TSO al een groot spektakel, met deze dubbele show kwam je helemaal ogen tekort.

Savatage had het er zichzelf misschien wel makkelijker vanaf kunnen maken door een echte greatest hits te maken, maar tot mijn vreugde maakten ze er echt wat speciaals van. Zo werd er verrassend veel gespeeld van het wat onbekende maar door mij toch erg gewaardeerde Wake Of Magellan en werd het laatste studioalbum van de band gerepresenteerd met een geweldige uitvoering van het machtige Morphine Child. Natuurlijk konden ook klassiekers als Chance en Believe niet ontbreken. De Savatage-nummers werden gedurende deze set afgewisseld door verschillende intermezzo’s van Trans-Siberian Orchestra.

Uiteindelijk was het een mooie gedachte dat de muziek van Savatage met deze headliner positie eindelijk het podium kreeg wat het altijd verdiend heeft. Ik vroeg me van tevoren wel af of de band en het materiaal wel bekend zou zijn om het zich er succesvol genoeg vanaf te brengen als de grote headliner van het festival en in het begin leek het complete publiek ook nog niet helemaal. Uiteindelijk heeft de spectaculaire en het geweldige spel van de twee bands het veld wel overtuigd. Een minpuntje was toch dat er met het ‘twee bands tegelijk op twee podia’-concept eindelijk niet zo heel veel spectaculairs werd gedaan, al is de hele uitvoering op zichzelf al een applaus waard. Al met al was het magische ervaring. Over de toekomst van de band is verder nu nog niks bekend, maar met deze show hebben ze in ieder geval laten zien dat Savatage anno 2015 zeker nog niet afgeschreven hoeft te worden!

Rest van het festival was ook wel leuk.

Een klinkend relaas crosskip Het laatste zinnetje doet het hem.

Als ze hier geen bluray van maken, ga ik naar New York om die dikke de waarheid te zeggen.

Mooi geschreven crosskip! Lijkt mij vreemd als ze hier geen dvd/blueray maken.
Dat zal dan echt iets zijn waar ik naar uitkijk!

Ik heb inmiddels wat beelden bekeken en inderdaad; het ziet er zeer spectaculair uit! En inderdaad ook een aantal verrassende nummers in de setlist; The hourglass, Turns to me en het al bejubelde Morphine child

Lijkt inderdaad een indrukwekkend spektakel te zijn geweest. Hier een pro shot nummer:

Gisteren The Waterboys gezien in het Caprera Openluchttheater in Bloemendaal

Kort gezegd: het was geen legendarisch optreden, bepaald niet. Het openluchttheater heeft sfeer in overvloed, maar trekt vooral mensen uit de buurt en niet noodzakelijkerwijs muziekliefhebbers. Daarbij geteld dat de afstand tot het podium vrij groot is, was de zichtbare beleving niet overweldigend en dat straalt kennelijk nogal snel af op Mike Scott, die het dan ook niet echt naar zijn zin leek te hebben.
Sowieso was hij af en toe wat te perfectionistisch (een keer of drie werd een nummer opnieuw ingezet), maar toen het publiek de vocalen van Don't Bang The Drum niet adequaat oppakte, leek hij het wel een beetje gezien te hebben. The Whole Of The Moon leefde wat meer, maar ook niet echt overweldigend. Het duurde dan ook al vrij lang voor de band terugkwam na de reguliere set en ons werd slechts één toegift gegund (Fisherman's Blues, wel het hoogtepunt van het optreden).

Wat verder ook niet echt meewerkte was dat er nogal veel van het - in mijn ogen - niet denderende Modern Blues werd gespeeld. Waar normaliter een album nog wel eens beter voor de dag wil komen als het live gespeeld wordt, gold dat gisteren eigenlijk alleen voor Long Strange Golden Road, de rest mag van mij bij een volgende tour permanent van de setlist worden verwijderd.

Een redelijk optreden derhalve, hopelijk worden de optredens in oktober beter.

Destinies Entwined
Still a Freak
A Girl Called Johnny
We Will Not Be Lovers
Nearest Thing to Hip
Rosalind (You Married the Wrong Guy)
Medicine Bow
Glastonbury Song
I Can See Elvis
Song of Wandering Aengus
Don't Bang the Drum (keyboard and fiddle only)
The Whole of the Moon
Long Strange Golden Road

Fisherman's Blues

Ik was gisteren ook in Caprera en onderschrijf wat Brunniepoo hier heeft neergepend.Ik ben wel van mening dat de tracks van Modern Blues beter uit de verf kwamen dan op de plaat.
Voor de rest had er idd wel wat meer ouder werk in de set mogen zitten.The Whole of the Moon vond ik daarentegen nou niet een hoogtepunt.Het leek wel of het slomer werd gespeeld dan anders.Het optreden dat ik heb gezien nav het Yeats album was stukken passievoller en bevatte een aantal verassingen in de set(The Girl In The Swing/Rags)Scott speelde gisterenavond op safe en vertrouwde op zijn overigens prima band.Al met al geen memorabele avond,gewoon leuk vermaak met een paar leuke momenten(We Will Not Be Lovers).Beste nummer van de avond idd Long Strange Golden Road,deze is nu al klassiek.

Herkenbaar...Helaas moet ik er bij zeggen. Ik heb The Waterboys een keer of 4 gezien en daar zat een echt magisch optreden bij (Paradiso, volgens mij december 2003) en ook een waardeloos in de Oude Luxor te Rotterdam. Niet dat het optreden nu zo heel slecht was maar daar was hij ook redelijk humeurig en de band kwam (tot grote ontevredenheid van het publiek) helemaal niet terug voor een encore. Als je de setlist op het podium bekeek moesten ze nog 3 a 4 liedjes doen. Wij hoorden later van de man bij de merchandise staan dat meneer Scott "de vibe" in de zaal niet goed vond.. Dat kan op zich gebeuren maar je bent wel professional en dan moet je gewoon de show afmaken al is het maar voor het gekomen publiek die wel de juist vibe heeft.

Inmiddels alweer eergisteren...

-----

Eindelijk was het dan zover. Negen maanden nadat ik de tickets had gekocht, stonden we in het Kings Place Theater in Londen, op een minuut of tien lopen van King's Cross en gelegen in een omgeving waar het woongenot niet direct vanaf spat. Voor het doel was het echter een ideale gelegenheid: een niet al te groot theater (ca. 350 zitplaatsen) dat bovendien goed bereikbaar is en waar de band drie dagen achter elkaar terecht kon.

De band in kwestie: Big Big Train. Een band die bijna vijfentwintig jaar geleden voor het laatst had opgetreden en die inmiddels een schoolvoorbeeld van een studioband was geworden. Toch is het de afgelopen jaren kennelijk gaan kriebelen en reeds enige tijd lieten de bandleden doorschemeren wellicht toch wel weer eens op het podium te willen staan. Dat heeft uiteindelijknog wel enige tijd gevergd, vooral ook omdat drummer Nick d'Virgilio het erg druk heeft met zijn werk voor Cirque du Soleil. Maar zoals gezegd, eindelijk was het midden augustus dan zo ver: drie optredens, waarvan de derde een later bijgeplande matineevoorstelling op zondag de16e.

Wat kun je verwachten van een band zonder noemenswaardige live-ervaring? Wat zouden ze spelen? Zouden ze in staat zijn om de enorme gedetailleerdheid van hun platen live goed over het voetlicht te brengen? Er was uiteraard geoefend (in de Real World-studio's van Peter Gabriel) en de individuele bandleden hebben natuurlijk wel podiumervaring, maar tot de eerste noten bleef het afwachten geblazen.

Met de verwachte opener Make Some Noise bleek het gelukkig direct goed te zitten. Het gas ging er direct op en duidelijk werd in ieder geval dat Big Big Train live wat harder wil klinken dan op plaat, rockender zo je wil. Met een achtmansbezetting waren de meeste posities dubbelbezet. Zo deelt Andy Poole de toetsenpartijen tegenwoordig met Danny Manners, versterkt nieuweling Rikard Sjöblom de gitaarsectie en daarnaast wordt er ad hoc nog het nodige gewisseld. Belangrijkste versterking is echter violiste Rachel Hall, die al meedeed op de English Electric-albums, maar die inmiddels tot de band is toegetreden en dus ook ouder werk mag aanvullen. Hiermee kwam het aantal bandleden met een bijdrage in de vocalen tot liefst zeven, wat de harmoniezang zeker ten goede kwam. Speciaal voor deze gelegenheid was er bovendien nog een blazerskwintet ingevlogen, dat bij enkele nummers acte de présence gaf. De in totaal dertien muzikanten creëerden gezamnelijk een vol geluid waarin echter wel de ruimte bleef voor de reeds gemoemde gedetailleerdheid.

De hoofdmoot van het optreden bestond zoals verwacht uit nummers van English Electric, aangevuld met een tweetal nummers van The Underfall Yard, Kingmaker, dat op sommige versies van Far Skies, Deep Time voorkomt en het meest recente nummer Wassail, afkomstig van de gelijknamige ep. Enkel nummers die met zanger David Longdon zijn opgenomen dus en geen ouder werk. Iets waar ik zelf geen problemen mee heb, maar wat wellicht andere fans enigszins teleurgesteld heeft.

Bijna tweeëneenhalf uur spelen levert uiteraard de nodige hoogtepunten op. Kingmaker moet ik bijvoorbeeld echt vaker opzetten, wat een waanzinnig gevarieerd nummer is dit toch. Victorian Brickwork opende met prachtig vioolspel van Rachel Hall en was, ook mede door het trompetspel van Ben Godfrey en een gitaarsolo van Sjöblom misschien wel hét hoogtepunt van het optreden en East Coast Racer bewees dat Big Big Train flink kan rocken. Daarnaast was dit het nummer waarbij de geprojecteerde videobeelden (zwart-witte treinbeelden) het meest toevoegden.

Toch was het eigenlijk geen show met losse hoogtepunten. Longdon wist met de nodige humoristische anekdotes de losse nummers tot één geheel te maken, waardoor het hele optreden eigenlijk één lang hoogtepunt was (met een korte pauze weliswaar). Met zijn enthousiasme wist hij bovendien redelijk te maskeren dat zijn collega's in de meeste gevallen niet zo veel podiumuitstraling hebben en een wat statische indruk maken. Dat geldt uiteraard niet voor Nick d'Virgilio, die er duidelijk plezier aan beleefde om weer eens voor een progpubliek op te treden.

In Nederlandse theaters ken ik eigenlijk uitsluitend de staande ovatie na afloop van een optreden. In Londen ging het publiek ook na diverse nummers massaal staan, wat wel aangaf hóe lang de fans hebben moeten wachten op een optreden van Big Big Train. Ze werden duidelijk niet teleurgesteld: de band had er alles aan gedaan om van deze unieke optredens iets bijzonders te maken en het valt te hopen dat met de opnames die werden gemaakt nog iets gedaan gaat worden. Of deze optredens inderdaad uniek blijven zal de toekomst uit moeten wijzen, maar aan de respons vanuit de zaal zal het dan zeker niet gelegen hebben.

Ik had hoge verwachtingen van dit optreden en die zijn zelfs nog ruimschoots overtroffen. Big Big Train is niet alleen in de studio een van de beste bands van dit moment, ook live blijken ze zeer de moeite waard. Eigenlijk jammer dat het zo lang heeft moeten duren voordat wij (en zij!) daar achter konden komen!


Setlist

Make Some Noise
The First Rebreather
The Underfall Yard
Uncle Jack
Victorian Brickwork

Kingmaker
Wassail
Summoned By Bells
Drum Solo / Judas Unrepentant
Collector Of Butterflies
East Coast Racer

Hedgerow

Band

Nick d'Virgilio: drums, zang
Dave Gregory: gitaar, toetsen
Rachel Hall: viool, zang
David Longdon: zang, dwarsfluit, banjo
Danny Manners: toetsen, contrabas, zang
Andy Poole: toetsen, gitaar, zang
Rikard Sjöblom: gitaar, toetsen, zang
Gregory Spawton: basgitaar, toetsen, zang

Met medewerking van The Big Big Train Brass

Goed verhaal

Ik was er niet bij en dankzij jouw verhaal heb ik daar iets minder spijt van. Zie dat als een verdienste.

Dank. Ga je wel in oktober?

Gisteren de herkansing. Ik neem alles terug. Wereldband, en ook buitengewoon sympathiek.

Gisteren op het Noorderzonfestival in Groningen gezien Birth of Joy.

Noorderzon is een festival wat letterlijk bij mij om de hoek is. Een heel fijn gemoedelijk en gezellig cultureel evenement, wat gratis toegankelijk is en waar voor de meeste voorstellingen betaald moet worden. Laat op de avond is er gratis muziek op een toch enigszins bizar podium; het Dok. Het Dok is geplaatst aan een de kop van een langwerpige vijver, waardoor de band vooral water voor zich ziet en het publiek zich rond de vijver verdringt.

Nadat deze week o.a. Neneh Cherry eerder te gast was, was het vanavond de beurt aan Birth of Joy. De drie heren wisten een mooi vol geluid neer te zetten. Drums, gitaar en orgel met een fijne krachtige stem. Ze wisten een dampende, stampende show neer te zetten. Er waren echter wel wat instrumentale stukken, waar ik gewoonlijk wel van houd, die geregeld wat te lang uitgesponnen waren, waarbij er te weinig gebeurde. Op die momenten boeide het net niet genoeg om de aandacht vast te houden en zakte het concert dus ook wat in. En dat was zonde, want op andere momenten knalde de muziek heerlijk krachtig uit de speakers en ging je heerlijk in de lekkere stevige muziek op. Op die momenten zat er ook meer dan genoeg afwisseling in en doordat de mannen hun muziek intensief brengen, was het meer dan pakkend. Er waren ook heerlijke instrumentale stukken.

Als ze nog iets meer leren om sommige nummers een paar minuten korter te spelen, dan is het helemaal een geweldige show. Nu was het erg goed, met een paar inzakkinkjes.

Sufjan Stevens in the Helix, Dublin- 29/08

Manmanman... wat een avond! Ik zit nog steeds een beetje vol ongeloof naar de setlist te kijken

Zoals verwacht kwam heel Carrie & Lowell voorbij, maar wel met aangepaste, vollere, arrangementen. Dat pakte voor het meerendeel goed uit, er werd een beetje een age of adz sausje overheen gegoten - maar het was absoluut niet zon gekte als de show van 4 jaar geleden.

Na de reguliere set (nieuw album + prachtige uitvoering van Sister, Vesuvius (inclusief dorky dansjes, je kon me opvegen haha)en The Owl and the Tanager) was het tijd voor de toegift. Wellicht zou 'tweede set' een betere omschrijving zijn, want het duurde minstens een half uur!

De ene na de andere favoriet kwam voorbij, en toen hij For the Widows aankondigde dacht ik dat ik een hartverzakking kreeg En dat was niet eens het laatste pareltje van de avond! Heirloom, John Wayne Gacy Jr, the dress looks nice on you, UFO, Futile Devices en Chicago maakten de toegift compleet - en mijn avond perfect. Ik heb alles vanaf de eerste rij mogen meemaken, en zal als ik weer thuis ben (woensdag) mijn filmpjes delen met de liefhebbers.

Hier kan ik heel lang mee vooruit, en ik ben zo blij dat ik eind september weer ga!

De volledige setlist:

Sufjan Stevens Concert Setlist at The Helix, Dublin on August 29, 2015 | setlist.fm

Nog een bijzondere vermelding voor Madisen Ward and the Mama Bear, wat een goed voorprogramma!

Wat is een adz sausje?

The Age of Adz.

Aahh, dank! Dat album ken ik nog niet. Ik dacht dat het een afkorting was van een of andere genre achtig iets.

Excuses, blijkbaar is s nachts recensies schrijven niet bepaald mijn ding. The Age of Adz is een prachtig album!

Vanavond Rachel Sermanni gezien in de Sugar Factory. Leuk intiem concertje voor pakweg 60 man in de kleine zaal. Folk noir wordt haar muziek genoemd. Ze heeft een erg mooie stem en ze is bovendien een frisse spontane verschijning.

Morgen speelt ze in Rotterdam en zondag in Groningen. Absoluut de moeite waard om even bij haar binnen te lopen.

Leuk Sunderland, ik hoop haar ook nog eens te kunnen zien!

Was vanavond met herman en Lukas op de Veronicaboot voor een popquiz maar dat was spijtig genoeg de slechtst georganiseerde quiz die we ooit bezocht hadden. Achteraf gezien was de Sugarfactory (waar ik nog even over gedacht heb) een betere bestemming geweest.

Gisteravond Torres in een half lege kleine zaal van Paradiso gezien. Viel mij wat tegen, dat aantal, aangezien zij bijvoorbeeld hier op de site toch behoorlijk wat luisteraars trekt. Zij was er echter, oprecht, verguld mee, met deze opkomst, zo liet zij weten.

Mijn waardering voor haar muziek is door dit concert behoorlijk gestegen. Ze begon wat rustig en het leek alsof ze even moest acclimatiseren. Pas halverwege bij Sprinter kwam ze goed los om 2 nummers later met Strange Hellos alle frustraties er uit te gillen, letterlijk. Alsof ze via haar oortje slecht nieuws had ontvangen. Mooi het contrast van haar rustige sologitaarspel en de distortion die vaak losbarste van haar gitarist. Na nog de anekdote dat The Harshest Light geschreven was toen ze de vorige keer in Amsterdam was (London Calling 2013?) was het met een klein uurtje gedaan.

Jammer dat ze alleen haar nieuwe album verkocht bij de merch en niet haar eerste. De nieuwe heb ik immers al en als je dan thuiskomt kreeg ik alsnog spijt dat ik geen tweede had gekocht met ditmaal een praatje en handtekening van Mackenzie. Voor een 10tje kan je dat nog eens wagen.

Blij iig dat ik voor haar heb gekozen en niet voor U2, waar ik op het laatste moment ook nog een ticket voor kreeg aangeboden.

Gister U2 gezien. Goede show. Hoogtepunt was Bullit to the blue sky. Ben geen fan, maar de heren zetten wel een goede show neer. Mooi visueel concept; Transparant videoscherm dwars de hele zaal door. Waarin de muzikanten dmv belichting door de schermen heen zichtbaar gemaakt konden worden of juist weer verdwijnen. Had nog wel een tweede visueel concept verwacht. Het hoofdpodium op de kop van de zal was met zwart doek afgehangen aan de achterzijde. Had dit doek nog wel willen zien vallen om ook daar een enorm scherm te voorschijn te zien komen. Verder prima concert, al mist U2 toch een soort van ziel, waardoor ik wel erg genoten heb, maar het weinig beklijft, maar voor de echte fan was het vast smullen.

Ben door het concert van U2 (Ziggo Dome) weer een beetje meer fan geworden. Was na het vorige album en de 360 Tour een beetje underwhelmed. Maar het nieuwe album en met name deze intieme show in Ziggo Dome maakte weer veel goed.

Dat intieme en persoonlijke was prettiger dan dat gigantische stadion met ronddraaiend podium. Maar ook de setlist was sterk, met een paar mooie verrassingen (October, Until the End of the World, Two Hearts Beat As One, Bullet the Blue Sky). Tegen het einde kwamen de wat meer gebruikelijke hits. Ook de nummers van het nieuwe album kwamen, in combinatie met de geweldige animatie en projecties, goed tot hun recht. Vond de uitvoering van Cedarwood Road fantastisch. Show kakte tegen het einde een klein beetje in, maar al met al sterker dan ik had verwacht. Ben weer iets meer U2- fan.