Ik weet niet wat je gewend bent. Ik ga al 22 jaar naar concerten maar dit concert komt hoog in mijn lijstje met teleurstellende concerten. En vergis je niet, Interpol is echt een van mijn favoriete bands.
Ik was met 6 andere personen die het ook allemaal maar matig vonden. Nu stond ik weliswaar geen 15 meter van het podium vandaan, maar misschien zo'n 35 meter. Ik vraag me dus af hoe het dan geklonken moet hebben voor de mensen die er nog verder vanaf stonden/zaten. Ik wil hiermee aantonen dat het geluid niet goed stond en Interpol maar weer gewoon lekker in Paradiso moet spelen de volgende keer. Mits er nog een volgende keer komt, ik vond het maar een inspiratieloos gebeuren en het zal me niets verbazen als Interpol er binnenkort de brui aan geeft.

Spooky! Mischien moeten we al onze concertkeuzes van de afgelopen jaren even met elkaar vergelijken....Aan de andere kant over goede smaak valt zeker niet te twisten

Nee, helaas spoon niet in de kleine zaal wel een stuk van the walkmen mee kunnen pikken...Erg sterke line-up voor de zaterdag vond ik.

Teenage Fanclub is nog steeds bijelkaar en maakt nog steeds interessante plaatjes.
Het was redelijk vol in het kleine zaaltje van Tivoli de Helling.




voor alle video's

Teenage fanclub in Tivoli

Was een goed optreden!

Gisteren bij Swans geweest in Tivoli de Helling (met dank aan Paap).

Een heel goed optreden en precies wat ik ervan verwacht had - zowel qua tijdsduur, setlist als kwaliteit. De openingsact was James Blackshaw, wat op zichzelf natuurlijk een geweldige artiest is. Maar ik betwijfel wel of het zin heeft om hem voor een zaal te zetten met Swans-fans. Er werd dan ook veelvuldig door het optreden heen gepraat. Opvallend: veel oudere fans droegen bij aan een echte reüniesfeer voor het optreden. Ook opvallend: de gespreksonderwerpen, met name het lastige gedrag van de kinderen kwam veelvuldig voorbij. Ongetwijfeld dat ze net zo braaf zijn als hun ouders in de jaren tachtig.

Maar goed: het optreden van Swans dus. Zonder Jarboe, maar met Norman Westberg en natuurlijk Michael Gira. Het concert werd geopend met No Words/No Thoughts (opener van de laatste plaat) waarbij de bandleden een voor een het podium betraden en langzaam het geluidsniveau oprekten van liefelijk naar oorverdovend. Veel nummers van de nieuwe plaat werden gespeeld, een notoire uitzondering was Sex, God, Sex waarbij Gira zich van zijn beste kant liet zien. Het geluid in de zaal vond ik erg goed, ondanks de kwantiteit van het geluid waren de meer genuanceerde geluiden (lees: de hogere tonen) ook goed te horen. In hoog tempo trokken de nummers voorbij, de enige communicatie van Gira bestond uit twee bedankjes in het begin en het voorstellen van zijn band aan het einde. Zodoende was het na Eden Prison en een korte toegift (Little Mouth?) voorbij.

Gisteren bij Fish in de Bosuil in Weert geweest.

Redelijk last minute kreeg ik van een vriend een gratis kaartje, en hoewel Weert een pokke eind weg is (en de saaiste stad van Nederland is ) besloot ik toch maar te gaan.

Fish speelde in akoestische setting, met alleen een gitarist en een toetsenist. Ik miste toch wel de bas en/of drums om de beat en de puls aan te geven. Met de vroege Marillion platen in m'n achterhoofd had ik er misschien iets meer van verwacht, maar duidelijk was dat er geweldige muzikanten aan het werk waren (al hadden ze van mij ook de toetsenist de hele avond mogen laten spelen). Fish's stem heeft toch iets geleden onder de operaties had ik de indruk, en zijn klank en uitspraak zijn soms toch een beetje vreemd.

Daarnaast heeft de man de uitstraling van een pappige nerd, hoe grappig hij ook uit de hoek kon komen met allerlei leuke anekdotes over zwarte piet, schotland en voetbal.

Na anderhalf uur moest ik m'n trein terug halen, maar het zag er niet naar uit dat het bijna afgelopen was.

Aardig optreden, vooral genoten van de toetsenist, maar het is niets naast Marillion.

Gisteren samen met Elmeromero aanwezig geweest bij het concert van Sonny Rollins in het concertgebouw te Amsterdam. Alvorens het concert begon werd Sonny, natuurlijk terecht, onderscheiden met een award. Niet dat ik zo'n hoge pet van die award heb, maar natuurlijk wel van de heer Rollins.

Die uitreiking bleek een voorbode van veel meer moois. Sonny en zijn vierkoppige begeleidingsband moesten iets op gang komen, maar toen die gang er in zat waren ze ook op volle toeren. Een tachtigjarige(!) die nog bijna twee uur op zijn saxofoon weet te blazen, ik hoop dat ik nog zo vitaal ben op die leeftijd!

Al met al een prachtige avond in een indrukwekkende locatie die muziek uitstraalt, al moet gezegd worden dat die beter geschikt voor klassieke muziek. Een voorrecht om zo'n jazzlegende nog eens het werk te hebben gezien!

Crystal Castles in Antwerpen (Trix)

Eerste keer dat ik in zaal Trix in A'pen naar een optreden ben geweest, de zaal zelf is meer een groot café met een podium achteraan, gisteren omgetoverd in een soort van discotheek of club platgespeeld door CC.

Aangekomen in de zaal rond 21u , het optreden stond gepland om 21u15 dus netjes op tijd helaas wel nog half uurtje kunnen wachten alvorens ze aangekonigd werden met de melding dat Alice Glass haar voet gebroken heeft maar de fans niet wou teleurstellen...enkele minuten later stond ze wel te springen alsof de vloer bezaaid was met hete kolen,de spuit van de dokter heeft gewerkt....

Kwalitatief was het hier en daar wat geschreeuw waar je niks van verstond maar de muziek klonk prima en het keelgeluid van Alice hoort bij de agressiviteit die de band (toetsenist,drummer,zanger) uitstraalt.

Ze gaat wel met alle eer lopen terwijl de man achter de keyboard het brein achter de band is......visueel was het wel genieten van de anarchistische trekjes van deze zangeres...

Kortom 'Crystal Castles' blift me boeien zowel op plaat als live.

Gisteren op Autumn Falls Lower Dens, Junip, Caribou & Beach House gezien.
Beach House was uitstekend, al vind ik dat ze live iets meer mogen doen met hun nummers (wat meer uitwerken, of anders brengen dan op plaat, maar dat is slechts detailkritiek). Caribou was een meevaller, ik mis in zijn muziek vaak een drive (iets wat Holy Fuck wel heeft), maar sommige nummers waren echt een feestje.

Junip was wisselvallend, sommige nummer klinken soms te gelijkaardig (iets waar José Gonzalez op zijn solo-albums ook last van heeft) en af en toe zingt hij toch te zagerig. Lower Dens tot slot was een vreemd ensemble. De zangeres was nogal punk, de gitarist kon in eender welk britpop bandje spelen, de bassist in een vintageband en de drummer in De jeugd van tegenwoordig. Maar ze waren zonder meer degelijk (vooral leuke basriffjes)

Jep, little mouth als einde van het briljante optreden. Blackshaw al drie keer eerder gezien en het was ook niet de meest intersante keer dat ik hem zag maar nog steeds redelijk.

Eergisteren naar coverband U2two geweest in Metropool Hengelo. De zanger zou een kloon van de echte Bono geweest kunnen zijn. Zijn stem bijna identiek, evenals zijn voordoen en verkleedpartijen. Leuke en gezellige avond.

Ja, ja, ik wilde nu wel eens weten hoe Lady Gaga het er live vanaf brengt en dat viel me reuze mee gisteren in Ahoy.
Ik heb me prima geamuseerd: ze kan zingen, de show zit goed in elkaar (alhoewel ik de intermezzo's storend vond maar die waren nodig voor de vele decor- en kleding wisselingen).
Het is een happening en zo moet je het zien. Het publiek was gemeleerder dan ik verwacht had (lees: toch iets minder 'roze'). OOr schreef: 'veel ouders met kinderen, keurig geklede well to do twintigers en dertigers, een enkele Gaga-like en verder vooral veel nieuwsgierigen' en die indruk kreeg ik ook. Allesbehalve de gayparade die ik meer verwacht had.
Leuk voor een keer want verder raak ik niet meer zo onder de indruk van toeters en bellen. Prince had al een 'neon-reclame' decor in 1987, Madonna is een duidelijk inspiratiebron geweest etc. etc.
Wel prachtige schermen: haarscherp!. En de catwalk was ook erg fijn: stond je ver achterin de zaal dan stond je eigenlijk nog 'vooraan'. Rare gewaarwording was dat.

Gisteren Arcade Fire gezien in Dusseldorf en het was overdonderend.
Win Butler zong de sterren van de hemel, Regine Chassagne ook en ook de instrumentatie was tot in de puntjes perfect. Ook droop het speelplezier en het gevoel eraf, waren de nummers pérfect uitgekozen vertoonde het scherm op de achtergrond prachtige beelden. Het hele concert was een hoogtepunt, maar als ik er toch wat moet uitkiezen:

- Heel de nummers Neighbourhood #2 (Laika), No Cars Go ( ) en Rebellion (Lies)
- Regine Chassagne die vocaal uit haar dak ging bij Haïti en er nog even een minuutje aan het einde aanbreide omdat het publiek zo hard meezong.
- De achtergrondbeelden op No Cars Go, ongelooflijk mooi en bevreemdend.
- Jeremy Gara, het enige bandlid dat gedurende het hele concert niet van instrument wisselde, die helemaal uit zijn dak ging op het drumstel.
- Richard Reed Parry, midden in Neighbourhood #3 (Power Out) genoeg had van zijn tamboerijn, het achteloos over zijn schouder weggooide en achter de orgel ging zitten.
- Ongeveer 5 minuten nadat ze het podium afliepen en iedereen dacht dat het klaar was, kwamen ze weer terug en speelden ze Intervention en Wake Up, de twee mooiste nummers van het hele concert.

Setlist:

1. Ready To Start
2. Keep the Car Running
3. Neighbourhood #1 (Laika)
4. No Cars Go
5. Haiti
6. Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)
7. Rococo
8. Cold Winds (Nummer van hun EP)
9. Deep Blue
10. The Suburbs + The Suburbs (Continued)
11. Month of May
12. Neighbourhood #1 (Tunnels)
13. We Used To Wait
14. Neighbourhood #3 (Power Out)
15. Rebellion (Lies)

16. Intervention
17. Wake Up

John Legend & The Roots in de HMH.

Prince was 18 november geweldig en dacht dat dat wel het concert van het jaar voor mij zou worden, maar dat is sinds gisteren dus het optreden van John & The Roots.

Kon mij er in eerste instantie geen voorstelling van maken wat de avond zou gaan brengen, zouden ze het album Wake Up intergraal live gaan uitvoeren of wat....????

Met de eerste tonen van de avond dacht ik nog ze gaan dus het album "gewoon" live uitvoeren. Het optreden begon met Hard Times , maar al snel werd duidelijk dat ze iig niet de volgorde van het album aanhielden en na een aantal nummers van het album kwam er dan ook solo werk van Legend voorbij met vrije interpertaties van een aantal van zijn singles. Meer werk van het fantastische album Wake Up volgden en natuurlijk kreeg The Roots ook de vrijehand om eigen composities ten gehore te brengen en daarbij mocht natuurlijk The Seed 2.0 dat naadloos overging in een geweldige cover van The Seed 2.0 dat naadloos overging in een geweldige cover van Move On Up van Curtis Mayfield niet ontbreken.

De interactie tussen John en The Roots en ook het publiek was van een ongekende ongeknutseldheid en je kon zien dat de 8 mannen en 3 vrouwen op het podium er zelf ook veel genoegen en voldoening uit de avond haalden.

Na een fenomenale uitvoering van I Can't Write Lefthanded en een toegift van ruim 20 minuten was dit fenomenale optreden ten einde.

Significant detail de lantaarn stond verkeerd om

5* en tot nu toe Het Concert van 2010, en dat zal warschijnlijk wel zo blijven want de agenda tot 31 december is helaas nog erg leeg.

Het was inderdaad een geweldige avond!

Het al niet meer gisteren maar van donderdag tot en met zondag naar het Le Guess Who festival in Utrecht geweest. Dit festival is al niet meer alleen gericht op Canadese acts zoals het ooit begon, nu verdeeld over 7 zalen.

De woensdag met Swans had ik overgeslagen en het begon met de Greenhornes (met leden van van de Raconteurs zonder White stripes). Stevige rock waarvan de nummer lekker klinken maar niet lang blijven hangen. Ook de Born Ruffians overtuigden niet echt, erg lichtvoetige pop. Daarna naar de Helling getogen om Giant Sand te zien, het hoogtepunt van de dag




Ze speelden nummers van de nieuwste cd maar ook van hun debuut album 25 jaar geleden. De band van Howe Gelb uit tucson Arizona speelde de sterren van de hemel. Helaas niet het hele concert gezien want de Broken Social Scene traden weer op Tivoli Oudegracht. Dit rommelige concert met zeer veel bandleden viel erg tegen. Al het gewissel tussen de zangers en instrumenten doet de muziek weinig goeds.

De vrijdag was al lang uitverkocht, maar de gevreesde drukte toestanden van andere concerten viel reuze mee. Begonnen in de Ekko met Siskiyou, met leden van Great Lake Swimmers. Daar halen ze duidelijk ook hun inspiratie vandaan. Goede samenzang, mooie folk en spannende nummers.

Vervolgens naar Tivoli oudegracht getogen waar Junip al weer bezig was. Helaas kon het publiek deze rustige muziek niet goed waarderen en zat men er dwars door heen te ouwehoeren.

De kraker van de avond is Caribou. De band maakt maar een klein deel van het podium gebruik en zit dicht bijelkaar. Het begint rustig en wordt opgebouwd naar een prachtige climax.



Vervolgens treedt Beach House op, wat de avond helemaal perfect maakt. Het podium is schaars verlicht met twee piramides. De show is vlekkeloos en iedereen droomt weg op de sprookjes muziek.

De zaterdag is de avond zonder grote publiekstrekkers. Het begint matig met Smith Western in Tivoli. Het is nog erg rustig en het optreden is erg inspiratieloos. Een tussenstop in de Kikker pak een paar nummers mee van Trembling Bells.

Peter Broderick treedt op de Ekko. Een propvolle zaal is muisstil tijdens het optreden. Eerst solo bespeelt hij verschillende instrumenten tegelijk. Hij eindigt met een zingende zaagal spelende in het publiek. Het hoogtepunt van de avond.

Vervolgens spelen in hetzelfde zaaltje Saroos, met leden van de Notwist. Instrumentaal krijgen ze de hele zaal aan het swingen.

Voor een tussenstop beland ik weer in het folk theater de kikker. Daar is Alasair Roberts al bezig met een aantal prachtige nummers waar het publiek mee doet met The Whole House is Singing.

De avond wordt afgesloten door hele andere muziek, namelijk door de opzwepende herrie van Sleigh Bells. Misschien is het allemaal nep maar het klinkt wel lekker.

Zondag begint in de Ekko met Munch Munch. De indiepop blijft niet hangen, de matige composities worden rommelig uitgevoerd. De nummers van Lower Dens vallen iets beter, maar zijn eigenlijk een reïncarnatie van een jaren 80 band. Lijzige zang met zware bassen.

Op naar de Tivoli oudegracht waar een volle zaal wacht. Flyers worden uitgedeeld met het verzoek om stil te zijn. Tijdens het breekbare Idiot Wind wordt dit verzoek in de wind geslagen. Jammer want Amanda Bergman klinkt toch behoorlijk goed. Ze is dan ook wel de vriendin van The Tallest Man on Earth.

Die daarna optreedt als de hoofdact van de avond. Gelukkig is iedereen wel stil, opvallend veel verliefde stelletjes. In een van de laatste nummers komt Amanda meezingen, echt prachtig.



Het meest verliefde stelletje staat gewoon op het podium.

Een mooi festival met een goed gedoseerd programma. Opvallend dat het publiek zo verschilt per zaal. De verschil tussen de stilte van Ekko en het publiek tijdens de publiektrekkers is enorm.

Voor alle video's zie Le Guess Who

Holy Fuck in De Kreun in Kortrijk en dat was geweldig, een uur lang spastisch bewegen.

Gisteren prachtig concert van The Frames gezien. Het is de tour vanwege het 20 jarige bestaan van de band. Ze waren erg in vorm en speelden ruim twee uur lang een dwarsdoorsnede van hun carriere.




Voor alle filmpjes zie: videos

Vrijdag Bell X1 gezien in Leewenbergh, een middeleeuwse gebouw in het hart van het Utrechtse Museumkwartier, nu onderdeel uitmakend van Vredenburg. Binnenkort komen hier meer acoustische concerten geprogrammeerd door Carice van Houten.

Het is een kleine zaal met 250 plaatsen. Bell X1 maakt een acoustische tour. Dit beviel me meer dan het versterkte optreden vorig jaar. De acoustiek van de zaal is ook perfect net als het publiek.

Afsluitend met I'll See Your Heat en There's a light that never goes out was het hoogtepunt van een bijzonder concert.

Gisteren ook gezien in de Volksbühne, nadat we ons door de redelijk oninteressante support van Blackshaw hadden geworsteld, waar het Berlijnse publiek desalniettemin in opperste stilte van genoot. Maar dat was snel vergeten toen Swans genadeloos inzetten. De oordoppen toch maar niet gebruikt, zo'n hoogmis vol knalharde riffs en ijzersterke percussie moet toch in volle hevigheid worden ondergaan. Op zijn beste momenten was het concert hypnotiserend - deed me raar genoeg af en toe aan Porcupine Tree denken - met uitgesponnen drones die niet op leken te houden, en dat wat mij betreft ook niet hoefden. Mooi om te zien hoe Gira de absolute dirigent was, een licht gebogen, grijze man die zijn orkest leidde. Heerlijk publiek, veel oude wavers en punkers, dat intens toeluisterde en Gira en de zijnen als verloren zonen inhaalde. Top 5 beste concerten van 2010.

' Mooie' historische locatie om concerten te zien die Volksbühne, begrijp dat de verbouwing dus klaar is.

Ja, is alweer ruim een jaar heropend, wat een prachtig theater is dat toch. Perfecte setting voor Swans in ieder geval.




Zo zag het er een paar jaartjes uit.

Woven Hand op Roepaen.
Opnames voor Rockpalast.

Zeer bezwerend concert.
Dave Eugene Edwards in trance blijft een unieke belevenis.
Mooie locatie.
Kapel heeft wat weg van Paradiso.

Was ook gisteren bij Wovenhand / Roepaen - Ottersum.
Wat een werkelijk schitterende locatie (oude kapel) , vriendelijk personeel, bier in glazen, publiek wat stil is als het stil hoort te zijn en vooral een uniek concert.
Van oude nummers 16 Horsepower tot de laatste van Wovenhand, alles kwam voorbij

God bestaat, gisteren was hij in Roepaen.
(In ieder geval heeft de duivel geen kans gekregen om ook maar om het hoekje te kijken...)

Hij leek anders wel bezeten.

Lucky Fonz III trad afgelopen donderdag op in Doornroosje. Na het op meerdere manieren prachtige voorprogramma Eefje de Visser (in januari komt haar album uit, verplichte aanschaf) kon ik concluderen dat ik mijn hart had verloren aan deze charmante jongeman.

Daarna kwam de Fonz zelf, die zo charmant was dat als ik biseksueel was geweest, twee keer verliefd was geworden die avond. De vriendin die met mij mee was, was behoorlijk gecharmeerd van hem en ik was ook zeker onder de indruk van zijn komische mimiek (zie hem eens elektrische gitaar spelen), zijn grapjes tussendoor, zijn sterke liedjes met fantastische teksten en zelfs een cover van Shakira's "Waka Waka" (verzoekje uit het publiek).

Binnenkort de foto's van mij met de Fonz, mij met Eefje en zij met de Fonz. Eefje wenste met zelfs nog liefs toe!

Net terug van Go Back To the Zoo in De Spot in Middelburg

Go Back To the Zoo is zo'n band waar ik nu niet speciaal een heel eind voor ga reizen, maar als ze dan bij wijze van spreken om de hoek spelen ga ik wel even kijken en voor de rpijs hoefde ik het ook niet te laten. En zo dachten er meer over het was een full-house in Middelburg.

Go Back to the Zoo was lekker bezig had ik zo het idee. Het was een energiek optreden en de heren hadden het zichtbaar naar hun zin.

Goed optreden van een band die geinspireerd overkwam.

3.5*

Is dit stuk ironisch bedoeld? Voor mij was Lucky Fonz juist het slechtste wat ik live heb meegemaakt qua zang, uitstraling en gitaarspel. Ik was gezien de reacties in het publiek niet de enige. Het betrof een een Johnny Cash tribute met oa een goed optreden van Erwin Nijhoff.

Vanavond Raymond van het Groenewoud gezien in Tivoli. Om maar samenvattend te beginnen: magistraal! Op sommige momenten was dit concert ook wel haast een antropologische belevenis voor mij. Hoe vaak zie je immers een hele generatie mensen die ouder zijn dan jij loeihard meezingen met hun jeugdheld? Vooral tijdens nummers als 'Je Veux l'Amour' had Raymond zelf best zijn mond kunnen houden, de zaal deed het werk wel voor hem. Of anders wel dat schattige jongetje dat met zijn ouders was meegekomen en het hele concert ieder woord meezong - en als dank door Raymond op het podium werd gehesen om 'Liefde Voor Muziek' te zingen.

Maar ook zonder het dolenthousiaste overwegend 40+ publiek was dit een geweldige show geweest. Wie anders komt er in Nederland en België mee weg om ongegeneerd en volledig oprecht een combinatie voor te schotelen van de Buena Vista Social Club, James Brown en een goede carnavalskraker? Raymond van het Groenewoud is een rasentertainer, dat staat buiten kijf. En op z'n zestigste heeft hij ook een lijst ijzersterke songs waarmee hij moeiteloos een avond kan vullen. Zeker met de strakke band die hij bij zich had (die saxofonist ) kon er eigenlijk niets mis gaan - en dat ging er ook niet. Wat een heerlijk begin van het muziekjaar!

Ben gisteren bij een speelavond in de Musicmartix in Amsterdam geweest. Heb The Backdoor Virgins, Recipe for Disaster, Jesse K. and the Muffin Men en Iris Hogendoorn live gezien en gehoord.

Vooral Recipe for Disaster was goed, die band heeft echt potentie. Jesse K. and the Muffin Men waren ook niet onaardig, ze speelden goede covers van Zappa en Jimi Hendrix. Ik trad zelf trouwens ook op met Bloed aan de muur.