Janelle Monáe!

Kort maar krachtig! Meer info!

Afgelopen vrijdag genoten tijdens het Cross Linx festival in Eindhoven.
Efterklang met een acht extra blazers en wat slagwerk was weer supergoed. Die gasten hebben er atijd zin in.
In muziekcentrum Frits Philips omver geblazen door The National; wat heeft die zaal toch ee goed geluid. Daarna in slaap gewiegd door Peter Broderick.

Ik ben een keer in het theater geweest, dat gebeurt me niet zo vaak, maar ik heb een uitzondering gemaakt voor de Soul & Disco Brothers.




Voor soul- en discoliefhebbers is dit toch wel een aanrader voor een gezellige avond uit.
Voor de pauze was het wel beter dan erna, maar dat heeft waarschijnlijk met mijn muzikale voorkeur te maken. Ze weten er een mooi feestje van te maken met een strakke band.

Een geslaagde avond dus met 2 hele goede zangers ( degene met het kroeshaar en de beetje gezette ) en 2 redelijke.

Band of Horses-paradiso.
Fe-no-me-naal.
intens en ontspannen in een intiem paradiso.
De spanningsbioog viel weleens weg. Veel "laag"van de bas legde een deken over het publiek waardoor niet altijd subtiel maar wel erg lekker.
gecombineerd met de prachtige landschapsprojecties maakte van een druilirige met motsneeuw bedekt Amsterdam een open lucht concert. dude!

In Muziek > Algemeen > Recensies:

Gisteren/zojuist Robert Jan Stips gezien in het Beauforthuis Austerlitz.

Hij trad alleen op met vleugel, verder niks. Op de setlist nummers van Supersister, Sweet d´Buster, Nits, Golden Earring, en nog meer. Wie kent Transister nog, uit 1979?

En er was publieksparticipatie: je kon van te voren verzoekjes aanvragen via mail. Toen ik brutaal Pillow Talk van lp Henk had aangevraagd wist ik nog niet dat er alleen piano zou zijn (het is een experimenteel nummer met allemaal samples). Maar we kregen ruim voor het concert al een aardige reactie op onze mail ´komt goed´ en hij speelde het dus wél; de samples werden ¨so-so-so¨ ingezongen en de mooie bas-begeleiding bij het nummer werd in de piano op de een of andere manier ook meegenomen. Onvergetelijk

Er was nog veel meer van de Nits. Het openingsnummer was, na een instrumenteel intro, meteen al Sketches of Spain. Zwaar nummer om te zingen en Stips is natuurlijk niet de originele zanger; ik moest er even aan wennen en dat gold misschien voor hem ook. Later vond ik zijn stem juist onverwacht goed. Het was verder vooral zijn voortdurende spelen met de composities en de verhalen erbij, dat het speciaal maakte. Ik wilde maar dat ik meer kende van Supersister: ik kende Radio, A Girl named You, en in de toegift een combinatie van Wow en She was naked.. Maar dat stuk dat Lassie heette dat ik zo mooi vond, was dat nou ook Supersister? Je kent natuurlijk ook niet alles en er waren ook onverwachte stukken. De soundtrack van die aparte politieke documentaire de Leugen waarin alle politici gaan zingen schijnt dus ook door hem te zijn gemaakt. Wel: hij zong het stuk dat in de film door Rita Verdonk was gedaan.
De Golden Earring nummers (Holy Holy Life, Twillight Zone, en een nauwelijks herkenbaar She Flies on Strange Wings waren eigenlijk vooral leuk als verrassing, droeg bij aan de variatie, maar deden me niet zoveel. Dat in tegenstelling met Radar Love, waarvan de tekst op blues werd gezet waarbij de melodie van twee stukken van Chopin was genomen. Moeilijk voor te stellen? vast. Had je er maar bij moeten zijn
Ik heb niet alle covers meegekregen. De niet te missen Una Paloma Blanca in een soort Tom Waits versie was grappig. Emotioneel zwaar gegrepen was ik bij het uitstapje naar Gruppo Sportivo (Stips was hun producer): Laat hij uitgerekend Rubber Gun spelen, mijn absoluut favoriete nummer van Gruppo.

Een bijzondere avond met bijzondere muziek, gaf ook echt het gevoel dat je iets heb ´meegemaakt´. En het was niet eens uitverkocht. Het schijnt dat hij dit vaker doet, zo. Dan is het zeker een tip die ik veel muziekliefhebbers hier wil meegeven.

The Magic of Lassie is een bonusnummer wat op In The Dutch Mountais van The Nits staat.

Kijk eens, da´s nog eens effe service op de late avond!

Gisteren gezien:
Samen met Arrie en zijn vader: Cannon Ball plays Supertramp in de Boerderij, Zoetermeer.
Grappig wel. Stelletje Walen, een Amerikaan (de drummer) en een Fransman die met een vreselijk accent en niet altijd altijd zuiver het hele repertoire van Supertramp spelen. Maar ze hadden er lol in, en in het kader van de verovering van Nederland de hele familie meegenomen. Muziekaal klonk het verder best en alle veertigers en vijftigers in de zaal gingen behoorlijk uit hun dak.

Gisteren The Pains of Being Pure of Heart gezien in het Bitterzoet, een bijzaal van Paradiso.

Het was volledig uitverkocht. Ze speelde met name veel nummers van hun aanstaande album.

Naar mate de avond vorderde kwam de band steeds beter in vorm en werden de oude nummers van het eerste album gespeeld.




Het is niet allemaal loepzuiver maar wel gespeeld met veel energie.

Voor meer video's.

The Pains of Being Pure of Heart live in Amsterdam

Hier kan ik me helemaal bij aansluiten. Het duurde me wel allemaal wat te lang, zeker toen er onverwachts nog een tweede toegift kwam met bovendien een nummer dat ze al hadden gespeeld. Mijn vader heeft in ieder geval genoten, voor hem is de muziek van Supertramp dan ook nogal jeugdsentiment.

Gisteren Wire gezien in Luxor in Keulen. Hoewel je iedere keer weer hoopt dat de eerste drie platen nu wél uitgebreid aan bod zullen komen en je wat dat betreft wordt teleurgesteld, is het toch iedere keer weer een waanzinnig concert. Zoals ook gisteren, wat brengt Wire zijn nummers toch in scheurende loeiversies, veel beter dan op plaat. Gelukkig werden er wel twee wensen van me vervuld, want eindelik mocht ik Two People in A Room en Comet eens live horen.

Ook het voorprogramma was erg goed. Weekend is een van de beste dingen die de shoegazersscene de afgelopen jaren is overkomen. Dat bleek al met hun plaat Sports en dat bewijzen ze live ook.

Setlist Wire:

1.Smash
2.Advantage In Height
3.Comet
4.Please Take
5.Silk Skin Paws
6.Red Barked Trees
7.Kidney Bingos
8.Clay
9.Bad Worn Thing
10.Moreover
11.Two People in a Room
12.106 Beats That
13.Boiling Boy
14.Spent

Encore:
15.Down to This
16.Drill
17.Underwater Experiences

Encore 2:
18.Adapt
19.Pink Flag

ADRIAN BELEW & Metropole Orkest (Wereldpremiere van orkestrale versie van ''E''), Paradiso Amsterdam 27 februari 2011:












En als toegift speelde Belew samen met het orkest King Crimson's ''Frame By Frame''

Ja dat was me wat Stalin

Vond Belew zelf ook wel...



Link

Heeft Belew ook een opname gemaakt van dit concert? Dat zou namelijk wel terecht zijn.

Er hingen her en daar wel wat camera's in de zaal en er stond er zelfs 1 verdekt opgesteld tussen Adrian en de drummer, dus alles lijkt erop te wijzen dat we dit fantastische optreden in de toekomst op geluidsdrager tegemoet mogen gaan zien

Gisteren Ed Harcourt gezien in Utrecht locatie Leeuwenbergh van Vredenburg.
Dit was een concert in het kader van de maandelijkse cyclus van de favorieten van Carice van Houten.

In het voorprogramma trad Jelle Paulusma op, oud bandlid van Darryll Ann.
Nummers werden acoustisch gebracht en ook broer Coen was van de partij.

Daarna begon het concert van Ed Harcourt verrassend achter het kerkorgel aan de andere kant van de zaal. Hij had de trompetist van Mumford & Sons meegenomen.




De setlist was lang met circa 20 nummers maar o z mooi. een goede mix van oud (van het eerste album) tot en met zijn laatste CD Lustre. Erg indrukwekkend. Geluid was natuurlijk op de locatie perfect.



Voor meer zie:
video's Ed Harcourt

Gisteren Buffalo Tom gezien in de Melkweg Amsterdam. Ze gaan al een tijdje mee.
De zaal zat daarom vol met dertigers en veertigers. Ze speelden zeer veel nummers (meer dan 20).

Het was net of ze er weer even in moesten komen en de zaal reageerde behoorlijk afwachtend. Aan mooie nummers heeft Buffalo Tom geen gebrek.
Pareltjes genoeg, o.a. van de doorbraak album Let Me come Over hetgeen een ticket opleverde voor Pinkpop 1992 (met ook een legendarische Pearl Jam met Eddy Vedder die in het publiek sprong).




Voor meer nummers van het concert zie:

videos concert Amsterdam

Chali 2na met live band in de oude zaal van de melkweg. Het was wel hip, ook al was Chali zelf zo stoned als een garnaal.

Nog meer oude wijn. Hallo Venray gaat al weer een tijdje mee en treedt zo'n beetje jaarlijks op in de dB's in Utrecht.

Ze zetten weer een prachtige show neer, met Tuck als absolute hoogtepunt. Na 20 jaar nog steeds een geweldig nummer.




Voor de andere video's
Hallo Venray live

Selah Sue in de Ancienne Belgique!

Eerste keer met een band, erg gevarieerde en plezante set! De eerste keer ook hoofdzakelijk eigen materiaal (geen Amy WInehouse of Erykah Badu e.a.) al deed ze wel een coole versie van Lauryn Hills Lost Ones. En ze kan het hoor, performen!

Ze heeft de AB trouwens 3 maal uitverkocht (vr-za-zo), wat de eerste keer was voor iemand met slechts 1 album.

Vrijdag 11 maart: Arid / T-Gebouw - Bergen Op Zoom.

Intens genoten van de stem van Jasper.
Zelden iemand zo mooi en makkelijk horen zingen, kippevel.

En T-Gebouw is een verrijking in het popcircuit: gratis parkeren, prima geluid, goede catering en goede muziek tussen de concerten door.

Alamo Race Track heeft een nieuw album en speelde gisteren een prima concert in Utrecht.

Bij Shackleton & Appleblim - Soundboy's Gravestone Gets Desecrated by Vandals (2008):

terug van BLOC en Shackleton was kei en kei hard en donker live-de hele vloer en muren trilden mee-heb nog nooit zoiets meegemaakt
Verder :was Loefah een mega uur-flink ge-experimenteer met 80's apparatuur, vinyl en 4/4-de hele zaal zat te springen en er was een mc die niet irriteerde

Boxcutter een soort gemixte greatest hits en kolkende massa

Magnetic Man niet gezien want clashte met Shackleton en die laatste had ik dus niet willen missen.
Joy Orbison funky garage-was verrassend-de eerste die duidelijk het dubstep boekje verlaat en geen Hyph Mongo

Steve Lukather in Atak, Enschede.

Deze oud gitarist van Toto weet met een gitaar wel overweg. De liefhebbers van de gitaar kwamen dan ook ruimschoots aan hun trekken in een set van ruim twee uur.
Ik vond Steve erg sympathieke overkomen. Hij nam de tijd voor de nummers, het publiek en grapte wat tussendoor. Tevens droeg hij een nummer op aan de onlangs overleden Gary Moore.

Irritatiebron was de drummer. Een afro-clown die meer truukjes met de stokjes deed als meppen op de drums. Voor de rest een gezellige en vermakelijke avond.

Mogwai @ Paradiso

Daar was ik ook bij. Viel me eerlijk gezegd wat tegen, vond Mogwai Fear Satan het enige echte hoogtepunt. Maar wel leuk om ze weer eens gezien te hebben.

Ik vond het zwaar tegenvallen. Ze deden voornamelijk werk van het nieuwe album. En das toch jammer. Dit was in ieder geval de laatste keer Mogwai live voor mij. Thuis luisteren blijft wel leuk.

Novack en Schradinova @ Tweetakt, Utrecht


(beetje wazige foto, van telefoon gemaakt)

Ik moet zeggen dat ik me niet zeer verdiept heb in het hele Tweetakt-gebeuren waar Utrecht vol mee hangt. festival voor alle leeftijden, een week lang en in allerlei theaters. Maar dus ook met twee gratis concerten gisteren. Op het Neude aangekomen trof ik daar voor de gelegenheid opgezette snelbouw, met centraal een café, waar gezellig vinyl werd gedraaid (oa Patti Smith!) , en een ´podium-café´ waar Novack (Utrechtse band) en Schradinova optrad. Novack begon veelbelovend met een langzaam nummer in de Sigur Ros-stijl, maar verviel daarna in liedjespop, wel melodieus en begaan, maar zeker niet zo goed als The Notwist (werden ze mee vergeleken) en na een paar nummers hield ik het toch voor gezien.

DJ Norbert (naam van twitter gezien) draaide een passende tussenset als overgang naar Schradinova en die begon heel brutaal met Italian Family (het langzaamste nummer van de CD). Het viel op dat de violist heel anders was dan in het Beauforthuis, waar ik ze eerder zag, en dat bleek dus ook een invaller. Janne Schra joeg er in het eerste deel van de set de nummers er snel doorheen. Singles Glowin in the Dark en Dogs Bark en CD-opener Draw the Line zijn geweest als het concert pas 20 minuten weg is. Er is dan nog weinig gebeurd op het podium, de hits zijn dus al geweest en vanwege akoestiek is het praten van het publiek hinderlijk bij de zachte passages. Een modaal ´Rock in the Pub´ optreden lijkt het te worden. Maar dan gaat het los. Pencil Revolution met de plukbas in een hoofdrol en een hippe ritmische versie van Swimmer van Room Eleven (oei, wat een mooie song is dat toch!) zorgen voor magie. Bij mij dan, want het publiek lijkt het niet op te pakken. Dat wordt geleidelijk aan beter als de andere nummers in uitgesponnen versies worden gespeeld, en de sound ook wat steviger wordt. Een totaal ander concert dan in het Beauforthuis, waarbij wat mij betreft is aangetoond dat ze ook onder moeilijke omstandigheden (slecht geluid - en akoestiek) een boeiende show neerzetten. Ik ben in elk geval met plezier tot het einde gebleven en dat was niet vanwege mijn gezelschap (ik was alleen). Feitelijk is Janne zelf een van de weinigen die ik die avond heb gesproken. Voor een handtekening op de setlist, want de CD had ik natuurlijk al, jaja. Bijzonder was een in de eindset opgenomen Duits liedje Nein Mann, ik kon het niet thuisbrengen maar maakte het slot speciaal.

Beetje rommelig optreden maar zeker de moeite waard. Goede band, goede stem, afwisselend en sterk repertoire én - kan ik nu zeggen - grote variatie in de optredens. Ik ga ze nog wel eens zien, denk ik!

Mogwai Fear Satan was wel subliem. Voor de rest was het af en toe wel een beetje tam (voornamelijk de nieuwe nummers). Maar ik heb me alsnog wel vermaakt hoor