Misschien loop ik hier een jaar vooruit op de feiten betreft m'n Tipparade-besprekingen, maar Shakin' Stevens, daar wil ik het volgende over kwijt. M'n jongste zus had deze plaat en ik moest er op de jonge leeftijd van 8 jaar van gruwen. Teenybopper-achtige Rock 'N Roll en dan die hoes erbij... Brrrr.

Nu vind ik het echter erg leuk en spontaan klinken. Het heeft waarschijnlijk toch een bepaalde indruk achter gelaten toendertijd en nu kan ik het zonder problemen erg goed waarderen, net zoals iets soortgelijks als Brian Setzer en z'n Stray Cats. Sterker nog, m'n lieve schat en ik hebben deze verzamelaar net op het verlanglijstje van CDWOW gezet na het lezen van dit stuk!

Enne... Elvis, dat vinden we beiden ruk!

Fern Kinney´s hitje vond ik zelf ook maar net acceptabel, en dat zal te maken hebben met het gegeven dat ik de LP al had gekocht voor voorganger Groove Me (6e in mijn jaarlijst 1979).
Maar de slechtste van de binnenkomers in de Engelse weeklijst lijst vind ik dus Marti Webb; vervelende dramatiek en een echt lelijke stem. En in mijn herinnering was dit echt heel vaak op TV; ik zie haar zó weer voor me

Week 5 van 1980:
Top 40
Tipparade

Gelukkig ben ik nu gevrijwaard van carnavals-singles, thank God!

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: YouTube - Queen - 'Save Me'
Eerder al besproken, maar ik wil toch nog even kwijt dat ik dit écht een ondergewaardeerd pareltje vind. Ik snap dan ook niet de eerder genoemde geveinsdheid, want dat hoor ik hier zeker niet in terug, integendeel. En die videoclip is ook fantastisch.
Cijfer: 9.

#11: YouTube - The Buggles - Living In The Plastic Age
Heerlijk new wave-pareltje. Erg gelaagd ook voor een band waarvan het publiek ze alleen nog kende van Video Killed The Radio Star. Ik vind dit zelfs iets beter. Ook is hier lichtelijk te horen wat hun volgende project zou zijn.
Cijfer: 8.

#13: YouTube - Donna Summer ~ On The Radio
Volgens mij al eerder doorgenomen. Typische Donna Summer-kwaliteit. Al eerder is gezegd dat het nauwelijks een hit werd, en dat is erg vreemd.
Cijfer: 7.

#24: YouTube - Foreigner-Love on the telephone 1980
Foreigner voordat ze de typische powerballad hadden ontdekt. Hier klinken ze nog alsof ze het echt menen en dat komt zelfs in de matige geluidskwaliteit van dit clipje naar voren. Dat piano-motiefje werkt erg aanstekelijk en geeft de song de nodige drive. Achtergrondvocalen erbij en Lou Gramm's vocalen erbij en het plaatje is compleet.
Cijfer: 8,5.

#27: Margriet Eshuys - I Could Never Leave You
Niet gevonden op YouTube.

#28: YouTube - Superjones - Neon Light
Mijn vrouwtje is het er ook over eens: Het intro belooft meer dan het gebodene. Daarna verzand het in een wat saaie, gezichtsloze, polderpop-achtige bedoening. Ik kijk er zelfs nog van op dat dit het nog vijf weken in de Tipparade heeft uitgehouden.
Cijfer: 5.

#29: Hans Vandenhoek - It's All In The Game
It's nowhere on YouTube.

#30: Kayak - Spetters
Ook niet op YouTube gevonden, maar wel weten te downen. Goede opbouw en passende conclusie. Het liedje geeft perfect de dramatiek van de film weer (voor zover ik het me herinner).
Het straalt ook een bepaalde klasse uit, maar dan ben je bij Kayak aan het goede adres.
Cijfer: 8.

Typisch hoe sommige gewezen hits nauwelijks resultaat boeken deze week in de Tipparade, zoals Jon & Vangelis en Kenny Loggins...

The Billboard Hot 100 van week 9, 1980:

Om je voor een tijdschrift te spekken krijg je op de site gedeeltelijke informatie, dus moet ik hier wat improviseren.

Top 10:
#1 - #2 YouTube - Queen - 'Crazy Little Thing Called Love'
#2 - #1 Captain & Tenille - Do That To Me One More Time
#3 - #6 YouTube - teri desario
#4 - #4 YouTube - Smokey Robinson - Cruisin'
#5 - #5 YouTube - Michael Jackson - Rock With You
#6 - #8 YouTube - Dan Fogelberg - Longer
#7 - #9 Donna Summer - On The Radio
#8 - #10 Andy Gibb - Desire
#9 - #3 Kenny Rogers - Coward Of The County
#10 - #7 Fleetwood Mac - Sara

Het eerste dat opvalt is de ellenlange chart runs van de songs. Een half jaar in de lijst is de gewoonste zaak van de wereld, maar met een Top 100 is zoiets al snel mogelijk.
Deze Queen-single is al een tijd eerder besproken, maar nog niet door mij doorgenomen. Dit zit net iets onder het gebruikelijke Queen-niveau van die tijd maar toch vind ik het nog steeds vermakelijk (Cijfer: 8 ).

Hier dus een KC-nummer op een hoge positie samen met ene Teri DeSario met een wel erg kazig nummer dat lijkt op een afgekeurd Jackson 5-nummer (Cijfer: 2).

Smokie Robinson neemt een Young Rascals-klassieker en doet er iets heel bijzonders mee. Jammer dat dit in Nederland niet is aangeslagen (Cijfer: 8 ).

Michael Jackson is met deze single ook al eerder aan bod gekomen. In Nederland deed deze single helemaal niks. Men was blijkbaar nog niet zo warm gelopen voor hem. Maar natuurlijk is dit een klassieker (Cijfer: 9).

Mijn lieve vrouw is enthousiaster over Dan Fogelberg's Longer dan ik vanwege het intro, maar we vinden het over het algemeen glazuurversplinterend. (Cijfer: 5).

Laagste posities:
#100 - ? YouTube - Rod Stewart - I don't want to talk about it
#99 - ? YouTube - Wait For Me - Hall & Oates
#98 - ? YouTube - Mike Pinera - Good Night My Love
#97 - ? YouTube - April Wine - I Like To Rock Official Video
#96 - ? YouTube - Do You Love What You Feel - Rufus feat. Chaka Kahn
#95 - ? YouTube - Survivor - Somewhere In America - 1979
#94 - ? YouTube - Twennynine Ft Lenny White - Peanut Butter.mp4
#93 - ? Stevie Wonder - Send One Your Love
#92 - ? YouTube - The Foghat - Third Time Lucky
#91 - #92 The Pretenders - Brass In Pocket

Rod Stewart's entry is opvallend hier. Wat moet een gelikte ballad uit 1977 in een hitparade van 1980? Zoiets kon blijkbaar alleen in Amerika, waar men iets lauwer reageerde op de punk/new wave-golf dan overzees. Toch blijft de kwaliteit van dit nummer overeind staan (Cijfer: 8 ).

Hall & Oates hier met een voor mij onbekend nummer. Ontegenzeggelijk klinkt het kwalitatief in orde, maar het is toch niet echt genoeg om hoge ogen mee te gooien. Daarvoor klinkt het nummer te eenzijdig. Ik denk dat het het zo'n beetje tot het midden van de charts geschopt heeft gezien het aantal weken (Cijfer: 6).

Het nummer van Mike Pinera slaat zowat alles. Wat een slappe zeikballad is dit, zeg! Cliche wordt bovenop cliche gestapeld om maar iets van de grond te krijgen om mee te scoren. Gezien het aantal weken is dat niet echt gelukt. (Cijfer: 1,5)

Van April Wine word ik ook niet veel wijzer. Zeer banale tekst gekoppeld met onopvallende rockmuziek. Het heeft bijna niets gedaan in de lijst met 3 weken (Cijfer: 2,5).

Chaka Kahn presteert hier opvallend genoeg ook niet veel met een nogal obligaat disconummer (Cijfer: 5).

Dan komen we al Survivor tegen met hun finesse-loze houthakkersrock. De wereldwijde successen komen later, maar dit is nooit echt mijn band geweest (Cijfer: 5).

Twennynine (wat een naam) Ft Lenny White komen hier met typische eind-jaren-70-disco dat wat verdwaald is tussen Foxy en Kool & The Gang. Het ontbreken van een goede hook doet de song geen goed, maar het kan nog nét (Cijfer: 6).

Dan tenslotte Foghat met een wat saaie ballad dat niet van de grond komt (Cijfer: 4).

Opvallend is dat The Pretenders nog een plekje winst boeken in de onderste regionen. Volgende week knikkeren ze eruit en blijven Rod Stewart en Hall & Oates merkwaardig genoeg nog even de laatste twee plaatsjes bezetten. Zoals al gezegd deed Stevie Wonder goede zaken met Send One Your Love in Amerika, dat het liedje tenminste wel op waarde wist te schatten. Veel nummers kwamen trouwens al veel eerder in de hitparade dan in Europa, zoals The Spinners met de hit Working My Way Back To You. De vraagtekens geven overigens aan dat niet de hele lijst tot m'n beschikking is. Ik weet dus niet op welke posities die nummers de vorige week stonden. Vanaf volgende week zijn de Billboard-berichten korter omdat hier alles nog even doorgenomen is wat nog niet in deze topic stond. Als iemand een betere site kent: Het is van harte welkom!

Mooi, die Amerikaanse hitlijst.

Inzake Rod Stewart: Idon't wanna talk about it werd als single getrokken van de verzamelaar Rod Stewart Greatest hits. Het nummer had (volgens Noel Whitburn's Amerikaanse Top 40 boek) nog niet eerder in de Amerikaanse hitlijsten gestaan.

Daarmee blijft het een bijzonder nummer. Toen het bij ons een hit werd (1977) was dat ook al twee jaar na het uitbrengen van Atlantic crossing. Het had chronologisch de opvolger van Sailing moeten worden, maar dat durfde men blijkbaar niet aan, twee ballads op een rij.

Die kregen we in Nederland alsnog, want als ik me goed herinner, was You're in my heart de volgende single - de eerste van het toen net nieuwe album Foot loose & fancy free. Maar het
blijft opmerkelijk dat het nummer er zo lang over deed om een hit te worden, zowel hier als aan de andere kant van de plas.
Overigens is het ook in Nederland eind '79 opnieuw uitgegeven, als een soort dubbele A-kant met The first cut is the deepest. Ik heb die single nog, met dezelfde knalroze hoes als die verzamel-LP.

Dit piano-motiefje vind ik wel erg opzichtig jatwerk uit eigen repertoire. Is bijna hetzelfde als van Cold as ice. Maar vcor de rest blijft dit een van de betere Foreigner-nummers, met een heel lekkere drive. We hebben al eerder opgemerkt dat dit alleen in NL een hit werd.

Met al die tipparades en buitenlandse hitlijsten wordt het flashback-idee wel érg groot, vooral dankzij al die bijna vergeten nummers, die ik soms na 30 jaar weer terughoor. Alsof je met de Tardis van Dr. Who wordt teruggekatapulteerd naar begin 1980.
Ik ga niet meer op alle nummers in, maar ik word van sommige nummers heel blij en van andere heel verdrietig als ik ze weer eens terughoor. Maar zo biedt dit topic natuurlijk wel een aardig totaalplaatje van die tijd.

Vooral die onderste regionen van de Amerikaanse hitlijsten vind ik wel interessant: Survivor van vóór de Grote Doorbraak (wel een aardig nummer, maar inderdaad met weinig finesse, zoals kaztor terecht opmerkt), en Twennynine ft. Lenny White. Van die laatste heb ik de bijbehorende LP ooit nog gehad, natuurlijk zonder te weten dat dit nummer ooit een soort hitje geweest is. Leuke fusion-achtige pop, al is het, zeker voor hedendaagse begrippen ook weer niet bijzonder indrukwekkend.
Overigens vind ik dat nummer van Rufus & Chaka Khan behoorlijk goed, maar ik geef toe dat ik een zwak heb voor dit soort funky disco met sterke vocalen. Van de door Quincy Jones geproduceerde LP Master Jam. Jammer dat dat nummer in NL nooit wat gedaan heeft.

Ik was blij verrast om na al die jaren weer eens iets te lezen over Twennynine ft Lenny White, want ik hoorde het ook nooit meer sinds toen.
Ik herinner het me als kwaliteits- soul/funk en had enkele opnamen van het (ws dit, of het vorige) album op tape. Ik was daarom wat teleurgesteld over kaztor´s kwalificatie ´Foxy´, want die heb ik toch een stuk lager staan. Maar voor dit nummer kan ik dat alleen maar met m eens zijn na beluistering nu.

en dan dit:

En nu aan mij dus: heb ik het beter in herinnering dan het is, en is het daarmee terecht dat ik dit nooit meer hoorde. Of is dit gewoon een minder nummer om te scoren in de hitlijst? Want ik heb Foxy´s album intussen wel maar deze dus niet.

Dat is het natuurlijk ook - echt een mierzoet nummer. Toevallig had ik rond die tijd een vriendinnetje die helemaal wég was van dit nummer, en hoe gaat dat dan: je gaat er zelf ook naar luisteren. Sterker nog, ik heb later - ruim nadat het 'uit' was, dus zonder al te veel vooroordelen - verscheidene LP's en CD's van Dan Fogelberg gekocht. En hoewel het allemaal tamelijk rustig blijft, kan ik er toch niet omheen dat die man best mooie muziek maakte - een soort Eagles in zijn eentje.

Want behalve veel ballads maakte hij af en toe ook stevige pop- en rocksongs, luister maar naar een nummer als Face the fire, van dezelfde LP als Longer. Ik heb altijd het idee gehad dat de man een verkeerd imago heeft gekregen doordat-ie (in Amerika tenminste) vooral scoorde met ballads. In Nederland kennen we 'm praktisch alleen van Longer, maar ik vind dat nummer niet helemaal representatief voor hem.

Lastig - ik herken je dilemma wel. In mijn herinnering staan Twennynine en Lenny White ook zo te boek: kwalitatief hoogstaande funk-fusion. Maar ik heb die LP niet meer en baseer me bij mijn (misschien wat te snelle) oordeel uitsluitend op het net gedraaide clipje, dat op het eerste gehoor minder indrukwekkend overkwam dan het in mijn herinnering was.

Ik ben altijd nog eens van plan geweest om die CD's van Twennynine te kopen, maar ze zijn uitgebracht op een vrij obscuur Amerikaans labeltje en als import redelijk prijzig. Voeg dat bij het idee dat ik niet zeker weet of ik het nu nog net zo goed vind als toen en je snapt waarom ik die bestelling steeds voor me uit geschoven heb.

Ik heb wel twee eerdere solo-albums van Lenny White. Die heb ik een paar maanden geleden nog eens gedraaid en die vond ik wel tamelijk indrukwekkend. Je moet even door het 70's geluid heen luisteren, maar die platen bevatten voornamelijk instrumentale jazzfunk-stukken (was White niet ooit drummer van Weather Report?)*, terwijl die Twennynine-platen net wat commerciëler, meer R&B waren naar mijn idee.

Kortom, ik kan je geen antwoord geven, maar zit wel met hetzelfde dilemma. Ik ga toch eens kijken of ik online wat meer muziek kan beluisteren van die Twennynine-albums. Het zou niet de eerste keer zijn dat dit topic mij aanzet tot het kopen van obscure albums uit lang vervlogen tijden.

* EDIT - Even opgezocht: niet van Weather Report, maar van Return To Forever, een andere jazzrockgroep uit de jaren zeventig. En hij drumt (fenomenaal mag ik wel zeggen) op de eerste albums van Al di Meola.

Dit klinkt wel weer hoopvol. Misschien dan toch eens een zoektochtje aan wagen. (ik wist niet van een relatie met Weather report/Return to forever, die ik ook wel door elkaar haal ). Leuk voor het soulalbum van de week of zo. Dankje!

En natuurlijk van Nether Lands, in mijn bescheiden optiek nog altijd de beste single aller tijden (alleen enkele albumtracks vind ik nog iets beter). In Nederland haalde dit in 1977 niet de tipparade van de top 40, maar wel de tipparade van de Nationale Hitparade (geloof ik); het is dus wel een single geweest en redelijk gedraaid. Ook staat het altijd ergens rond de 1000 in de Radio 2 Top 2000. En wie nog eens wil checken wat ik bedoel: YouTube - Dan Fogelberg - Nether Lands

Ik wilde iets soortgelijks posten - beste aller tijden niet helemaal voor mij, maar zeker een geweldig nummer. Sterk album ook wel.

Goed, ik zal die Greatest hits die ik van die Fogelberg heb nog eens luisteren. Nether Lands staat er overigens niet op maar de compilatie heb ik op musicmeter 2** gegeven.

Ik draai het niet vaak, maar als Kaztor spreekt over springend tandglazuur, dan weet ik nog wel zo'n beetje wat hij bedoeld.

Toch ga ik op zoek naar de diepere inhoud van het geheel, want als Ranboy Nether Lands de beste single aller tijden vind, moet er haast wel iets schorten aan mijn observatievermogen.

Ik wil trouwens niet op zaken vooruit lopen, Longer staat gepland voor een entree in de Top 40 op 22-03.....

TOP 40 VAN ROB nr 192, 27-2-1980
dw vw aw
1 1 6 I hear you now - Jon & Vangelis
2 3 4 With you I'm born again - Billy Preston & Syreeta
3 2 7 Brass in pocket - The Pretenders
4 4 5 On the radio - Donna Summer
5 7 4 Save me - Queen
6 8 5 The plastic age - The Buggles
7 11 4 It's different for girls - Joe Jackson
8 5 8 An Englishman in New York - Kevin Godley & Lol Creme
9 6 12 Babe - Styx
10 31 2 Games without frontiers - Peter Gabriel
11 9 7 Escape - Rupert Holmes
12 12 4 Someone's looking at you - The Boomtown Rats
13 17 3 Don't wait up for me - The Beat
14 10 6 A message to you Rudy - The Specials
15 14 5 September morn - Neil Diamond
16 33 2 Love in our hearts - Peter Brown
17 19 3 Mai '68 - Gilbert Bécaud
18 26 3 Matador - Garland Jeffreys
19 15 8 Crying - Don McLean
20 21 5 Tutti ragazzi - The Nits
21 13 8 Feeling lonely - Massada
22 24 3 Coward of the county - Kenny Rogers
23 32 2 Too much too young - The Specials
24 -- 1 Get it - Urban Heroes
25 18 8 Moonlight and muzak - M
26 25 4 I could never leave you - Margriet Eshuijs Band
27 16 6 World - David Essex
28 23 6 Do that to me one more time - Captain & Tenille
29 27 3 Love on the telephone - Foreigner
30 28 3 Who do you love? - The Pointer Sisters
31 30 3 If you remember me - Chris Thompson & Night
32 29 6 This is it - Kenny Loggins
33 22 5 Que sera mi vida - The Gibson Brothers
34 34 2 Holiday - Nazareth
35 20 12 Sara - Fleetwood Mac
36 -- 1 Visite - Lenny Kuhr & les Poppys
37 -- 1 Fire of love - Earth & Fire
38 -- 1 Desire - Andy Gibb
39 -- 1 Pilot of the airwave - Charlie Dore
40 -- 1 Down in the silvermine - Diesel

Jon & Vangelis houden de nummer 1 vast, maar Brass in pocket heeft een plaatsje moeten toegeven aan Billy Preston (& Syreeta natuurlijk). Kan deze soul ballad ons symfonische duo nog verslaan?

Verderop vallen een paar snelle stijgers op. Peter Gabriel verdient de superstip: van 31 naar 10 gestegen; maar ook Peter Brown gaat 17 plaatsen omhoog.

Bij de binnenkomers valt op dat ze de onderste vijf posities bezetten. Dat is uitzonderlijk, omdat ik (naar voorbeeld van de Nederlandse top 40) gewoonlijk de onderste plaatsen uit zakkers laat bestaan; dat vind ik esthetischer. In deze jaren week de NL top 40 hier regelmatig vanaf, vandaar dat het bij mij ook sporadisch voorkwam. Maar 36 t/m 40 nieuw binnen is uniek! Het is overigens ook door de omstandigheden afgedwongen; anders had Sara van 20 naar 40 moeten zakken, en dat gebeurt in principe ook nooit zo snel.

Op 24 de hoogste binnenkomer, de debuutsingle van Urban Heroes, een Haags new wave (?) bandje dat 3x de top 40 haalde, maar nooit het 'rechter rijtje'. Get it is een aanstekelijke song met een goed refrein, en voor Nederlandse begrippen erg goed.

Op 36 Visite van Lenny Kuhr et les Poppys. Zoals iemand zich al afvroeg, zijn dit natuurlijk niet dezelfde individuele Poppys als van Non non rien n'a changé (1971), maar kennelijk wel hetzelfde koor. Mij als 13-jarig kind sprak dit zeker wel aan, muzikaal is het prima en tekstueel is het een bonte opsomming van fictieve figuren die op visite komen, met wat Franse kreten erdoorheen (Oui, oui, parapluie). Men moet dit natuurlijk niet al te serieus nemen...

Op 37 Earth & Fire met Fire of love. Als opvolger van de nummer 1 hit Weekend wist dit nog wel de top 40 te bereiken, maar eerlijk gezegd is het geen sterke song. De gitaar jankt wel lekker weg, maar de melodie beklijft niet.

Op 38 komt Andy Gibb binnen, het broertje van de BeeGees. In Nederland had hij nooit zo veel succes, en dit werd dan nog zijn grootste hit (nr 20), al was ik deze totaal vergeten (andere herinner ik me beter). Hij klinkt altijd een beetje als 1/3 van de BeeGees, waardoor het niet meer dan aardig wordt.

Op 39 Charlie Dore met Pilot of the airwaves, al vaak genoemd. Een klassieker in het 'dj'-genre (liedjes over radio DJ's), sterk refrein.

Ten slotte op 40 toch nog Diesel met Down in the silvermine. Het verbaast mij nu dat deze niet meer deed in mijn top 40, misschien toch iets te simpel. Er lijkt geen clip van te zijn, maar dit was het refrein:
Down in the silvermine
Dust keeps playing tricks sometime
Days are long but the work is fine...
Down in the silvermine

De SQ top 15 van week 9 - 1980





1 (1) The Brothers Johnson - Stomp! (2wk)
2 (3) Billy Preston & Syreeta - With You I´m Born Again (4 wk)
3 (-) Kurtis Blow - Rappin´
4 (2) The Whispers - And the Beat Goes On (3 wk)
5 (4) Kool and the Gang - Ladies Night (5 wk)
6 (15) New Musik - Living By Numbers (2 wk)
7 (5) Rufus & Chaka Khan - Do You Love What You Feel (4 wk)
8 (8) Narada Michael Walden - Tonight I´m Allright (2 wk)
9 (-) Peter Brown - Love in Our Hearts
10 (-) Peter Gabriel - Games Without Frontiers
11 (10) The Pretenders - Brass in Pocket (5 wk)
12 (11) Jon & Vangelis - I Hear You Now (6 wk)
13 (7) Harlem World Crew - Rapper´s Convention (3 wk)
14 (9) Spargo - You & Me (2 wk)
15 (-) Erotic Drum Band - Pop Pop Shoo Wah

Brothers Johnson nog strak op nummer 1, Preston & Syreeta nu 2 en daarom met singlehoesje erbij, al was die ook al eerder wel geplaatst.
Kurtis Blow kwam al eerder ter sprake en dat geldt ook voor binnenkomers Peter Brown en Peter Gabriel die bij Ranboy op dit moment flinke sprongen maken in zijn lijst.

Bijzonder werkje dat de obscuriteit nooit is ontgroeid is dat van de Erotic Drum Band.
Het heeft een tekst die je gewoon als serieus artiest niet aandurft (toch?).
Maar het stuwende ritme van het nummer, wonderbaarlijk geholpen door de wat grove, slordige productie: daar gaat nog steeds wel kracht van uit vind ik.

YouTube - Erotic Drum Band - Pop Pop Shoo Wah 1979

Get Your Body Shaking
Till You Just Can´t Tell
If You´re Dancing
In Heaven Or Hell

Leuke lijsten weer, met uiteraard de zijsprongetjes naar het meer obscure werk als aardigste onderdelen. Ik heb o.a. Earth & Fire en Peter Brown er vanochtend nog even op nagedraaid, want hoewel ik de singles bezit, kon ik ze me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. '

Fire of love vind ik eigenlijk helemaal niet onaardig. Ik ben het met ranboy eens dat het nummer geen sterke melodie heeft, maar iemand vergeleek het eerder in dit topic al eens met een 'verloren' Fleetwood Mac-nummer. En hoewel ik daar zelf nooit opgekomen zou zijn, vind ik wel dat die vergelijking houdt snijdt. Ik ben benieuwd hoe wij dit gevonden zouden hebben als Christine McVie het gezongen had i.p.v. Jerney Kaagman.
Hoewel E&F natuurlijk allang in een neerwaartse spiraal zat, vind ik de bijbehorende LP Reality Fills Fantasy ook niet onaardig. Wat vullers, maar toch ook met het redelijk magnifieke opus People come and people go.

En dan Peter Brown. Do you wanna get funky with me is zijn all-time disco-classic, maar dat is bij ons nooit een hit geworden. Love in our hearts wel - misschien wel opnieuw alleen in Nederland, wie weet. Een beetje een a-typische disco-song met een zeer beperkte instrumentatie. Getuigt van durf, maar ik begrijp ook wel waarom dit nummer in de vergetelheid is geraakt. Als liedje is het toch niet sterk genoeg.

Over Diesel hebben we het al vaker gehad. Ik hoef het singeltje niet op te zetten om de melodie te herinneren, zeker als ik de tekst lees in ranboy's post. Destijds vond ik het een erg goede Nederlandse band, met drie mooie powerpopsingles op rij. Maar de oubolligheid is nooit ver weg, en misschien is Down in the silvermine daarvan het sterkste voorbeeld. Die andere twee singles - Going back to China en Sausalito summernight - zijn beter en tijdlozer, als je het mij vraagt.

En nog even over Dan Fogelberg: Netherlands is inderdaad adembenemend, zowel het nummer als het album. Waarschijnlijk z'n beste plaat, al vind ik de dubbel-LP The innocent age ook prachtig.

Was wel te verwachten dat deze het bij sq zeer goed zou doen. Zelf was ik destijds ook helemaal weg van dit nummer, vooral de 12 inch uitvoering. Dat prachtige plukbaswerk in een retestrakke Quincy Jones-productie, dat kan haast niet fout gaan. Ik was al eerder aan de broertjes verslaafd geraakt met Strawberry Letter 23 en de Blam! LP, en dit was zo'n beetje de kroon op hun werk. Jammer dat het hierna meteen afgelopen was, al was de hieropvolgende LP Winners ook niet slecht.

Verder weer aardig wat obscure disco in de lijst van sq, en hoewel ik daar vaak redelijk mee uit de voeten kan, staan hier weer een paar nummers in die mij tot op de dag van vandaag onbekend zijn gebleven. Ik vind het al heel wat dat ik The Erotic Drum Band ken van Action en nog een andere 12 inch waarvan de titel me ontschoten is, maar deze kende ik echt niet. Net zomin als die van de Harlem World Crew.

Eigenlijk wel een voorbeeld van 'foute', want toch wel tamelijk platte disco, maar omdat het zo obscuur is, heb ik meteen de neiging het ook wel weer aardig te vinden. Maar niet echt goed, da's weer heel wat anders.
En ach, die tekst... Tja, de meeste disconummers blinken qua lyrics uit in nietszeggendheid. Dat vind ik bij dit genre vreemd genoeg geen reden om het niet te kunnen waarderen.

Fire of love is niet onaardig maar bereikt op heel wat punten geen FM niveau, ook met betrekking tot de andere aanwezige muzikanten. Het is bovendien ontdaan van elke spanning. Toch hoor ik het liever dan Weekend. Reality fills fantasy is een album dat ik ooit nog eens moet kopen. Maar het heeft voorlopig nog een laag gemiddelde...

Week 9 van de tipparade van 1980.

Alarmschijf: Dionne Warwick - I Never Love This Way Again
Niet erg bijzonder maar wel een vakkundige ballade die mooi gezongen is.
Cijfer: 6,5

#9. Joe Bataan - Sadie
Zijn vorige hit Rap-o-clap-o blijf ik leuk vinden, dit is een vervelend en slap aftreksel ervan.
Cijfer: 3

#20. Massada - Sajang é
Een heel andere Massada, ditmaal met kinderkoor en het werd hun grootste hit. Ik vind het nu klef klinken maar het is wel een uniek nummer mede vanwege de taal en de arrangementen.
Cijfer: 4,5

#23. Bob Seger - Fire Lake
In de VS zeer succesvol maar hier brak hij toen pas door. Prima bluesstem en dito song met gepaste koortjes, tijdloos en tevens radiovriendelijk.
Cijfer: 8,5

#26. The Headboys - Schoolgirls
Door mij vergeten, deze band doet mij wat denken Tom Robinson Band. Het is een aanstekelijk en vrolijk rocknummer met hoog meezinggehalte, zeker niet slecht maar ook niet echt speciaal.
Cijfer: 7

#27. Dingetje - Dit is de Zender van Illegale Joop
Typisch een nummer dat je de eerste keer nog leuk vindt maar dan is de lol ervan af, ik hoef het niet meer te horen.
Cijfer: 2

#28. Spargo - You and Me
Hollandse disco/funk, hun eerste single vind ik nog aardig maar het klinkt ook wat melig en tijdsgebonden. Niettemin hoor je dit nummer nog regelmatig op de radio.
Cijfer: 6

#29. Oscar Harris - Song For The Children
Dit klinkt - evenals dat van Massada - nu klef en ook te zoet met een vrij clichématige tekst. Het valt mij overigens op dat destijds vaak gebruik werd gemaakt van een kinderkoor (omdat Abba daarmee begon?).
Cijfer: 3

#30. Marti Webb - Take That Look Off Your Face
Typisch een ééndagsvlieg, ik vind daar niets van terug op MuMe. Dit theatraal klinkend nummer is duidelijk geschreven voor een musical maar ook als afzonderlijk nummer is dat best aardig.
Cijfer: 6

Ditmaal alle nummers gevonden op YouTube. De meeste nummers heb en ken ik nog goed, enkele moest ik meermaals beluisteren. Gelukkig geen carnavalsnummers meer (voor Nico Haak geldt zowat hetzelfde wat ik over Dingetje zei, ik verlaag naar 4) maar daarom is de tipparade niet gevrijwaard van rommel. Wel weer een sterke song en enkele die er nog mee door kunnen.

Week 9 - 1980
Top 40
Tipparade

Binnenkomers in de Tipparade:

Alarmschijf: YouTube - ll never love this way again - Dionne Warwick
Wij kunnen er hier toch wat minder mee. Alle clichee's komen aan bod in een te dik aangezette ballad.
Cijfer: 4,5.

#9: YouTube - Joe Bataan - Sadie she smokes 1980
Nou, hier wordt toch wel de houdbaarheid duidelijk van deze rapper. Rap-O-Clap-O was waarschijnlijk een flash in the pan voor hem. Dit is armoe troef. Het klinkt kinderachtig en amateuristisch.
Cijfer: 4,5.

#20: YouTube - Massada - Sajang E
Na de vorige single Feelin' Lonely komt dit gezelschap met een stichtelijk soort derde-wereldmuziek. Ontzettend flauw allemaal.
Cijfer: 3.

#23: YouTube - FIRE LAKE BOB SEGER
En hier dus de geweldige Bob Seger! Ik heb een zwak voor rasartiesten zoals deze. Dit klinkt tegelijk goed in het gehoor liggend en muzikaal interessant. Geweldige stem heeft deze man ook.
Jammer genoeg is hij hier ondergewaardeerd.
Cijfer: 8.

#26: YouTube - The Headboys - Schoolgirls
Heerlijke exponent van de pubrock-scene als ik zo op hun singles af mag gaan. Dit klinkt lekker tegendraads en ouwe-jongens-krentenbrood.
Cijfer: 8.

#27: YouTube - dingetje dit is de zender van illegale Joop
Dit was zeker het bakkie-tijdperk? Typisch een product van z'n tijd en Dingetje is wel eens beter uit de hoek gekomen.
Cijfer: 2.

#28: YouTube - Spargo - You And Me (1980)
Ik vind dit erg oubollig en gedateerd klinken. Spargo heb ik zelfs als kind nooit serieus kunnen nemen. Het succes duurde dan ook niet lang.
Cijfer: 2.

#29: YouTube - Oscar Harris - Song For The Children
Het valt eigenlijk niet mee, deze week. Alweer zo'n stichtelijk gedrocht.
Cijfer: 2.

#30: YouTube - Marti Webb - Take that look off your face 1980
Inderdaad erg lelijk gezongen en vooral in de coupletten wordt de stem lelijk geforceerd. Anderzijds kan ik de melodrama niet uitstaan. Het is té over the top.
Cijfer: 2,5.

Zelfs zonder carnaval-nummers nogal een zware dobber.

Linker rijtje?

Spargo scoorde in het totaal toch 10 hits (tot 1984) maar de nr.1-positie hebben ze niet meer bereikt. Hun hits vind ik ook oubollig klinken en dan was You and Me hun aardigste nummer, de andere zijn daar een flauw aftreksel van.
Inderdaad een matige tipparade-week, ik was aanvankelijk nog te gul.

Het leven is niet gemakkelijk!

Ik heb ook nog weer eens uitvoerig geluisterd en eerlijk gezegd kan ik me wel vinden, in zware onvoldoendes voor Spargo, Marti Webb, Massada (nota bene!), Oscar Harris en Joe Bataan. Wat een draken van nummers.
Ik heb in maart in mijn eigen Top 30 dan ook een verrassend aantal niet hitlijst gerelateerde nummers. Ik weet niet meer of het een met het ander verband hield, waarschijnlijk had ik weer eens een nieuw bijbaantje (en extra geld voor singles).

Kan musicmeter niet als app op je telefoon? Altijd een overzichtje van je geregistreerde albums bij de hand. Niet om het één of ander, maar dit weekend twee cd's gekocht die ik al had. Ik gaf de schuld aan drukte, mijn zoons hielden het op ouderdom en begonnen over andere voorbeelden, voordat ik de tijd had om ze weg te jagen.

Weet je wat het is, vroeger had je zoveel albums dat je ze al gauw één keer per week kon draaien. Dat bleef tenminste beklijven. Hits bleven ingebrand in je hoofd zitten.

Ik heb in de loop van de tijd veel muziek gekocht, maar nog maar weinig blijft op die oude manier hangen. Dat verklaart ook het fenomeen dubbel kopen: de eerste aanschaf heb ik al nauwelijks beluisterd. 1980 doe ik uit mijn hoofd, wat kleine opzoekwerkjes daargelaten.....

Musicians Top 30 van 01-03-1980:

01 (02) I hear you now * Jon & Vangelis
02 (01) An Englishman in New York * Godley & Creme
03 (04) Someone's looking at you * Boomtown rats
04 (09) It's different for girls * Joe Jackson
05 (05) Love on the telephone * Foreigner
06 (06) Save me * Queen
07 (07) The plastic age * Buggles
08 (03) Brass in pocket * Pretenders
09 (14) Too much too young * Specials
10 (07) Moonlight and muzak * M
11 (20) With you I'm born again * Billy Preston & Syreeta
12 (11) Tears of a clown * The Beat
13 (13) I could never leave you * Margriet Eshuijs band
14 (16) Rock and roll highschool * Ramones
15 (12) On the radio * Donna Summer
16 (21) Spring * Ice
17 (10) Peter gunn * Emerson, Lake & Palmer
18 (25) Get it * Urban heroes
19 (19) Spetters * Kayak
20 (26) Can't let go * Earth, wind & fire
21 (15) Feelin' lonely * Massada
22 (---) Sad song * Ellen Foley



23 (---) Fire of love * Earth & fire
24 (---) Coward of the county * Kenny Rogers
25 (27) Desire * Andy Gibb
26 (18) If you remember me * Andy Gibb
27 (17) Babe * Styx
28 (---) Whole lot of travellin' * Vitesse
29 (---) Pilot of the airwaves * Charlie Dore



30 (23) Down in the silvermine * Diesel

Jon & Vangelis winnen deze week van Godley & Creme, verder lijkt het een beetje een saaie bedoening. Maar misschien stilte voor de storm.

De meeste binnenkomers zijn inmiddels al dan niet zijdelings besproken, ik loop misschien ook wat achter. De enigszins onderdrukte en wat uitgebluste symfo van Earth & Fire op Fire of love is toch nog niet zo heel erg onaardig.

Was het trouwens niet zo dat de oude platenfirma van Earth & fire (Polydor) de band aan de kant had geschoven omdat ze de muziek veel te slecht vonden en dat vervolgens Reality fills fantasy met de moed der wanhoop werd afgemaakt voor Vertigo? Het werd in Nederland hun meest succesvolle cd, zal ik met enige tegenzin toegeven, alle voorgaande albums, met name Atlantis en Song of the marching children waren echt véél mooier, maar feiten zijn feiten.

Wat Kenny Rogers deed met Coward of the county was ook heel knap: hij transformeerde de country dusdanig dat het ook (uiterst) succesvol werd buiten de VS. Zonder daarbij heel erg van de country-paden af te wijken. Maar het blijft bijzonder: Kenny Rogers op één in Engeland. De single is ook zeker niet slecht, maar er is zoveel moois.

Zoals de rockballad van Vitesse. Naar mijn smaak Vitesse's beste tot dan toe. En beter ook dan dat we later (begin jaren '80) nog mogen horen van Van Boeijen e.a.

Charlie Dore is heel braaf, nergens buiten de lijntjes en een tekst waarmee zelfs de meeste preutse Amerikanen door één deur kunnen, toch is het niet onaardig. Af en toe zelfs vrolijke, niets aan de hand muziek van een uiterst keurige maar verder sociaal goed opgevoede Charlie Dore (1956).

Na haar tweede album koos ze een redelijk succesvolle carriére als actrice. Haar derde album verscheen pas in 1995. Meer bekendheid kreeg ze toen in 1990 Pilot of the airwaves werd gekozen door het illegale Radio Caroline om als laatste track te draaien, voordat ze uit de ether verdwenen. Ik heb helemaal niet geweten dat Caroline nog zo lang is doorgegaan.

Over actrices gesproken, de hoogste nieuwe binnenkomer is Sad song van Ellen Foley. De derde track van Nightout en ik geloof niet dat iemand nog de single is opgevallen. Een beetje bizar. De eerste twee singles waren grote hits, top 10 werk en We belong to the night zelfs op één. En Sad song is helemaal niet slecht, wat rustiger van aard. Maar om de één of andere reden lukt het niet snel om met een derde of zelfs vierde single een hit te scoren, dat geldt voor bijna iedereen. Een eigen hitlijst hoeft geen rekening te houden met verkoopcijfers. En aangezien rond 1980 de meeste bands (en platenmaatschappijen) geen enkel probleem hadden met een singletje meer of minder....., wordt dit nog een boeiend tijdvak.

Ah, nee dan ik: op de laatste MuMe meeting een album niet durven kopen omdat ik dácht dat ik het al had . Is dat niet even treurig? Ik had overigens mij iPad mee en daarmee is het prima MuMeteren. Volgend probleem: in de beste zaken mag je je tas niet mee naar binnen nemen en dan weet je t nog niet.

Welkom bij de club!

Ook grandioos, maar wat jij meemaakt zal mij dan minder snel overkomen. Bij (ernstige) twijfel waag ik de gok. Je zult maar iets zeldzaams per ongeluk laten liggen.

Enfin, ik heb zo dus een redelijk stapeltje dubbele. In ieder geval is er bijgedragen aan de locale broodwinning, stijgen de verkoopcijfers van cd's weer licht en verdient zo ook de band weer wat.

Ik realiseer me ineens dat het album (dat ik dus niet durfde te kopen) prima past in dit topic: het komt immers uit 1979.


(en gelukkig niet zo heel zeldzaam)

De tijdsperiode waaruit de hoes komt schreeuwt je min of meer al tegemoet! Wat is het voor muziek eigenlijk?

De Engelse Top 30 van 01-03-1980:

01 03 Atomic - Blondie
02 01 Coward of the county - Kenny Rogers
03 02 And the beat goes on - The Whispers
04 06 Carrie - Cliff Richard
05 09 I can't stand up for falling down - Elvis Costello
06 14 Take that look off your face - Marti Webb
07 12 Rock with you - Michael Jackson
08 10 So glad to be back home again - The Tourists
09 23 Together we are beautiful - Fern Kinney
10 05 Captain beaky - Keith Michel
11 08 Baby I love you - Ramones
12 16 Riders in the sky - Shadows
13 04 The Special AKA Live! - The Specials feat. Rico
14 07 Someone's looking at you - Boomtown rats
15 11 I'm in the mood for dancin' - The Nolands
16 18 The plastic age - Buggles
17 25 Games without frontiers - Peter Gabriel
18 13 I hear you now - Jon & Vangelis
19 38 So lonely - The Police
20 --- Hands off....she's mine - The Beat



21 27 Jane - Jefferson starship
22 30 All night long - Rainbow
23 --- Alabama song - David Bowie



24 20 Save me - Queen
25 28 At the edge - Stiff little fingers
26 22 Living by numbers - New musik
27 21 Three minute hero - The Selecter
28 31 Singing the blues - Dave Edmunds
29 34 Touch too much - Ac//dc
30 39 Do that to me one more time - Captain & Tenille
31 24 Too hot - Kool and the gang
32 26 Buzz buzz a diddle it - Matchbox
33 15 7teen - Regents
34 --- Turning japanese - The Vapors



35 32 On the radio - Donna Summer
36 37 I've done everything for you - Sammy Hagar
37 17 Babe - Styx
38 --- Running free - Iron maiden



39 33 Underpass - John Foxx
40 --- Cuba - Gibson brothers



Een vrij rustig weekje, met Atomic van Blondie als de nieuwe nummer 1.

Ook deze week een nieuwe hardrock single in de lijst, Running free van Iron maiden. Hier wordt geschiedenis geschreven. Het is de eerste single van de eerste cd van Iron maiden. En het is helemaal nog niet eens zo slecht. Iron maiden klinkt uiteraard als een hardrockband maar de compositie is verder o.k.

The Vapors met Turning Japanese brachten redelijk snelle new wave met wat Oosterse klanken om de titel van de single eer aan te doen. Hoewel ik het niet zo bijzonder vind en ook de rest van Nederland de plaat niet de hitlijsten in heeft gekregen, heeft Turning Japanese internationaal toch behoorlijk gescoord, met o.a. een eerste plaats in Australië. The Vapors zijn overigens maar drie jaar actief geweest, 1979-1981.

Cuba van de Gibson brothers komt zowaar binnen op 40, een jaar na onze noteringen. Wat je er ook van vind, het is in ieder geval beter dan Que sera mi vida. Dat nummer sprak wel menig Nederlander aan en staat nu hoog in de Nederlandse Top 40. Maar geef mij maar Cuba.

Dan twee nummers waar ik weinig over kwijt wil. Hands off....she's mine van the Beat staat bij ons inmiddels bijna op de deur te bonzen, dus daar hebben we het nog over. The Alabama song komt bij mij ook nog terug, maar daar wil ik wel over zeggen dat het de meest bijzondere nieuwe binnenkomer is van vandaag. Niet alleen ten opzichte van de andere entrees maar ook in vergelijk met het gehele oeuvre van David Bowie is het een merkwaardige eend in de bijt....

Bowie op weg naar de volgende whiskey-bar...

Ik heb 'm als rariteit op Singles Collection staan (verzamelaar uit 1993). Daar waar het op die cd nogal afsteekt met de rest misstaat het eigenlijk niet echt in zijn chronologie. Denk aan de welhaast manisch aandoende hoeveelheid aan wereld -en artsy invloeden van Lodger en de wat meer 'left-field' momenten op Scary Monsters, stop ze in de blender en je komt zo ongeveer hier uit. Bowie liet ook hiermee weer zien niet vies te zijn van een aparte insteek hier en daar en het laat ook zijn veelzijdigheid zien. Het musical-achtige karakter verwijst daarbij naar zijn acteer-aspiraties. Had het iets te maken met dat Baal-project? Ik moet het eigenlijk weer eens opzoeken in The Complete David Bowie.

The Vapors wil ik hier ook nog even aanhalen, want volgens mij hebben die de Tipparade niet gehaald en komen ze ook niet terug in de Hot 100. Geweldig nummer, een van de hoogtepunten uit de new wave-periode, wat mij betreft. Het klinkt toegankelijk genoeg, maar door de punky instrumentatie heeft het genoeg edge. Tel daarbij op een grappige tekst en je hebt een klassieker.