Morgen nieuwe artiest! Spannond!

Dat wordt een lijstje met tien keer Neil. Sorry.

En deze week gaat alles weer beginnen: een artiest die geliefd is bij zowel de experimentele luisteraar als de luisteraar met voorliefde voor mooie ballades. Is dat voer voor wellicht weer een drukke week?

Afijn, ik zal niet veel meer tijd van deze maandag verspillen, en maar snel de artiest bekend maken:




Nick Cave!

En daarbij zijn AOVV en ik zeer blij te mogen zeggen dat onze expert v/d week deric raven zal zijn.

Barst los!!!

De eerste keer dat ik The Birthday Party hoorde staat mij nog goed in mijn geheugen geprint.
Ergens in een studentenflat werd de Munity EP gedraaid.
Ik was de enige persoon die niet onder invloed van genotsmiddelen was, en die veertig minuten waren voor mij een heuse kwelling.
Een zanger die gromde alsof hij uit de afgrond van de hel was weder gekeerd op aarde, om een spoor van verderf en vernieling achter zich te laten.
Nick Cave zou nooit een muzikale held voor mij worden, dat was een feit.
De man die met zijn graatmagere metgezel op een tot bootje omgebouwde wip The Weeping Song op MTV liet horen, en weer later omringt door kinderen een bijna pedofiele uitstraling had in The Ship Song.
Een documentaire van Bram van Splunteren; genaamd Stranger In A Strange Land gaf nou ook niet echt een positief beeld.
Rare snuiter; die Nick Cave. Totaal in de vernieling geholpen door overmatig heroïne gebruik.
En dan hoor ik de eerste keer The Mercy Seat; en alles kwam goed.

Toch wil ik als eerste album Junkyard van The Birthday Party noemen.
The Birthday Party - Junkyard (1982)

Vanuit de redelijk toegankelijke new wave van The Boys Next Door hebben deze leden zichzelf in een paar jaar tijd volledig in puin geholpen.
Een toepasselijkere naam zou eigenlijk Grateful Dead zijn geweest.
De band die leefde op de rand van het lichamelijke functioneren, bidprentjes waren als het ware al geschreven; klaar om naar de drukkerij te gaan.
Bassist Tracy Pew zou als slachtoffer van zijn levensstijl ook voortijdig overlijden.
Dat deze band zijn zwanenzang had afgeleverd was een feit; ze waren toe aan een gezondere doorstart; al kun je daar uiteindelijk niet echt van spreken.
Junkyard is het rottende gezwel welke een gemuteerde psychopaat van voedingsbodem voorziet.
Klaar om open te barsten en zich te vermenigvuldigen in iemands zieke geest.



Na het zien van de film Der Himmel über Berlin wist ik het zeker; Nick Cave moest je live ervaren.
From Her to Eternity en The Carny werden daar gespeeld.




Al maakte de andere afsplitsing van The Birthday Party; namelijk Crime + the City Solution zelfs nog meer indruk met Six Bells Chime.
Mijn eerste concert was in Paradiso.
Al zittend op een terras ruim een uur voor aanvang was ik getuige van een boomlange Nick Cave, die door een Amerikaanse taxi een café verder op werd opgepikt.
I Had a Dream, Joe was net op single verschenen, en ook dat nummer gaf de sfeer van een optreden aardig weer.




God is in the House zou ook de titel van een latere DVD zijn, een toepasselijke benaming van een band in topvorm.
Je voelde aan dat hun meesterwerk niet lang op zich zou laten wachten.
Dat werd Let Love In.
Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)

Op Henry’s Dream was de dreiging al aanwezig, Let Love In was de overtreffende stap.
De sfeer was verstikkend, een onweersbui die maar niet wil open barsten, verschillende scheuren in de wolken al zichtbaar.
Dit zijn de ware Murder Ballads, met een groot verschil; de seriemoordenaar loopt hier nog rond : bewust van waar hij toe in staat is; geroep om hulp, maar ongehoord.
Murder Ballads zijn vervelende slecht aflopende sprookjes.
Let Love In is de betrouwbare buurman, die in de nacht veranderd in een beest en langzaam je huis binnen dringt, terwijl je badend in zweet je eigen bed bevuild; wachtend op het komende noodlot.





The Boatman’s Call wordt over het algemeen beschouwd als het meesterwerk.
Persoonlijk vind ik deze meer een haastklus, te snel verschenen na Murder Ballads; inspelende op het succes.
Mijn voorkeur voor de rustige fase gaat meer uit naar de opvolger No More Shall We Part.
Nick Cave and The Bad Seeds - No More Shall We Part (2001)

De link met het sterfelijke is hier zoals in vrijwel al zijn albums aanwezig; alleen is het nu meer hoorbaar in invloeden van oudere kwetsbare idolen.
No More Shall We Part laat een Nick Cave horen die aansluiting zoekt bij het geluid van Johnny Cash en Leonard Cohen.
Vanwege zijn extreme levenswijze hoor je hier een oude man die terug kijkt op zijn leven, en meer dan ooit vergeving vraagt bij God.
Alsof hij klaar is om het hiernamaals te betreden.
Nick Cave is hier in het echt nog maar een jonge veertiger.




Waarom kies ik voor No More Shall We Part en niet voor het oudere vergelijkbare The Good Son.
The Good Son is voor mij kwalitatief gezien een stuk sterker, maar bij No More Shall We Part zien we dat Blixa Bargeld als dirigent van The Bad Seeds het stokje definitief aan Warren Ellis heeft overgedragen.
Jaren van goede dienst worden beloond met een vervroegd pensioen.
Warren kan met zijn vioolspel vrijwel dezelfde spanning oproepen als Blixa met zijn gitaar.
Helaas heb ik laats genoemde nooit mogen ervaren bij een optreden, om de een of andere vage reden was hij al die keren niet aanwezig.
Het tijdperk Ellis zou uiteindelijk vorm krijgen in het Grinderman project.
Het zwaar getraumatiseerde kindje, ontstaan uit een verstandshuwelijk tussen Cave en Ellis.

En nu…..
Nog een paar maanden geduld dan verschijnt Push The Sky Away.

Top 10 Nick Cave nummers.

1. The Mercy Seat (Tender Prey)(1988)
2. Tupelo (The Firstborn Is Dead) (1985)
3. Junkyard (Junkyard) (1982)
4. The Ship Song (The Good Son) (1990)
5. The Carny (Your Funeral...My Trial) (1986)
6. I Had A Dream, Joe (Henry’s Dream) (1992)
7. Loverman (Let Love In) (1994)
8. Henry Lee (Murder Ballads) (1996)
9. Bring It On (Nocturama) (2003)
10. Oh My Lord (No More Shall We Part) (2001)

Top 5 Nick Cave albums.

1. Let Love In (1994)
2. Tender Prey (1988)
3. The Good Son (1990)
4. Murder Ballads (1996)
5. Henry's Dream (1992)

Ik ga 'm zo lezen, hier alvast een playlist met deric's 10 favoriete nummers, op Spotify. Voor de luie luisteraar, aangeboden door ons..

Tof, Nick Cave!

Ik leg Let Love In maar eens op

Nick Cave

Ik zit de laatste tijd ook in een aardige Cave-revival, leuk dus dat hij ook hier voorbij komt nu. Met het lijstje met aanraders van Deric ben ik het zeker eens, precies de drie albums die ook ik zou noemen, met misschien Henry's Dream er nog bij.

Henry's Dream en Let Love In schelen elkaar niet zo heel veel.
Ik heb bewust gekozen voor de variatie.

Leuk overzicht, deric raven, en bedankt voor de participatie! Ik ga deze week plaatjes draaien van Cave met zijn Bad Seeds, maar ook Grinderman (dat ik al ken) en The Birthday Party (dat ik nog niet ken). En wie weet wat voor verdorven vruchten van Cave ik nog zal ontdekken.

Mijn favoriete plaat van Nick Cave is trouwens 'Henry's Dream'.

The Boys Next Door - Door, Door (1979) is dan ook nog leuk om eens te horen.
Ooit voor 1 gulden kunnen kopen; dezelfde bezetting als The Birthday Party, maar wat een groot verschil in geluid.

Tomas je hebt toch gelijk gehad!

Heren, top keuze!

Nick Cave is absoluut een gigant uit de popmuziek. Ken redelijk wat albums van hem, maar ik moet er dringend een aantal aanschaffen (heb alleen The Good Son). Cave heeft een oeuvre om u tegen te zeggen opgebouwd (met aan de gemiddeldes te zien bijna geen slechte plaat). En dan is hij nog (drie/vier)dubbelkunstenaar ook!

Op de een of andere manier draai ik zijn muziek alleen niet zoveel. Als ik het draai, vind ik het onwijs goed, maar daarna komt er niets meer van. Bij Tom Waits (en voorheen Joni Mitchell) heb ik eigenlijk hetzelfde.

snik ja , ik heb deze artiest lief, al sinds zijn Birthday albums.

deric heeft hem al goed neergezet
En ik heb 4 andere albums in mijn Cave top 5

Mooi moment om eens een album van Nick Cave uit te proberen. Ik begin bij The Boatman's Call.

Junkyard op Gotterdammerung was een belevenis in 1982. En jaren later zijn optreden in Wenders' film. In de jaren 80 heb ik hem zeer veel gedraaid.
Ik moet alles uit de jaren 90 eens terugluisteren, want dat zegt me zo niks (!). Vind de croonende Cave - zoals in No More Shall We Part - over het algemeen wat minder boeiend. Maar Let The Bells Ring mag best op mijn begrafenis.
Albums die ik het meest draai:
B-sides en rarities
Abatoir Blues
From Her To Eternity
The Firstborn Is Dead

Een paar topnummers:
Mercy Seat
Stranger than Kindness
Zoo Music Girl
Junkyard
Supernaturally

The Boatman's Call deed me vrij weinig. De nummers op zich waren wel goed, maar niet uitzonderlijk om die hoge score te verklaren. Er had voor mij gerust wat meer variatie in gemogen, de nummers hebben allemaal ongeveer hetzelfde pianogepingel en dat haalt mijn aandachtsboog een beetje onderuit.

Nu No More Shall We Part, waarvan de eerste 2 nummers me al veel meer doen dan het hele The Boatman's Call.

Dat is inderdaad ook een beetje mijn Boatman's Call ervaring... los wel mooi, bij elkaar wat veel van het goede.. Ook Abattoir Blues/Lyre of Orpheus weet me niet lang genoeg erbij te houden, ondanks dat er hele mooie dingen op staan...

Ik ben verder geen groot Cave-kenner, maar Tender Prey en The Good Son kan ik toch erg goed waarderen... en gisteren the Firstborn is Dead gehoord die ook in mijn "dik in orde"-lijst kan .. Ook de Grinderman-platen en Dig, Lazarus Dig! vind ik weinig mis mee.. Voor de rest ga ik er deze week nog een paar draaien, zit vast nog meer moois bij

Mooi, ik zal deze week ook zeker het nodige van Nick Cave beluisteren. Goede inleiding Deric.

No More Shall We Part is gelukkig al een pak beter. Veel subtieler en mooiere arrangementen, met af en toe eens een prachtige uitbarsting, waarvan Oh My Lord toch het topnummer is op deze plaat. Krijgt van mij een ster meer dan The Boatman's Call en komt op 4*.

Oh My Lord heeft inderdaad een prachtige opbouw.

Ik luister nu Let Love In, ik ken al aardig wat van Nick Cave, maar ik ga deze week nog heel wat Cave draaien.

Grappig genoeg heb ik een paar dagen geleden nog wat van Cave gedraaid. Is ook niet heel toevallig, natuurlijk, omdat vanwege de nieuwe plaat de man weer in de aandacht staat.

Sowieso een uitstekende keuze voor dit topic en een goede intro van Leon. Zelf ben ik door een vriend overgehaald, toen ik een jaar of zestien was, om Cave's Best Of blind aan te schaffen (ik had toen nog nooit van de man gehoord buiten de single met Kylie), duidelijk een van de betere spontane aankopen ooit. Verder heb ik me nooit echt ontwikkeld tot een groot Nick Cave-fan (iets te gothisch naar mijn smaak), maar bij vlagen kan ik erg van genieten.

Leuke keuze. Ondanks dat ik bekend staat als voorzitter van de anti-Mercy Seat vereniging (en dat geldt ook voor Into My Arms , overigens) ken ik ook een heleboel mooie nummers van hem. Met name The Ship Song, Papa Won't Leave You, Henry en Oh My Lord zijn voor mij all-time favorites geworden.

The Good Son als geheel album is ook weinig op aan te merken. Verder ken ik eigenlijk geen volledige albums. Misschien dat iemand mij er eentje aan kan raden om mee verder te gaan.

Probeer eens iets van The Birthday Party

En nu even serieus: ik denk dat jij Henry's Dream en No More Shall We Part wel zal kunnen waarderen

Het cover album Kicking Against the Pricks sluit qua sound ook goed aan bij The Good Son.
The Good Son vind mijn moeder trouwens een mooi kerstalbum.
Ikzelf draai hem ook elk jaar rond die tijd.

Nu draai ik deze:




Het begint goed!

Al sinds jaar en dag (ook) mijn favoriete Cave-nummer !

Mijn top 10:

1. Nick Cave & The Bad Seeds - Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus (2004)
2. Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)
3. Nick Cave featuring The Bad Seeds - From Her to Eternity (1984)
4. The Birthday Party - Junkyard (1982)
5. Nick Cave & The Bad Seeds - B-Sides & Rarities (2005)
6. The Birthday Party - Mutiny / The Bad Seed (1989)
7. Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (1992)
8. Nick Cave & The Bad Seeds - The Abattoir Blues Tour (2007)
9. The Birthday Party - Prayers on Fire (1981)
10. Nick Cave & The Bad Seeds - Dig, Lazarus, Dig!!! (2008)

Maar alle platen zijn erg goed