Cassandra Gemini

Ik heb een soort haat/liefde verhouding met TMV maar dit is fckin briljant!

Ik ben dan weer zo iemand die juist alleen De-Loused in the Comatorium erg tof vond.

Zo je top tien maar eens uitgebreid beluisteren tijdens het schrijven, ik heb wegens een drukke periode niet zo veel kunnen checken als ik graag had gewild maar wel steeds bijgelezen. De nummer tien is in ieder geval alvast magisch!

Van de tien nummers ken ik geen enkele, ben wel bekend met sommige van de artiesten (Efterklang, PJ, Joanna, TMV) maar de nummers zijn me allemaal onbekend. De-Loused in the Comatorium is ook hier een favoriet, dus ik ben ook benieuwd naar de nummer één.

Ik heb bijzonder weinig muzikale overlap met The Scientist maar de stukjes die erbij staan vergoeden veel zo niet alles. Van de top 10 is Efterklang dan wel weer heel erg goed, dat dan weer wel.

en een buitengewoon verfrissende (Rudi S!) nummer 1. hulde The Scientist.

Volgens mij heb ik deze van The Mars Volta wel eens eens gehoord, of het was niet deze.. weet wel dat ik het niets vond. Het is een graag gezien album binnen de progcirkels, maar het is een van de weinige prog waar ik echt helemaal niets mee kan.

Dat het bij jou op nr. 1 staat, maakt het voor mij wellicht begrijpelijker.

Niettemin een interessante top 100. Wel irritant dat het veelal obscure en lange stukken zijn, de muziek dan. Onze smaakkloof maakt het er niet motiverender op om even voor die dingen te gaan zit. Toch heb ik wel wat leuke dingen gehoord. Of het beklijft... de tijd zal het leren.

en het nummer past perfect in het lijstje.

Ha! Het was ooit wel het nummer waar mijn naam aan ontleend is, gelukkig ben ik ook daadwerkelijk wetenschapper en kan ik het dus altijd ontkennen if need be. Leuk dat iedereen toch zo enthousiast nog dingen meeluistert en commentaar geeft..

Verder snap ik je wel chevy, je ziet maar wat er blijft hangen .. Ik dwing niemand (behalve Masimo, we moeten nog 5 nummers ) om alles te luisteren en al helemaal niet om het goed te vinden .. En leuk om te zien dat er toch mensen nuttige tips aan overhouden

Kom je nu mee, weet jij hoeveel tijd dat allemaal gekost heeft met al die lange clips

Ik ben nu tegen het eind van de Turangalila Symphony. De uitvoering van Efterklang was leuk om te zien en prima om te horen (af en toe werd er een beetje vals gezongen, maar soit). De nummers van PJ en Joanna waren weinig verrassende, maar wel zeer fijne tracks. Calexico vond ik duidelijk het minste nummer van de toptien tot dusver, zo'n concertuitvoering kan heel leuk zijn maar in dit geval ging het een beetje aan me voorbij. Die van Supersilent heb ik vanaf halverwege geluisterd en deed me aan het begin niet zoveel, maar de laatste tien minuten (was dat toevallig 7.4 dan?) werd het behoorlijk interessant. Niet iets dat ik uit mezelf vaker zou luisteren, maar zeker een fijne zit. Voor de symfonie die ik nu aan het luisteren ben geldt eigenlijk hetzelfde: interessant en mooi, bij vlagen zelfs heel mooi (in dit geval vooral de rustigere passages), niet iets dat ik uit mezelf op zou zetten maar als ik er de tijd voor neem zeker de moeite waard. In de tussentijd zitten er alweer bijna twee uur Scientisttoppers op, dus ik wacht hierna nog even met de laatste drie, maar tot nu toe heeft het me zeker zeer gesmaakt

Haha, Jelle held, TMV op één

The Mars Volta zag ik echt helemaal niet aankomen, maar vind het niet bepaald erg. Het album vind ik toch al geweldig, maar je kiest ook nog eens hét nummer daarvan, top top 100

Wie mag er nu?

Na al die lange nummers mag van mij de voorzitter van de Ramones fanclub nu wel.

Ik trap straks maar eens af. De disclaimer moet ik nog tikken, maar de lijst is betrekkelijk langenummerloos.

Wel, ik begrijp geen bal van de muziek van The Scientist,
maar toch ontzettend knap dat hij de hele rit gepassioneerd bleef presenteren
en vooral dat hij wel een behoorlijk aantal geïnteresseerden wist te boeien.

Vooral dat laatste wilde ik nog even kwijt.

Jouw tip om niet meer dan 5 nummers op een dag te doen heeft wel geholpen daarmee .. verbaast mij ook dat er zoveel mensen naar mijn onzin luisteren ja

Wie aan een top 100 nummers begint, komt al snel op een vrij eclectisch en pretentieus lijstje uit. Want ergens hebben we vaak in ons hoofd dat een (persoonlijke) Klassieker met een grote K iets extra's, iets afwijkends moet hebben. Ook mijn persoonlijke klassiekers zijn veelal van dat slag.

Ik heb op deze site al wel vaker persoonlijke toplijstjes gepresenteerd. Die zijn best aan verandering onderhevig, maar juist de hoogste regionen gaan in de loop der jaren langzaam een wat vastere vorm aannemen. Kort gezegd: waarschijnlijk word ik oud. Maar goed, het leek me dus jammer om een lijstje te presenteren dat ik eigenlijk al eens te berde heb gebracht. En dus gooi ik het op een thema. Een flinterdun en vaag thema wel, maar toch.

De grap is dat ik me niet eens had gerealiseerd dat ik na de tamelijk tegengestelde lijst van Jelle aan de beurt ben. Waar Jelles nummer een P-factor hadden, hebben mijn nummers allemaal een oorwurmfactor. Ik heb geprobeerd te kiezen voor liedjes die ik gewoon erg vaak in mijn hoofd heb, omdat ze catchy zijn. En dus wordt dit een lijstje met nummers die zelden over de vijf minuten speelduur gaan. Veel popliedjes. Maar ook andere genres komen ruim aan bod. Ik heb geprobeerd er wat bekende favorieten in te stoppen. Maar ook een hoop artiesten die minder bekend zijn en wat meer luisteraars verdienen. Een oorwurmfactor ga ik overigens niet vermelden; want die is in alle gevallen dus 5/5.

Ik trap vast af met de eerste vijf pareltjes:

100. Paul Roland - Demon in a Glass Case

Genre: folk pop, psychedelic pop
Jaar: 1987

De jaren tachtig staan niet direct bekend als de hoogtijdagen van de folk. De new wave- en punkgolf en alles wat daarop volgde blies de traditionele man met gitaar behoorlijk naar de achtergrond. Maar zeker in de tweede helft van het decennium kwamen er twee rehabilitatiestromingen op gang. Enerzijds de freakfolk en post-industrial van acts als Current 93, Coil en Death in June. Anderzijds kreeg Elvis Costello steeds meer navolging van een toenemend aantal 'barden van de postpunkgeneratie'; zo heb ik mede-vaandeldrager Billy Bragg hier eens treffend getypeerd zien worden. Ergens midden tussen die twee stromingen bevindt zich Paul Roland. Niet zo van de pot gerukt als een David Tibet, maar toch ook wel met een interesse voor het mystieke en occulte. Maar dan wel veel meer gegoten in catchy en puntige liedjes met een vaak wat middeleeuws instrumentarium. Demon in a Glass Case is daar het meest treffende voorbeeld van.

99. Outkast - The Whole World

Genre: hiphop
Jaar: 2001

Mijn definitie van het woord 'popliedje' is eigenlijk niet eens zozeer dat de vaste opbouw coupletje-refreintje-coupletje-refreintje-bridge-refreintje moet zijn. Van die facetten is eigenlijk alleen het refreintje essentieel. Als dat zich als een (liefst prettige) oorwurm in je hoofd weet te nestelen, dan hebben we wat mij betreft beet. Op basis van die eigen regels kan dus ook een hiphopnummer zich zomaar in deze lijst nestelen. Want hoe vaak ik niet over straat loop met dit in mijn hoofd... Voor mij de leukste van OutKast, dat hier bijna grenzeloos creatief klinkt. Veel pakkender en vormvaster dan op het veelgeprezen Hey Ya! Ik heb er geen bewijzen voor, maar dit nummer heeft vast mensen van depressies genezen.

98. Sleeper - Nice Guy Eddie

Genre: britpop
Jaar: 1996

Ergens in een vergeten hoekje van de jaren '90 Britpop duikelen we Sleeper op. Ik heb het herman hier wel eens 'Pulp met zangeres' zien noemen, en dat is zeker voor dit nummer een heel treffende omschrijving. Om niet te zeggen dat Nice Guy Eddie in de verte best sterk op Common People lijkt. Vooral de introriff is Pulpesk tot en met. Maar goed, een zangeres dus, en dat brengt toch meteen zo'n andere dimensie dat van een echte rip-off geen sprake kan zijn. Want zangeressen kunnen heerlijk sensueel hun stem de hoogte in jagen, zoals dat hier gebeurt in de soort-van-bridge na 1.47. Sleeper is een bandje dat het van enkele heel sterke nummers moet hebben. Maar die zijn dan ook echt, met recht, héél sterk.

97. Benny Benassi - Satisfaction

Genre: dance
Jaar: 2003

Ongetwijfeld niet de meest verfijnde track uit dit rijtje. Veel platter dan dit gaan muziek - en videoclips - niet worden. Maar die boormachines die de pitspoezen in de clip hanteren zijn wel weer treffend gekozen. Dit nummer klinkt als boormachines. En we leren er ook nog dingen van, zoals wat een dual action saw precies is. Beschuldig me van wansmaak. Maar ik kan gewoonweg niet om die heerlijke, vettige boormachinemelodie heen. En op een of andere manier komt de betere foute dancemuziek toch altijd uit Italië...

96. Foals - Cassius

Genre: indie pop, math rock
Jaar: 2008

Met Foals weet ik het nooit zo. Ik heb ze wel eens live gezien, en daar komen ze met een mix van math rock, shoegaze en wat synthesizer- en gitaargeweld geweldig uit de verf. Maar op plaat... mwah. Zo'n single als My Number vorig jaar, ik heb het al snel gehoord. Maar op het debuut Antidotes staat dan toch een nummer dat wel recht in de roos is. Cassius klinkt hyperactief, gezellig en vooral extreem strak in het gelid. Ik stuiter elke keer weer keihard door de kamer.

Zou ik wel doen, voor je het weet is ie kandidaat "woord van het jaar".

@Scientist: wanstaltig interessante lijst; begreep een hoop niet, al ligt veel ook wel in het uiterste verlengde van mijn smaak (behalve die freejazz, brr), maar dat neemt niet weg dat ieder nummer even fascinerend was. Komende dagen nog maar even het gedeelte nummers dat ik nog niet geprobeerd heb gaan luisteren.

De gehele lijst samen met ons aller wetenschapper gedraaid (op SoulSeek), en dat was een flinke zit (zo'n 19 uur, niet achter elkaar, natuurlijk), maar ook een interessante, vermakelijke zit. Van de ene kant van het muzikale spectrum naar de andere gemept, ben ik op veel nieuw spul gestuit, waarvan ik een lijst van de beste tien heb samengesteld. Bij deze plemp ik deze neer. Let wel! Niet een top-10, maar een top-10 ontdekkingen, dus. En dat zijn allen blijvertjes, denk ik, en dingen die ik verder ga uitpluizen. Heihier! Zie hier!

1. Oren Ambarchi - A Final Kiss On Poisoned Cheeks
2. Galina Oestvolskaja - Composition no. 2
3. Big Black - Kerosine
4. Fennesz - A Year In A Minute
5. Dälek - Classical Homocide
6. The Godforgottens - Remembered Forgotten
7. Marion Brown - Afternoon of a Georgia Faun
8. Elizabeth Anka Vajagic - With Hopes Lost
9. edIT - Ants
10. George Crumb - Vox Balaenae

Toffe lijst, en een goede inkijk in de muzikale huiskamer van here The Scientist. Sowieso een leuk topic - wellicht maar 'ns meer users uitpluizen.

Maar dit wordt de eerste keer dat je er een afmaakt?

Een eigenaardigde keuze (in de positieve zin van het woord) om dat nummer van Outkast te nemen.

Na het zoet van de overwinning een vijftal om nog blijer van te worden.

95. Nikki Sudden - Channel Steamer

Genre: postpunk, psychedelic pop
Jaar: 1982

In de categorie gruizige (post)punkbandjes is de ietwat zeurderige lo-fi van Swell Maps best een aanrader. Met name het korte Read About Seymour en het gejengel van Let's Build a Car zijn onweerstaanbaar. Maar wat ik tot voor kort niet wist, is dat frontman Nikki Sudden er ook na 1981 nog een behoorlijk lange en interessante carrière op heeft zitten. Vorig jaar kwam echter een lijvige 6cd-box van zijn werk uit. Dat had nou ook weer niet gehoeven, want ik zit persoonlijk niet heel erg te wachten op allerlei matige premature en live-versies. Maar met name de eerste twee schijfjes maken wel duidelijk dat er in het oeuvre van deze man nog genoeg te ontdekken viel. Zijn wat meer ingetogen, rootsy werk met de Jacobites is misschien nog wel interessanter dan Swell Maps. En als solo-artiest kwam hij vlak na de Swell Maps-periode met een paar onweerstaanbare rock 'n rollsingles op de proppen. Voor wie van gelikt, zuiver en toonvast houdt is een nummer als Channel Steamer niet echt geschikt. Voor anderen swingt dit de pan uit.

94. R.E.M. - Imitation of Life

Genre: pop/rock
Jaar: 2001

Niet elke vertegenwoordiger in zo'n lijst kan een enorme verrassing zijn. Een rijtje van 100 goeie popnummers is nu eenmaal niet compleet zonder een bijdrage van R.E.M. Lastiger is de vraag welk nummer te kiezen. Mijn persoonlijke favoriet is de kippenvelopwekkende smartlap Country Feedback, maar die past niet echt in het plaatje. Juist op de onbevangen mompelpopplaten uit de beginperiode stikt het van de leuke liedjes. Het ietwat melige niemendalletje We Walk is waarschijnlijk het R.E.M.-nummer dat ik het vaakst in mijn hoofd heb. Maar het mooie is dat Stipe en co ook na een carrière van twintig jaar nog genadeloos toe konden slaan. Met het absurdistische Imitation of Life leverde de band zelfs in deze eeuw nog een ware klassieker af, die niets onder doet voor het oude werk.

93. The Dukes of Stratosphear - Your Gold Dress

Genre: psychedelic pop
Jaar: 1985

Na een aantal albums vol stuiterende postpunk gooide XTC halverwege de jaren tachtig het roer nogal om. Onder de naam The Dukes of Stratosphear bracht de band twee ijzersterke EP's uit vol met onvervalste psychedelische pop die rechtstreeks uit 1967 leek te zijn gehaald. Die platen klinken zo goed dat het meer een imitatie of stijloefening lijkt dan dat het echt de zielsroerselen van Andy Patridge betreft. Maar goed, een kniesoor die daarop let. Beter goed gejat dan slecht bedacht, zullen we maar zeggen. Voor de liefhebbers: de twee psychedelische Dukes-EP'tjes zijn verzameld op deze compilatie.

92. Shanks & Bigfoot - Sweet Like Chocolate

Genre: pop, R&B
Jaar: 1999

Mijn Top 40-periode was kort maar hevig. Ergens halverwege 1998 ontdekte ik Radio 538, het wekelijkse hitparadekrantje en was ik niet van de radio weg te slaan. Dat ging ongeveer anderhalf jaar zo door, tot ik na het nemen van gitaarles (niet lang volgehouden) en een eerste alternatieve uitspatting als Muse een ander pad in sloeg. Hoe ouder ik word, hoe meer ik toch terugkeer naar de hitjes van toen. Want een hoop blijken er met terugwerkende kracht best leuk te zijn geweest. Shanks & Bigfoot was bijvoorbeeld een onvolprezen one hit wonder dat een naïef meisje met grote ogen door een chocoladewereld liet lopen. Heerlijk liedje, nog steeds!

91. Liars - Mess on a Mission

Genre: synth punk, indie rock
Jaar: 2014

Dan ook maar eens iets fonkelnieuws in de lijst. Ik moet bekennen dat ik nooit zo veel op had met Liars. De experimentele klanken van Drum's Not Dead klonken soms wel spannend, maar waren me toch iets te abstract om echt te boeien. Daarna ben ik de band eigenlijk uit het oog verloren, tot ik het toch weer eens probeerde met hun nieuwe plaat Mess. En dat is voor mij wel een schot in de roos. De eerste helft bestaat uit vrij dansbare synthpunk, daarna gaat het tempo wat omlaag, maar ook daar kom ik zeker bij een toenemend aantal luisterbeurten behoorlijk in de groove. De single Mess on a Mission knalt er lekker in met de slagzin 'facts are facts and fiction's fiction'. Zo'n stukje dat de hele dag door je hoofd blijft spoken. Het daaropvolgende schreeuwrefreintje is vervolgens precies de onverwachte wending waar je op hoopt. Beste muziek van 2014 tot nu toe!

Nog even Scientist: Die symfonie vond ik vrij goed, daar ga ik misschien eens achteraan. Cassandra Gemini vond ik maar niks daarentegen, net als heel Deloused in the Comatorium. Echt een band waar ik weinig mee heb.

Dat kan gebeuren .. wel leuk dat je dan die symfonie nog wel wat vindt ... ben ook wel benieuwd wat AOVV van de rest vindt

Verder zal het Lukas vast neit zoveel verbazen dat deze nummers in general neit mijn ding zijn, al beviel Outkast me prima en is ook de nieuwe Liars wel fijn

Sweet Like Chocolate, dat is lang geleden dat ik die heb gehoord, jeugdsentiment eerste klas Mooi ook die typerende amateuristische computeranimatie in de clip

Leuke ontdekkingen van die Swell Maps-zanger en The Dukes of Stratosphear. Het nummer van Outkast was ik helemaal vergeten, maar die hoor ik ook liever dan Hey Ya.

Verder maakt Sleeper ook serieuze kans op mijn top 100, zij het met 2 andere nummers.

90. Can - Turtles Have Short Legs

Jaar: 1971
Genre: krautrock, psychedelic pop

Elders op dit forum loop ik momenteel de 5.000 hoogst gewaardeerde singles op zustersite Rateyourmusic door. Dat is een buitengewoon dankbare taak, want de hoeveelheid leuke ontdekkingen ligt buitengewoon hoog. Tot die categorie behoort ook deze non-album single van Can, waar ik anders toch niet snel op gestuit was. De kortere nummers van deze Duitse krautrockers (Mushroom, Vitamin C) vind ik toch al geweldig leuk en dansbaar. Deze past moeiteloos in dat rijtje. Een absurdistische tekst (turtles have short legs, not for the walking), een funky en fris geluid en een heerlijk Duits accent... aanstekelijker kan haast niet. Vandaag de dag zou het bovendien nog steeds voor buitengewoon hippe indie door kunnen gaan. Het blijft verbazingwekkend dat dit uit 1970 komt, want het klinkt bijna als een soort lo-fiversie van Animal Collective.

89. Wall of Voodoo - Longarm

Jaar: 1980
Genre: post-punk/new wave

Geflipte orgeltjes zijn in de (post-)punk welhaast een garantie voor succes. The Fall en The Stranglers hebben daar doorgaans patent op, maar ook aan de andere kant van de Atlantische Oceaan weten ze van wanten. Het Californische Wall of Voodoo bijvoorbeeld. De band is vooral bekend van het chaotische undergroundhitje Mexican Radio, maar het vileine Longarm van de titelloze debuut-EP vind ik persoonlijk nog wat fijner. Zanger Stan Ridgway toont zich hier in vele opzichten de Amerikaanse evenknie van Mark E. Smith, want los van de orgeltjes is ook de fulminerende voordracht welhaast Falliaans. Meneer schijnt solo ook nog leuke dingen te hebben gedaan. Daar moet ik nog maar eens achteraan.

88. Agent Ribbons - Grey Gardens

Jaar: 2010
Genre: indie pop

Festivals zijn altijd een leuke manier om nieuwe artiesten te leren kennen. Behalve dan als het gaat om ons jaarlijkse feestje Primavera Sound. Daar is het programma zo goed en vol dat nieuwe dingen ontdekken er nauwelijks van komt. Misschien is Agent Ribbons na zes edities zelfs wel mijn voornaamste ontdekking. Dat is best verbazingwekkend, want volgens mij heeft dit - ook al - Califonische meidenbandje nog nooit op een Catalaans podium gestaan. Het nummer Grey Gardens was een paar jaar geleden echter wel het pauzemuziekje bij een van de podia, en was daarna niet meer uit mijn hoofd weg te slaan. Hoewel Agent Ribbons veel meer richting de folk dan de post-punk zit, doen de zang en melodiestructuur me hier sterk aan Throwing Muses denken. Wie mij een beetje kent, weet dat dat een goede referentie is.

87. Dilated Peoples - Kindness for Weakness

Jaar: 2006
Genre: hiphop

Dit moet wel zo'n beetje het meest geweldige samplerefreintje uit de hiphopgeschiedenis zijn. Bovendien is het fijn dat Talib Kweli meedoet. Hoewel ik nooit zo heel erg van het soulvolle hiphopsegment ben, word ik de laatste tijd eigenlijk steeds vaker blij van die man. Op deze plaats had ook best Get By kunnen staan, bijvoorbeeld. Naarmate ik dit nummer vaker draai, valt me trouwens op wat een hoop subtiele achtergrondgeluidjes er in deze beat zitten. En het tevens een van de weinige nummers waarbij ik echt iets met scratchen heb. Kortom: zelfs als je mijn grootmoeder, stofzuiger en Frans Bauer met deze beat aan de slag zou laten gaan, kan dit nog niet stuk.

86. Styx - Boat on the River

Jaar: 1980
Genre: AOR/folk pop

Juist. Styx, van Babe. Dat koddige nummer dat nog kleffer en nog verder over de top is dan pakweg het latere werk van Chicago. Maar dan wel weer op zo'n klunzige manier dat het schattig wordt. Nou krijg ik bij een nummer als Babe altijd een beetje medelijden met mensen die het serieus erg goed vinden. Voor een ander nummer van deze toch wat... eh... als fout bekend staande band ga ik echter gestrekt: Boat on the River. Een schattig akoestisch liedje vol ukeleles, maar ook met een cello en contrabas die het de broodnodige diepte meegeven. Het weet net buiten het vervelend kitscherige segment te blijven, en is daardoor ronduit charmant. En oh ja: wat ziet de zanger er schattig uit in deze clip. Net een meisje.