Voor de liefhebbers van Styx én Dilated Peoples heb ik trouwens een Spotifylijst gemaakt.

Leuke nummers en mooi concept Lukas, veel is me onbekend, maar door die oorwurmfactor klinkt het meeste direct vrij goed. Sowieso maar eens achter The Dukes Of Stratosphear aan, grappig ook dat dit gewoon XTC is waar ik dan weer erg weinig mee heb.

85. The Field Mice - Emma's House

Jaar: 1988
Genre: indie pop

De Britse muziekwereld stond tot halverwege de jaren tachtig vooral in het teken van punk, new wave en alles wat daarop volgde. Een periode die me na aan het hart gaat. Maar het laatste jaar neemt ook mijn interesse in de periode erna steeds meer toe. De toon werd lichter, zweveriger en dansbaarder. Een geleidelijke overgang naar de shoegaze, Madchesterscene en de latere Britpop. Het meest aanwijsbare moment daarin is de C86-compilatie, in 1986 uitgebracht door NME. Een interessant tijdsdocument dat vooral met terugwerkende kracht een soort van underground indie- en janglepopscene laat horen. Het is vooral een lichter geluid dan new wave en (post)punk. Het klinkt alsof de economische crisis toen voorbij was. Uit de C86-periode zijn leuke popbandjes voortgekomen. Een paar staan er in de lijst. Veel zijn er onbekend, sommige (Primal Scream, The Wedding Present) scoorden later met een inmiddels al weer behoorlijk ander geluid. The Field Mice is eigenlijk van iets na '86, maar een nummer als dit klinkt precies zoals je wil dat elk Brits nummer van eind jaren tachtig klinkt. Jangle pop met een vroege hint naar shoegaze. Vandaar dit educatieve verhaal.

84. I Am Kloot - Gods and Monsters

Jaar: 2005
Genre: Britpop

Aan de andere kant van de Britpop vinden we dan I Am Kloot. Wat mij betreft een van de weinige Britse bandjes uit die periode met - juist ja - (eigen) kloten. Terwijl het grote gebaar van U2 en het COldplay van na Parachutes nogal wat navolging kreeg, hield deze band uit Manchester het bij vrij sobere popliedjes. Een beetje van de oncharismatische en bijna neutrale sound van Crowded House, toch ook een flinke scheut Britsheid en een snufje folk op de koop toe zijn de voornaamste ingrediënten. Zanger John Bramwell heeft dan ook nog eens een erg fijne stem om naar te luisteren. Gods and Monsters is met een stuiterende piano wat uitbundiger dan de liedjes van de eerste twee platen. Perfecte pop in twee minuten en vier seconden.

83. Wamdue Project - King of My Castle

Jaar: 1998
Genre: house

Dan weer eens eentje uit de categorie jeugdsentiment. Hoewel... Ik kan 'm beter indelen in de categorie 'indirect jeugdsentiment'. Toen ik vroeger mijn eigen Top 40 maakte, geloof ik niet dat deze ooit de hoogste regionen bereikt heeft. Pas in de loop der jaren is er ergens een goh-ja-Wamdue-Project-dat-was-eigenlijk-best-geweldig-moment gekomen. Dit is namelijk een typisch voorbeeld dat herhaling in muziek werkt. Must be the reason why I'm king of my castle. Zo'n zinnetje dat dagenlang in je hoofd kan zitten. Maar het meest geniale zit hem dan toch in de momenten die een volledige herhaling voorkomen. Namelijk die paar keer dat het fluitje erbij komt...

82. Visage - Tar

Jaar: 1979
Genre: new wave, post-punk

Wat Visage betreft is Fade to Grey natuurlijk even geweldig als onvermijdelijk. Toch heeft de band nog wel een paar andere leuke singles op zijn naam staan. Tar was - na een wat flauwe cover van In the Year 2525 - het eerste échte teken van leven. Ik ga niet zeggen dat ik hem beter vind dan Fade to Grey. Maar Tar is wat mij betreft wel een nogal onderschatte single, die ook nog eens beter in dit lijstje past dan het bekende prijsnummer. Hier tapt Visage bovendien uit een heel ander vaatje. De synths zijn weliswaar alom aanwezig, maar meer dienend dan leidend. Tar staat nog veel dichter bij de punk, met een veel meer hoekige Gang of Foursound en een typisch benepen punksaxofoontje. Er gebeurt eigenlijk drieënhalve minuut niet eens zo veel, maar toch ook een heleboel. Veel leuke laagjes en ideeën die allemaal zo hun eigen plaats hebben gekregen. Klinkt leuk, en vooral heel anders dan je zou verwachten.

81. Rialto - Monday Morning 5:19

Jaar: 1998
Genre: Britpop

Als Wamdue Project 'indirect jeugdsentiment' is, dan is dit nummer van Rialto 'direct jeugdsentiment'. Want wonderlijk genoeg was dit mijn eerste aanraking met zoiets als Britpop. Van Blur, Oasis of Pulp had ik in de verste verte nog niet gehoord toen Rialto een piepklein hitje scoorde. Het haalde de Top 40 niet eens. Maar ik vond het toen al mooi en kocht het dramatisch geflopte singletje. Pas later werd me duidelijk dat het hier om Britpop ging, en wel van het meest archetypische soort. En pas toen titan het hier ooit in een lijstje zette, werd het me duidelijk dat niet iederéén in Nederland dit nummer alweer was vergeten. Gelukkig maar, want dit is met recht een persoonlijke klassieker van formaat.

Ik heb het nummer van Rialto ( ) een paar jaar geleden nog genomineerd voor de MuMe ladder, of hij dit jaar nog gaat halen weet ik eigenlijk niet.

Monday Morning 5:19 was destijds een persoonlijke favoriet van Rob Stenders. Hij draaide het nummer helemaal grijs op 3FM en is zo tot de klassiekers van die zender gaan behoren. Het nummer werd nog gebombardeerd tot megahit en bereikte uiteindelijk een 69e plaats in de mega top 100.

Ik was hem ook zeker niet vergeten. Dat het meisje op wie ik indertijd een oogje had het mooi vond, zal daar zeker bij geholpen hebben (dat zij het nummer jaren later wel gewoon vergeten was, mag de pret niet drukken).

Of te wel gewoon een klassieker , ik heb idd ook via Rob Stenders. Dat had hij in die tijd wel vaker. Veel mensen kennen het nummer via hem maar daarbuiten niemand en werd het ook geen hit. Short Skirt Long Jacket van Cake is ook zo'n nummer.

Ja. Ik (11) wist in 1998 dus echt niet wie Rob Stenders was.

80. Guided By Voices - Blimps Go 90

Jaar: 1995
Genre: indie pop

Dan eindelijk toch ook een liedje dat mijn voorganger The Scientist mogelijk wel kan waarderen. Hij is immers fan. Ik eigenlijk wat minder, want ik vind de schetsen van Guided By Voices soms zo lo-fi dat ze vooral onaf en half uitgewerkt klinken. Wel heb ik dan weer het voordeel dat ik mijn favorieten wat breder kan zoeken dan het voor Jelle onvermijdelijke 'I Am a Scientist'... Maar goed, de grilligheid van Guided By Voices bevat dus ook wel mooie momenten, vooral op het album Alien Lanes. Een nummer als Blimps Go 90 is weliswaar ultrakort, maar toch meer dan zomaar een ideetje. Vooral de viool is onweerstaanbaar.

79. Shriekback - Nemesis

Jaar: 1986
Genre: postpunk

Shriekback is zo'n typisch tweede generatie wavebandje. Opgericht door (post-)punkers van het eerste uur die in een nieuw project andere werelden gingen verkennen. Het geheim van dit bandje van o.a. oud-Gang of Four en XTC-leden is toch wel bassist Dave Allen. Mede verantwoordelijk voor het zeer invloedrijke, hoekige en droge geluid van Gang of Four-klassieker Entertainment! En op veel nummers van Shriekback minstens zo in vorm. Het geniale My Spine (Is the Bassline) bijvoorbeeld, ritmisch zo sterk dat het moeiteloos een tweede leven als hiphopbeat zou kunnen krijgen. Het minihitje Lined Up. En het onweerstaanbare refreintje van Nemesis, afkomstig van Shriekbacks enige écht uitgebalanceerde plaat Oil and Gold. Luister die dus, maar vergeet vooral ook de andere singles niet.

78. Het Russische Volkslied

Jaar: 1939
Genre: nationale hymnes

Het ging hier over liederen die ik vaak in mijn hoofd heb. In dat geval kan ik niet om het Russische volkslied heen. Bij sportwedstrijden (of militaire invasies) ben ik doorgaans allesbehalve pro-Russisch, maar ja, ze winnen toch vaak. En waar ik bij een Hongaarse, Zweedse of Spaanse winnaar dan toch maar snel ga zappen tijdens de cérémonie protocollaire, blijf ik bij een Rus toch altijd even luisteren. Met name in beknopte podiumversie is dit een onovertroffen nationale hymne. Vooral de eerste halve minuut is melodieus zo prachtig en plechtig. Daar kan ons Wilhelmus toch echt met geen mogelijkheid tegenop.

77. The Chills - Heavenly Pop Hit

Jaar: 1990
Genre: indie pop, jangle pop

Wees gerust: de overgang van het Russische (en voormalige Sovjet-) volkslied naar een hemelse popmelodie van The Chills is een van de grotere uit deze lijst. The Chills is een van de vaandeldragers van de florerende Nieuw-Zeelandse alternatieve popscene van de jaren tachtig. Met name het Flying Nunlabel stond garant voor talloze leuke bandjes, meestal met een sympathiek en fris janglepopgeluid. Met Submarine Bells leverden The Chills een zalig album af, met dit nummer als zeldzaam gezellige opener. Mooi is bovendien dat ze weer optreden, en dat volgende maand zelfs in Nederland doen. Daar ga ik bij zijn!

76. The Roots - Lighthouse

Jaar: 2011
Genre: hiphop

The Roots hebben er natuurlijk al een lange carrière op zitten. Het hitje You Got Me was eind jaren negentig een van de eerste nummers die ik oppikte en ging beschouwen als een van mijn favorieten. Pas na mijn entree op Musicmeter kreeg ik door dat dit een breed gewaardeerde en hoog aangeschreven gezelschap was. En, zo vul ik zelf maar even aan uit mijn inmiddels uitgebreide kennis, een van de weinige hiphopacts die keer op keer met een consistent album op de proppen komt. Sterker nog: de laatste albums bevallen me eigenlijk het beste, met Undun voorop. Een tikje aan de pretentieuze kant wellicht, maar die pretenties maken ze dan ook waar. En al sinds You Got Me zijn er die heerlijke refreintjes.

Ja, op Undun maar bv ook op How I get over zijn die refeinen super mooi,

75. Pulp - Pink Glove

Jaar: 1994
Genre: Britpop

Dat ik een behoorlijk groot fan van Pulp ben, zal de meesten hier niet zijn ontgaan. Hun optreden op Primavera Sound in 2011 is het beste dat ik ooit live heb gezien. Sindsdien is I Spy met stip mijn favoriete nummer. Maar goed, ik ging een iets andere lijst maken dan een opsomming van mijn langlopende favorieten. Dus geen I Spy. Zelfs geen nummer van Different Class. Maar wel Pink Glove, vanwege toch ook hier weer het onweerstaanbare refreintje. En natuurlijk de manier waarop Jarvis Cocker in de bridge steeds maniakaler gaat zingen. Het Primavera-optreden was echt zo'n dag die de beleving van sommige nummers behoorlijk heeft veranderd. Want deze track was me tot dan toe nooit zo heel erg opgevallen. Voorheen zou ik in dit lijstje altijd Razzmatazz hebben opgenomen, maar die is als het om de poppy Pulp gaat toch echt keihard ingehaald.

74. The Knife - Neverland

Jaar: 2006
Genre: dance, synth pop

Met The Knife heb ik lang niet altijd een klik; eigenlijk is Silent Shout de enige plaat die me echt goed bevalt. Lekker stroperige electropop met een scheut techno en een vleugje Abba. Want het blijven Zweden, natuurlijk. Dat vleugje Abba zit hem grotendeels in het poppy 'hitje' Mable House. Dat had hier zomaar in de lijst kunnen staan, ware het niet dat het nummer toch een beetje verpest wordt als zich een zanger aan het front meldt. Silent Shout bevat echter nog een leuke poptrack. Neverland is minder Abba en meer dance. Maar vooral ook jaren 00-synthpop van de bovenste plank, met een heerlijke dreun en een fantastische synthsolo net over de helft, die het nummer nog een flinke zwieper de goeie kant op geeft. Ronduit feestelijk.

73. Mercury Rev - Opus 40

Jaar: 1998
Genre: indie pop

Nu we het toch hebben over memorabele optredens: op dezelfde Primavera Sound als Pulp stond ook Mercury Rev. Met op voorhand al een memorabele setlist, want Deserter's Songs zou integraal tot ons komen. Dat is een vrij sprookjesachtige dreampopplaat, en die klonk live precies zoals je het zou hopen. Heerlijke instrumentatie, een zingende zaagspeler in vorm, en een fantastisch geluid dat de details in de melodieën geweldig overbracht. Enige minpuntje was het feit dat ze het nodig vonden terug te komen voor een toegift. Maar goed, een kniesoor, we onthouden de rest gewoon. En ook hier geldt dat ik voor 2011 waarschijnlijk Goddess on a Hiway in de lijst zou hebben gezet. Nu wordt dat het iets avontuurlijkere Opus 40, dat op het podium in een prachtige extase eindigde.

72. Simple Minds - Changeling

Jaar: 1979
Genre: new wave

We gaan verder met een band die in 2011 überhaupt niet in de buurt was gekomen van dit lijstje. Wat de Simple Minds betreft ben ik namelijk een late bekeerling. Ooit kocht ik New Gold Dream voor een habbekrats over. Ik draaide het een paar keer en vond het saai. Daarna schafte ik voor nog minder geld Sparkle in the Rain aan: zelfde verhaal. En dus schoof ik de band terzijde als 'niets voor mij'. Tot ik vorig jaar ineens op wat vroege nummers stuitte. Hier geen saaie stadionrockklanken, maar eerder een soort hybride van glamrock en postpunk. Niet slaapverwekkend galmend als een U2, maar dansbaar als Magazine en het betere Roxy Musicwerk. Changeling plaveide voor mij de weg naar een Simple Minds die ik wél kan waarderen. Sindsdien heb ik ze toch maar in mijn hart gesloten. Zozeer zelfs dat ik New Gold Dream een vierde kans heb gegeven. Maar nee. Echt niet.

71. Radio Birdman - Aloha Steve and Danno

Jaar: 1977
Genre: punk

Zelfde tijd, andere kant van de wereld. Australië had al vrij vroeg een niet al te bekende, maar wel erg leuke punkvibe te pakken. Op een of andere manier gaat Australische rock altijd gepaard met een soort warmbloedigheid en passie die ik wel kan waarderen. Over Aloha Steve and Danno van Radio Birdman kan je verder lang of kort praten. Maar het gaat natuurlijk vooral om hét gitaartje. Dat valt er bij de eerste introductie al lekker in, maar de sympathieke en enorm catchy solo maakt dat het nummer in deze eliteselectie thuishoort.

70. Ace of Base - The Sign

Jaar: 1993
Genre: pop, eurodance

Al het goede voor een 11-jarige kwam in 1998 uit Zweden. Mijn eerste singletje ooit was het nog steeds best leuke All 'Bout the Money van het zangeresje Meja. Daarna volgde Cruel Summer van Ace of Base. Een cover van Bananarama, nota bene een band die erom bekend stond haast alleen covers te maken. Maar goed, dat wist ik toen niet. Hoewel Ace of Base in 1998 al ver over zijn hoogtepunt heen was, omarmde ik de hap-slik-wegpop en kocht ik het album Flowers. Niet veel later kwam ik erachter dat er ook al eerdere (en veel grotere) hitjes waren, en dat die misschien nog wel leuker zijn. Met het bekende All That She Wants heb ik nooit heel veel gehad. Het nog wat meer reggae-achtige Wheel of Fortune vind ik bijvoorbeeld leuker. Maar favoriet is The Sign, dat net wat avontuurlijker klinkt dan de meeste van hun nummers. De zwak voor Ace of Base ben ik altijd blijven houden. Ik meen deze notering dan ook bloedserieus.

69. Kendrick Lamar - Backseat Freestyle

Jaar: 2012
Genre: hiphop

Kendrick is een rapper naar mijn hart. Hij kan stoer, ontroerend én grappig zijn en is in staat zowel een keihard trapnummer als een waanzinnige undergroundtrack te maken. Good Kid, m.A.A.d City heeft al die ingrediënten en dat maakt het een zeer compelete en sterke hiphopplaat. En daar zijn er niet veel van in een genre dat het wat mij betreft toch vaak meer van losse nummers moet hebben. Backseat Freestyle is eigenlijk vanaf het begin al mijn favoriete track. Lekker over de top, maar vooral muzikaal ijzersterk met een soort industrialbeat die zijn gelijke niet kent.

68. Warren Zevon - Roland the Headless Thompson Gunner

Jaar: 1978
Genre: pop/rock

Warren Zevon is een paar jaar geleden stiekem ineens heel bekend geworden. Dat kwam door dat vre-se-lijke kutnummer All Summer Long van Kid Rock, dat in feite een soort herinterpretatie is van Zevons Werewolves of London, afkomstig van zijn beste album Excitable Boy uit 1978. Zevon is een Amerikaanse singer-songwriter die je ongeveer naast Bruce Springsteen zou kunnen plaatsen, maar dan minder vervelend (ja, sorry, Bruce en ik worden dus geen vrienden...). Zijn prijsnummer gaat echter niet over weerwolven, maar over de Noor Roland die in Afrika gaat vechten en daar in opdracht van de CIA wordt vermoord. Dat klinkt ongezellig, maar dit is gewoon een erg leuk popliedje met een leuk refrein, nog eens omhoog getild door twee zanglijntjes die weergaloos tegen elkaar in werken.

67. Múm - We Have a Map of the Piano

Jaar: 2002
Genre: electropop

De knisperelektronica van Múm kan natuurlijk alleen maar uit IJsland komen. De zangeres verbreekt hier met glans het wereldrecord zingen met een heliumstemmetje, dat in de tien jaar ervoor overigens in handen was van Alison Shaw van Cranes. In tegenstelling tot Cranes beoogt Múm daarmee vooral heel veel schattigheid. Waarvan akte. De beste dingen aan We Have a Map of the Piano zijn trouwens helemaal niet de zang en de knisperelektronica, maar wel het pianootje en het toetertje (of iets wat daar op lijkt).

66. The Hooters - All You Zombies

Jaar: 1985
Genre: new wave, AOR

Na de verfijnde klanken uit het koude IJsland is het tijd voor wat lomper werk. The Hooters kennen we in Nederland vooral van de op hol geslagen synthesizer uit de hit Satellite. Dat is op zich een aardige indicatie van wat je van deze band kunt verwachten. Een soort hybride van typisch Amerikaanse AOR, Europese new wave en wat rootsrock. In de broeierige ballad All You Zombies komt die combinatie het beste tot uiting. Weinig tactvol, nogal van het grote gebaar, maar toch ook weer niet zo uitgekauwd als bovenstaande omschrijving misschien klinkt. Doet qua sfeer en gevoel namelijk ook wel wat aan Australische tijdgenoten als The Triffids en Midnight Oil denken. En dat is een goed ding.

Ik kan nu al bloedserieus garanderen dat Ace of Base niet in mijn Top 100 komt, maar een mooie notering is het. Idem voor All You Zombies uiteraard...

Mijn eerste cd was er een van Ace of Base! The Sign is geweldig

Laat, ontdekt, maar beter laat dan nooit. Nu rest mij nog om de al geposte verhalen te lezen .

- The Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Johnny Marr
- Gretz
- -SprayIt
- Misterfool

65. Qntal - Ecce Gratum

Jaar: 2003
Genre: darkwave

Het Duitse Qntal is vooral bekend van menig gothicfeestje. Daar kom ik nooit, maar thuis draai ik ze graag. Een mengeling van folktraditionals, Dead Can Dance en elektronica zorgen voor een geluid dat afwisselend een beetje kitcherig middeleeuws en prettig dansbaar is. De eerste categorie is niet per se vervelend en soms zelfs erg mooi. Maar de meest beklijvende nummers zijn toch de dansvloervullers voor mensen in lange jurken. Ecce Gratum is daar het beste voorbeeld van. Staar je trouwens niet blind op de versie die ik op Spotify heb staan: daar is alleen een remix te vinden die toch wel redelijk wat afbreuk doet aan het nummer. Youtube is dus een betere raadgever.

64. En Vogue - Don't Let Go

Jaar: 1996
Genre: R&B

In dit betrekkelijk vrouwelijke vijftal gaan we verder met een van mijn favoriete R&B-excuusnummers. Het genre gaat me niet echt na aan het hart, en de andere hits van En Vogue vind ik ook hooguit 'best ok om nog eens een keer op de radio te horen'. Nou ja, behalve Riddle dan, want die komt uit mijn tijd. Maar goed, Don't Let Go is dus echt een wereldtrack, met een fantastisch refrein. Door de samenzang, maar ook door het bijna ongemerkt scheurende gitaartje. Mag van mij hoog in elk lijstje met beste girlgroupnummers aller tijden.

63. Spiritualized - Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space

Jaar: 1997
Genre: psychedelic pop

Een van de meest harmonieuze nummers ooit gemaakt. Geniaal hoe deze track laagje voor laagje is opgebouwd rond de steeds maar herhalende beginzin, zonder echt tot een climax te komen. Het is dan ook een typische openingstrack, een soort eerste hoofdstuk van het gelijknamige album. Naar die plaat grijp ik, hoewel ik hem goed vind, dan weer minder snel. Het gospelgehalte ligt me dan te hoog om het langer dan een kwartier vol te houden.

62. Samantha Mumba - Gotta Tell You
Jaar: 2000
Genre: teen pop, R&B

Wie kent haar nog? Een donker Iers meisje dat een kleine vijftien jaar geleden een hitje had. Ze werd aangekondigd als het Europese én zwarte antwoord op Britney Spears, toen nog een onschuldig meisje met staartjes in een klaslokaal. Zo ver is het nooit gekomen, want behoudens een paar kleine hitjes van hetzelfde album is er op muzikaal gebied weinig meer van Samantha Mumba vernomen. Wel schijnt ze te acteren, maar daar heb ik verder geen verstand van. Maar goed, Gotta Tell You dus. Het nummer heeft een beetje een valse start met de wat gedateerde R&B-yeahiyeahiyeah aan het begin. Maar daarna ontspint zich een haast perfect popliedje met een heerlijke melodie. De aparte zangstem van Mumba voegt nog wat extra's toe. Wel sta ik wat ambivalent tegenover de bridge. Dat is melodisch het hoogtepunt, maar daar gaat haar stem wat de hoogte in, en dan wordt het met in combinatie met de productie toch iets te tienerpopachtig. Maar goed, misschien was dat uiteindelijk toch iets meer de doelgroep dan mijn segment luisteraars, dus het zij haar vergeven.

61. Veronica Falls - Shooting Star

Jaar: 2013
Genre: indie pop

Bij de notering van The Field Mice heb ik al een verhaal afgestoken over het C86-geluid dat de lichte popklanken terugbracht in de Britse frontlinie. Of nou ja, frontlinie, op een alternatief zijpaadje. Laten we wel wezen. Maar gelukkig zijn er dan toch ook vandaag de dag nog bands die weten te voorkomen dat dat zijpaadje overwoekert. Die nog eens het gras komen maaien en de overhangende struiken snoeien. Veronica Falls brengt namelijk maar weinig nieuws onder de zon, maar klinkt als een volmaakt blij C86-bandje uit het Engeland van eind jaren tachtig. De meeste nummers vallen onder de jangle pop in een iets hogere versnelling, maar juist het kalme maakt Shooting Star lekker meezingbaar.

Zelfs zo laat dat de bovenste al een tijdje klaar is en Lukas nu zo'n beetje op de helft is

Don't Let Go heeft een geweldige Organized Noize productie.

60. The Black Heart Procession - It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes

Jaar: 1999
Genre: indie rock

De meest desolaat klinkende en misschien ook wel meest intens mooie plaat die ik ken is het tweede album van The Black Heart Procession. Het hele album sleept zich tamelijk traag voort als een eenzaam bootje op een nachtelijke Mississippi. Behalve dat ene nummer waarbij je als luisteraar toch even opveert uit de trance waar de plaat je in heeft gebracht. It's a Crime... ligt net een tempootje hoger dan de rest van '2'. Het klinkt nog steeds plechtig en - zoals herman ooit schreef - berouwvol. Maar ook als een korte vlaag liefde en daglicht op een plaat die vooral kaal, desolaat en nachtelijk klinkt.

59. Foreigner - Starrider

Jaar: 1977
Genre: AOR

Foreigner is altijd wel een beetje mijn knuffel-AOR-band geweest. Cold as Ice vind ik al sinds mensenheugenis een erg fijne meezinger. Aan de knuffelrockballads uit de jaren tachtig heb ik doorgaans weinig behoefte, maar de uptemponummers zijn bijna zonder uitzondering redelijk tot zeer leuk. Mijn favoriet is echter een track van het debuutalbum die eigenlijk in geen van beide categorieën valt. Het is - in elk geval qua space-thematiek, maar ook een beetje qua algeheel gevoel - het Bowie-nummer van Foreigner.

58. Sunset Rubdown - Silver Moons

Jaar: 2009
Genre: indie rock

Bij muziek uit de omvangrijke muziekscene rond Montreal hoor je in de regel al van kilometers afstand dat het uit Canada komt. Het mag daar dan soms best flink vriezen, het geluid klinkt bijna altijd warm en gepassioneerd. En in het geval van dit nummer van Sunset Rubdown, een van de projecten van Spencer Krug, ook nog eens bijzonder plechtig. Silver Moons is flink aangezette ballade met een abstracte tekst over ouder worden. Mooi hoe dit nummer vrij pompeus begint, maar via de bridge juist afbouwt naar een klein liedje. Wat van begin tot eind wel degelijk hetzelfde is: de emotie spat ervan af.

57. Fad Gadget - Life on the Line

Jaar: 1982
Genre: synth pop, industrial

Fad Gadget - geen band, maar eigenlijk alleen een alias van wijlen Frank Tovey - klinkt als de oervader van Depeche Mode. En zo klinkt hij niet alleen, hij ís het eigenlijk ook. Er was namelijk een tijd dat Depeche Mode in het voorprogramma van Fad Gadget stond, in plaats van andersom. De duistere en industriële popmuziek van Tovey klinkt net wat donkerder en ongepolijster, maar ademt dezelfde geur van fabrieken in de economische crisis van begin jaren tachtig. De albums van Fad Gadget zijn niet allemaal even consistent, maar de singles zijn stuk voor stuk in de roos. De zang van Tovey is vaak wat monotoon en ongeïnteresseerd, maar dat past geheel in het plaatje. Omdat ik met mezelf had afgesproken dat catchiness een belangrijk criterium zou zijn bij dit lijstje, ga ik hier voor Life on the Line. Zijn meest melodieuze en toegankelijke nummer, en tevens een van zijn beste.

56. Waka Flocka Flame - Hard in da Paint

Jaar: 2010
Genre: hiphop

Dan tijd voor het nummer dat per definitie in geen enkel lijstje mag ontbreken. Zo over de top dat je het niet eens fout meer kan noemen. Keihard springen en ook schietgeluiden maken is de enige optie. Hard in da Paint is het enige nummer waarvoor ik ooit speciaal naar een festival ben afgereisd. Want vorig jaar ging ik eigenlijk alleen naar Appelsap om dit nummer te horen. Het is er niet van gekomen. Waka Flocka Flame begon te rappen, en het was erg slecht. Vervolgens kwamen er steeds meer mensen bij hem op het podium staan. Ondanks dat de organisatie verzocht daarmee op te houden, bleef het drukker worden. Toen stopte Waka Flocka Flame er maar mee. Geen Hard in da Paint. Die gang van zaken paste eigenlijk precies in mijn op zich best lage verwachtingspatroon. Dat de boos vloekende fan naast ons daar anders over leek te denken, maakte de situatie er nog leuker op. Daarom was het toch een geslaagde dag.

Veronica Falls

Foreigner, Fad Gadget en Waka Flocka Flame in 1 update, hoe krijg je het voor elkaar.

Ik luister met wat vertraging de lijst en Shriekback en Simple Minds zijn mooie ontdekkingen, al heb ik ze vast ooit wel eens eerder gehoord. Het album New Gold Dream vind ik eigenlijk ook niet zo best. Op het titelnummer na zijn mijn Simple Minds-favorieten ook in de periode daarvoor te vinden.

Múm was ook leuk om weer eens te horen. Ik moet dat album eens een nieuwe kans geven.

Hard In Da Paint En die van En Vogue is inderdaad een zeer aanstekelijke oorwurm. Leuke benadering van de top 100, Lukas!

En ook nog een heel late shout-out naar The Scientist. De delen die ik heb meegepikt/beluisterd waren zeker de moeite!

Qntal geinig Lukas fijne band inderdaad.

Typische lijst, sommige dingen vind ik ook erg leuk, sommige dingen vind ik verschrikkelijk. In ieder geval is het leuk gebracht, dat kan je wel aan onze journalist overlaten.

Toch niet Waka Flocka Flame en het Russische volkslied, hè?

Nee het Russisch volkslied vind ik ook wel mooi (al zou het nooit in de buurt van mijn top 100 komen) en die andere is wel geinig. Ik doel meer op die melige 80's/90's pop zoals Simple Minds, Foreigner, Hooters en Ace Of base...

55. Mo-Dettes - White Mice

Jaar: 1979
Genre: postpunk

Dan weer eens een nummer uit de onuitputtelijke categorie leuke hitjes uit de postpunktijd. Mo-Dettes was een meidenbandje dat werd opgericht door Kate Korris, eerder al actief in The Slits en The Raincoats. Ze hebben een plaat gemaakt die op zich best aan te horen is, mede dankzij een Paint It Black-cover. Maar er is maar een nummer dat ze legendarisch maakt. Het vrolijke deuntje White Mice, ook beschikbaar in de wat snellere (en matigere) versie White Mouse Disco, is aanstekelijk als een kaars. Vrouwen en (post)punk, het blijft een gouden combinatie.

54. The House of Love - Christine

Jaar: 1988
Genre: shoegaze, dream pop

Een van de grotere Britse bands van eind jaren tachtig. Ik ben eigenlijk nooit helemaal overtuigd geraakt van het soms wat saaiige geluid dat toch wel merkbaar van invloed is geweest op de rustige (Slowdive)-kant van de shoegaze. Maar behalve veel nummers die meestal mijn ene oor in en het andere weer uit gaan, hebben ze wel degelijk een paar parels. Het plechtige liefdesliedje Christine contrasteert mooi met het overstuurde gitaarwerk. Waar veel shoegaze nog wel eens wat 'koud' wil klinken, heeft dat hier juist een extatisch en gloedvol effect.

53. Built to Spill - Traces

Jaar: 2006
Genre: indie rock

Nog meer gitaren bij Built to Spill. De band die ook hier met indieklassieker Perfect From Now On vaak hoog in de lijstjes staat. Maar Doug Martsch en co hebben veel meer te bieden dan dat ene monument. Het oude werk is wat meer lo-fi, de beste popliedjes maakte de band anno 2006. Het album You In Reverse is voor de niet-kenner denk ik ook een betere instapper dan PFNO. Als de lange geluidsorgie Goin' Against Your Mind je nog niet bij de strot grijpt, dan doet de melodieuze gitaar van Traces dat wel. Het is dat de tweede helft van het album wat minder is, anders was het beste Built to Spillalbum misschien wel een jaar of negen jonger geweest.

52. Gala - Let a Boy Cry

Jaar: 1997
Genre: eurodance

Eurodance staat nou niet bekend als het meest vernuftige genre uit de muziekhistorie. Helaas voor jullie ben ik van de generatie die is opgegroeid met platte popdeuntjes van matige zangeressen op een dancebeat, al dan niet aangevuld met een rapper. Destijds riep er nooit iemand 'swag', en dat was aan de heren te zien en te horen. De hoogtijdagen van de talentloosheid. En toch blijven er onverwoestbaar leuke deuntjes tussen zitten. De meeste zijn te inwisselbaar om in zo'n lijstje te zetten. Uitzondering op die regel is de zangeres Gala Rizzatto, uit Italië. Het land waar het leeuwendeel van de net een tikje foute dancemuziek vandaan komt. Freed From Desire - ook erg sterk - is nog wel regelmatig te horen, maar Let a Boy Cry is een beetje in de vergetelheid geraakt. En vooral dát vind ik een fascinerend nummer. Gala zingt eigenlijk tenenkrommend slecht. Vooral in de coupletten wil ze zó laag zingen dat ze bijna uit de bocht vliegt. Maar juist dat geeft haar een duistere, mysterieuze uitstraling mee die haar huizenhoog verheft boven de vele valse sopraanzangeresjes in het genre. Gala is de Siouxsie van de Eurodance.

51. 22-Pistepirkko - Birdy

Jaar: 1992
Genre: indie pop

Sinds ik weet dat 22-Pistepirkko algemeen beschaafd Fins is voor '22-stippige lieveheersbeestjes', is dit natuurlijk een van mijn favoriete bandnamen. Ooit las ik ergens de term Rivellapop om deze muziek te omschrijven: lekker is soms wel een beetje vreemd. Nu klopt dat wat mij betreft niet. Ik heb namelijk laatst voor het eerst in mijn leven Rivella op, en dat is dus niet lekker. En 22-Pistepirkko is dat wel. Niet chemisch, maar lekker fris op een bevreemdende manier. Tevens het enige nummer uit mijn collectie met een vogelgeluidenmidtro. Als dát geen aanbeveling is...

Let A Boy Cry!!! Dat is mijn favouriete Eurodancenummer (samen met N-Trance-Set You Free). HEERLIJK en kneitervals.

Haha... Ik denk dat ik Lukas verras als ik zeg dat ik dat ook een geweldig nummer vind.

Jullie zijn allebei door naar de volgende ronde .