menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van vleertje
Sonic Youth dat zit altijd snor. Dancing van Doveman is inderdaad waanzinnig mooi stond ooit wel in mijn top 100 nu net buiten maar verdiend het eigenlijk niet. Ik pink er altijd een traantje bij weg. Marissa Nadler is ook een hele fijne luisterstem.

avatar van chevy93
Voorspellingen? Nee, daar waag ik me bij jou niet aan.

Of toch.. wellicht nog iets van GYBE!.. maar zo hoog? Misschien een of andere obscure live-uitvoering van een bootleg.

avatar van Rudi S
Liedjes als Emily of Swadust and Diamond zouden ook nog kunnen passeren.

avatar van Ataloona
Ja, al kan het ook Only Skin of de lange versie van Cosmia zijn. Of iets van haar Paradiso optreden.

Verder nog iets van Cluck, Waits, Brotzmann, Red Stars Theory of The Thing?

avatar van The Scientist
vleertje schreef:
Dancing van Doveman is inderdaad waanzinnig mooi stond ooit wel in mijn top 100


Hij stond er in dit topic nog steeds, daarom was ik verbaasd dat ik niet de eerste was .. Verder zie ik qua gokken pas 1 goede, maar dat Newsom erbij zou staan mag geen verrassing zijn... Het nummer laat ik nog mooi even in het midden. (Cluck en Waits zijn al geweest )

avatar van Rudi S
hier is voor een beetje speurneus, wel zo´n beetje alles beschikbaar .

I Am A Scientist van Guided By Voices op nr 1?

avatar van vleertje
The Scientist schreef:
(quote)


Hij stond er in dit topic nog steeds, daarom was ik verbaasd dat ik niet de eerste was .. Verder zie ik qua gokken pas 1 goede, maar dat Newsom erbij zou staan mag geen verrassing zijn... Het nummer laat ik nog mooi even in het midden. (Cluck en Waits zijn al geweest )


OH dan is het nummer heringetreden in mijn top 100 toen ik die hiervoor gemaakt had. Haha ik ben ook zo'n licht af en toe. Maar prachtig nummer dus.

avatar van vleertje
Ik draaide het nummer in ieder geval afgelopen woensdag nog in mijn (onze) radioshow en daar heb ik er weer iemand volledig mee van zijn voeten geblazen vanwege de schoonheid van het nummer.

avatar van The Scientist
vleertje schreef:
Ik draaide het nummer in ieder geval afgelopen woensdag nog in mijn (onze) radioshow en daar heb ik er weer iemand volledig mee van zijn voeten geblazen vanwege de schoonheid van het nummer.


Das altijd goed, kan niet vaak genoeg gedraaid worden, en niet genoeg mensen kunnen het horen!


hierbij volgende update.. o.a. voer voor Joanna-fans

10. Eleni Karaindrou – Depart and Eternity Theme
P-score: 1.4
Eleni Karaindrou - By the Sea, Depart and Eternity Theme - YouTube

Hier in het youtubefilmpje nog samen met By The Sea, dat ook zeer mooi is. Griekse filmmuziek voor films van Angelopoulos. Ik ken de muziek al sinds ik ooit de ECM-catalogus een beetje doorspitte. Een van de normalere klassieke stukken, geen offensieve klanken, maar toch genoeg om mij blij te maken. Vooral de manier waarop naar het einde toe de hobo en mandoline uit de verf komen geeft het een zeer karakteristieke sfeer. Heb nadien de film ook gezien, ook wel mooi, maar heb toch het meest met de muziek. Dat er dan ook nog een fantastische live-DVD van is met uitvoeringen van dit stuk, maar met veel meer van haar filmmuziek, maakt het helemaal geweldig.

9. Efterklang – Cutting Ice to Snow
P-score: 2.7
Efterklang w/ Metropole Orchestra Perform Parades - Cutting Ice To Snow @ Holland Festival - YouTube

En weer een live-uitvoering met orkest. Het werd in 2009 al uitgebracht door Efterklang met het Danish National Chamber Orchestra, maar in Nederland werd het in 2010 nog eens overgedaan met het Metropoolorkest in het muziekgebouw aan het IJ. Daar is deze opname van, daar ergens in het publiek zit ik ook . Qua stage-act is de deense versie te prefereren (https://www.youtube.com/watch?v=oeRNFnpd160) in Nederland geen hoedjes voor het orkest en niet de hele zaalaankleding. Qua muzikaliteit bevalt het Metropoolorkest me dan weer een stuk beter. Op sommige nummers klonk het live alsof de band er iets minder zin in had dan op de opname, maar bij het klapstuk, Cutting Ice to Snow, is daar gelukkig geen enkele sprake van. Een feest voor ogen en oren met een band die zo’n plezier uitstraalt (dat doen ze bijna elke keer). Het begint dan wel langzaam, het einde van het nummer, ingeleid door trombone, hoort bij de mooiste stukken muziek die ik ken. Iedereen die hierheen had kunnen gaan maar het niet gedaan heeft heeft echt een fout gemaakt!

8. PJ Harvey – Angelene
P-score: 2.3
Angelene-PJ Harvey (Is This Desire?).wmv - YouTube

Ik zal eerlijk zijn. Ik zit al ongeveer een jaar aan een PJ Harvey-verslaving vast. En dat maakt het voor zo’n toplijst niet makkelijker. Ik had in mijn concept-lijstje nog To Bring You My Love staan, uiteindelijk in de latere lijst daar The Garden van gemaakt, maar nu ik het moet zeggen kies ik toch Angelene. De opener van mijn favoriete album van haar, waarin oude rauwe rockende PJ gemixt wordt met rustigere songwriter PJ. Zowel het lekker harde The Sky Lit Up, het gestoorde Joy, maar ook het relatief normale Angelene vind ik geweldig. Een nummer over de dromen van een prostituee over liefde, met een refrein dat onmogelijk niet mee te zingen/schreeuwen is. Net zo onmogelijk is het voor mij om op het moment dat dit nummer is afgelopen niet meteen The Sky Lit Up te gaan neuriën.

7. Supersilent – 7.4
P-score: 4.4
Supersilent | 7.3, 7.4 - YouTube (2e deel)

Deze mag toch ook eigenlijk geen verrassing zijn. Sinds ik het nummer ontdekte heb ik hier mensen mee zitten spammen. Hier blijkt ook weer de kracht van een intrigerende hoes. Ik had nog nooit van de band gehoord, noch had ik enig idee hoe de muziek zou klinken. Toen ik echter (ik meer voor slechts 6 euro) de DVD “7” zag staan (mag niet op MuMe want DVD) heb ik die meteen meegenomen omdat de enorme kaalheid van de hoes me zo aansprak (http://www.jazzmusicarchives.com/images/covers/supersilent-7%28live%29.jpg). Mensen zullen me nu wel raar aankijken. De muziek pakte me nog veel meer! Een eclectische mix van rock, jazz en elektronische muziek, alles 100% geïmproviseerd. De manier waarop de sfeer op de DVD naar voren komt maakt het dan helemaal af. Ze hebben een hoop mooi materiaal, maar dit is denk ik toch mijn favoriet (al is het rockende 1-3 of het minimale 6 ook erg mooi). Een unieke muzikale ervaring, zeker wanneer je dit live ziet.

6. Joanna Newsom – What We Have Known
P-score: 3
Joanna Newsom - What We Have Known - YouTube

Een nummer waar ik liefst 3 versies van op mijn pc heb. Deze, van een van haar vroege EPs is erg mooi, de versie die ze later op single uitbracht vind ik veel minder. Nog mooier echter is de live-opname die van dit nummer in paradiso gemaakt zijn (kudo’s Ataloona ). Eigenlijk zou ik gezien mijn top10 een nummer van Ys moeten kiezen, en dat zou ik ook wel willen, maar dat kan ik gewoon niet. De nummers horen allemaal bij elkaar, de enige oplossing is gewoon dit nummer kiezen dat ook wel zo mooi is dat het er van mij op Ys zo bij had gemogen. Een nummer over de zinloosheid van oorlog en hoe mensen dezelfde fouten blijven maken (haar eigen woorden). Alles wat Newsom’s muziek mooi maakt zit in deze live-uitvoering. De mooie mix van harp en andere instrumenten met haar excentrieke stem, maar vooral die prachtige teksten. Er zijn zeer zeer weinig artiesten waar ik zo onder de indruk ben van de teksten, vol spitsvondige wendingen en woordkeuzes. “When one is weak they discreetly meet, they throw the bones into the street. As they progress, we retreat.” Over Ys, en in het bijzonder Emily heb ik wel eerder hele stukken geschreven, zie hier en even later hier. (Mensen die hier de paradiso-opname van willen, PM me)

avatar van Ataloona
Phoe, Eleni zat ik ook aan te denken. Haalt ook gemakkelijk mijn top 100, helpt ook mee dat ik een flinke Angelopoulos fanboi ben.

avatar van The Scientist
En voor de top 5 gaan we over op 1 nummer per keer, vandaag 1, morgen 3 en donderdag de finale

5. Calexico – Crystal Frontier (live)
P-score: 1.6



Ooit eens begonnen met The Black Light die prima beviel maar nooit echt 100% is doorgedrongen. Daarna regelmatig een albumpje gehoord, maar het bleef een beetje aanmodderen. Er zit wel wat minder materiaal bij. Echt slecht wordt het nergens, maar ook niet zo fijn als op The Black Light. In 2012 zag ik ze op Take Root, en dat veranderde al wel het een en ander. Goede cover van Love’s Alone Again Or, grappige cover van Minutemen’s Corona en vooral een prachtige Minas de Cobre (For Better Metal). Algiers beviel me als plaat ook wel goed, dus dat was mooi meegenomen. Toen ik echter eens op youtube een concert van ze tegenkwam was ik echt verkocht. Een concert uit de reeks waar een aantal nummers van op Spiritoso terecht is gekomen, een fantastische live-plaat met symfonieorkest erbij. Maar het zien werkt nog zoveel beter, en dan vooral dit nummer. Begint rustig met een soort duet tussen stem en cello. Maar als het halverwege dan losbarst in meer uptempo-muziek wordt het echt geweldig. De mooie blazers die Calexico al heeft aangevult met de blazers uit het Radiosymfonieorkest uit Wenen geeft echt alles. Alles klopt gewoon aan deze uitvoeringen. (Er is ook een erg mooie uitvoering met mariachiband, zowel die uitvoering als deze et orkest doen het origineel verbleken.)

avatar van chevy93
Ik vermoed dat je deze bedoelt: Calexico & Mariachi Luz de Luna - Crystal Frontier - YouTube

Persoonlijk heb ik altijd moeite met pop-nummers die begeleid worden door een orkest. Het maakt het er zelden mooier op en doorgaans eerder gezapig en oubollig. Na de versnelling komt het nummer pas echt los. Niet voor niets het deel waarop ze de klassieke elementen een beetje laten varen.

Niettemin vind ik de versie met de Mariachi-band wel geweldig!

avatar van The Scientist
chevy93 schreef:
Niet voor niets het deel waarop ze de klassieke elementen een beetje laten varen.


Dat hoor ik niet zo, nog steeds doet daar het hele orkest gewoon mee en klinkt het heel anders dan wanneer ze het zelf spelen... Ik vind het eerste deel ook goed, maar heb denk ik ook iets meer met klassiek dan jij (kweenie).. Voor mij horen beide delen gewoon bij elkaar.

En die versie bedoelde ik ja.. ook erg fijn

avatar van chevy93
Drums, gitaar, trompetten, niet de meest orchestrale instrumenten. Het orkest doet wel mee, maar meer als begeleiding en minder als doel op zich.

Overigens hou ik niet echt van orkestmuziek nee. Ik hou meer van het kleinschalige (piano, strijkers). Filmmuziek, zeg maar.

avatar van The Scientist
chevy93 schreef:
Drums, gitaar, trompetten, niet de meest orchestrale instrumenten. Het orkest doet wel mee, maar meer als begeleiding en minder als doel op zich.


Zo zie ik het ook wel, het orkest is overal begeleiding, daar is het een samenwerking voor. True, in het eerste deel staat die begeleiding iets meer op de voorgrond, dat is emt name omdat de band daar iets minder speelt, dat minimalere qua instrumentatie ligt me ook wel.

Overigens hou ik niet echt van orkestmuziek nee. Ik hou meer van het kleinschalige (piano, strijkers). Filmmuziek, zeg maar.


Dat had ik ook altijd, maar is er de laatste jaren wel een beetje af gegaan. De reden dat ik het had is dat de "klassieke" orkestmuziek die je overal hoort (Beethoven, Wagner) me vaak een beetje als veel van hetzelfde in de oren klinkt, alsof er een voorgenomen imago is waar het allemaal aan moet voldoen. Zodra een orkest hier een beetje van afwijkt vind ik het wel vaak interessant worden. Dan valt er in mijn ogen gewoon meer in te ontdekken (zie ook mijn nummer 4 )

Verder snap ik je filmmuziek-verwijzing niet zo, filmmuziek is in mijn ogen alle soorten muziek, hangt net van de film af. Als ik al een specifiek beeld heb bij filmmuziek is het eerder juist van die 13-in-een-dozijn-orkestmuziek, zeker bij de wat bekendere films.

avatar van Rudi S
Beide live versie's van Crystal Frontier zijn prachtig.

avatar van chevy93
The Scientist schreef:
Verder snap ik je filmmuziek-verwijzing niet zo, filmmuziek is in mijn ogen alle soorten muziek, hangt net van de film af. Als ik al een specifiek beeld heb bij filmmuziek is het eerder juist van die 13-in-een-dozijn-orkestmuziek, zeker bij de wat bekendere films.
Wat jij 13-in-een-dozijn noemt, is voor veel mensen nog altijd niet zo, hè.

Clint Mansell - The Fountain (2006)
John Williams - Schindler's List (1994)
Alexandre Desplat - The Tree of Life (2011)

Dat soort orkestmuziek vind ik wel mooi. Het is wat minimalistischer dan de namen die je zelf noemt; Beethoven enzo. Heb zelf ook nog wel wat dingen geprobeerd die ik via RateYourMusic tegen kwam, zoals de in jouw top 100 staande Stravinsky, maar dat doet mij ook weinig.

avatar van The Scientist
Interessant, ik herken er ook wel iets in, we hebben volgens mij hetzelfde probleem een beetje..

[wellicht wat vergezochte theorie-mode aan]En volgens mij hebben meer mensen dat.. bij mij is het probleem bij wat "traditionelere" klassieke muziek vaak dat ik me stoor aan hetzelfde soort eensoortig bombast, wat met name wordt veroorzaakt door de koperblazers, trompet, trombone etc.. Als ik nou dit soort soundtracks hoor (The Fountain is een verhaal apart trouwens) dan is dat ook gewoon een orkestraal geluid in mijn ogen, waar de componist de "truc" heeft toegepast de blazers grotendeels tot helemaal weg te laten. Klinkt het daardoor mooi? Zeker, prachtig! Maar bijzonderder maakt dat het stuk er in mijn ogen niet op, meer alsof ze zich er een beetje gemakkelijk van af maken. Ik vind het knapper als een componist dan die blazers net een andere draai weet te geven waardoor ze ineens wel werken, zoals bijvoorbeeld het stuk van Schonberg vroeg in mijn lijst.

The Fountain is dan weer niet echt orkestmuziek, maar veel meer postrock (Mogwai speelt een groot deel ervan ook mee), maar ook hier van hetzelfde laken een pak, hoeveel postrock-bands met blazers ken je? Het houdt bij mij vrij snel op. Strijkers te over daarentegen. (Gelukkig zijn er uitzonderingen).[wellicht wat vergezochte theorie-mode uit]

De verwijzing naar het stuk van Stravinsky snap ik niet zo goed. Er zijn veel stukken waarin hij wel last heeft van het in dezelfde valkuil van het wat te bombastische, maar het stuk in mijn top100 vind ik juist heel divers en niet zo'n standaard orkestgeluid. Dat het je ding niet is kan dan natuurlijk

... dan nu eens iets over een ander klassiek stuk gaan typen... met verwijzing naar een tekenfilmserie

avatar van The Scientist
4. Olivier Messiaen – Turangalila Symphony
P-score: 3.2



Goed, en dan na die discussie over klassiek meteen wat typen over een stuk dat chevy dus waarschijnlijk weinig zal doen. Groot orkest, groot concert, maar wat een sfeer. Veel van Messiaen’s stukken zijn geschreven vanuit zijn behoorlijk christelijke achtergrond en hebben een heel religieus karakter. Dit stuk echter gaat over de liefde in al zijn vormen (al moet ik zeggen dat ik dat er niet overal in terughoor. Wat valt er allemaal op? Eigenlijk teveel om op te noemen. Naast uiteraard het fantastische Ondes-Martenotgeluid (Speelt vaak met de strijkers mee) valt bijvoorbeeld het zware, logge “statue”-theme op, een passage voor blazers die al vroeg in het stuk langskomt en nog vaker zijn kop opsteekt. Maar wat me vooral opvalt is de diversiteit in de instrumentatie, hier en daar voeren strijkers de boventoon, dan weer koperblazers, maar er zijn genoeg stukken voor percussie, of voor slechts 2 klarinetten. Dezelfde variatie zit al in de sfeer, nergens duidelijker dan in het tweede stuk (in het filmpje begint dat rond de 7 min) waarin snelle intense (atonale) stukken door blazers en piano worden afgewisseld door juist heel romantische stukken voor de strijkers en ondes-martenot. Bij elkaar een unieke sfeer die me vrijwel elke keer dat ik het hoor weer de indruk geeft dat ik het nog niet ken. Jammer dat er op MuMe zo weinig over geschreven is, als mijn zoekkunsten me niet bedriegen is titan de enige die er ooit iets over heeft gezegd in zijn klassieke-muziek-toplijst. Laten we hopen dat het eens een keer aanslaat!

avatar van Rudi S
Pffff die durft, dit is toch een pittig stuk wat je zomaar niet even en passant afluisterd.
Dat gaat op voor min of meer zijn gehele discografie.
Ik heb die dubbele vogel cd eens gekocht n.a.v. een zeer positieve recensie in luister en dat duurde wel even voor ik 'm mooi ben gaan vinden, deze dus:
http://rymimg.com/lk/f/l/d28ce05e4349a042448376753d72014d/2819373.jpg

avatar van The Scientist
Rudi S schreef:
Pffff die durft, dit is toch een pittig stuk wat je zomaar niet even en passant afluisterd.


Tja, na deze lijst kan ik toch moeilijk Eine Kleine Nachtmusik in mijn top5 gaan zetten. Heb die stukken wel eens gehoord, maar nooit heel aandachtig beluisterd, zal ik eens doen. (Ik doe hier en daar wel alsof ik enig verstand van klassiek heb, maar eigenlijk valt dat heel erg tegen)

3. Atomic – Boom Boom (Live)
P-score: 3.4


(helaas niet de live-versie op youtube)

Atomic was een van de eerdere freejazzdingen die ik echt leerde waarderen. Ik 2007/2008 kwam ik terecht bij het Jazzpodium Drienerlo als bestuurslid. Ik kende toen al wel iets freejazz (Scorch Trio) maar nog niet zo veel. Atomic was het tweede concert dat bij ons geprogrammeerd werd. (Na het heerlijke trio Bennink/Kaufmann/De Joode). Voor het zover was had ik het al een aantal keer geluisterd en vond ik het al goed. Maar het optreden staat vast op mijn lijstje met de beste concerten waar ik geweest ben. Het is een geweldige mix van oud en nieuw. We herkennen qua structuur/sfeer genoeg elementen uit de muziek van bijvoorbeeld Ornette Coleman, Cecil Taylor, Steve Lacy, etc. (Een nummer op het album The Bikini Tapes heet ook Leave Stacy). Het album The Bikini Tapes documenteert een paar concerten. Een aan het begin van hun tour en een aan het eind. Erg interessant hoe het geluid langzaam verandert. Van dat album heb ik her en der al wel eens de cover van Pyramid Song aangeraden. Die is vrij herkenbaar en rustig. Als ik helemaal de vrije keus krijg heb ik toch liever dit wat drukkere werkje, met dat heerlijke terugkerende thema op bas en piano, met het lekkere hyperactieve drumwerk hier en daar, met blazers die het ene moment unisono gecontroleerd blazen en het volgende moment alle kanten op gaan (we hoorden de ritmesectie (Haker-Flaten/Nilssen-Love) al vaker terugkomen, en ook de trompettist als lid van The Godforgottens). We mogen dan veel oudere dingen herkennen, het klinkt nergens alsof het ook 50 jaar geleden opgenomen had kunnen zijn, er zit toch iets in dat het heel actueel maakt. Een van de oneindig veel artiesten die nog dagelijks bewijzen dat jazz allesbehalve dood is. Nadat mijn favoriete album van ze (Bikini Tapes), waar ook de beste versie van dit nummer op staat, lange tijd niet te krijgen was is er gelukkig een reissue geweest op een Litouws label, waar ik gelukkig op tijd bij was, hij staat nu dus mooi op 3LP in de kast.

avatar van The Scientist
2. Castanets – You Are The Blood
P-score: 2.5 voor deel 1, daarna hoger



Ik kreeg in een tip-topic van een zekere user ooit de tip eens Castanets te gaan luisteren, ik weet alleen niet meer wie het was, en kan het ook niet terugvinden. De tip toen gehoord en wel goed bevonden maar eigenlijk nooit veel meer mee gedaan. Pas jaren later kwam de verzamelaar “Dark Was the Night” uit. Een verzamelaar met werkelijk een hele hoop prachtige nummers. Waaronder een Sufjan Stevens nummer dat “You Are The Blood” heette. Weer een jaar of 1 a 2 later kwam ik erachter dat dit nummer niet van Stevens was maar een cover, van diezelfde Castanets die mij ooit getipt waren en die bij Stevens op het label zitten. Toen maar weer eens het album Cathedral erbij gepakt. En niet alleen dit nummer sprak me aan, eigenlijk elk nummer is sterk. Dit nummer doet me echter wel het meest. Het is een van de raardere nummers, zeker naar het einde toe. Maar oh wat is die stem van die zanger, en de hele sfeer in het nummer toch fijn. De jazzy percussie aan het einde hoort er helemaal bij. Ik snap helemaal hoe Sufjan ooit op het idee kwam dit te coveren, alleen haalt hij dit niveau nergens. Denk dat veel van de folk-georienteerde personen op deze site zeker het eerste deel van het nummer (en ook de rest van het album) prima zullen weten te waarderen. Wat het nummer betreft, het is op Dark Was the Night ook bewerkt door een hiphop-artiest (de versie van Stevens) en daarna opgepikt door niemand anders dan The Game, die het ook als sample gebruikt (https://www.youtube.com/watch?v=aI9Oc8ThoEw). Duidelijk een voorbeeld van hoe een nummer een eigen leven kan gaan leiden, helaas wordt deze sfeer nergens gehaald. (Nee, mijn nummer 1 is geen cover ervan )

avatar van zaaf
jaaaa! wat een prachtige nummer twee in een sowieso intrigerende top 100. en het leuke is dat ik de nummer 1 niet bevroed.
another surprise!

avatar van The Scientist
1. The Mars Volta – Cassandra Gemini
P-score: 3.5



En als nummer 1 weer iets heel anders. We hebben wel al At The Drive-In langs horen komen (waar beide leden van TMV uit komen), maar verder niet echt iets wat hier in de buurt komt. Als ik zo naar de stemmen en berichten bij dit album kijk zijn de meningen er nogal over verdeeld, dus dat zullen ze hier ook wel zijn. Zelf ben ik groot fan van de eerste twee Mars Volta albums. Ik hoorde de eerste voor het eerst toen ik op de fiets terug naar huis zat en bij een stoplicht stond, in het niet al te pittoreske Hengelo. Zo’n intensiteit als dat, zonder dat het direct a la metal geforceerd “heavy” moest klinken kende ik nog helemaal niet. En tegelijkertijd zat er een sfeer in die ik eigenlijk alleen kon herkennen in mijn nummer 1 van destijds, Interpol – Turn on the Bright Lights. Dat het chaotisch is mag dan totaal de pret niet drukken. Nog beter dan het debuut vind ik Frances the Mute. Met de legendarische 2,0-review op pitchfork wordt eigenlijk al een hoop gezegd. Iedereen die zichzelf een beetje hip voelt mag dit niet goed vinden. Maar serieus, het is een ijzersterke plaat die alle kanten opgaat. Gefocuste korte liedjes hoef je niet voor bij The Mars Volta te zijn, en ik snap heel goed dat users het niks vinden, maar de afwisseling (vooral in dit nummer) tussen knetterende stukken, en bijna ambient-achtige (gitaargedreven) delen. Vooral de laatste 5 minuten zijn wel zo ontzettend geweldig, eerst die heerlijk saxofoonsolo, daarna dat heerlijk geschreeuwde stuk en nog een repetitief stukje erachteraan, om nog even af te sluiten met hetzelfde akoestische stukje waar het album ook mee begon. Dit stuk is gewoon een lange luistertrip, niet iets voor als je zin hebt in makkelijk meezingbare liedjes, maar meer iets om goed met de ogen dicht bij achterover te gaan zitten en je mee te laten drijven met waar het nummer allemaal heen gaat.

avatar van Rudi S
Oh jee, die zag ik niet aan komen.

avatar van Rudi S
zaaf schreef:
een sowieso intrigerende top 100.

Ik was even naar de juiste omschrijving aan het zoeken, gevonden.

avatar van GrafGantz
The Scientist schreef:
(quote)


Tja, na deze lijst kan ik toch moeilijk Eine Kleine Nachtmusik in mijn top5 gaan zetten.


Tuurlijk wel, vette plaat!!!

Eine Kleine Nachtmusik - Eine Kleine Nachtmusik (2008)

avatar van Johnny Marr
Wooow, die zag ik ook echt niet aankomen, maar wat een nummer 1 zeg!! Hulde

avatar van ArthurDZ
Nu had ik toch echt The Scientist van Coldplay op 1 verwacht!

Gast
geplaatst: vandaag om 01:16 uur

geplaatst: vandaag om 01:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.