Wat een heerlijk nummer dat Move On Up, kende ik nog helemaal niet.

Bedankt voor de lijst en alle stukjes die er bij komen kijken Zou het trouwens geen gevarieerde lijst noemen, wel een eigenzinnige met voor mij veel onbekende namen.

Thanks voor alle leuke reacties tijdens de gehele top 100! Een behoorlijke hoeveelheid tijd die het heeft gekost, maar wel leuk om te doen! Verder benieuwd naar de volgende 40 users die een top 100 gaan maken

Ik doe ook gewoon mee...tijd genoeg om een weloverwogen toplijst samen te stellen.

- niels94
- sxesven
- tuktak
- hoi123
- Arrie
- The_CrY
- Vleertje
- ArthurDZ
- deric raven
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- Cured
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy

Dank tuktak, had eerlijk gezegd gehoopt op iets meer obscure underground Detroit shizzle of iets anders wat ik nog niet kende, maar goed, we parkeren dan ook vaak in hetzelfde straatje. Hoe je het ook went of keert, tuktak's last judgment is toch dikwijls een graadmeter voor kwaliteit.

Nog bedankt tuktak. Ik ben momenteel jouw lijst aan het doorspitten via Spotify. Al genoeg mooie ontdekkingen gedaan (Arve Henriksen, Machinefabriek).

Alstublieft, hier de eerste 10 van mijn top-100!
Net als Niels mezelf de regel van één nummer per album (en dus niet per artiest) opgelegd, omdat ik het niet over m'n hart kon verkrijgen om sommige artiesten maar één keer te noemen. Daarnaast heb ik als doldwaas extraatje, om jullie te helpen met deze nummers net zo goed te vinden als ik, kleine momenten in het nummer neergepend waar ik toch altijd besef dat ik echt met een heel erg goede te maken heb, of in ieder geval heb ik per liedje één van die momenten gekozen. Ik beloof hierbij dat ik niet flauw zal doen met overduidelijk gedoe zoals "het hele nummer is een hoogtepunt!!!!". In ieder geval hoop ik dat jullie een beetje plezier kunnen beleven aan mijn komende toplijst.

100. Van Morrison - And It Stoned me
Detail: De nostalgische trompetjes in het refrein.
Op het moment dat ik er eind brugklas achter kwam dat de top-40 niet een verzameling was van de enige liedjes die het luisteren waard zijn, ben ik meteen (uiteraard door middel van deze site) totaal random ieder decennium ingedoken en heb ik door middel van top-10 lijstjes ongeveer als eerste tegelijkertijd Slint, Neutral Milk Hotel, Pink Floyd en dus Van Morisson ontdekt. Het één was natuurlijk wat uitnodigender dan het andere en daarom werd ik eigenlijk meteen gegrepen door de vrolijke melodieën, bossige sfeertjes en het gezellige gemekker van Van. Ondertussen heeft zijn oeuvre niet meer zo’n grote aantrekkingskracht op me (ik wacht nog steeds op een liedje waar de beste meneer eens gigantisch uit de bocht vliegt), maar bij iedere toch al prettige herluisterbeurt stijgt deze er toch wel bovenuit. Een rustig, marcherend tempo, toegankelijke tekst, trompetten die gepersonificeerd lijken te zijn: als een soort voorloper van The Suburbs boeit dit meer dan genietbare liedje me nog steeds op twee manieren.

99. Nujabes - Feather
Detail: De trompetjes in het refrein natuurlijk.
Als een soort rode wijn in de hiphop – een genre dat overigens niet extreem veel voor gaat komen in de komende toplijst, ik neem me wel constant voor om me er echt in te verdiepen als dat helpt – glijdt dit je oor binnen. Met een sample van Yusef Lateef (toch?) die welgeteld 4 seconden duurt en dus, even snel rekenen, 44 keer wordt herhaald, komt dit toch nergens te repetitief of saai over. Twee redenen om daarvoor aan te voeren: de gelukkig wel heerlijk gevarieerde flow van rappers (even googlen (sorry)) Cise Star en Akin en de niet erg ingewikkelde maar wel heul erg fijne trompetjes in het refrein. Voeg daar nog een interessante tekst en een heerlijk warme bas aan toe en je hebt één van de fijnere hiphopliedjes in huize Roeland.

98. Television - Marquee Moon
Detail: 5:22, als de gitaar de diepte ingaat en je zeker weet dat dit echt, ambachtelijck gitaargepiel gaat worden.
Principes kunnen echt stom zijn. Als ik me niet vermaak met een beetje sporten, gamen of uitgaan (en ook een beetje muziek soms), kan ik me altijd nog uren vol genot bezig houden met gal spuwen over het begrip solo’s. Redelijk nutteloze aanhangsels, knievallen naar een verveelde gitarist die het liedje 13,7 keer zo vaak verpesten als maken. Sta ik ook nog steeds achter. Meestal. Ik wacht namelijk iedere keer als dit liedje weer begint met smart op het moment dat Verlaine stopt met zingen – hoewel er niks fout is met zijn zanglijnen of zangstijl, integendeel – en zijn vriendje Richard Lloyd de shows der shows mag stelen met zijn bijna vijf minuten durende solo. Zou dit bijna een guilty pleasure noemen, maar dan bedenk ik me weer hoe prachtig dit liedje balanceert tussen een soort verwonderde vrolijkheid en ook hier weer weemoed en hoe de solo daar ook een prachtige reflectie van is: hoewel hij ook vast expres moeilijk is gemaakt voor de klappende handjes en verbaasde mondjes, heb ik toch het gevoel dat er echt wat in zit en het niet zomaar bestaat uit wat achteloos heen-en-weer-gewandel op de toonladder van A. Laten we het er maar bij houden dat dit ongeveer het voorbeeldnummer is voor iedere aspirerende sologitarist en ook zeker niet vergeten het simpele, maar ook weer bijzondere doeltreffende ska-achtige coupletjes te benoemen.

97. The Waterboys - A Girl Called Johnny
Detail: 2:29 en de tien seconden daarna, waar de uithalen opzwepender worden dan ooit.
80’s-represent nummer 1. Brede smaak heb ik toch. Redelijk veel aan dit nummer en zijn clip ademt hoge spijkerbroeken, nutteloze kapsels en lopende robots, meer dan de andere Waterboysliedjes in ieder geval, maar tegelijkertijd doen de verbeten zang, stampende drum en iconische sax me afvragen hoe dit in godsnaam geen wereldhit is geworden. Valt in de categorie “liedjes die je veel te weinig hoort op de radio”, met zijn voor de verandering goed getimede fade-out, geniale pianoloopje en chagrijnige catchyheid. Luister en stamp.

97. alt-J - Taro
Detail: de soepelheid waarmee Newman in zijn zanglijn het refrein inluidt.
Niet alleen met zijn prachtige, kippenvelopwekkende clip, maar ook met de grote verscheidenheid aan geluiden weet alt-J hier een nogal speciaal geluid neer te zetten. Hoewel de tekst, een ode aan oorlogsfotografen Gerda Taro en Robert Capa, naast bizar divers (3:10 pm, Capa pends death, quivers, last rattles, last chokes/All colours and cares glaze to grey, shrivelled and stricken to dots, probeer Engels eens nog mooier te maken, vriend) nog verrassend aards overkomt, heeft dit nummer iets dat wel in ieder mens zou moeten voorkomen, om het zo – mislukt – te omschrijven. Dit is voor mij zo’n liedje dat, net zoals wat andere liedjes in de hogere regionen van deze lijst, de hele wereld lijkt samen te vatten zonder dat expliciet te proberen. Eigenlijk nu al weer spijt dat ik ‘m niet hoger heb gezet.

96. Damien Rice - The Blower's Daughter
Detail: De cello die de stilte in het refrein vult.
Zeikerig hijgstemmetje? Zal wel. Als een dikke fuck you in het gezicht van alle vrolijke, lieve, gezellige koppeltjes hebben we hier even een nummer dat zo intens veel eenzaamheid uitstraalt dat ik alles wat er om me heen gebeurt even vergeet en meedoe met zwelgen in verschrikkelijk zelfmedelijden, samen met meneer Rice. Alles op de wereld is blij en vrolijk en dat zal ook allemaal wel, maar soms voel je je gewoon even gigantisch ellendig en dan is dit de volmaakte soundtrack op zo’n stemming. Flashbackje pakken naar zijn optreden op Best Kept Secret afgelopen zomer, waar ik met wat vrienden (uiteraard allemaal in koppeltjes) naar zijn optreden zat te kijken en we net weg wilden gaan toen de eerste noten hiervan werden ingezet (Dit. 17 kippenvellen.). En terwijl het hele festivalterrein dit als een gelegenheid zag om te beginnen met een potje tongworstelen, stond ik bevroren ergens achterin in m’n eentje te kijken naar hoe Rice (misschien is het een act, het boeit me allemaal vrij weinig) verstokt van de emotie zijn verhaal deed. Prachtig, meer dan prachtig liedje waar ik misschien niet altijd in de stemming voor ben, maar als dat wel het geval is je hele wereld inneemt.

95. Spiritualized - Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space
Detail: Het gruizige zanglijntje dat het verhaal compleet maakt op 2:00.
Raakt niet zo’n heftige emotionele snaar bij me als de vorige, maar weet ondertussen wel maar op een meesterlijke manier een groots, maar persoonlijk liefdesliedje te creëren op basis van een stuk of 5 zanglijnen die prachtig door elkaar heen verweven zijn. De iconische titel zegt ook wel iets over de lading: mijn visuele beleving van dit nummer valt samen te vatten als het beeld van twee geliefden zwevend in een gigantisch zwevend ruimteschip met pratende konijnen, kleurige bloemen en ergens nog even een fantastische violist die ergens bij het plafond in een hoekje zijn partij kwijt moet. Speciale sfeer, ongelooflijk veel interessante details en een prachtige melodielijn die het hele geheel nog een beetje bij elkaar houdt. Jammer dan dat de rest van het album nogal een tegenvaller is, maar goed.

94. Jackson C. Frank - Here Come the Blues
Detail: De eerste uithaal in het refrein die het gevoel van het hele liedje samenvat.
Met een levensverhaal waar de kenners van jullie ongetwijfeld al van gehoord hebben (voor de wat minder-kenners: brandwonden als gevolg van een schoolbrand in zijn kindertijd, depressie, overleden zoon, schizofrenie, aan het eind van z’n leven ook nog even neergeschoten) is het bijna cliché dat zo iemand ook nog eens prachtige liedjes kan (kon) schrijven. Maar dat kan (kon) hij. Met een lodderige, strompelende – maar ondertussen wel met grandioos knap gitaargetokkel - interpretatie van de blues weet hij dat genre ook nog eens met gemak te overtreffen. Loepzuiver en tegelijkertijd met de ouderwetse “soul” (of laat ik het maar gewoon gevoel noemen) weet hij een erg indrukwekkend liedje neer te zetten, dat ondanks zijn bluesplakkaat geen moment voorspelbaar overkomt. Oja, ook de heerlijk zwartgallige depressietekst.

93. The Frames - Early Bird
Detail: de ondefinieerbare speelgoedgeluidjes (?) die na 3:56 in de chaos mee komen doen.
Heel vervelend is dat: heb ik soms zin in vuige, lelijke harsh noise en zet ik het op en dan herinner ik me na 10 seconden weer dat ik het eigenlijk gewoon strontvervelende kutherrie vind. Om op een wat minder radicale manier alsnog een beetje bevredigd te worden, heb sinds een tijdje geleden een nieuwe obsessie in de vorm van Suuns, maar daar kom ik later dan weer op terug. Dit (liedje althans, de rest van hun oeuvre is betrekkelijk rustig) is dan weer Suuns-light: met het volume hoog tot je oren het niet meer helemaal fijn vinden, kan ik toch heerlijk zwelgen in de lelijke mooiheid van dit nummer: de dominante scheurgitaar die door dit hele liedje loopt en niet helemaal lekker in het gehoor ligt is een prachtige combinatie met de dan wel weer erg mooie akoestische gitaarbegeleiding en de overtuigde zang van Hansard. Vooral in het refrein erg geschikt om mee te schreeuwen en van de niet volmaakte harmonie te genieten, terwijl moeders en oma ook nog drie kamers verderop zonder permanente oorbeschadiging kunnen leven.

92. James Blake - Retrograde
Detail: De synthesizer die vanaf 1:46 het hele nummer mag domineren.
De clip beschrijft dit nummer op zich erg goed: in een soort van mengeling tussen ruimtepakken, slow-motion dans, gebarentaal en een grijze lucht zit een lading gevangen die qua emoties ergens het midden houdt tussen doodsangst, manische euforie, grauwe onheilspellendheid en ergens nog een sluimerende depressie. Qua structuur of klank echt niet zo bijster verwarrend of raar, maar om de een of andere reden weet Blake me hier met zijn onsamenhangende geneurie, verstilde pianoklanken en bijtende synthesizer (!!!!!) me echt compleet te hypnotiseren, verwarren en wat dan ook nog meer. Zonder dat men hier één duidelijk plakkaat als “vrolijk”, “onheilspellend” of “depressief” op kan plakken (dat doe ik onbewust heel snel bij alle muziek die ik ken), zijn alledrie bovenstaande plakkaten wel prima toe te passen hierop. Wat mij betreft de beste single van 2013 en zo spannend en interessant dat dit door het oorgat van ieder kind gepropt zou moeten worden onder het mom van muzikale educatie.

91 Screamin' Jay Hawkins - I Put A Spell On You
Detail: De eerste manische schreeuw in 0:43.
Voer je persoonlijke dorpsgek drieëneenhalve theelepel methamfetamine en zeven viagrapillen, zet hem vervolgens achter een big band stijf van de cocaïne en krijg dit nummer als resultaat. Krijsend als een totale debiel weet Screamin’ Jay hier een even manisch blij als ongemakkelijk liedje neer te zetten, met de bekende, want übervaak gecoverde (al is dit misschien ook gecoverd, ik moet me echt wat beter inlezen op de muziek die ik goed vind ) trompetlijntjes en een nogal catchy couplet. Nogal leuk om te zien hoe blijkbaar een meneer in 1956 een liedje kan uitvoeren dat niet alleen bijna 60 jaar na dato nog niet oubollig klinkt, maar ook nog stukken meer enerverend dan een aanzienlijk deel van de muziek in het tijdperk daarna klinkt. Zuig hieraan, Norah Jones en aanverwanten en als zij toch bezig is, ook nog even alle andere wannabe-schreeuwers van All Time Low en zo.

Van Morrison, Nujabes, Damien Rice, James Blake, allemaal in de eerste 10, dus dat wordt ongetwijfeld weer een interessante toplijst!

Ook weer een leuke eigen invulling, met de details. Nodigt in ieder geval uit om te gaan luisteren! Zelfs als je de nummers al kent, gewoon voor het "ah ja"-momentje .

Prima begin Hoi

Vooral Van, Waterboys en Screaming Jay

Ik sluit aan, waarschijnlijk is het tegen de tijd dat ik aan de beurt ben tijd voor mijn eindejaarslijst van 2014:

- niels94
- sxesven
- tuktak
- hoi123
- Arrie
- The_CrY
- Vleertje
- ArthurDZ
- deric raven
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- Cured
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister

Screaming Jay

Is volgens mij ook het origineel

Leuke top 100 geweest tuktak! Weer wat nieuwe dingen ontdekt.

Mooie tracks en teksten tuktak en sxesven!
En wat bijpassende thee om nog te leren kennen .

Jemig, heel veel moois heb ik hier weer voorbij zien komen. De nummers die ik ken vind ik ook fantastisch, en daardoor ben ik des te meer benieuwd naar de nummers die ik nog niet ken. Ik denk dat ik ze ook maar eens track by track ga beluisteren, dat vond ik namelijk een erg leuke ervaring bij de eerste 80 nummers van Sven's top 100. Vooral omdat de smaken van beide users, voor zover ik ze ken, me in het algemeen wel prikkelen. Nu zal ik zijn top 100 eerst eens afluisteren als ik er de tijd voor heb. Ik heb juist een heel drukke periode achter de rug.

ja, leuke invalshoek 123! ik ken (bv) marquee moon echt binnenstebuiten, maar zocht idd toch even momentje 5.22 op

Wat een vreemde manier van wijn drinken.

*drumcomputer.

Ja had ik handiger kunnen verwoorden.

De nummers van Television, The Waterboys en Damien Rice hadden best 80 plaatsen hoger mogen staan.
Voor mij alle zijn dit drie t ***** nummers.

Ik volg dit topic al een tijdje, erg interessant. Ik blijf het zeker volgen, al heb ik helaas geen tijd om alles te beluisteren.

Deze top 100 begint al met 1 van mijn favoriete nummers van Van Morrison, laat de rest maar komen!

Leuk lijstje hoor, zeer gevarieerd Tuktak! Vaak wel heel chille en ontspannende songs, de spotifylijst zal in de toekomst 's ochtends wel eens op shuffle gaan

Hai, hier de volgende 10 en dan ga ik nu snel naar een feestje. De linkjes maak ik later wel wat mooier.

90. Linda Perhacs – Chimacum Rain
Detail: De derde stem die erbijkomt in 0:23 YouTube - Chimacum Rain-Linda Perhacs
De meest recente ontdekking in deze toplijst. Via een of andere site die ik nu niet eens meer kan herinneren waar ik op de een of andere manier op ben gekomen zag ik twee weken geleden het verhaal van mevrouw Perhacs, die 43 jaar na haar debuutalbum haar opvolger uitbrengt, omdat ze niet echt wist dat dat een cultsuccesje was geworden. Nu kon ik meteen erg goed begrijpen hoe dit een verborgen hit kan zijn: als een soort van kruising tussen Joanna Newsom, CocoRosie en Björk – maar dan is ze de voorloopster - wiegt Perhacs je in slaap, terwijl de beelden die in je hoofd opkomen voor de helft uit onheilspellende figuren en voor de helft uit LSD-beelden. Niet helemaal easy listening dus, maar toch heeft na de eerste luisterbeurt twee weken geleden de manier waarop Linda de titel van het nummer fluistert zich verschillende keren aan me opgedrongen. Erg knap hoe een 43 jaar oud nummer totaal niet gedateerd klinkt, erg knap hoe vloeiend de verschillende af- en aankomende zanglijnen door elkaar verweven zijn en erg knap hoe het gitaarloopje aan het begin bij de eerste luisterbeurt in je hoofd nestelt en nooit meer weggaat. Ik durf wel te gokken dat ik dit over een halfjaartje net zo fantastisch vind, of nog beter, dus vandaar.

89. Boards of Canada – Davyan Cowboy YouTube - Boards of Canada - Dayvan Cowboy
Detail: De kraakheldere melodie die in 1:43 opduikt na anderhalve minuut gruizigheid
Toen ik de link opzocht op youtube zag ik het al: ik heb hun meest bekende nummer uitgekozen terwijl ik de andere liedjes niet ken en ben hierbij dus een goedkope hitjeszuiger. Ik weet zeker dat ik de rest van hun liedjes ook goed ga vinden (echt!) maar het is er nu gewoon nog niet van gekomen. Druk tienerleven enzo he. In ieder geval weet ik dat het euforische, aardesamenvattende gevoel (check alt-J – Taro) dat ik bij dit nummer krijg niet zo vaak voorkomt. Natuurlijk zit het ook heel goed in elkaar en klopt het muzikaal allemaal heel goed, anders zou het niet in mijn toplijst staan, maar het is moeilijk om hier muzikale elementen in te noemen die het voor mij zo speciaal maken: dit is gewoon muziek die je naakt schreeuwend de straat op doet rennen van blijdschap zonder een tekst waarin dit nog even benadrukt wordt nodig te hebben. Heel speciaal, heel mooi en ik ben de ladderstemmers onder ons nog steeds wel dankbaar dat ze dit de top-2000 van 2011 in hebben kunnen krijgen.

88. The Beatles – A Day in the Life YouTube - The Beatles- A Day in the Life
Detail: “I read the news today, oh boy”
Enige Beatlesafgevaardigde in deze lijst, maar met zulke zalvende melodieën die bovendien ook nog eens zo soepel gezongen worden in het eerste deel vind ik toch dat hij het wel verdient. Met een tekst die bovendien 95,3 keer zo diepgaand is als zo’n liedje over handjes vasthouden, een octopussentuin of een badkamerraam, weten the Beatles hier eindelijk ook eens op emotioneel vlak indruk op me te maken en niet te klinken als “wel lekkah”. Voor de rest klinkt het orchestrale gekrijs tussen de stukjes door bijzonder tijdloos, zijn de twee verschillende liedjes waar dit eigenlijk uit bestaat totaal verschillend maar op een bizarre manier toch passend en is de manier waarop Lennon zijn coupletjes zingt zo grensverleggend prettig dat ik hem post mortem toch nog best graag zou willen knuffelen. Eenzaam hoogtepunt in hun oeuvre.

87. Typhoon – Los Zand YouTube - Typhoon - Los Zand
Detail: het complete, driestemmige refrein op 3:41.
Waarschijnlijk het platste, meest cliché hiphopnummer van zijn enigszins legendarische debuut (en dan kijken we niet naar de tekst natuurlijk ja, want daar blinkt Typhoon standaard in uit): muzikaal is dit van het niveau agressiviteit waar het merendeel van de Radio 2 top-2000 fanaten van aan de lamp gaat hangen. Maar, als doorgewinterde hiphopgoeroe ( ) kan ik hier wel gigantisch van genieten, met de constante boosheid in de stem van – even googlen – Glenn de Randamie, het staccato synthesisermelodietje dat het liedje inluidt en de verbeten, ingehouden verse van Blextar. Nu zouden sommige mensen kunnen zeggen dat dit misschien niet zo subtiel is als andere geijkte hiphopklassiekers maar BOUW ÉÉN HUT IK KLIM ÉÉN LADDER LADDER ÉÉN KLIM IK HUT BOUW. En de drum.

86. Daughters – The Dead Singer YouTube - DAUGHTERS - THE DEAD SINGER
Detail: De aanzwellende oerschreeuw die het einde van het nummer aanduidt in 3:40.
Metalrepresent nummer één en enige. Hoe hard een zanger ook mag (of moet) schreeuwen van mij, zodra er gegrunt om de hoek komt kijken neem ik alle duisternis en agressiviteit die in het liedje zou moeten zitten niet meer serieus en zou ik de zanger eigenlijk het liefst een aai over z’n bol willen geven omdat zulk “donker” gegrom eigenlijk best schattig is. Maar. Daughters is het resultaat van wat je krijgt als je het gegrom achterwege laat, maar het geschreeuw bepaald niet. Iemand op de albumpagina vergeleek dit album met vertrappeld worden door een horde mammoeten en ik heb die associatie nooit achterwege kunnen laten. Dit is muziek om je hoofd mee te slopen, een dikke klap in je gezicht en er nog even een rochel achteraan en in zijn beukende lelijkheid zo ontzagwekkend verschrikkelijk dat het verschrikkelijk ontzagwekkend wordt. Volume op 100%, kruip in het verste hoekje van je kamer en krimp ineen.

85. Eels – Electro-Shock Blues YouTube - Eels - Electro-shock Blues
Detail: De verlangende manier waarop Mr. E Take me in your warm embrace zingt.
Voor sommige mensen een soort intermezzo op het titelalbum, voor mij het mooiste wat Eels in zijn hele carrière heeft gemaakt. Een verdoofd pianomelodietje dat het wollige, ruizige effect van antidepressiva wel moet uitbeelden, beheerste zang van Mr. E., een tekst die eerlijker is dan een beschonken tante bij een familiedinertje en tot slot ook die kleine uitbouwing in het pianomelodietje.. Allemaal helemaal perfect. Waar Eels op een bepaalde manier er ook best wel heel erg goed in is om zijn depressie en levensverhaal in sarcastische, vrolijke melodietjes op muziek te zetten, is deze op het eerste gehoor achteloos klinkende manier toch wel de mooiste voor mij. Allemaal luisteren jongens en meisjes.

84. Pink Floyd – The Great Gig in the Sky YouTube - [HD] Pink Floyd - The Great Gig In The Sky
Detail: Het zachte echootje van de oerschreeuw die een paar minuten geleden daarvoor kwam op 3:57.
Dit nummer vat de sfeer die Pink Floyd op dit album probeerde te bereiken (denk ik) het best samen: een gitaarmelodie die klinkt alsof je over de wolken loopt en hyperkloppend pianospel, maar dan ondertussen wel die zang. Die zang die het nummer optilt en laat uitstijgen boven heel veel muziekjes die ooit gemaakt zijn. Klinkend als een soort storm in de hemel wordt dit nummer wakker, schopt furieus om zich heen en dommelt na een paar kleine oplevinkjes weer rustig in zijn surrealistische, kleurrijke en droomachtige slaap. Met dit nummer bewijst Pink Floyd toch wel qua kwaliteit redelijk ver boven andere progbands uit te stijgen.

83. Joanna Newsom – Jackrabbits YouTube - Joanna Newsom - Jackrabbits
Detail: De ingetogenheid van haar stem als ze de hoogte ingaat in de coupletten.
Begonnen als “dat ene rustige nummer na Good Intentions Paving Company” (ja, er is iets fout met de volgorde op mijn telefoon), is deze uitgestegen tot “dat ene nummer dat zo subtiel, rustig en lieflijk is dat mijn spieren verslappen”. Naast het volgens mij veel te ondergewaardeerde punt dat Joanna zo belachelijk goed de harp bespeelt tijdens (! ! !) het zingen, is haar nogal veranderde stem hier net zo puur als in het debuut en misschien nog wel meer troostrijk. Vervolgens hebben we ook nog het eind, waar haar stem de hoogte inschiet, met de zelfde impact als menig postrockclimax, maar dan zonder drum. Niet haar mooiste, maar dat zegt eigenlijk meer over die andere liedjes dan over de schrijfkunsten van Joanna zelf.

82. Godspeed You! Black Emperor – East Hastings YouTube - Godspeed You Black Emperor - East Hastings
Detail: De fluisterzang na het strijker-percussie-intermezzo, als een stilte voor de tornadoclimax.
Al bij het manische geschreeuw van de straatpredikant aan het begin in combinatie met de doedelzak moet toch al, terwijl het kippenvel over je lijf stroomt, beseft worden dat hier een hele speciale band aan het werk is. De muziek van GY!BE met andere muziek vergelijken is een taak van appels en peren, puur omdat er zó veel in zit, op het vlak van sfeer, op het vlak van muzikaliteit en op het vlak van emotie. Toch staat dit niet op nummer 1 in mijn top-100, puur omdat ik er gewoon niet altijd in de bui voor ben: zelfs bij deze, volgens mij hun meest toegankelijke nummer, moet ik bekennen dat ik er gewoon niet altijd even veel zin in heb om de volle 18 minuten uit te zitten. Heb ik dat echter wel, dan word ik weggeslagen zoals ik maar bij heel weinig nummers word weggeslagen, leef ik me, trekken mijn spieren zich samen en laat ik alles weer los bij de ontladingen der ontladingen. Het ambientstuk hierna is voor de verandering even niet overbodig, maar zit, zonder al te duidelijke structuur, weer op hetzelfde niveau van sfeer als het begin. Fenomenaal, hoewel niet altijd even toegankelijk.

81. Low – Lullaby YouTube
Detail: Hoe lang Mimi Parker haar tonen vasthoudt in het eerste stuk.
Aan de begindagen van de postrock, of, toen het eigenlijk nog niet echt bestond, heeft Low, een band in een totaal ander genre, een heel erg vergelijkbaar nummer afgeleverd. Na 4 minuten van ongeveer de meest verstilde minuten in de muziekgeschiedenis wordt langzaam maar zeker opgebouwd naar een redelijk allesvernietigende climax, met als enige afwijking dat er helemaal geen strijkers, blazers of extreme noise uit de kast gehaald hoeft te worden: met een rustige, maathoudende drum, een begeleidende bass en een enigszins distorted gitaar die compleet losgaat op 4 akkoorden wordt een climax gecreëerd met een intensheid die maar weinigen kunnen evenaren. Alle negatieve kanten van het emotionele spectrum worden uitgebreid belicht in dit deze prachtige, verstokte minuten.

Hebben ze daar dan geen internet
Mooie liedjes trouwens, ook zonder luxe linkjes

Ok, een nieuwe top 100, even wennen, wat meer rock, hopelijk niet teveel jaren 80 meuk

Voorlopig nog maar eentje bij de onderste 20 (en wat voor eentje ), dus je hebt nog niks te klagen.

Soort van allergische reactie denk ik

Als je iets niet van mij hoeft te verwachten..

De dag die je wist dat zou komen maar niet door hoi

Nou, da's waar , maar veel beter werd het daarna ook niet.

Heuj, hier nog een lijstje volgens mij. Ga hierna tot zaterdagavond naar Antwerpen, dus jullie hebben alle tijd om alles te luisteren en alles goed te vinden.

80.Olöf Arnalds - Innundir Skinni
Detail: De hoge mannenzang op de achtergrond die op een gegeven moment komt invallen
Ólöf Arnalds (Als jullie niet weten wie het is, ze is de nicht van Olafur Arnalds. Helpt vast.) heeft met zo’n simpel rustig gitaarliedje toch weer dat ene gecreëerd wat alle IJslanders zo goed kunnen: ook dit nummer is doordrenkt met het weidse, gure sfeertje waar je het toch warm van krijgt, dat ook Sigur Rós, haar neef Olafur en Johann Johannsson zo goed neerzetten. Zingend over zwangerschap (blijkbaar), gebruikt ze de mooiste klankcombinaties waarvan ik geen idee heb wat ze betekenen, terwijl haar gitaar een troostrijke melodie speelt die in golvend volume je hoofd compleet vult. Op de rest van haar album probeert Arnalds het vooral in het Engels te doen, maar het is toch net wat minder magisch. Muzikale equivalent van een stomende kop thee, dit.

79. Great Lake Swimmers - Merge, A Vessel, A Harbour
Detail: De perfecte harmonie in de tweestemmige samenzang.
Mannen met baarden maken al zo’n fantastische muziek; moet je nagaan wat er gebeurt als je er meerdere naast elkaar zet. Deze mistroostige neefjes van de Fleet Foxes hebben hier een liedje gefabriceerd dat tot in het kleinste detail een mistig, kaal bos uitstraalt (goed gekozen video van de youtube-uploader dus ook) en je stemming door middel van een wankelend gitaarloopje, een mysterieuze tekst en subtiele samenzang erg effectief kan laten omslaan. Grootste shoutout gaat echter naar de fabelachtig goede zanger, met zijn net niet schorre stem, die op precies de juiste momenten omslaat en de refreinen precies zo zingt als ze gezongen moeten worden. Geen idee of dit nog origineel te noemen is met de grote folkrevival van de laatste 10 jaar, maar ik weet in ieder geval dat ik dit heel erg mooi vind.

78. Dr. John - I Walk On Guilded Splinters
Detail: 5:00, waar het gefluisterde refreintje plotseling nogal manisch overkomt.
Samenvatting: een blanke (!!!!) man met heftig zuidelijk accent, een groepje achtergrondzangeressen, totaal ondefinieerbare instrumenten, heel veel herhaling (op een goede manier), foute versierpogingen (I can melt your heart like butter/and I can make you stutter, aantrekkelijk) en nogal een lading Afrikaansheid. Na een – overigens onduidelijke - afwisseling tussen couplet en refrein tussen de eerste minuten begint het genieten pas echt: het fluisterige refreintje wordt heerlijk uitgerekt, Dr John gooit er nog wat vocale hoogstandjes doorheen en het liedje is af. Broeieriger dan een broeikas, belachelijk sfeervol en net zo mysterieus.

77. Tune-Yards - Bizness
Detail: 3:40: “WHAT’S THE BIZNESS YEAHHH” en dan de muzikale stortvloed die eroverheen komt.
Het feit dat ik het melodietje aan het begin compleet kan meefluiten geeft wel aan dat dit oneindig vaak geluisterd is in huize hoi. Oerhipster Merrill Garbus bereikt hier haar hoogtepunt in het schrijven van liedjes die het best beschreven kan worden als experimentelesoulpoprockfunkfolk en die al tijdens het luisteren vragen om nog een keer opgezet te worden. De gigantische aantrekkingskracht in dit nummer is met zoveel mogelijkheden te verklaren dat het moeilijk wordt om het uit te kiezen: de euforische trompetten, de zangstem van Garbus – overigens blank (wederom !!!!) -, de opzwependheid van de basslijn, de aanstekelijkheid van het refrein.. Dit moet toch dicht in de buurt komen van het perfecte popliedje. Oh ja, let ook even op hoe ongelooflijk blij je wordt van de nogal verwarrende clip.

76. The Rolling Stones - Gimme Shelter
Detail: De krijsende mevrouwen die meezingen in het refrein.
Misschien een liedje in de categorie liedjes met “like this if you hate all music from after 1990!!! (I’m 16 and I hate hiphop!!)”-reacties op youtube, maar de Stones kunnen er ook niks aan doen dat ze als niet extreem interessante, misschien zelfs wat ouwelullige band – al moet ik zeggen dat sommige liedjes van ze plotseling interessanter klinken de laatste tijd – uit het niets zo’n hysterische topper hebben gemaakt, die al bij de inleidende gitaarnoten speciale kriebeltjes geeft. Naast de levendige Vietnambeelden die dit oproept, is dit zo’n liedje waar zoveel mogelijk epileptische bewegingen op de dansvloer zeker niet zouden misstaan: hyperopzwepend, gefrustreerd euforisch en bovenal gewoon heel erg goed. Een gigantisch hoogtepunt binnen hun oeuvre, ook meteen één van de beste rockers van de 60’s.

75. Jeff Alexander - Come Wander With Me
Detail: Hoe de gitaar zich in de eerste seconden vermengt met de zang.
Nog een verloren folkmeisje uit de sixties (ik heb nog steeds geen compleet album van haar kunnen vinden – hulp welkom), met een nummer dat zo bedwelmend mooi is dat het eng wordt. Rustig getokkel en geneurie eroverheen, met een tekst die even simpel als mysterieus is, met als resultaat een extreem rustgevend liedje dat, als je er zin in hebt, op de één of andere rare manier ergens in je achterhoofd toch nog een gevoel van onbehagen opwekt.

74. The Jesus and Mary Chain - Just Like Honey
Detail: 1:26, als de ingetogenheid voor even het liedje verlaat.
80’-represent nummer 2, met een nogal oppervlakkig aandoende clip (en heeft iemand al wel eens uitgezocht waarom iedereen krullen had toen??) die niet echt overeenkomt met mijn associaties bij dit liedje. Een opvallend teder liedje over beffen, dat simpeler in elkaar zit dan een duplotoren, maar ondertussen met de uithalen in de zang wel een royale dosis zieligheid in de strijd gooit. Fuck clichés haten, als een zin als Walking back to you is the hardest thing for me to do er met zo veel charmante nonchalance uit wordt gegooid ben ik al opveegbaar. Extra vermelding voor het prachtige tweestemmige outro, dat om een onverklaarbare reden erg goed op mijn emotie inwerkt.

73. Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat
Detail: De strijkers in het refrein rond 2:43 dan maar.
Met een tekst als deze hoort Cohen sowieso al op nummer 100 van m’n toplijst, maar gelukkig zit dit ook muzikaal huiveringwekkend goed in elkaar. Laten we als eerst even kijken naar de twee prominente factoren: het gitaarspel en Cohens gebrom. Om te beginnen weet Cohen zijn gitaar met zulke dynamiek tussen hard en zacht te bespelen dat als dit 5 minuten instrumentaal zou klinken, alles wat dit liedje uitstraalt nog ruimschoots overeind zou blijven. Vervolgens hebben we nog Cohen, die alle gaatjes die overblijven uit het gitaarspel perfect opvult met zijn ongelooflijk sprekende, lage stem. Toch kunnen we ook nog op een andere manier luisteren: hoor de subtiele toevoegingen op de achtergrond, het vioolspel dus, maar ook het geneurie van de vrouw op de achtergrond, de klavecimbel (?) en geniet minstens even hard. Dit is somberheid in zo’n hoge mate dat alles om je heen net wat minder kleurrijk wordt.

72. King Crimson - 21st Century Schizoid Man
Detail: De rammende, staccato instrumentatie in het eerste couplet.
Oké, dit is misschien wel prog, niet bepaald mijn favoriete subgenre, maar de manier waarop mijn oren geteisterd worden met de fantastische lelijkheid van Fripp en co is niet compleet representatief voor het genre dacht ik zo. Een knijterharde, legendarische riff, gruizig geschreeuw van Lake, hyperenerverende tempoversnellingen, lelijke pieptoontjes erdoorheen en godverdegodver wel het beste basswerk dat je ooit gehoord moet hebben in zo’n liedje. Ben niet bepaald een technische fetishist, maar de manier waarop grandioos instrumentspel hier wordt gecombineerd met de geflipte, venijnige sfeer is toch wel minstens 4 applausjes waard.

71. Radiohead - Reckoner
Detail: Het moment waar alles samenkomt, 3:18 en de 10 seconden daarna.
De eerste en zeker niet de laatste keer dat jullie Radiohead tegenkomen in mijn lijstje: ik zou dolgraag wat interessanter willen zijn en een wat minder vaak genoemde band noemen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat liedjes zoals deze me keer op keer weer laten inzien dat deze band toch één van de beste, zo niet de beste op deze aarbol is. Voor mij. Maar met het troostende gitaarloopje, de falsetto van Yorke, die als een soort hemelse kracht boven het nummer zweeft, de strijkers, nogmaals, de strijkers, die tweede stemmen en ook nog eens zo’n outro zijn jullie volgens mij eigenlijk gewoon aan het liegen als jullie zeggen dat jullie dat niet vinden. Zeg het maar eerlijk. En als jullie het dan ook nog eens met me eens zijn dat het hemelse sfeertje en de ondefinieerbare emoties die dit allemaal oproept gewoon eigenlijk heel erg uniek zijn, kunnen we het helemaal met elkaar eens zijn.

ik wil geen spelbreker zijn hoi123, waardeerde je lijst zo dat ik een spotifylijstje maakte, maar ontdekte zo dat je een dubbele nr 97 hebt....

een top 101 moet toch naar een nieuw topic vrees ik