Great Lake Swimmers vind ik zeker op het debuut qua stem, productie en toonzetting toch een vrij uniek geluid hebben. Dus origineel wat mij betreft zeker. En heel erg mooi ook, want je hebt het juiste nummer eruit gepikt .

Als je hoi123 een beetje kent, weet je dat hij allergisch is voor zo'n beetje alle ouwe meuk.

edit: Ah, hij zegt het zelf ook al. Hopelijk hierna wel iemand die gewoon die ouwe meuk erin durft te zetten.

Een dezer dagen eens kijken. Ik zie bv. al interessante dingen als Ólöf Arnalds en Jeff Alexander.

Jaren 80 meuk

Hahaha, ik kan erg weinig.
Ik hoop dat jullie er allemaal geen probleem mee hebben dat dit een top-101 is, ander moeten jullie mijn nummer 100 maar even wegdenken en dan mogen jullie zelf kiezen welke van de twee nummers 97 een nummer 98 wordt.

Wel vereerd dat je een spotifylijstje maakt, hoor. Heb zelf nog steeds geen uitgebreide spotifykunsten, dus als je er klaar mee bent zou ik je erg dankbaar zijn als je er misschien een linkje van kon posten.

Ólöf Arnalds heeft een stem die enigszins vergelijkbaar is met die van Joanna Newsom, dus weet niet of je daar blij van wordt. Jeff Alexander vind jij denk ik ook wel mooi.

Ik zie overigens nu dat de helft van dit geposte tiental uit de jaren 60 komt, noem mij oude lul.

Ik zie anders ook gewoon Pink Floyd, Beatles, King Crimson, Leonard Cohen, etc. in zijn lijstje.

bij deze het voorlopige resultaat - voor spotify luisteraars

spotifylijst van hoi123's top 101

Jaaa.. eindelijk nog eens iemand die de goede Arnalds gevonden heeft.. Olof

Hoi hoi123 heb jij al je vingers nog?

Hoi Dungeon, ja. Jij?

(ik was een tijdje in Antwerpen en daardoor dus volkomen internetloos, als je dat bedoelt.)

Ha ha. Doe rustig aan hoor. Ik kijk er weer naar uit.

Ben na wat vertraging nu pas klaar met het beluisteren van de top 100 van tuktak. Moet zeggen dat ik me erg vermaakt heb. Zijn muzieksmaak is de mijne niet, en dus kende ik zowat geen enkele artiest die er tussen stond (uitzondering daargelaten), maar het bleek best toegankelijk. Vooral de drum 'n bass dingen vond ik de moeite waard. Heb tot nu toe bij elke top een paar namen opgeschreven die ik de moeite waard vond om ooit eens meer van te gaan luisteren, en bij tuktak waren dat Venetian Snares, Shining (vond overigens weinig jazz terug, meer prog), Marvin Gaye, A Tribe Called Quest, The Cure en Nils Frahm. Vooral de laatste vier zijn ook echt grote namen die ik toch wel moet hebben gehoord.

Ga ik zo eens kijken naar wat hoi123 allemaal al heeft geplaatst.

70. Trentemöller - Moan (remix ft. Ane Trolle
Detail: De hakkende gitaren in 2:48
Ik heb het origineel al meerdere malen beluisterd en hoewel ik die qua sfeer ook een zeldzame uitblinker vind, vind ik dit toch nog wat specialer klinken, al staat dit op muzikaal vlak sowieso best ver af van het origineel. De fluistervocalen van Trolle zijn hier een prachtige combinatie met de steeds meer venijnig (van zalvende synthesizers in het eerste couplet tot ziekmakend gezoem in het laatste refrein) klinkende instrumentatie en de op een verknipte manier dansbare groove. De clip geeft ook een originele inslag op de sfeer die dit nummer uitstraalt, omdat ergens tussen de dreinende percussie en bass een soort geïsoleerde eenzaamheid schuilt waar Scandinaviërs in hun nummers het patent op hebben, zodat dit zo'n nummer wordt dat je op twee manieren kan luisteren: maak robotmoves in de nogal dansbare laatste minuut of lig in het donker op bed, heb medelijden met de hond Laïka en laat de herrie allemaal op je inwerken.

69. Björk – Aurora
Detail: De uithaal der uithalen in 1:34
Best lachen dat een nummer van een album in mijn top-10 het waagt om zo vroeg langs te komen in mijn top-100 en dan al helemaal als de uitvoerende artieste straks met een ander nummer, of misschien zelfs andere nummers ( ) nog hoger langskomt. Komt gewoon omdat Vespertine van alle albums die ik ken bijna het meest in zijn geheel beluisterd moet worden, waar ik meestal van bijna ieder album, ook top-10-albums, een los nummer ook gewoon heel goed kan waarderen. Deze is samen met Cocoon eigenlijk het enige nummer dat ik ook bij losse beluistering met wagonladingen kippenvel kan waarderen: de onsamenhangende zanglijnen in het couplet passen perfect bij de harpachtige begeleiding, de knisperende winterlijkheid (ik ga maar even doen alsof dat een woord is) in de percussie en de talloze zijweggetjes die het liedje inslaat. Daar komt nog de hypercharmante IJslandse uitspraak van Björk bij en we hebben toch wel een heel erg memorabel liedje. Moet je nagaan wat het betekent dat ze nóg betere nummers heeft.

68. Circle Takes the Square – Interview at the Ruins
Detail: De supersuperspannende gitaren in 3:16
Screamorepresent nummer één en énige (hopelijk valt dit niet onder metal, want dan heb ik bij het vorige lijstje jullie voorgelogen) en natuurlijk wederom een eenzame topper in zijn genre. Beginnend met sfeervol gitaargetokkel dat niet cliché overkomt (zeldzaam), maar ruim na de eerste minuut pas ontploffend is dit precies de soort gestructureerde chaos waar ik van houd. Na de perfect gekrijsde unisex-ontlading valt dit nummer weer stil, om zich op te bouwen en nog verder op te bouwen en precies als je nú nog eens zulke hemeltergend mooie herrie verwacht te horen, begint de afbouw, a capella, wederom door man én vrouw gezongen en wederom supersfeervol. Misschien wel zo hoog in mijn lijstje omdat er zo weinig in wordt gescreamd, maar aan de andere kant had ik dit misschien nog wel wat beter gevonden als dat allesvernietigende krijsen nog íets langer mijn hoofd kon teisteren. In ieder geval een heerlijk originele brok onheilspellendheid die volgens mij zelfs de niet-screamofans (zoals ik) zou moeten kunnen bekoren.

67. Queens of the Stone Age – A Song for the Deaf
Detail: De wanhopige kreten vanaf 4:02.
Al vanaf het akelig gearticuleerde introotje is dit nummer zo ongelooflijk naar dat het niet eens altijd fijn is om het te luisteren, maar als je in een zwartgallige bui besluit om dat eens even lekker wel te doen is dit schokkerig genieten. In de basis houdt dit zich netjes aan de intro-couplet-refrein-climax-structuur, maar de vele geluidjes, solootjes en wanhopige koortjes maken het allemaal een stuk verwarrender om naar te luisteren, totdat we bij de laatste minuut uitkomen die toch wel een hoogtepuntje van de muziekgeschiedenis genoemd kan worden: met het kolkende gitaarspel, Dave Grohl die besluit om totaal los te gaan op de drums, de naargeestige tekst en nog de bovengenoemde kreten om het compleet af te maken gaat het niet veel donkerder worden in de muziek. Een misselijkmakende groove met een vuige bass, vuige toevoegingen van Mark Lanegan en een vuigvuigvuige gitaarriff, die alleen maar niet hoger in mijn lijstje staat omdat de daaropvolgende sarcastisch klinkende bewerking van Feel Good Hit of the Summer me soms een beetje uit m'n stemming kan halen.

66. dEUS – Let’s Get Lost
Detail: De vijf überdissonante noten na 3:13.
Een schoolvoorbeeld van hoe lelijkheid emotionele lading kan voortbrengen. In de tekst hoef je het niet per sé te zoeken in dit nummer: die is simpel en hoewel niet slecht ook niet quotewaardig. Alles wat Barman echter niet zegt in de eerste coupletten, wordt overduidelijk bekend gemaakt in de laatste twee minuten, waar eerst de al niet zo heel erg harmonieuze intro wordt herhaald en waar er daarna gigantisch uit de bocht wordt gevlogen in een trage, jankende jamsessie met een hoofdrol voor de viool van Klaas Janszoons. Had dit liedje geprobeerd met een akoestische gitaar, trompetje en vrouwelijke achtergrondzang te brengen en je had lang niet de wanhoop te pakken die dEUS hier wel zo fantastisch in muziek weet te brengen. Sommige dingen zijn gewoon gemaakt om lelijk te zijn en dit is er één van.

65. Nick Cave and the Bad Seeds - Loverman
De manische overslag in Cave's stem in het één-na-laatste refrein (4:35)
Na hiervoor een sixtiestiental gehad te hebben zal dit dan wel het herrietiental zijn, want ook deze valt te beschrijven als een ongekend lekkere brok kutherrie. Dit liedje van zijn, volgens mij, meest bekende album op MuMe, is een perfecte mix van Caveiaanse stilte voor de storm en allesvernietigende storm na de storm. In de coupletten teistert Cave je met zijn hese, lage stem om in de abrupte refreinen alle toeters en bellen (die laatste letterlijk) uit de kast te trekken en een muzikaal apocalyps uit te voeren. Met een tekst (een soort ode aan de duivel?) die net zo ongezellig klinkt als de gospelachtige uithalen in het refrein, weet ook dit liedje net zo lang op je hoofd in te werken, aan je hersenen te trekken en in je oren te schreeuwen totdat je je gewoon overgeeft aan de geniale chaos van Cave en zijn makkers. Erg vergelijkbaar met The Mercy Seat qua muzikale structuur, maar mede dankzij het kerkelijke element dat erin zit nog heel wat geslaagder, deze.

64. Eefje de Visser – Verdriet
Detail: "Ik was op/Maar lang niet zo leeg als jij"
Een afscheid aan een vriend(in) die zelfmoord gepleegd heeft, zo interpreteer ik dit liedje, en hoewel het onderwerp gelukkig niet dicht bij mij staat, voel ik wel intens mee met hoe mooi Eefje het kan verwoorden in haar muziek. Vol met oneliners die precies klinken zoals ik mij een ernstige depressie voorstel, is dit Eefjes enige echt treurige liedje en meteen ook één van haar mooiste. Een jazzy inslag (maar dan goede jazz want jazz is stom), een ingetogen elektrisch gitaartje en een drumstel ergens op de achtergrond is alles wat ze hier nodig heeft om me stil te krijgen. Vooruit, in sommige stukjes wordt daar dan ook nog even een trompet bijgetoverd, maar die klinkt zo menselijk en zo logisch dat ik het nog steeds een ingetogen liedje zou willen noemen. Dan kan ik nog gaan zwijgen over de subtiele mannenzang in het latere refrein, Eefjes uithalen in de laatste minuut, de xylofoon die weggemoffeld ook nog zijn zegje wil doen en de doeltreffende pauzes van een paar seconden die op enkele plekken in het liedje verwerkt zitten, maar dat doe ik lekker niet. Gewoon prachtig.

63. Nick Drake – Things Behind the Sun
Detail: De akkoorden in het refrein en hoe prachtig getokkeld Drake die brengt.
Pijnlijk: waar je nu onder een steen geleefd moet hebben, wil je als Mume-gebruiker niet van Nick Drake gehoord hebben, is Drake op dit album juist zo zwartgallig omdat iedereen toen blijkbaar onder een steen leefde. Het mooie aan deze vorm van zwartgalligheid is dat dit zich niet aan je opdringt of zichzelf door je keelgaten ramt: de muzikale wending in het refrein klinkt eigenlijk nog steeds hoopvol en Drakes fluisterstem zal nooit klinken alsof al het licht uit zijn hoofd is verdwenen. Toch zijn de kleine hints naar totale onmacht hier wel hoorbaar, in de kleine trillingen in zijn stem in het couplet, in de donkerdere gitaarpartijen en uiteraard in de tekst (And once you've seen what they have been/To win the earth just won't seem worth/Your night or your day/Who'll hear what I say ). Juist door zijn subtiliteit wint dit nummer dan weer aan kracht en straalt het alles tegelijkertijd uit, maar van alles nog meest heel erg veel nadenken en door het bos lopen.

62. Fleet Foxes – Blue Ridge Mountains
Detail: Het minipauzetje in 3:02, tussen de twee uitbarstingen door, met zo'n mooie zanglijn en zo'n mooi gitaarslagje...
Nu we alle pijnlijkheid, ontevredenheid en grijstinten hebben gehad, gaan we nu over op mannen met baarden, kleurige berghellingen, sprankelende rivieren en kampvuren. Alleen al het loepzuiver en helder gezongen eerste couplet, na het middeleeuws aandoende intro, is al genoeg om het warm te krijgen in ieder lichaamsdeel en elk van je ingewanden en gelukkig hebben we daar dan ook nog de twee verschillende wendingen die het nummer neemt vanaf hier: de tijdelijke pauze, met zijn onverwachte akkoordcombinaties en de uitbarsting, die nog meer berghelling, kluizenaars en mannen met baarden ademt. Hier worden een met behulp van een riffje op een magisch en onherkenbaar instrument weer meesterlijke melodieën gecreëerd (Fleet Foxes is één van de weinige bands waar ik soms echt het gevoel heb dat hun liedjes gewoon zichzelf schrijven en altijd al bestaan hebben) en bij het einde, dat dan ook weer het begin is, moet iedereen wel herinneren dat dit dé manier is om harmonie in muziek te zetten: alles klopt gewoon zo erg aan dit liedje. Feitelijk.

61. Battles – Atlas
Detail: 6:28, met de korte stop in de drums om alles voor heel even nog even terug te laten komen.
Ik ben sowieso een gigantische fan van liedjes in dit ritme (deze en deze hadden ook zo in deze top-100 gepast) maar de beukende percussie is niet alles wat ik zo fantastisch vind aan dit nummer. Aanvankelijk was ik, net zoals bijna iedereen denk ik, wat teleurgesteld over de manier waarop de vocalen worden ingezet: de leadzang is 2 à 3 octaven omhoog gezet, zodat dit bij eerste indruk lijkt op een soundtrack voor een niet heel erg succesvolle Donald Duck-film. Ondertussen stoor ik me hier allang niet meer aan en ben ik eigenlijk alleen maar verwonderd hoe die rare stemmetjes het dreigende, druggy gevoel dat dit nummer uitstraalt zo versterken. Als een satanistische Kwik, Kwek en Kwak in bandbezetting op speed is dit nummer tegelijkertijd ongelooflijk opzwepend als ongelooflijk angstaanjagend als ongelooflijk meezingbaar. Het repetitieve coupletje is eigenlijk supervrolijk, maar niet helemaal fijn en gezellig om naar te luisteren, mede dankzij de onheilspellende tekst, en de geniale riff daarna is net zo verziekt als catchy. De stilte die daarna valt haalt niet eens de vaart eruit, maar laat het beukende effect van het couplet even daarna nog harder terugkomen dankzij de simpele, maar nogal doeltreffende opbouw. Laat je hersenen compleet murw slaan door de overdadige geluiden in dit liedje en kies daarna welke grandioze liveperformance de geniale originaliteit van dit liedje het best benadrukt: deze of deze.

Battles - Atlas!

De beschrijving die jij geeft bij Queens of the Stone Age – A Song for the Deaf past meer bij A Song For The Dead.

Heb het toch echt over de eerste.

Circle Takes The Square!! (Is gewoon Punk hoor )
Nick Drake

Nick Cave en Eefje

Nick Ceefje.

Nog eentje hoi123 en je bent op de helft

Veel bekende namen met nummers die ik ook kan waarderen! Persoonlijk ben ik meer fan van de instrumentale versie van Moan, trouwens, maar die met vocalen is ook erg mooi. Leuke stukjes schrijf je bovendien

Joechei, tijd om verder te gaan met mijn bespreking van de top 100 van sxesven!

Nummer 20 is gelijk een mooie melancholieke neoklassieke track van Dustin O'Halloran, die ik vorig jaar heb zien optreden met A Winged Victory for the Sullen en die ook het prachtige debuutalbum van Sumie heeft geproduceerd (beide overigens ook in samenwerking met Nils Frahm). Weer een bevestiging dat je instrumentale smaak me uitstekend ligt, en bovendien een fijn nummer. Door naar twee Japanse nummers, beide nog wennen: een nummer dat koket balanceert tussen pop en jazz dat me doet denken aan Neneh Cherry & the Thing, en eentje die zo ongeveer de huidige charts in kan worden losgelaten. De eerste dig ik eigenlijk wel gelijk, de tweede vind ik vooral irritant - al is het simulacrumachtige idee erachter wel superinteressant. Dan wederom dat lange nummer van Joanna dat bij Niels al voorbijkwam (op één zelfs, als ik me niet vergis?), en dat ik tot zijn grote afgrijzen wegzette als zoetemeisjesmuziek: wederom volledig geluisterd, en wederom een zetje om Newsom vaker te gaan beluisteren. Het folkse Let Me See the Colts en het zweverige Just Like Honey, van twee artiesten waar ik wel eens langsgraas maar nooit verder naar heb gekeken, nodigen me daarentegen niet echt uit om verder te gaan kijken. Het minimalistische nummer van Psychodrama is wat dat betreft leuker, uitdagender, boeiender. Doet me denken aan de recente plaat van Dean Blunt. En van dit rare nummer belanden we van de regen in de drup: Hairy Ghosts R Dead heb ik na enkele minuten toch maar afgezet. Leuk, die noise. De drup wordt een stortregen bij Demo van Bakans. Wat de fak? De nu en dan aanwezige beats helpen me gelukkig nog enige structuur te herkennen, waardoor het een iets andere en meer toegankelijke ervaring is dan de andere noisenummers tot nu toe. Verder is het een enorme potpourri van geluiden, geschreeuw, ruis, sferen. En aan het einde kan ik, hoewel ik er nog steeds de ballen van snap, eerlijk zeggen dat de afgelopen 20 minuten niet verschrikkelijk zijn geweest. Grote overwinning. Door naar meer country/folk/roots van New Partner, goed te verteren maar geen eye opener - zoals voor mij eigenlijk lijkt te gelden voor alles dat uit die hoek put.

Door naar de top tien. Ik word er niet korter van stof op, maar gelukkig is niemand verplicht dit te lezen. Eerst een J-Pop nummer, dat leentjebuur speelt bij folk (hoor die NMH-trompet!), wat eigenlijk een prima plaatje oplevert. Of het nou komt doordat ik hier al meer van dit muziek voorbij heb horen komen, of dat het oprecht beter is dan andere J-Pop: het maakt niet uit. Ik zit oprecht met een big smile in de universiteitsbibliotheek. Minneapolis Belongs to You 2 klinkt ook niet verkeerd, maar vind ik iets te, ja, hoe zal ik het zeggen, platgeslagen. Alsof de zang dat je op de achtergrond hoort geen plek op de voorgrond verdient, omdat het nummer dan te veel een liedje wordt. Nee, dan vind ik dat Grimes het leuker aanpakt. Dan Concubine. Kort en krachtig, en dat kan ik er ook over zijn: next! Van Songs:Ohia had ik onderhand wel door dat het tot de beste pop/folk/roots (ja, sorry, ik snap intussen ook geen reet meer van al die genreclassificaties) acts behoorde. Daar ben ik het zelfs mee eens, want wat ik van ze ken klinkt als het summum van 'dit soort muziek' (opnieuw: sorry). En ook dit nummer is erg tof, Dylanesquer dan ik van ze gewend ben, maar dat kan ik goed hebben. Dan weer een uitgesponnen lang nummer, zeker niet de eerste 15+ minuten track die ik hier ben tegengekomen. Gelukkig niet nog een noise-orgie, maar een jazz-epos. Werkelijk fantastisch, zeker tijdens het teksten lezen waar ik nu mee bezig ben. Om af te koelen een 8-bits popnummer van Saori@Destiny dat ik werkelijk nergens naar vind smaken. Die spoel ik graag weg met een zuiverende slok Spa Blauw. Zo ook de nummer vier, van Girls Generation: vast ontzettend kawaii allemaal, hoor, maar vaker ga ik dit niet luisteren.

Dan de laatste drie nummers, magistraal (of misschien niet, als het zo obvious was) geraden door WILDE_FRANS. Het eerste nummer is voor mij recht in de roos: een prachtig duet tussen piano en viool. Van John Zorn heb ik n.a.v. Tears of Morning al een hele berg albums gepindakaast, en dat enthousiasme wordt hier wederom bevestigd. Om van te watertanden. Op twee een prima popplaat, voor mij niets meer niets minder. Gelukkig werkt je geschreven enthousiasme over dit soort muziek aanstekelijk. Tot slot je nummer één, tsja. Ik heb destijds al eens een poging gewaagd om het uit te zitten, maar ben er jammerlijk in gefaald. Ik hoef het nu geen tweede keer te proberen, maar omdat ik eigenlijk best de genialiteit inzag van Demo durf ik toch niet uit te sluiten dat noise me ooit bij de kladden gaat grijpen.

Al met al een interessante top honderd. Meer toegankelijke tracks dan ik had verwacht, wat er waarschijnlijk ook aan bijdroeg dat ik op een enkeling na alles met plezier heb beluisterd. De grootste winst viel voor mij persoonlijk te behalen op het instrumentale vlak: de neoklassieke en jazzy nummers spraken me direct aan, en binnen deze hoek heb ik flink wat nieuwe namen ingewonnen. Verder heeft de lijst me geholpen de deur naar bepaalde muzieksoorten wat verder te openen - hoewel ik geen enkele deur bij voorbaat dicht wil houden.

Omdat ook "grandmaster" tuktak mij altijd weet te prikkelen met zijn smaak zal ik zijn top honderd op een vergelijkbare manier door gaan lopen. Waarschijnlijk heb ik nog een veel grotere overlap met tuktak, omdat hij/jij meer banden heeft/hebt met muzieksoorten waarmee ik me bezighoud. Het zal niet voor de eerste keer zijn dat ik tuktaks oordeel gebruik als richtlijn voor nieuwe ontdekkingen.:) Misschien zal ik iets korter van stof zijn, ook omdat ik wat meer bekend ben met zijn muzieksmaak, maar ik ben erg benieuwd naar de keuzes die ik al ken en de onbekende nummers die voor mij een ontdekking zullen zijn.

sxesven: van harte bedankt voor je boeiende lijst, die ik met veel plezier heb doorgespit.

Ben ik weer. Sorry voor het wanhopig huilend tevergeefs wachten op updates van mij, had het weer ouderwets druk met school.

60. My Bloody Valentine – Sometimes
Detail: 1:40, als het orgeltje zich met de zanglijnen begint te vermengen.
Een iconisch voorbeeld in hoe men herrie zo verstild mogelijk kan laten klinken. Met heel veel distortion op hun gitaar (maar dat wisten jullie waarschijnlijk al) weet deze band een ongelooflijk speciaal gevoel op te wekken, dat nog het best beschreven kan worden als een soort berustende treurnis. Geen idee wat ze zingen (ook al is hun zanglijn nog relatief goed te horen, er wordt niet duidelijk gearticuleerd en als ik de precieze teksten weet zou dat een hoop verpesten aan het nummer), maar ik weet in ieder geval dat het gemeend klinkt. Ook weet ik dat het orgeltje dat op een gegeven moment in begint te vallen het nummer naar een heel erg hoog hoogtepunt stuwt en dat de muziek die hier gemaakt wordt een eenzame topper in het shoegazegenre is, samen met die andere in dit tiental.

59. dEUS – Instant Street
Detail: 5:29: “This time I go….”
Had het me enkele maanden geleden gevraagd en deze stond in de top-20, maar Instant Street heeft wat aan zijn waarde ingeboet dankzij het feit dat ik van plan ben te spelen op een open podium binnenkort en het nummer nogal stroef verloopt bij wat medespelers, waaronder vooral de sologitarist, die, om het zacht te zeggen, nogal veel moeite heeft met de timing van het laatste stukje, met als gevolg dat ik de laatste 3 minuten nu al rond de 357 keer heb gespeeld/gehoord. Toch zijn het juist die laatste minuten die dit nummer zo heerlijk af maakt (of afmaakt, jullie mogen zelf het nuanceverschil in de spatie bepalen), met het ondertussen wel bijna legendarische gitaarloopje dat steeds verder escaleert en op het eind het nummer laat eindigen als een paniekerige adrenaline-aanval. Zo’n mooi contrast met het dan weer wel beheersde, bijna lieflijke begin, met zijn mooie melodietjes, wisselingen in de zang en prachtige banjo, dat een enigszins hoge plek in deze lijst wel gerechtvaardigd is, denk ik zo.

58. Liars – The Other Side of Mt. Heart Attack
Detail: Hoe helemaal aan het einde alle instrumenten wegsterven en alleen nog maar de schorre stem van Angus Andrew
Laten we beginnen met de afsluiter van een album waar ik een tijdje geleden heel erg gek op was (getuige de achteraf tenenkrommende recensie van mijn kant een paar jaar geleden, zoek maar niet op) en nu stiekem ook nog best wel. Het hele album is een soort bevreemdende, tribale trip waar de drum de overhand heeft in de nummers – valt misschien ook wel een beetje uit de titel van het album af te leiden. Bij de afsluiter echter hebben de mannen besluiten om die achterwege te laten, net zoals de geflipte falsettostemmetjes, geluidstapijten of rare rollenspellen in de tekst. Wat ervoor in de plaats is gekomen is een trage liefdesverklaring met een voor sommigen wat simpele, voor mij pijnlijk mooie, tekst, die langzaam maar zeker een klein beetje uitbreidt maar (gelukkig) nergens echt uitbarst. Erg repetitief, maar daardoor wordt het pure, trieste en eerlijke liefdesgevoel dat dit nummer uitstraalt alleen maar versterkt. Hartverscheurend mooi gebruikt aan het einde van de verder ook erg mooie film 50/50 overigens: als er nog iemand kan melden die de film heeft gezien, kunnen we samen huilen.

57. 16 Horsepower – Black Soul Choir
Detail: Het moment dat de zang invalt en Richards’ stem nog een soort plons koud water is.
Hoewel het natuurlijk supergezellig is, heb ik nooit zo begrepen hoe het kan dat zo’n eigenzinnig nummer van zo’n eigenzinnig album nog zo populair is op deze site. Voor zover ik kan horen is dit namelijk niet je standaard kopje thee: een over een hoempapa-bejaardentehuispolonaisebasslijn (da’s positief bedoeld), neurotische drumpartij (da’s positief bedoeld) en nogal redneckerigere banjo (ja) krijsende dominee, of zo beeld ik me Richards in, rijmt niet echt met het gemiddelde gitaarliedje van 4 minuten dat het in de toplijsten meestal goed doet. Maar ik klaag niet, want zoals al wel valt te lezen kleeft originaliteit aan iedere vezel van dit grootse, extreem bevlogen nummer. Het nogal speciale gevoel dat Richards’ geschreeuw uitstraalt, iets in de trant van “we gaan allemaal nu dood en naar de hel ook nog” helpt daar waarschijnlijk ook nog aan mee. Onvergelijkbaar met heel veel muziek en ook nog eens verschrikkelijk sfeervol: daar houdt hoi van.

56. Juana Molina – Un Día
Detail: Hoe de gemompelde motiefje zich in de vijfde seconden al vermengt met de leadzang.
Had het ook al bij de albumpagina neergepend: dit is een liedje dat in mijn oren overkomt als een popliedje dat gevaarlijk dichtbij de perfectie komt, maar in andere oren blijkbaar gigantisch ontoegankelijk en raar is. De buitenwereld hoort nutteloos, freaky geëxperimenteer en zelfs herrie (?). Ik hoor een kirrend motiefje van Molina dat vanaf het begin fantastisch verweven is de talloze geluiden eroverheen, ik hoor heerlijk exotische, Zuid-Amerikaanse sferen, ik hoor catchy trompetlijntjes en ik hoor hoe belachelijk goed die mevrouw Molina (die 50 (!!!!!(!!))!!) is) toch kan zingen. Hopen dan maar dat jullie niet tot de buitenwereld behoren.

55. A Place To Bury Strangers – I Lived My Life To Stand In the Shadow of your Heart
Detail: Als de gitaar, die de noise veroorzaakt, ergens naar het einde toe, plots van akkoord verandert, zodat je verbaasd opmerkt dat je naar een melodie aan het luisteren bent.
Hierbij geldt hetzelfde commentaar als bij The Frames: ik ben op zich een redelijke fan van lelijke pokkeherrie, als het maar samenhangt met iets. Hier is het de opbouw naar dat allesvernietigende kutlawaai die het hem doet. In het heerlijke begin, waar het klinkt als een popliedje dat weliswaar door de blender is gehaald met een paar liter batterijvloeistof en wat spijkers, zijn de hints naar de apocalyps die gaat komen (oké dan noiseliefhebbers, laten we het een mini-apocalypsje noemen) al wel te horen – het onheilspellende gitaarriffje dat in de stiltes komt opduiken, de overstuurde ramdrums – maar nog niet dominant. Gelukkig is het maar een kwestie van wachten voordat je hersenen stukje bij beetje worden uitgelepeld, want als de climax komt, komt die niet zomaar, maar gaat die ook door met om zich heen slaan: als de drums het opgegeven lijken te hebben omdat ze toch niet over de allesvernietigende gitaarruis kunnen komen, worden we nog even in de, volgens mij, redelijk pure noise gegooid, voordat het bovenstaande detail erin wordt gegooid en we redelijk voldaan en met een paar stukjes oorschelp minder onze dag kunnen vervolgen. Niet hevig genoeg? Hier is de liveversie, waar de climax nog even met 14 minuten wordt uitgebreid.

54. Björk – Declare Independence
Detail: Gewoon het eerste “”DECLARE INDEPENDEEENNCNDWE” in het laatste couplet toch maar.
Fuck you gabbers, jullie worden eruitgestampt door een 45-jarige vrouw uit een landje waar jullie waarschijnlijk nog niet van gehoord hebben. En dan heeft ze ook nog eens wat te zeggen. Als een soort muzikale open brief naar Groenland zingt Björk, ja, dat meisje met die schattige stem, met zo’n woedende gedrevenheid dat het lijkt alsof haar gehele familie is uitgemoord door die Denen die nu nog Groenland “bezitten”. Met een net niet melodieuze begeleiding en een godverdomme wel heel erg effectieve stampdrum die je steeds meer hoofdpijn komt bezorgen is dit niet alleen maar heel erg opzwepend en overdonderend, maar ook gewoon heel, heel erg boos. En dat met een effectiviteit waar menig punkbandje naar mijn mening nog een puntje (punkje) aan kan zuigen. Oja, het feit dat ze dit heeft gezongen op de Olympische Spelen in China met deze keer het vizier op Tibet is ook 16 applausjes waard.

53. Spinvis – Herfst en Nieuwegein
Detail: “Vanaf hier is alles wat het lijkt” en de pianoakkoorden die daarbij horen.
En nu weer stil doen en heel veel kippenvel krijgen. Erik De Jongs fluisterstemmetje is niet alleen erg charmant in zijn hele oeuvre, maar in deze en het volgende liedje dat langskomt in de ladder (welke zou het zijn, spannond) ook nog even doordrenkt van de tristesse die iedere andere stem een liedje als dit niet zou kunnen geven. Eigenlijk een pianoballad is dit, maar dan heeft het ergens in de akkoorden een hele bevreemde ondertoon zitten, waar pianoballads meestal alleen het knopje “zielig” hebben en daarnaast is de royale hoeveelheid mooie geluidjes die er in het nummer verwerkt zitten (volgens mij is er geen enkele lijn precies hetzelfde en dan heb ik het natuurlijk niet over de tekst, nee.). Voor mij een soort ode aan de normaliteit van het leven en daarmee niet onnodig in de megalomane verwachtingen die pubers wel vaker kunnen hebben, al heeft de tekst het waarschijnlijk over het tegenovergestelde. Gewoon negeren.

52. Ólafur Arnalds – Haegt, Kemur Lósid
Detail: Het scheurende achtergrondgeluid in het stuk met de drums, dat vanaf 2:36 steeds heftiger wordt.
Sorry The Scientist, maar met dit nummer (alleen dit nummer hoor, de rest van zijn oeuvre benadert deze pracht niet) heeft Olafur zijn nichtje toch wel overtroffen. Met zijn nogal gothic-postrockerige titel doet de plaat waar deze vandaan komt niet helemaal denken aan de extreem hoopvolle lading van dit nummer/muziekstuk, maar dat is natuurlijk wel een klein kritiekpuntje op een artiest die een nummer maakt dat zoveel met je doet. In de ook erg mooie clip is het ook al te zien: qua sfeer lijkt dit liedje eigenlijk gewoon de hele aarde – maar dan wel alleen maar de mooie dingen erop - te omschrijven en mag ook deze Arnalds dus meedoen met het groepje wereldsamenvattende IJslanders. Ook knap dat het hoogtepunt van mooiheid hier niet eens per sé zit in de climax, waar bijzonder vakkundig naar wordt opgebouwd, maar eigenlijk gewoon iedere fase van dit nummer even ontroerend mooi in elkaar zit.

51. Arctic Monkeys – From the Ritz to the Rubble
Detail: Alex Turner die z’n stem verheft bij “Last night, what we talked about”
Tja, wat minder artistiek verantwoord om dan met een nummer van wat Sheffieldse kutpubertjes te komen, maar ondertussen is dit wel gewoon hét nummer waarbij ik denk aan mijn vrienden en waarbij ik denk aan hoe we hier oneindige feestjes op hebben beleefd, of hoe we dit in ieder geval slaperig op de fiets op de terugweg opzetten en oneindige potjes Risk op hebben gespeeld in een door pubers geclaimd buitenhuisje in Ermelo. Als professionele tiener® kan ik gelukkig ook zeggen dat de tekst bijzonder herkenbaar is, dus ook dat zal wel moeten rechtvaardigen waarom ik een gigantische adrenalinekick krijg bij iedere beluistering van dit nummer en ik ook nu tijdens het tikken weer enigszins manisch zit mee te drummen met de gigantisch dansbare beat met ieder ongebruikt lichaamsdeel. Als je hier niet stiekem heul erg blij van wordt, ben je waarschijnlijk oud.

circle takes the square blinkt uit in afwezigheid - op spotify dan...

verder weer fijne liedjes erbij!

De eerste tien (elf) van hoi123 even geluisterd en deze zit qua smaak een stuk dichter bij de mijne (hoewel nog steeds veraf) en als ik zijn laatste update zo zie heb ik voor het eerst ook een nummertje overlap met de mijne. Spiritualized klinkt erg mooi, evenals Damian Rice. Ben benieuwd naar de rest.

Declare Independence
Wat ik kende van de eerste 50 was alvast zeer sterk.

Door naar de top honderd van tuktak. Die van hoi123 ziet er overigens ook prima uit, veel dat niet echt binnen mijn gewone luisterpatroon past maar wat ik ervan ken is heel erg goed. Ik hoop dat mijn lange lap tekst je top honderd niet te veel in de weg staat.

Mijn eerste indruk is een gevarieerde lijst met flink wat namen die ik ook al heb geselecteerd voor mijn top honderd, en flink wat namen waar ik nog nooit van heb gehoord. We beginnen met een track van Teebee, een artiest die ik enkele malen met Calyx heb zien optreden en die toffe, tegen liquid aan hangende d&b maakt. Deze track ken ik niet maar klinkt uitstekend. De mij onbekende Mylo is funky electro/triphop, is ook goed te genieten, zeker dankzij de opbouw die blijft boeien. Een lekker down to earth hiphopnummer van SV kan ik altijd waarderen. Telefon Tel Aviv is een goeie kennismaking (al kende ik ze al van Invol2ver), zeker als het nummer eenmaal los komt. Fink is een artiest die ik al een flinke tijd volg, en hoewel ik andere nummers van deze binnensmonds zingende singer-songwriter beter kan waarderen is dit ook een pracht van een track. Dan Four Tets She Moves She, een dijk van een track natuurlijk, en hetzelfde geld voor Sunshine van Atmosphere. Tussendoor een onbekende voor mij, de gevoelige singer-songwriter Ray LaMontagne. Een beetje te hijgerig wellicht, maar wel mooi. Dan een technoplaat, van Teste, en dat ik dit nogal genietbaar vindt bewijst wel dat mijn visie op dit hardere soort feestmuziek (waarvoor ik menig rave vroegtijdig heb verlaten) nogal is veranderd. Dope. Om de eerste tien af te sluiten een topnummer van Bill Withers, die tot mijn favoriete soulzangers behoort - als hij al niet de nummer één is.

Van de volgende tien nummers ken ik er geen één, en ze bieden me dus de mogelijkheid om nieuwe muziek te vinden. Die vond ik vooral in de rustieke neoklassiek van Planes, de uitstekende dub (een genre dat ik op feesten pas echt ben gaan waarderen) van Jab, de vredige pianomuziek van Mad Rush, de duistere minimalistische jazz van Midnight Black Earth en het prachtige cellostuk Harhazial (weer die John Zorn!). Maar ook Veteranissimo, Sweet Sticky en From Your Favourite Sky smaken uitstekend.

Ik zit teksten te lezen voor school, dus kan mooi stug doorgaan met luisteren. Het nummer van GZA op 80 kende ik wederom niet, wel een heel erg fijn nummer waarop hij laat zien nog over genoeg skillz te beschikken. Gelijk even afkoelen met een ambienttrack van Oren Ambarchi, die zelfs via mijn (relatief goede) laptopspeakers krachtig binnenkomt. Vervolgens een onverwachte Bowietrack - alhoewel, gezien zijn invloed op de ontwikkeling van dance is het ook weer niet zó verrassend. Lekker Beatlesesque is deze. Na Jaguar van DJ Rolando, een wereldnummer dat ik via het danceplaat van de dag weer ben gaan beluisteren, belanden we bij Tindersticks. Voor de verandering doet dit nummer me eigenlijk bar weinig. The Roots - Web is ook één van mijn favorieten van deze topgroep, die me vaak juist met dit soort minimale nummers weten te overtuigen. Black Thought op zijn allerbest. Een mooie kennismaking met Lemon Jelly, een track die zeker meer beluistering verdient. Een beetje in hetzelfde straatje als het geweldige Ghostwriter. Tussendoor een Saybia track, een band die ik enkele keren live heb gezien maar me nooit helemaal heeft overtuigd. Wel een mooi nummer. De noiserock van Glenn Branca hoeft van mij dan weer niet.

Na dat geweld even het hoofd leeggooien met een goeie hiphoptrack van de Wu, voor ik Tsunami Inside My Soul opzet. Nooit van deze artiest gehoord, maar dit soort lounge ligt me uitstekend. Hetzelfde geldt voor de volgende track, van ene Jasper TX: waar ik een veel rockiger geluid verwachtte, word ik overspoeld met wollige klanken. Erg mooi. De vijf nummers die volgen, van Air, Portishead, RHCP, Common, en BSE, zijn een fijn baken van herkenbaarheid tussendoor. Vooral die van Air en BSE heb ik al een tijd niet meer gehoord, en het doet me goed deze weer eens te horen. Dan Joy Division, een artiest met een op deze site brede waardering die ik nooit zo heb begrepen. Het ouderwetse rockgeluid, waarin reeds veel muzikale elementen die nog in de jaren '80 en'90 verder worden uitgewerkt doorsijpelt, beweegt me gewoonweg niet zo. Gelukkig kan ik afsluiten met een vrolijke noot, want het neoklassieke nummer van Max Richter is prachtig.

Favoriete tracks tot dusver (*=nieuwe kennismaking):
Mylo - Zenophile*
Four Tet - She Moves She
Atmosphere - Sunshine
Bill Withers - Harlem
Peter Broderick & Machinefabriek - Planes*
Phillip Glass - Mad Rush*
Erik Friedlander - Harhazial*
Oren Ambarchi - The Strouhal Number*
The Roots - Web
Lemon Jelly - Space Walk*
RJD2 - Ghostwriter
Max Richter - On the Nature of Daylight*.

Hele fijne top 100 Hoi123, sowieso vond ik altijd al dat je een interessante smaak hebt en er zitten best wel veel gelijkenissen in vergeleken met mijn lijst die hier ook nog geplaatst gaat worden.

Ik ben nog druk met de onbekende nummers luisteren, maar Linda Perhacs is alvast een topontdekking. Schitterend nummer, meteen het album maar binnengehaald.

Ook Battles is fijn, al moet ik nog wel wennen aan de vocalen. Maar het ritme is zoals je zei heerlijk.

50. The Knife - We Share Our Mother's Health
Detail: Het manische coupletje dat nog één keer wordt ingezet met alle elektronica en ook nog die lage stem in 3:01.
We gaan door naar Zweedse raremensenmuziek, die voor mijn gevoel eigenlijk totaal niet in het genre dance past ondanks dat ik weet dat het wel dance is: bij dance denk ik toch echt aan een koudere, minimalistische aanpak en niet aan zo'n belachelijke rijkdom aan geluiden en variatie die hier wordt tentoongespreid (die laatste minuut: godverdomme, hoe feestelijk wil je het maken) Ik heb geen enkel idee hoe je zou kunnen dansen op deze muziek, maar ik weet in ieder geval wel dat ik het heel graag zou willen doen. ergens in de mariogeluidjes, verwrongen bass en pesterige vocalen van Karin schuilt een bizarre groove die een totale, surrealistische euforie bij mij op gang zet. Op ieder feest waar ik ben hoopt een klein hoekje in mijn hoofd stiekem dat dit wordt gedraaid, zodat het effect dat dit nummer veroorzaakt eens in het groot wordt getest, maar ieder feest wordt ik weer teleurgesteld. Totdat ik ooit dat speciale moment ga meemaken, lig ik dan maar eens in de paar dagen eenzaam op de bank, mentaal meedansend met de geflipte elektronica, mentaal meezingend met de ultieme catchyheid en heel veel mentale buiginkjes makend voor dit broer/zus-duo.

49. Arctic Monkeys - Crying Lightning
Detail: Stampende drums in de climax, ik herhaal, stampende drums in de climax.
Wéér Sheffieldse pubertjes? Ja, maar deze keer zijn het Sheffieldse pubertjes die, een paar jaar ouder geworden, even een perfect rockanthem neerzetten dat qua diepgang zelfs hun meest fantastische feestnummers overstijgt. Met zijn rammelende gitaarmotief en voortstuwende bass in het couplet is dit niet gewoon een liedje met de gezelligheid waar ook tante Petra op een familiefeestje van kan genieten, maar eerder vier dreigende minuten, waarin vakkundig wordt opgebouwd naar een climax die misschien wel heel erg uitnodigt tot eindeloos op en neer springen, maar tegelijkertijd gewoon supergrimmig is dankzij het spookachtige tweede stemmetje achter Turner, die zijn woorden bijna uitspuugt, terwijl een gitaartje ergens op de achtergrond rustig zijn onheilspellende boodschap doet. Toch nog oppervlakkige tienerrock? Let op hoe er steeds meer venijn in de stem van Turner kruipt naarmate het nummer vordert, let op hoe fenomenaal de drumpartijen corresponderen met de sfeer, let op de zwaar bovengemiddelde tekstschrijfkunsten van Turner en let op hoe de solo weer eens even echt iets toevoegt aan het nummer. Klinkt dit u nog steeds veel te pretentieus in de oren voor zo'n liedje? Zet uzelf in de schoenen van een 13-jarige fan van de eerste albums die dit voor het eerst hoort, dan moet u het wel begrijpen.

48.Beirut- Elephant Gun
Detail: De voorpret in het eerste couplet.
Alweer trompetjes ja (inderdaad één van mijn favoriete instrumenten, ja), maar de extreem uitbundige en vrolijke trompetlijn in het refrein is niet eens alles wat dit nummer zo godsgruwelijk blij maakt. Het zit 'm ergens tussen de perfecte accordeonpartij, het kleine, in de luide stukken bijna onhoorbare ukeleletje, de volmaakte zanglijnen van de meneer achter Beirut en de doeltreffendheid van de hard/zacht-dynamiek. En de trompetjes. In ieder geval geeft dit nummer mijn emotionele gesteldheid een grotere (positieve) impuls dan vele liedjes in de genres die daar origineel voor bedoeld zijn. Naar-buiten-rennen-en-mensen-knuffelen-muziek, en daarmee is alles wel gezegd.

47. De Kift - Links, Twee, Drie, Vier
Detail: De pure brok wanhoop in "MOEDEERRRR" in 3:26
Mijn De Kift-liefde is met de jaren ietwat bekoeld, omdat sommige nummers toch aan de foute kant van de grens tussen originaliteit en overmatige pretenties zijn gevlucht, vooral tekstueel. Sommige liedjes echter, waaronder - u raadt het nooit - deze, zullen waarschijnlijk nooit hun kracht inboeten bij mij, omdat hier de teksten juist zo perfect de sfeer van het nummer weerspiegelen (alsof je naar een toneelstuk kijkt, of beter nog, alsof je er zelf in zit) en de stem van Ferry Heijne zo ongelooflijk expressief kan zijn. Luister hier bijvoorbeeld eens naar en probeer jezelf ervan te overtuigen dat Heijne niet als een acteur, of beter nog, alsof hij het zelf is, de wanhoop en manie die zijn personages altijd beleven, in zijn stem kan leggen. Niet alleen de rasp in zijn stem en de geestelijk gestoorde teksten getuigen hier echter van een furieuze gedrevenheid, maar ook de spastisch aangeslagen akoestische gitaar en de trompetten die voorgaande elementen komen versterken in het refrein geven dit nummer een overtuigingskracht als geen ander. Let ook vooral op het einde, waar Heijne een soort geestelijk zieke impersonatie van een soldaat in het nummer verwerkt - vandaar de titel - en oh ja, lees gewoon de tekst mee, want als het ergens moet..

46. Pavement - Unfair
Detail: "TRAAAAAAAAAAAAAAASHHHHHH, TRAAAAAAAAAAAAAASHHHHH''
Zou hier een vergelijkbaar verhaaltje kunnen neerzetten als bij het eerste Arctic Monkeysnummer, ware het niet dat dat niet helemaal eer zou doen aan de pure genialiteit van dit nummer: de geflipte boosheid op alle rijkeluiskindjes die niks hoeven te doen in hun leven, zulke woedende blijheid hebben de Arctic Monkeys nooit gehad in hun liedjes. De lelijkheid van de gitaren in de coupletten dragen daaraan bij, maar het is de schreeuw van Malkmus in het refrein der refreinen die het hem doet: ieder kindje zou nachtelijks op zijn knietjes moeten bidden dat hij zo' fantastische schreeuw zijn mond uit kan laten en uit het feit dat ieder kindje dat niet doet blijkt dat we in een onvolmaakte wereld leven. Met alleen al het refrein op loop voor 5 uur zou je een meer dan behoorlijk feestje kunnen organiseren en dat is best een toplijstwaardig gegeven.

45. The Microphones - The Moon
Detail: De ritmewisseling nadat je anderhalve minuut bent gehypnotiseerd door de gitaarpartijen.
In de bijna iconische eerste minuut, gespeeld door ongeveer 5 akoestische gitaren die over elkaar allemaal kleine variaties op een bergachtig riffje spelen, zou al duidelijk moeten zijn dat we hier met een heel speciaal nummer te maken hebben en als dat nog niet zo is, komt dat wel bij de onverwachte en totaal ongrijpbare ritmewisseling waarna het liedje volgens sommigen (die het fout hebben) pas echt begint. Begraven onder een krakend klanktapijt van een als een orgel klinkend keyboard, doet Phil Elvrum met zijn aandoenlijk eerlijke stem bijna fluisterend zijn verhaal dat ongeveer onverstaanbaar is dankzij de weldadige geluiden (denk aan trompetten, een drummer die losgaat en eerdergenoemd klanktapijtje) in de instrumentatie. Ik zou er eerder achter zijn gekomen dat dit één van de mooiste teksten is die ik ken als Elvrums stem niet zo ondergesneeuwd was, maar toch ben ik er wel redelijk van overtuigd dat dit dé perfecte uitwerking van zo'n liedje is: naast de overduidelijke melancholie uit de tekst, wekken de blazers een soort euforie op, terwijl de keyboardpartij paniekerig het nummer voortdrijft en Elvrums rustige stem al het voorgaande bevat. Muzikaal stukje geschiedenis wat mij betreft.

"And, like the moon, my chest was full because we both knew
We're just floating in space over molten rock
And we felt safe and we discovered that our skin is soft
There's nothing left except certain death
And that was comforting at night out under the moon"

44. The Irrepressibles - In This Shirt
Detail: 3:41, als de snijdende violen zich met de zang gaan mengen.
Als aERodynamIC wel eens meeleest in dit topic, zal hij nu vast heel trots op me zijn vanwege het feit dat ik dit nummer zo hoog zet en daarna iets minder enthousiast zijn vanwege het feit dat ik toch even kwijt moet dat ik de rest van het album (op enkele nummers zoals Splish! Splash! Sploo! en My Friend Joe) toch vooral een beetje vervelend vind. Dit echter straalt zo'n perfecte theatrale treurnis uit dat ik iedere keer weer vergeet dat ik het niet zo op hun andere nummers heb. De orgel die als rode draad Jamie McDermotts speciale stem en alle prachtige toevoegingen op klassieke instrumenten aan elkaar bindt zet de stemming van het nummer al erg treffend neer, maar in de climax waar dit nummer op Bolero-achtige wijze naartoe werkt komen alle ontevreden liefdesgevoelens naar boven en moeten de fenomenale naar beneden werkende strijkers en McDermotts falsetto wel een royale lading kippenvel over je heen gieten. Op een bepaalde manier klinkt dit nummer voor mij daarnaast, ondanks de grootse instrumentatie en het rare sfeertje, zo persoonlijk dat ik er sinds eerste kennismaking bij het bespreken van de top-2000 van 2011 maar naar blijf teruggrijpen. Oja, expres niet naar de clip gelinkt, want dat is zo'n pretentieus stukje rommel dat het mijn beleving bij de eerste luisterbeurt behoorlijk heeft verpest.

43. David Bowie – “Heroes”
Detail: De gitaarlijn in het refrein.
Wederom een grote uitblinker van een artiest waar ik voor de rest niet zo veel mee heb en bij Bowie ligt dat nog wat moeilijker omdat ik geen manier heb om uit te leggen waarom dat zo is: de rest van zijn oeuvre grijpt me, misschien door een gebrek aan pakkende melodieën, voor zover ik het heb gehoord nog totaal niet. Hier valt ook eigenlijk genoeg aan minpunten af te dingen: de instrumentatie is niet bepaald gevarieerd, de tekst simpel en er komen wel heel veel beheersde coupletjes in voor. Grote kracht van dit nummer is alleen dat dit allemaal in dienst staat van het gigantisch uit de bocht vliegen van Bowie in het vierde couplet: als een donderslag bij een niet zo heel erg heldere hemel (in de vorige coupletten zijn bij nauwe beluistering namelijk erg veel subtiele hints naar een grote ontlading te spotten), gaat de stem van Bowie een octaaf hoger en teistert hij op de mooist mogelijke manier onze oren. De rustig doordrammende instrumentatie en het herkenbare riffje vergroten dan plotseling het emotionele effect en ook de tekst is nog net wat doeltreffender dankzij zijn wanhopige simpelheid. Wat mij betreft had dit nog 3 keer zo lang geduurd, want ondanks, of juist dankzij, zoals ik nu soort van heb geprobeerd te zeggen, de doorratelende gitaren, bass en drum is dit een nummer met een emotionele lading waar je u tegen zegt. Eén van de redenen waarom ik dit zo fantastisch vind is overigens misschien wel het gebruik in de film The Perks of Being A Wallflower, dat de wanhopige mix van emoties in dit nummer mooi schetst.

42. Eefje de Visser - Schip
Detail: "Ik wil naar Rome, samen met jou", ik ook heel erg graag met jou, Eefje.
Nog een nummer uit 2013 ja, en het is niet eens de laatste. Ik heb het geluk om van mezelf te kunnen zeggen dat ik vrolijk meedoe met de Eefje-hype hier op MuMe (en zo ook mijn moeder: bij mij thuis wordt steevast om Eefje gevraagd bij de koffie),en als ze ook zo'n prachtig album heeft afgeleverd dit jaar vind ik dat ook niet volkomen onterecht. In een totaal nieuw, zweverig sfeertje (goed bedoeld) heeft ze 12 prachtige liedjes neergezet en daarvan is deze het hoogtepunt. Met haar perfecte gitaargetokkel, perfectere stem en perfectste teksten weet ze me volledig verliefd op haar te laten raken. Het hoogtepunt uitkiezen is dan ook wel erg moeilijk hier: de prachtige zangpartij die het nummer uitgeleide doet, het luchtachtige sfeertje (ik kan er geen woord voor vinden, erg vervelend) dat ook hier domineert, de kleine stiltes die in het nummer vallen of gewoon Eefjes stem zelf, die wat mij betreft wel ongeveer iedere zangstem in muziekland mag vervangen. Om stil van te worden, een dikke trui voor aan te trekken en chocolademelk te gaan drinken,

41. Suuns - Powers of Ten
Detail: De drums die in 1:04 als een donderslag inkomen.
Zet je speakers nog maar even iets harder, want naast het feit dat deze om een miraculeuze reden wat zachter staat geproduceerd dan andere nummers op het album, zijn er maar weinig nummers die zo hard smeken om je oren te vernietigen. Met een hypersnel gespeeld en meteen al onheilspellend gitaarmotief als basis is het maar even wachten totdat Ben Shemies fenomenaal fantastische hijgstem opduikt, die tussen opeengeklemde tanden en lippen een totaal onverstaanbare boodschap fluistert, die je desondanks ineen doet krimpen van het pure venijn. Bijna meteen hierna, tegelijkertijd met dat er een dierlijke grauw in Shemie's stem komt, worden we getrakteerd op epileptische drumpartij die mij als niet-drummer totaal achterover slaat (en niet onpassende koebellen (!!!)) en pure lelijkheid uit de toverdoos van bandgenoot Max Henry. Als in de laatste minuut daarnaast de weinige orde die het nummer al had ook de prullenbak in wordt gegooid wordt dit echter al helemaal legendarisch. Dacht u, na het lezen van dit stukje, dat ik een metalnummer aan het bespreken was? Fout. Suuns heeft geen breakbeats, grunts of lage gitaarpartijen nodig om zo gigantisch onheilspellend over te komen en is wat mij betreft daarmee zo ongeveer de meest ondergewaardeerde band hier op MuMe en ik trakteer dan ook iedereen die dit ook maar een heel klein beetje goed vindt erg graag op koekjes.

Het allereerste nummer uit dat topic dat in mijn top-100 staat. En waarschijnlijk in de allerhoogste regionen
Geniaal nummer, punt.