Gisteren een fantastisch concert meegemaakt van Radiohead. Heerlijke setlist en Radiohead speelde gewoon briljant.




Video van m'n vaders kanaal

Een medeblogger van mij is (eer)gisteren ook naar A Winged Victory For The Sullen, Olafur Arnalds en Nils Frahm geweest in het Stuk in Leuven, en hij was toch ook serieus onder de indruk (een verslagje kan je hier lezen: If Music Could Talk - imctblog.blogspot.be

Hulde aan jouw vader dan. Die heeft zowat het hele concert gefilmd, in goede kwaliteit. Tof om nog eens na te genieten.

Nada Surf in Tivoli Utrecht gezien. Ze klonken wat vermoeid door het vele touren. Wel is de uitbreiding met de gitarist Doug Gillard van Guided By Voices een aanwinst. Afsluiter was zoals gebruikelijk:

Blij dat ik daar niet achter stond...

Daar zou je geen last van hebben, wij stonden aan de barrier en de camera houdt m'n vader ter hoogte van z'n borstkas

How To Dress Well, Live in AB Club Brussel (19 oktober 2012)

Het intieme karakter van een plaat vertalen naar een zweterig concertzaaltje is niet vanzelfsprekend. En als je dan een voorprogramma moet volgen dat eerder op een afterparty leek lijk je bij voorbaat al gedoemd. De (overigens prima) dubstepbeats van Title waren echter snel verdrongen eens Tom Krell achter zijn microfoons (twee, om precies te zijn) plaats nam. Wat vervolgens, na een klungelige struikel en een vettige kuch, volgde had volgens mij niemand in de zaal verwacht. Zacht , luid, diep en hoog, echoënd langs beide micro’s, tot akoestisch toe, ver verwijderd van de technische apparatuur, How To Dress Well vulde een rumoerige kamer met stilte, de geleverde prestaties bewonderend. Een verpletterend intens en bewonderenswaardig intiem begin van de set. Door het verrassingseffect gelijk een hoogtepunt van de avond! Deze binnenkomt maakte meteen duidelijk waarom Krell niet achter een instrument stond -keys, knopjes en viool werden door zijn twee kompanen bespeeld- zijn eigen vocale instrument vergde elke porie van zijn wezen, een prachtige overgave om te ervaren.

Het leek erop dat How To Dress Well live zijn diepste geheimen verhulde. Opener Suicide Dream 1 klonk nog nooit zo puur en helder als deze avond, niet op het gruizige debuut Love Remains, niet op de orchestrale EP Just Once. Maar uiteraard werd ook nu niet alles prijs gegeven. Het gebruik van woordeloze zangwegen, de effecten die twee microfoons met zich meebrengen, de soms overschaduwende muzikale uitspattingen of de prachtige complementaire beeldfragmenten tegen de achtergrond, het was allemaal voldoende om de diepste gedachten weer van een dekkend deken te voorzien, zij het op andere wijze als het wazige Love Remains of het verstopte Total Loss. Of je live meer te weten komt over zijn lyrics is niet helemaal zeker, wel kan je, slecht een paar meter verwijderd van zijn aangezicht, haast recht in zijn ziel kijken. How To Dress Well was dan misschien niet helemaal welletjes, *kuch*, *snif*, als het weer zijn moment was leek hij geen probleem te hebben het juiste gevoel te vinden en over te brengen, toch niet geheel onbelangrijk bij de vele persoonlijke uiteenzettingen. Zelf een dancesong (zijn eigen woorden) als & It Was U blijft op podium daarmee een zekere melancholie behouden. Al zijn de percussieve geluiden speels en plots genoeg om climaxen te creëren, ja, zoals dancesongs weleens doen.

Hoopvol was ook het nieuwe nummer, wat ik zonder twijfels voor een vette 90’s R&B-klassieker had kunnen houden, natuurlijk met de nodige HTDW-treatment! Binnen Total Loss had het wellicht zijn plaats niet gevonden, maar het mooi om van een artiest in de toekomst weer “iets heel anders” te kunnen verwachten. Zijn R&B-invloed is altijd al overduidelijk geweest, met dit optreden werd dat nog eens onderstreept. Zijn zangtechniek, schakelend tussen verschillende stylistische hoogstandjes, bijzonder vlot en vloeiend (voor iemand een Mariah-link maakt... hoewel...), vindt z’n roots in het genre en dat mag geweten zijn. Als grote fan van beide artiesten had ik de connectie allang gelegd, dus weinig verrassend dat hij voor en na Running Back even Ashanti erbij haalde, “I keep on running back to you, running back to you”. Zelfs de altijd gladde R. Kelly met z’n bombastische tearjerker I Wish werd op unieke wijze in de set verweven!

Het moment dat ze met z’n drieën het podium afliepen om daarna de bis te beginnen kwam veel te vroeg. Zelf met de bonusnummers erbij kwamen ze net aan een uurtje. Op zich hoeft een set als deze niet veel langer te duren, maar het liep toch nogal abrupt op z’n einde. Dat neemt niet weg dat de slotnummers nog eens stuk voor stuk lieten zien wat How To Dress Well zo goed maakt. Solo afsluitend met het kleine Decisions, microfoon over de schouder hangend, schurend tegen zijn rug, om de juiste subtiele geluidseffecten te bekomen, werd de deur plots opengezet voor The Vaccines die beneden hun luidruchtige ding deden. Het intieme nummer en het beoogde geluid raakten wat verloren, maar hij kon er de humor wel van in zien. Het maakte hem alvast niet minder overtuigend. Volgende keer staat hij gewoon zelf beneden in de grote zaal, of het de intimiteit ten goede komt of niet, het is hem alleszins gegund!

Setlist (o.v.):
Suicide Dream 1
Say My Name or Say Whatever
Running Back / Foolish (Ashanti)
Cold Nites
Suicide Dream 2
nieuw nummer
Ready for the World / I Wish (R. Kelly)
& It Was U
Ocean Floor for Everything
Set It Right
Decisions

Gisteren The Tallest Man on Earth gezien, de zaal was uitverkocht en hij kreeg in zijn eentje weer de hele zaal met 1500 man plat. bij het laatste nummer werd hij weer geholpen door Amanda Bergman.

Ik had het moeten weten dat gij daar ook waart kemm, volgende keer afspreken?

Ik kan me trouwens helemaal vinden in uw review en ik haat the vaccines sinds dien nog meer dan ooit

Volgende keer maken we er nen blind date van, ja!

Gisteren in Cultuurcentrum Oosterbeek het laatste concert van de Cubaanse Symp.Prog.bandAnima Mundi in Nederland gezien (en gehoord).
De band heeft 2 maanden in met name Nederland vertoeft en totaal 6 concerten in Europa gegeven.
In een zaal waar nog nooit eerder een Prog.rock bang had opgetreden. Gezellige zaal overigens.
Organisatie was in handen van Progmotion.

Voor een kleine 100 man gaf de band een bijzonder concert. Het publliek was erg enthousiast
Men speelde een doorsnee van hun oude en nieuwere werk. Voor het oudere werk was de doedelzak/fluit/klarinet speelster uit Spanje overgekomen. Dit gaf extra cachet aan het concert. Er werden diverse nieuwe nummer sgespeeld van het nieuw te verwachten album. Hiervoor zijn in Nederland al wat opnamen gemaakt. De uitwerking en mix etc. zal in Cuba plaatsvinden.

Het was een gezellige boel en men had er duidelijk zin in.
Ook werd er een kleine accoutische set weggeven midden in het publiek met ook een stuk van the Great Gates of Delirium van Yes.-door de zanger en gitarist van de band.
Na 2 uur spelen waren er nog 2 toegiften, het publiek kreeg er maar geen genoeg van, zodat na 2,5 uur er helaas toch echt een einde aankwam.
Anima Mundi is een van de meest sympatiek bands die ik ken. Zeer toegankelijk en erg leuk om mee te praten.

Als het mee zit komen ze volgend jaar weer naar Nederland.

Tijdens het concert, waar ik en Bruniepoo samen naar toe zijn gereden, hebben we ook Svendra ontmoet. We hebben er een mini MusicMeter meeting van gemaakt.
Heerlijk gegegeten in Arnhem en met elkaar gesproken. Leuk en voor herhaling vatbaar.

Eveneens gister voor de prog liefhebbers was er gister Portnoy, Sheenan, Sherinian and MacAlpine in de Boerderij in Zoetermeer. 100 minuten onnavolgbare instrumentatie met deze helden. Ik heb er zeer van genoten, vooral het altijd weer intense drumspel van de heer Portnoy!

Hier sluit ik me helemaal bij aan. Topmiddag (en avond) gehad gisteren!

Geen The Return gisteren (dat ze in Zoetermeer wel speelden) maar vermoedelijk wel zo'n beetje al het andere nieuwe werk, en dat klonk voor het merendeel erg goed. Daarnaast uitstekende versies van Time to understand en Spring knocks on the door of men, alsmede een tweetal nummers van het debuut, waar inderdaad de oorspronkelijke doeldelzakspeelster op meedeed.

En nu maar hopen dat het inderdaad mogelijk is dat ze volgend jaar weer komen.

Totaal overdonderd ben ik nog van het prachtige concert van Anna Aaron van zonet in de kleine zaal van Paradiso. Hele mooie donkere bezwerende pop/rockliedjes van deze Zwitserse, die mij al via haar album helemaal wisten te pakken.

Of er nu 1 of 5000 man in de zaal staat zal Anna weinig deren omdat zij heerlijk op gaat in haar eigen muziek. Met haast Kate Bush-achtige bewegingen voerde zij haar ritueel op. Helaas waren er vanavond maar een kleine 50 aanwezigen in de zaal die gelukkig allen wel volop hun waardering lieten horen.

Ongegeneerd ga ik hier dan ook even reclame maken voor haar hele fijne gevarieerde album Dogs in Spirit.

Pusha T in een vrij lege Paradiso. Was behoorlijk mwah. Recensie volgt.

Paars.

STEVE MILLER BAND OOSTERPARK GRONINGEN 25-10 5*****

Hij begint inmiddels tot een nieuw wereldwonder uit te groeien: 69 en klinkt vocaal nog steeds als ten tijde van Brave new world (1969).

Gecombineerd met het enthousiasme van zijn zeskoppig band én een behoorlijk uitzinnig Oosterpark (prachtige locatie) maakte het weer eens tot een memorabel avondje. Geen woord over een nieuw album overigens, nog wel behoorlijk wat ruimte voor Bingo! en vocalist Sonny Charles (72) die weer eens twee uur gedreven in de weer was.

Het is overigens geen club blanke bejaarden. Oud gediende Kenny Lee Lewis is dan van middelbare leeftijd, drummer Gordy Knudtson iets jonger. Er liep een piepjonge gitarist uit Denemarken rond en toetsenist Joseph Wooten is ook nog niet zo oud. De laatste had een geweldige solo in Fly like an eagle.

Maar jong of oud, nummers van Children of the world of Bingo, het speelt allemaal geen rol meer als dat mooi met elkaar wordt verbonden en in balans is. Miller maakte er een stevig avondje van en alle klassiekers kwamen uiteraard in sterke versies voorbij.
En balans is nodig, als je toch zulke verschillen in albums hebt gemaakt als Miller in 45 jaar tijd.

Ik geloof dat het album Fly like an eagle bijna in zijn geheel is gespeeld, toch zijnde een hoogtepunt in het oeuvre van Steve Miller, om allerlei redenen. Zelf was ik behoorlijk gecharmeerd van het weer eens uit de kast halen van Sugar babe (de opener van het album The Joker). Prima versie. Miller zat weer eens vol humor en weet in zo'n Oosterpoort dan ook een klik te maken als geen ander.

Ik weet niet precies hoeveel mensen er in dit theater kunnen, maar laten we zeggen 500 zit- en 500 staanplaatsen. Als een kaartje € 60,00 is, levert dat € 60.000 euro op. Daar moet dan echt alles van worden betaald.
Ik vermoed niet dat Steve Miller (die voor maar slechts 10 shows naar Europa kwam) het daarvoor nog hoeft te doen, anders dan dat hij als muzikant enthousiast is om het spel en om het kunnen optreden voor een publiek.

Om die reden vraag ik mij ook niet meer af wat de prijs is voor een kaartje van het concert: gezien bovenstaande en zijn toch respectabele leeftijd beschouw ik het als een voorrecht om hem en zijn band nog eens te kunnen zien optreden in volle glorie.

Wie anders kan ooit nog eens uitleggen dat Kow Kow Calculator Miller's antwoord was op de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken McNamara die in de jaren '60 hele schema's had gemaakt en berekend om binnen 3 dagen Vietnam te hebben veroverd met slechts enkele doden?
De oorlog leidde in 1975 tot een nederlaag en meer dan twee miljoen doden.

De kritiek van Miller was in 1969 al verwoord op het album Brave New World waar hij zowaar ook een paar nummers van speelde. "Als ik dat vooraf had geweten, had ik het nooit zo gedaan" grijnsde Miller "5 albums in 18 maanden. Maar wij wisten niet beter, toen." Steve Miller maakte even reclame voor zijn 5 eerste albums die zijn verschenen in de periode 1968-1970 en recent volledig opgeknapt en geremasterd zijn uitgebracht.

Hij blijft per slot van rekening Amerikaan en zijn pijp moet ook roken.

Gisteren heb ik Down morgen aanschouwen in een lekker gevulde Melkweg. De band had er overduidelijk zin en er werd strak gemusiceerd door de mannen. Phil Anselmo was bijzonder goed bij stem en stemming. Top avond!

Gisteren Maximo Park gezien in Tivoli Utrecht

Chris 'daddy' Dave in Bird, Rotterdam. Daar sta je dan al verdwaalde Amsterdammer die niks met jazz heeft. Nog nooit zo onder de indruk geweest van een drummer. Lange set met gitaar, bass, drum en sax/flute. Met als een van de hoogtepunten een wervelende uitvoering van Hey Joe.

Gisteren popronde in Venlo

Madi: (2 jaar geleden nog op Pinkpop), geweldige sound met haar band, dan blijf je afvragen wanneer het debuut nu verschijnt?
Yesterday's Men: Zanger met een zeer eigen en mooi stemgeluid, sfeervolle muziek die geheel tot zijn recht kwam in de kerk.
Mister and Mississippi: Top band met een eigenaardige opstelling 2 trommels bas en gitaar. Zeer mooi en ingetogen en mooie samenzang tussen de zanger en zangeres, ben benieuwd naar hun debuut in Januari
Sandy Dane: Kwam helaas niet uit de verf, breekbare liedjes maar ontzettend veel achtergrond geluiden die het optreden helas niet ten goede kwam.

Focus in Underground, Lelystad 27-10

Underground is een geweldige locatie, want de meest intieme en persoonlijke die ik ken. Met voor mij vaak een geweldige setting en geïnteresseerd en enthousiast publiek.

Persoonlijk, dat wil zeggen, je kunt er zo dicht op het podium staan dat je de bandleden bijna de hand kunt schudden. En mocht je dat al willen, dan kan dat sowieso altijd na afloop, waar de leden van de band in het 'kroeggedeelte' bereid zijn tot napraten en signeren als er wat valt te verkopen.

Aangezien er een "Live in Europe" cd lag bij de merchandise die ik verder niet kende (alleen beschikbaar voor fans die naar concerten komen lijkt het) én ik zeer genoten had van het concert heb ik die cd maar gekocht. De verkoop van spullen was in handen van mevrouw Van Leer en als dank kreeg ik er de cd single Father Bachus van het volgende week te verschijnen album Focus X bij.

Ik gaf Thijs van Leer een hand, hij tekende de cd, ik gaf hem een compliment voor het sterke concert en ik kon hem ook feliciteren voor het vinden van de jonge gitarist Menno Gootjes. "Ja, geweldig hé", fluisterde Van Leer mij samenzweerderig toe, zodat Gootjes het niet kon horen om te voorkomen dat hij mogelijk nog naast z'n schoenen zou gaan lopen. Van Leer werkte overigens solo al eerder met Gootjes.

Het feit is namelijk, dat Gootjes een grandioos gitarist is die met ogenschijnlijk gemak alle oude Jan Akkerman gitaarpartijen overneemt en die stijl ook weet door te zetten in het nieuwe werk van Focus (blijkt uit de single cd) zonder dat er direkt sprake is van een soort kloon. Focus speelde stevig, elk bandlid kreeg met name in het tweede deel van het concert uitgebreid de ruimte, en er is in het spel sprake van een bravoure die sinds de hoogtijdagen begin jaren '70 niet meer is vertoond.

Ze kregen het publiek dan ook danig achter zich, inclusief een aantal Engelsen die speciaal voor vanavond de oversteek hadden gemaakt. Van Leer zal de buitenlandse gasten niet hebben teleurgesteld. Zijn eigen gepassioneerde spel, waarin hij weer virtuoos de toetsen, dwarsfluit en wat er verder nog meer rond zijn Hammond orgel lag speelde, lijkt danig te zijn op opgekrikt in de muzikale 'concurrentiestrijd' die hij met Gootjes moet voeren.

En dat komt zo'n concert van Focus uiteraard zeer ten goede, waarbij natuurlijk niet moet worden vergeten dat e.e.a. alleen kan door ook het geweldige drumwerk (ook een paar keer solo) van oud-gediende Pierre van der Linden en bassist Bobby Jacobs.

Hoe de samenstelling ook verder tot stand is gekomen, Focus maakt in 2012 een geïnspireerde indruk waarvan ik denk dat dat ook zijn weerslag zal hebben op het nieuwe album dat volgende week uitkomt. Focus X, zoveel albums zijn er van deze band nog niet verschenen. Het is een enorme opsteker voor de (Nederlandse) progrock anno nu. Want we moeten niet vergeten dat het een band is die 40 jaar geleden internationale hoogtijdagen meemaakte, op een wijze die nog maar zelden daarna door een Nederlandse groep is vertoond.

Dat Van Leer en Van der Linden, die beiden dat succes hebben meegemaakt, nu met eenzelfde soort van enthousiasme en spel Focus weer met die allure laten spelen, toont alleen maar klasse en liefde voor het vak.



vlnr Menno Gootjes, Thijs van Leer, Bobby Jacobs en Pierre van der Linden: Focus anno 2012

Spinvis, een stevige solide show in een uitverkocht Vredenburg Utrecht

Gisteren de oudgedienden van Caravan aan het werk gezien in Cultuurpodium de Boerderij.

De afgelopen week heeft De Boerderij een viertal concerten georganiseerd onder de noemer Canterbury Legends, waarvoor middels een passepartout een fikse korting vekregen kon worden.

Ik heb alle concerten uit de reeks bezocht, vorige week vrijdag gitarist Allan Holdsworth (oa Gong, Soft Machine, UK) samen met Anthony Crawford (bas) en Vigil Donati (drums), zaterdag Gong, onder leiding van de behoorlijk verknipte Daevid Allen en dinsdag Soft Machine. Allemaal uit een behoorlijk oude doos dus en van oorsprong allemaal uit dezelfde Canterbury-stroming, die eind jaren zestig jazz, rock en psychedelica combineren.

Gisteren vormde het sluitstuk van deze serie met Caravan, een van de oudste bands uit het genre (met Pye Hastings als enige overgeblevene uit de originele bezetting, al zit Geoff Richardson inmiddels ook alweer veertig jaar bij de band).

Het optreden van gisteren was onderdeel van wat de First Continental Caravan Convention, georganiseerd door Jasper Smit en omvatte een middagdeel met lezingen en dergelijke. Ik ben er niet bij aanwezig geweest dus kan er verder weinig over zeggen.
Het avondprogramma begon met een optreden van het Nederlandse Lady Lake, een band die zijn oorsprong al in de jaren '70 heeft maar een aantal jaar geleden weer is opgericht. De band geeft zelden optreden (een keer in de vier jaar zeiden ze zelf) en dat is best jammer. De instrumentale progrock met een flinke scheut jazz ligt prettig in het gehoor en vervalt nergens in nodeloos gefreak.
Tweede band was het Friese Flamborough Head, een band die alweer jaren meedraait en een behoorlijk reputatie heeft opgebouwd. Ik had ze nog niet eerder aan het werk gezien dus dit was een mooie gelegenheid maar helaas, het viel nogal tegen. De bandleden kunnen ontegenzeggelijk goed spelen maar op het podium kwam het op mij veel minder goed over dan op cd. Op cd is het niet zo erg als je af en toe de draad kwijtraakt bij een compositie en iets later weer invalt, maar bij een concert slaat dan al snel de verveling toe. Met name in de langere nummers was het erg lastig een lijn te ontdekken, het leek soms een aaneenschakeling van korte fragmentjes en er waren te veel onverwachte tempowisselingen.

Caravan verzorgde met een optreden van een ruime anderhalf uur het slotstuk van de conventie en deed dat met verve. Met Memory Lain / Hugh / Headloss van For Girls Who Grow Plump in the Night werd de stemming er vanaf het begin ingebracht met vooral vrolijke up-tempo nummers. Hoogtepunten van met name het oudere werk kwamen voorbij, met als hoogtepunt (uiteraard) het magnum opus Nine feet underground.
Pye Hastings was goed bij stem maar met name de nieuwe drummer Mark Walker, die enkele decennia jonger is dan zijn bandgenoten en vooral erg vrolijk en energiek op het podium acteert, en Geoff Richardson stalen de show. De laatste speelt allerlei instrumenten (vooral veel viool) en bedient zich van allerlei gebruiksvoorwerpen om geluid mee te produceren. Gisteren waren dat in Hello, Hello twee lepels, maar op een dvd heb ik hem zelfs een heggenschaar zien gebruiken. Daarnaast praat hij zeer vermakelijk de hele show aan elkaar.

Caravan bestaat onderhand al bijna 45 jaar maar bewees gisteren dat ze nog jaren meekunnen (als de gezondheid dat toestaat).

Dat we bij het verlaten van het gebouw nog een gratis live-album kregen was ten slotte een mooi extraatje bij een mooie avond.

En nog een video (niet van mij overigens).

Als ik in de buurt zou wonen was ik zeker gegaan. Ik ben één keer in de Boerderij geweest. Leuke zaal, prima geluid, maar de reis is te lang en onhandig. Ben ook niet echt op de hoogte van de bezetting en het niveau van de band anno 2012.

Zag al wel een bootleg van Caravan staan (Soft Machine eerder ook al, geloof ik).

Deze video geeft een perfecte indruk van de muzikale stand van zaken, als cd + dvd voor ongeveer een tientje te koop. Aanrader!

Hé kijk aan, gelukkig heb ik nog een week 'vrij' (min of meer).

Was donderdagavond naar steve miller band geweest in groningen(oosterpoort)
Was rette strak goed optreden 2uur duurende show.
Mooie licht show.
Alle hits kwamen voorbij.
Zijn er nog meer uwser van deze site geweest?zo ja wat vonden jullie er van?

Zie net musican dat je ook bent geweest.
Vondt het n top optreden.
Ga zeker wat cd's meer van steve aanschaffen.
Kon helaas geen standje vinden met cd's bij t optreden anders had ik gelijk wat gekocht.
Alleen een stand met t-shirts.

Nee, helaas geen cd-stands, alleen T-shirts. Ik heb een fel bont gekleurd exemplaar gekocht.

Alle albums van Steve Miller (behalve nog Recall the beginning en The Joker) zijn in prachtige versies te koop. Dus dat is zeker aan te raden.

Hij had het in zijn show over zijn carriere met "28 albums or so" wat enigszins aan de overtrokken kant was . Maar alle albums van Steve Miller zijn altijd leuk om te kopen. Kijk anders bij de desbetreffende albums op musicmeter wat er over staat geschreven!