Gisteren de eerste dag van Le Guess Who in Utrecht met name instrumentale postrock van Mono, Do Make Say Think en Dirty Three (met Warren Ellis die ook meespeelt met Nick Cave).

Met name de laatste was indrukwekkend


De nummers zijn uitwisselbaar, maar de performance van Warren die als een razende over het podium rond dwaalt was waanzinnig.

Shuggie Otis was uitverkocht (maar niet stampvol, ze zijn daar kennelijk niet zo van het haringproppen), en ook bij Russell was het redelijk gevuld. Maar ik snap wel dat het er niet idioot goed loopt, in vergelijking met het MC Theater (waar je idd ook prima kan eten) valt het geluid behoorlijk tegen. Ik begrijp niet waarom ze in dat schitterende, hoge gebouw zo'n laag plafond hebben gehangen, dat benauwd behoorlijk en het geluid weerkaatst zo vaak dat het achterin gewoon niet goed is. Mixen kunnen ze gelukkig wel, tussen het podium en de mengtafel in klinkt het prima. De prijzen zijn trouwens idd ook aan de hoge kant - men mikt duidelijk op het (kapitaalkrachtige, wat oudere) NSJ-publiek maar ik vraag me af of er daar genoeg van is om een zaal draaiende te houden.

Precies mijn gedachte! Ik ben er iig nog nooit geweest en ik woon er nb tegenover. Geheel kapitaalonkrachtig ben ik niet maar moet wel zeggen dat ik weinig heb met het genre wat men gemiddeld aanbiedt. Maar ze maken het niet aantrekkelijk om daar eens naar binnen te lopen om wel wat te krijgen met dat genre.

Alice kende ik al wel van het prachtige album met Quantic van dit jaar (top10 werk eindlijstje 2012) en ook solo doet ze het fijn heb ik deze week ondervonden op Spotify. Volgende keer probeer ik haar wel te treffen.

Gelukkig is Shuggie Otis je dan toch beter bevallen, Bertus! Misschien dat hij een betere dag had, al verwachten we mogelijk ook gewoon andere dingen van een goed concert. Topmuzikanten blijken daarin vaak niet voldoende voor mij.

Gisteren iets helemaal anders gezien:

Gossip, Live @ Lotto Arena Antwerpen (30 november 2012)

Het fenomeen Beth Ditto moet je toch minstens één keer in levende lijve hebben aanschouwd. Geroken zelfs, aangeraakt mogelijk (indien ik dat wenste) toen ze haar doortocht maakte doorheen het middenplein tijdens Heavy Cross. Maar ook fenomenen worden ouder, en dus kregen we niet de mascara uitgelopen tot over haar dubbele kin, niet het rollen over de grond als een aangespoelde potvis, niet het fout blauwe verenneweerde glitterjurkje en niet de linkertiet die er steeds net niet uitfloepte. Gelukkig stond daar nog wel steeds de energieke vocale krachtbom die in een nummer meer climaxen steekt dan een vrouw normaal in haar hele levensloop ervaart.

Het was misschien soms wat makkelijk scoren. Een broedende muzikale opbouw om dan met het refrein de hele zaal in vuur en vlam te zetten, maar het werkte wel! Hun materiaal lijkt er ook voor gemaakt. Hun muziek werd met elke nieuwe cd iets meer beheerst en gecontroleerd (net als de optredens schijnbaar), maar het aloude recept blijft wel in tact. Gelukkig was er ook plaats voor de ingetogenere momenten; zo werd het midtempo Four Letter Word opgedragen aan de pas overleden moeder van Beths beste vriend. De sombere introductie leidde toch tot een van de muzikale hoogtepunten van de avond, met een aangeslagen zangeres achteraf. De show was een perfecte mix tussen de laatste drie cd’s en zelfs nog een nummer van hun compleet genegeerde eerdere platen. In het verleden durfde Gossip daar nog wel eens wat onverwachte covers tussen steken, zoals Aaliyahs Are You That Somebody of George Michaels Careless Whiper. Vanavond werd Tina Turner meermaals geëerd. Vooral in het aan hun eigen Eyes Open gekoppelde Nutbush City Limits was wel erg fijn gedaan!

Dat Gossip zijn edgy punky randje toch wat kwijt is bewees de bisronde die iets langer op zich liet wachten, omdat Beth Ditto zich helemaal opgefrist leek te hebben met make-up en haartjes netjes bijgewerkt en haar rondingen in een stijlvol zwart jurkje gewurmd. Eerlijk, ik had liever de uitgelopen mascara, het gescheurde glitterjurkje en een al dan niet volledig uitgefloepte linkertiet. De acapella afsluiter, Houstons I Will Always Love You nota bene, onderstreepte nogmaals de andere kant van deze band. Een die er altijd wel inzat, ook in het ruwe werk van Standing in the Way of Control en daarvoor, maar er de laatste jaren meer uitspringt. Punkpop werd synthpop, wat gisterenavond vooral in de attitude doorschemerde. Er vielen dus geen gewonden, maar het materiaal dat ze de laatste jaren bijeen hebben gespeeld sprak voor zich! Muzikaal zit het bij Gossip ook nog altijd ontzettend strak en lekker speels en Beth blijft een frontvrouw waar je dagen van zou kunnen smullen...

Helemaal mee eens. Als ze weer iets programmeren dat ik graag wil zien, zal ik wel weer gaan, maar ik zal er sinds donderdag niet sneller gewoon eens binnenlopen.


Look Around is idd een prima plaat, mijn verwachtingen lagen daarom behoorlijk hoog. Misschien dat het concert daarom des te meer tegenviel. Ik ben nu wel benieuwd naar haar soloplaat die komend jaar gaat verschijnen, kijken of ze daar ook meer de schreeuwkant op gaat of dat ze dit alleen life doet.

(intussen eer)Gisteren heb ik The Pineapple Thief gezien in een klein zaaltje in de 013 in Tilburg. Was een double-bill met de achteraf volstrekt oninteressant gebleken band InMe. Concert was dik in orde, toch opmerkelijk harder dan op cd, maar tegelijk ook dynamischer en indrukwekkender. Wat een waw-gitaarspel, aanstekelijke passages en mooi harmonische, breekbare zang. Topconcertje van slechts een goed uur weliswaar. Achteraf veel InMe-fans met een TPT-plaat zien rondlopen, mission accomplished guys!

Achteraf even gesproken met Bruce Soord, brein van de band, en hij wist me te zeggen dat er na Variations on a Dream, 10 Stories Down en What We Have Sown de voorbije jaren, in februari 2013 een remix uitkomt van 137 en in 2014 zelfs van de debuutplaat Abducting The Unicorn. Vriendelijke en oprecht sociale mens trouwens! Ik was verbaasd toen hij me zei dat promotors niet meteen geïnteresseerd waren om de band te boeken, behalve als double-bill met InMe (vandaar ook de slechts 5-6 concerten van de tournee). De voorbije jaren tourden ze nochtans redelijk uitgebreid... Waarschijnlijk komen ze volgend jaar wel terug en dan spelen ze waarschijnlijk Remember Us (als we zijn repliek ('Next year!') op een verzoek uit het publiek mogen geloven).

Daar heb je denk ik wel een punt; voor de charismatische frontman hoef je niet naar Otis te gaan.

Gisteravond in Biebob in Vosselaar, Katatonia met als voorprogramma Alcest gezien. De bands deden het uitstekend en in een andere setting wil ik ze graag nog eens zien want dat Biebob zaaltje is echt niet meer van deze tijd.

Je staat in een zeer benauwde ruimte opelkaar gepropt als mieren, gescheiden toiletten zijn er niet en als er brand uitbreekt dan heb je een ramp van jewelste. Achteraf had ik waarschijnlijk beter in Dordrecht kunnen gaan kijken maar zoals gezegd hulde voor beide bands die een prima set speelde.

De zaal was inderdaad een ramp. We stonden tijdens Alcest eerst rechts in de hoek tijdens de eerste 2 nummers, waar het geluid dankzij een vreselijk resonerende bas echt te slecht was. Toen maar naar achter gelopen en bij de bar de rest van de set gezien met een stuk beter geluid.

Tijdens Katatonia stonden we wat meer in het midden, waar het opeens zowel qua ruimte als qua geluid erg goed te doen. Erg strakke set van de band, vooral bij Ghost Of The Sun ging alles los.

En bij brand wil ik niet weten wat er daar gebeurd inderdaad. Helemaal dankzij die mooi oplichtende nooduitgangbordjes...

Daar zullen ze voor Europa dan wel op teruggekomen. Ik begreep inderdaad van de baas van De Boerderij dat hij beide bands moest nemen, terwijl hij eigenlijk alleen The Pineapple Thief wilde en ik hoorde ook dat de zaal in Tilburg leegstroomde toen TPT klaar was met spelen.

Daar kan ik me op basis van het optreden van gisteren heel wat bij voorstellen overigens. In Zoetermeer speelde InMe als eerste en ik vond het echt een oninteressante bak herrie, stelletje muzikale bouwvakkers die een geluidsmuur optrokken en een zanger die daar wat overheen schreeuwde. Weinig verfijnd allemaal. Voorin de zaal stond een man of 25 enthousiast te zijn, meer achter in de zaal stond ongeveer eenzelfde aantal mensen te wachten tot het afgelopen was en er stonden veel mensen opvallend ver bij de muziek vandaan.

Toen The Pineapple Thief het podium betrad stroomde de zaal vol en stond er ineens een man of 300 (?). En die kregen gelukkig alsnog waar voor hun geld met een show van ongeveer anderhalf uur (InMe ruim een uur). Een goede show, met erg de nadruk op de laatste twee albums, dus af en toe ook wel wat aan de harde kant.

The Pineapple Thief is live echt een topband (of kan dat zijn, ik heb ze ook wel eens minder gezien), InMe is dat wat mij betreft heel duidelijk niet.

Ik was daar ook, maar 013 gaf het zo beroerd aan dat ik dacht dat Pineapple Thief als tweede zou spelen. Naar InMe ga ik echt niet kijken, kom ik binnen, speelt PT nog maar 20 minuten (4,5 uur gereisd). Ze hadden toffe stukken, maar bleven ook wel (te) lang in dezelfde riffjes hangen.

Er is ook altijd wat met 013. Heb m'n geld terug gevraagd...

Le Guess Who trapte afgelopen dinsdag en woensdag af met openingsconcerten van Colin Stetson. Vervolgens alleen de afgelopen zaterdag aanwezig kunnen zijn.

Met openingsbubbels en een toespraakje van de organisatie vooraf, waarin men aangaf Stetson al 2 jaar te willen boeken, lag de lat natuurlijk hoog voor Stetson. Niet dat de beste man dit ook maar ene bal kon schelen uiteraard, want Stetson bleek van het niveautje rasartiest. Professioneel zijn uurtje spelen, zonder echt te boeien (“this festival thing”) waar hij zich eigenlijk bevond. Dagelijks ergens anders in de wereld spelen, ik kon het hem niet kwalijk nemen dat hij gewoon zijn riedeltje deed.
Colin Stetson solo is niet alleen een geluidservaring, de man zelf blijft ook het gehele optreden boeiend om naar te kijken. Zijn circulaire ademhalingstechniek en het keiharde werken op de dienstdoende saxofoons deed alle aanwezigen het gehele concert versteld staan. Stetson leek volledig afgetraind en behoorlijk gespierd. Ondanks zijn conditie was het voor hem een uur lang zweten geblazen en afentoe een kleine rustpauze om vervolgens weer genadeloos gehakt te maken van zijn saxofoon. Live deed Stetson vooral veel werk van zijn laatste album, wat hij ook redelijk 1 op 1 speelde. Alsof hij wilde bewijzen dat de plaat echt alleen door hem en in 1 take opgenomen had kunnen worden.

De Le Guess Who zaterdag kenmerkte zich dit jaar als een avond met een mooie opbouw in de line-up en tevens verrassend hoge kwaliteit.

De aftrap van de zaterdag in de Helling met Tim Hecker was er eentje die de trommelvliezen goed deed warmdraaien. Knalharde gruizige geluidscollages van compleet gesloopte kerkorgelgeluiden stonden aan de basis van een drie kwartierlange geluidsmuur. Op een geluidsinstallatie als die in de Helling resulteerde dit in zulke lage, harde subs dat je het eigen slikken van je keel kon horen. Alsof je oren verstopt zitten. Tim Hecker is voor mij altijd koptelefoonmateriaal, de Helling gaf mij dus zeker een nieuwe dimensie.

Vervolgens Mac de Marco in Ekko voor de muzikale afwisseling in het programma. Mac de Marco zorgde voor een volle Ekko en niet zonder reden. Zijn supercatchy liedjes staan bol van songwriter talent. Ook podiumcharisma is Mac de Marco niet vreemd. Na elke track afsluiten met een grijns en een knipoog klinkt erg slecht, maar in het geval van Mac de Marco viel het perfect samen met de semi gespeelde skatersnonchalance. Het meerdere malen vervangen van zijn snaren en het soms amateuristische geouwehoer maakte dat de stemming bijna omsloeg naar schaamteloze podiumonzin, maar de band leek dit evenwicht perfect aan te voelen en bleef wonderwel aan de juiste zijde.

Hierna snel op weg naar Tivoli Oude Gracht om Mala’s project In Cuba aan het werk te zien. Veel energie werd er besteed aan het opzetten van de visuals, maar uiteindelijk vielen die niet heel bijzonder te noemen. Mala had een percussionist en toetsenist meegenomen en stond zelf in het midden omringt met apparatuur om een semi live optreden weg te geven met materiaal van zijn laatste plaat. Helaas kwam er iets teveel van dit alles uit de computer en brachten de live artiesten te weinig verrassing om het optreden tot grote hoogten te laten stijgen. Ook het publiek was nogal jong (opzich is dat niet perse negatief ofzo) en duidelijk het publiek dat hard hoopte gaan op hitjes als van TNGHT.
Met name het totale gebrek aan ritme van deze gasten stoorde me mateloos. Eén blik op het podium en je zag Jamaicaanse hoofden het juiste ritme aangeven, maar nee, de meeste jongeren kozen voor de keer zo langzame dubstepmoves die gepaard gaan met heen en weer schommelen als een jaknikker en emotieloos naar de grond kijken. Regelmatig tijdens het optreden werd ik uit een dikke Malatrack getrokken omdat de gasten voor mij hun zelfbedachte langzame ritme maar niet onder de knie kregen. Niet vreemd, want compleet uit de maat. Ik ben zelfs nog naar de andere kant van de zaal gegaan hopend op beter, maar helaas. De sound van Mala en de tracks die gedraaid werden deden het voor mij live overigens uitstekend.

Na Mala op naar de Helling, waar we binnenkwamen bij dubpionier Adrian Sherwood die met zijn combinatie van onder andere dub, reggae en drum n bass het publiek goed los wist te krijgen en een positieve vibe de Helling in bracht. Zogenaamd live maar wat stelt dat nog voor tegenwoordig met alle voorgeprogrammeerde samples in een midi controller of laptop.

Machinedrum vervolgens deed er een hipper schepje bovenop en wist zijn Bass Music zo vol variatie en energie te houden dat ook hier het publiek behoorlijk verrassend goed op ging. Veel energie, maar bovenal dikke skills die Machinedrum hier liet zijn.

Afsluiter van de avond was Objekt die een set liet horen met pure kwaliteitstechno uit Berlijn, zeer natuurlijk en strak afgewisseld met geniale elektro van onder andere Drexciya. Veel herkende ik er helaas niet van, maar geef mij een uur lang zulke elektro en ik krijg een hartaanval(ik word oud ), want dat ging er heerlijk in. Ook het publiek trok dit door de goede opbouw van de avond zeer goed, wat ook na half4 's nachts nog resulteerde in een goed gevulde Helling. Dat is andere jaren wel eens anders geweest.

Topavond dus, die zeker in combinatie met het werkelijk geniale dinsdagavondconcert van Colin Stetson 2012 tot een fijne editie maakte.

Balthazar in de kreun

Balthazar heeft zojuist een prachtig 2de album afgeleverd en dus was het wachten hoe die liedjes live zouden overkomen want dat ze live sterk zijn wist ik al van hun vorige optredens. Het werd al duidelijk vanaf het begin dat dit een topoptreden zou worden want ze vlogen er direct in met een aantal nummers van hun 1ste album. Die ze trouwens nog sterker brachten live dan dat ik het ooit gezien had van hen. Deze groep is live nog gegroeid terwijl ze al top waren in België qua liveoptredens. Na een aantal nummers van hun eerste album begonnen ze aan hun iets rustiger album, maar ook dat was het ene hoogtepunt na het andere. Live komen de nummers nog beter tot hun recht. de bisnummers waren ook heel geweldig met misschien wel mijn 2 favoriete nummers: Any Suggestion en Blood like Wine. (dat zo prachig is live dat het niet onder woorden kan brengen) Die samenzang in dat lied is zo prachtig en dan doen ze nog minuten door op het einde zonder instrumentatie dat je alleen maar deze woorden meer kent op het einde van hun concert:

RAISE YOUR GLASS TO THE NIGHTTIME AND THE WAYS .... TO CHOOSE YOUR MOOD AND HAVE IT REPLACED

Maar balthazar staat niet alleen voor de perfecte samenzang, tussen elkaar door zingen kunnen ze ook als de beste en qua instrumentatie moet je hen ook niet veel leren. Ze zijn niet benauwd om verschillende instrumenten te gebruiken en dan ook nog op een verfrissende manier.

Wie nog niet echt overtuigd is met hun albums: 1 raad, ga ze eens live gaan bekijken want het is een groep die in bloedvorm verkeert en die live zijn gelijken niet kent in België.

Balthazar

Gisteren naar cd-release van Jellephant wezen kijken. Achterdochtig was het voorprogramma, maar daar was niet veel aan. Kun je er wel hard op gaan dat je Nederlandschtalig doet, maar zorg dan dat je verstaanbaar bent. De opstelling, midden in het bovenzaaltje van Luxor Live, was ook erg publiekonvriend'lijk. De zangert stond de hele tijd met z'n rug naar de plek waar het meeste publiek stond. Kun je wel lekker gek rondspringen en zo, maar het slaat alsnog nergens op. Muzikaal was het an sich wel aardig, wel vrij lomp rammen en heel veel vorm zat er niet in. Nou ja, meestal een riff die constant herhaalt werd. Dat is nou de evolutie van de muziek: polyfonie, barok, Erik Satie, Schönberg, jazz, de Bomb Squad en wat is het eindpunt? De hele tijd een riff herhalen. Tof hoor.

Jellephant beviel gelukkig een stuk beter. Alleen jammer dat er zoveel van die nare hipsters in de zaal waren, met van die asymmetrische kapsels en sjaals. Moet dat nou? Het geluid van het optreden was niet altijd even geweldig, maar er kwamen heel wat mooie singer-songwriterliedjes langs. Van z'n debuut Yours Truly kwam heel wat langs, maar ook van een eerdere EP van hem, waaronder het mooie 'My lover's got pills now'. Helaas geen toegift, maar een prima optreden met een aantal mooie uitschieters.

Net terug van Jan Akkerman & Bert Heerink in Het Bolwerk te Sneek. Veel volk op de been.
Akkerman had zijn vaste begeleidingsband bij zich m.u.v. de drummer die een andere klus had, nu was er een sessiedrummer die o.a. met Boudewijn de Groot gewerkt heeft. Brainbox stond vanavond centraal, al begon men met Eli en There He Still Goes van het Eli album. Meteen werd duidelijk dat Bert Heerink de hoge uithalen van Kaz Lux niet halen kon. (Kaz Lux zijn stem is tegenwoordig weinig waard maar dat is een ander verhaal.) Men speelde het complete debuut van Brainbox en dat werd aangevuld met Down Man en Woman's Gone. Verder nog Tranquillizer, Hocus Pocus, You Do Something to Me en Piétons. Bert Heerink had door de instrumentale nummers en het lang uitgesponnen Sea of Delight niet altijd evenveel te doen. Scarborough Fair werd niet helemaal vlekkeloos door Akkerman gespeeld. Redelijk concert, leuk dat Jan voor de variatie iets anders doet maar ik heb indrukwekkender optredens van hem gezien.

Gisteren New Cool Collective in Tivoli. NCC speelt al jarenlang precies wat je van ze mag verwachten: strakke, toegankelijke bigband met flink wat invloeden van ska, filmmuziek, rock en zo nog een handjevol stijlen. Ook gisteravond lieten Benjamin Herman & co. zien hun kunstje prima te beheersen. De band speelde ontzettend strak, de timing was uitstekend en de solo's waren over het algemeen zeer goed. En toch gaat NCC me op den duur altijd een beetje vervelen. Het is bij hun allemaal wel heel erg van-dik-hout-zaagt-men-planken; ieder nummer heeft zo'n beetje hetzelfde tempo en ritme (1-2-3-4!) en alles gaat vooral heel erg hard. Een aangenaam moment in het concert was dan ook de soulfull gitaarsolo van gast Rory Ronde. Om een stap vooruit te zetten en muzikaal interessant te blijven zou NCC er goed aan doen om wat meer afwisseling te gaan zoeken in haar repetoire.

SPEEDFEST:
[

Gisteren The Bony King of Nowhere in de Ekko te Utrecht.

Gisteren op het Distortion Festival geweest in Eindhoven. Om het kort te houden, Meshuggah en Opeth waren niks minder dan geweldig. Vooral die eerste was enorm strak en het geluid was blikscherp. Vooral de setlist van Opeth was om van te smullen.

The Devil’s Orchard
Ghost of Perdition
Hessian Peel (!!!)
Haxprocess
Whitecluster (!!!)
Deliverance

Ik ben nog steeds aan het nagenieten. En wat een leipe, grappige grindcoreband is Rompeprop toch.

Gisteren heb ik Katatonia gezien in Bibelot. Ze stonden daar samen met twee voorprogramma's die beiden een goede tot erg goede indruk hebben achtergelaten. En ook Katatonia zelf gaf een goede show weg.

De aftrap werd verzorgd door Junius, op papier een Amerikaanse post-rock/progrockband die veel meer als metalband overkwam dan als wat anders. En dat lag niet alleen aan het geluid dat kneiter-de-kneiterhard (ik overdrijf niet) stond. Het bier trilde zowaar je glas uit.
Afijn, Junius dus. "We're Junius. We're from the U.S.A.!" (dit is een quote van de bassist.) Ze speelden een vrij korte setlist van zes nummers, maar wisten toch flink indruk te maken. Het was groots en meeslepend en de band had een opvallend volwassen geluid. "We're Junius. We're from the U.S.A.!" (daar was de bassist weer.) Bij vlagen deed het me aan Deftones denken, ook qua zang, al beschikt Chino Moreno duidelijk over wat meer volume. Een erg interessante band, dat Junius.

Daarna begon het voor mij pas echt. Alcest kwam het podium op, de band waar ik me stiekem misschien nog wel iets meer op had verheugd dan op het hoofdprogramma. Drie langharige Fransen die op me overkwamen als een kruising tussen nerds en holbewoners. Eigenlijk een perfect image voor het soort muziek dat ze maken: post-blackmetal.
Ze trapten af met de eerste drie nummers van hun laatste album en wat was het mooi! Dit soort muziek is het bewijs dat metal niet alleen bruut maar ook bloedstollend mooi kan zijn. Het was meeslepend met veel ingetogen momenten en prachtige climaxen. Het hersenloze headbangen dat sommige toeschouwers deden deed eigenlijk een beetje afbreuk aan de pracht van hun muziek. (Niet lullig bedoeld hoor, maar ik heb het niet zo op headbangen.)
Hierna speelden ze onder andere ook nog mijn favoriete nummer: Percées de Lumière. Ik heb me 45 minuten lang in de zevende hemel gewaand.

Na een halfuur wachten kwam Katatonia dan eindelijk het podium op. Eerst alleen de drummer, daarna ook de andere vier bandleden. Met The Parting werd meteen een goede opener neergezet en een statement gemaakt: Dit wordt een avond die nog dagenlang in je hoofd na zal dreunen. Letterlijk.
Het volume werd de hele show lang vol opengetrokken (ook tijdens het op de plaat zo rustige Omerta, dat in deze harde versie eigenlijk maar slecht uit de verf kwam) en de bandleden leefden zich zichtbaar uit op het podium, gezien de manier waarop ze hun instrumenten bespeelden en hoe ze stonden te headbangen.
Wat ik jammer vond was dat het geluid eigenlijk te hard stond. Oké, je kunt alles wel goed horen, maar hun muziek kwam af en toe iets teveel als een wall of sound op me over. Het was soms moeilijk om de instrumenten nog van elkaar te kunnen onderscheiden en af en toe kwam zanger Jonas Renske ook maar moeilijk boven het geweld uit. Ook waren er wat technische problemen (vermoedelijk met de boxen), want halverwege de setlist en tegen het einde sloeg het geluid regelmatig over. Erg storend, maar gelukkig bleef de schade beperkt tot een paar nummers.
Over de setlist had ik eigenlijk niks te klagen. Ze hebben ruim anderhalf uur op het podium gestaan en konden alle goede nummers en publieksfavorieten spelen. Ook kwamen er nog wat persoonlijke favorieten van mij voorbij, zoals Lethean en het al wat oudere Burn the Remembrance. En Leaders is natuurlijk een fantastisch nummer om de avond mee af te sluiten.

Ik heb het zeker naar mijn zin gehad, en dat kwam niet in de laatste plaats door het sterke optreden van Alcest. Na afloop van het concert heb ik nog een cd van ze gekocht (hun laatste) en laten signeren door zanger Neige. Een mooi aandenken aan deze avond, naast de piep in mijn oren.

Ik ben gisteren ook bij het optreden in Bibelot geweest en kan absoluut beamen wat stoepkrijt schrijft over de kwaliteit van de optredende bands. Ik vond het geluid alleen niet enorm hard staan, maar misschien ligt dat aan mij. Ik had mijn oordoppen bij me, maar heb ze weer uitgedaan, omdat het geluid eigenlijk gewoon prima was, ook zonder oordoppen. Anyways, het was een superavond en de locatie is ook zeer mooi, jammer dat het gaat sluiten. Alcest was voor mij het hoogtepunt en had véél langer mogen duren. Katatonia speelde zeer gedreven en hun sound is dik in orde, al vind ik het allemaal wel veel op elkaar lijken na een tijdje.

Gisteren Balthazar gezien in Doornroosje. Heel mooi optreden, zaalgeluid ook belachelijk goed, deed echt recht aan de band. Plezier spatte er zichtbaar af, kwam vooral tot uiting in de gepassioneerd gebrachte muziek. Heel veel nummers van Rats en een handvol van Applause. Van het nieuwe album zorgden Lion's Mouth, Any Suggestion en Listen up voor kippevel. Afsluiter Blood Like Wine eindigde a capella, in de stiltes kon je echt letterlijk een speld horen vallen, wat een spanning tot de laatste seconde. Fifteen Floors was ook te gek met een Suds & Soda-achtige schreeuwpartij erin, heerlijk.

Hier de openingstrack van Rats:

Vanavond Petite Noir gezien in de witloofbar van de Botanique

Ik kan u 1 iets zeggen zijn liedjes zoals Pressure, Disappear en Till We Ghosts klonken allemaal geweldig live maar ook de andere liedjes klonken heel goed. Alles was instrumentaal heel sterk en ook de zang was zo goed als perfect.

Het debuutalbum die volgend jaar uitkomt van deze man (met zijn groep) kan alleen maar een prachtalbum worden. Een album om naar uit te kijken. Live voldeed het perfect aan mijn hoge verwachtingen.

Het kan ook just aan mij gelegen hebben, want ik ben nog nooit eerder bij een metalconcert geweest. Kwestie van een ander referentiekader

Daar zit wel wat in. Ik kende gelukkig nagenoeg alles wat ze speelden (op 1 á 2 nummers na), en kon daarom alles goed van elkaar onderscheiden.

Op valreep van het eind van het jaar het beste concert van 2012: Glen Hansard in Paradiso.

Een goed voorprogramma van Lisa Hannigan was een inleiding tot een groots concert.
Dit keer kwam Glen niet alleen maar nam een grote band mee, met strijkers, blazers.
De rustige nummers kwamen perfect over en Glen wisselde de muziek af van singer songwriter, rock tot aan big band.

Helemaal werd het publiek weggeslagen door het slotakkoord na 2,5 uur waarbij de hele band de zaal in kwam en samen met het publiek zong.

Het beste concert van 2012, by far.

Wat een geweldig concert was het inderdaad. Ik zou niet zo ver willen gaan om het de beste van dit jaar te noemen, maar absoluut een hoogtepunt dit jaar. Hieronder een video van voor mij het mooiste stuk van de set, Falling Slowly met Lisa Hannigan. Voor de verandering heb ik dit eens zelf gefilmd

Zou bijna nog vergeten te vermelden dat de cover van Hotellounge (Be the Death of Me) van dEUS zeer geslaagd was.

Je hebt wel oordoppen, hoop ik? Anders zou ik die toch aanschaffen voor volgende concerten (zéker als het om dergelijke metalconcerten gaat, maar ook andere concerten waarbij je eigenlijk denkt: ach dat valt wel mee).

Ik heb altijd oordoppen in mijn broekzak zitten bij een concert. Bij de meeste metalconcerten waar ik ben geweest zijn oordoppen niet nodig. Een mooi en uitgebalanceerd geluid waarin alle instrumenten zeer goed te horen waren. Alleen bij Ufomammut had ik oordoppen nodig, die speelden echt knoerthard.

Naar een concert van Swans zou ik niet eens gaan, die spelen schijnbaar zo hard dat het gewoon niet meer leuk is en alles een brei wordt.

Zeker, ik heb ze bij dit soort concerten wel bij me, maar soms probeer ik het eerst even zonder. In dit geval kon dat naar mijn mening (ook afhankelijk waar je precies staat denk ik).

Een bijzondere avond was het zeker!
Volgens mij zaten wij naast elkaar, hurricane. Prima cameraatje! Jammer alleen dat het zaallicht niet aanging bij Passing Through.