Top Cabeza

Nas zou ik inderdaad zeker proberen. Wel echt 'klassieke' hiphop, dus met typische drums, baslijn, zich herhalende sample beats en een rechttoe-rechtaan flow, maar dan wel één van de bovenste plank.

Dat heb je heel netjes gedaan cabeza!

Doe je erg goed die overzichten!
En goed begin Luke!

Post 3:

In de derde leerde ik een album kennen dat mijn muzieksmaak een volstrekt andere richting op zou sturen. Mijn ouders waren het niet ontgaan dat ik steeds meer muziek beluisterde. Op een regenachtige herfstzondag sloot mijn vader zijn oude Lp-speler weer aan. Van zolder haalde hij een groot aantal platen. Enkele weekenden hebben wij daar ons goed mee vermaakt. Zo draaide hij regelmatig de Moody blues en CCR; twee bands die ik nog steeds erg goed kan waarderen. Daarnaast is mijn vader echter vooral Soul-liefhebber. De muziek van Barry White staat me nog bij als de grootste rotmuziek die ik ooit ervaren heb. Ik trok de klefheid/sentimentaliteit van dat soort muziek heel erg slecht. Nog steeds is dat voor mij een van de grootste struikelblokken om soulmuziek te waarderen.
-


Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Een van de albums van mijn vader meed ik als de pest. De naam van de artiest - Pink Floyd- klonk mij te verwijfd in de oren. Op een dag moest mijn vader nog wat ophalen van zijn werk, ik ging mee. Mijn vader pakte Wish you were here om te draaien in de auto. Onder het mom van: `alles beter dan Barry white` stemde ik toe. Tijdens de autorit werd ik compleet overdonderd door wat ik hoorde. Waar zijn de refreinen, waar bleef de zang. Thuis vond ik op wikipedia welk soort muziek ik had beluisterd: Progressieve rock.
-
Wat ik zo ontzettend mooi vind aan deze stroming, is de vrijheid die componisten zich aanmeten. Bij dit prachtige stukje van Cracked werd prog ook betitelt als anything goes rock. De TmF-rock die ik hiervoor beluisterde verveelde mij steeds sneller. Toentertijd ging ik nog niet zo ver in muziek op als ik nu doe, maar instinctief merkte ik al dat een refreincouplet structuur mij niet zo ontzettend interesseerde. Echt een liedjesman ben ik nooit geworden, hoewel ik een heel resem aan bands die in dat keurslijf muziek maken, kan waarderen.

De lengte van de composities is ook iets wat mij in deze stroming enorm aanstaat. Binnen een nummer van 4 minuten is een degelijke opbouw een stuk moeilijker te realiseren. Veel proggers geven dan ook ruiterlijk toe dat een nummer van single-lengte veel lastiger is om te schrijven. Bij nummers van 10 minuten of meer kun je thema’s laten terugkeren, verschillende passages uitbouwen en opbouwen naar een meeslepende climax.
-
De zweverige muziek van Pink Floyd was voor mij zeker een jaar lang een haast buitenaardse entiteit. Dit album beluisterde ik welhaast obsessief. Gek genoeg was het niet het titelnummer of shine on you crazy diamond maar Welcome to the Machine die mij het meest intrigeerde. Het zal wellicht aan het jeugdige, opstandige sfeertje of de bijzondere geluiden van het intro en extro liggen (lift+lachende mensen). Pas later luisterde ik meer van PF en ontdekte ik dat deze band zich wel vaker van geluidseffecten bediend. Dark side of the moon zou mede hierdoor jarenlang mijn favoriete album blijken.
-
Kort gezegd sloeg dit album elke perceptie over hoe muziek in elkaar stak aan diggelen. Muziek kon lang duren, muziek hoefde geen refreinen te hebben en werkelijk alles, tot de wind aan toe, kan als instrument gebruikt worden. Pink floyd opende een hele wereld. Pas een goed jaar later, toen ik meer prog ging beluisteren, verloor dit album haar buitenaardse status.
-
Verder leerde ik in deze tijd ook Bowie(met name zijn jaren 80 periode ) en The Electric Light Orchestra kennen. Ook deze muziek zou voor mij altijd een melancholische lading hebben. Wish you were here blijft echter het kroonjuweel van deze periode. Muziek die mijn muzikale oorveld heeft verbreed en waar ik nu nog steeds met volle teugen van geniet.

Erg goed stuk, Misterfool!

Pink Floyd was voor mij ook een belangrijke schakel in mijn muzikale reis. Bij mij was het niet Wish You Were Here maar Live In Pompeii. Toen ik Echoes hoorde was ik echt compleet overdonderd. Toen ben ik meer progressieve rock gaan beluisteren. De laatste tijd eigenlijk bijna niet meer.

Wat mij betreft wel opvallend dat het album je meteen overdonderde. Bij mij gebeurt dat eigenlijk niet zo vaak (ook bij later favoriete albums), en bij Wish You Were Here had ik ook een paar luisterbeurten nodig om de smaak te pakken te krijgen (ik kende Dark Side wel al, dus wist wel dat het album waarschijnlijk wat voor mij zou zijn).

Goed bezig Misterfool

Na Nas, hier weeral een album uit de MuMe Top dat ik nog niet ken. Dark Side of The Moon kan ik wel pruimen, maar heel warm krijg ik het er ook weer niet van. Vandaar dat ik nooit tot Wish You Were Here ben toegekomen. Ik zal het dan toch maar eens proberen.

Wish You Were Here was één van mijn vroege MuMe albums. Van Pink Floyd had ik wel gehoord vroeger (later bleek ook dat er een aantal PF platen in mijn vaders kast staan Lang, lang geleden luisterde hij ook vrij veel muziek ), ik kan me één keer herinneren dat er een nummer van op de radio kwam en mijn vader toen zei dat hij dat mooie muziek vond, maar dat vond ik toen vooral verdomd saai. Later ontdekte ik hier The Dark Side of the Moon, die ik direct erg mooi vond, maar Wish You Were Here viel al gauw nog beter in de smaak. Heeft ook nog een tijdje in mijn top 10 gestaan. Inmiddels weet ik niet welke van de twee ik het beste vind. Hoe dan ook: leuk stuk weer

Barry White-haturrrrr. Verder best een aardig stuk weer.

Post 4:

Het grootste gedeelte van de 4de van de midelbare was ik bezig met het uitdiepen van de revelatie die Wish you were here teweeg bracht. Toch heb ik achteraf in deze periode een album gekocht die compleet van mijn classic/progrockdieet afweek.
-





Dit tweede album van John legend was dan al wel een jaartje uitgebracht, met enige regelmaat was save room nog op de radio te horen. Al snel bleef het nummer in mijn hoofd hangen. Het was toen verre van het enige nummer dat mijn aandacht greep. Seven Nation Army van de White stripes eiste ook een deel van mijn aandacht op. Van beide artiesten wilde ik een Cd kopen, maar ik had maar genoeg zakgeld voor één album . The white stripes zijn nadien in de vergetelput beland(alleen 7NA ken ik), daar waar ik van John legend alle 4 zijn albums beluisterd heb.
-
Soul-muziek heeft – zoals ik eergisteren al verklaarde- nooit helemaal mijn interesse weten te grijpen. Waarom deze muziek bij mij toentertijd wel interesse wist op te wekken, is mij dan ook nog steeds een klein raadsel. Of toch niet helemaal!Rond deze tijd was er namelijk een heel leuke, blonde en intelligente dame in mijn klas. Ook voor dat soort emoties zoek je een muzikaal evenbeeld.
-
Dit album werd pas een aantal jaar later essentieel. De afgelopen 2 jaar ben ik over mijn vooroordelen jegens hip-hop heengestapt en heb ik sporadisch een album in dit genre beluisterd. Heel vaak moet ik toch terugdenken aan Once again. Dit album heeft onbewust bouwblokken aangeleverd om van Hip-hop georiënteerde muziek te kunnen genieten.
-
Grappig dat dit album het enige album van deze lijst is die ik bij de eerste luisterbeurt niet kon waarderen. Echt vervelend vond ik dit album nooit, maar een lichte teleurstelling was dit album een goede drie jaar wel. Sommige albums verdienen een tweede kans zo blijkt maar weer eens. Ook was dit mijn laatste grote ontdekking via muziekzender TMF, daarna zou Youtube die rol overnemen.
-
Achteraf was dit album mijn eerste experiment buiten rockmuziek om. Nummers als Save Room en Coming Home horen toch wel bij mijn lievelingsnummers. Daarnaast was dit dus een mooie basis voor mijn bescheiden hiphopexploraties. Kortom: essentieel mijn inziens.

Mooi stuk!

Haha, herkenbaar

Post 5:

In het tweede deel van het 4de schooljaar begon ik prog steeds meer uit te diepen. Zo maakte ik kennis met de welbekende topbands uit het genre. Yes, Elp, Genesis en Jethro Tull hebben allemaal toegang gekregen tot mijn luisterend oor. Toch zijn het niet deze 4, overigens zeer sterke, bands waardoor ik overtuigd progger ben geworden.
-


Van der Graaf Generator - Godbluff (1975)
-
Aan het einde van de vierde speelde er iets wonderschoons af. We belanden nu in wat ik de eerste gouden ontdekkingsperiode zal noemen. Gedurende deze zomervakantie zou ik in een klap een hele verandering qua muziekbeleving doormaken. Aangezien de vele ontdekkingen in deze periode me om de oren vlogen, is het moeilijk aan te geven welk album ik als eerste heb beluisterd of welk album het meeste indruk op mij gemaakt heeft.
-
Binnen progressieve rock begon mijn aandacht te verschuiven van de standaard symfonische progbands, naar de eclectische progrockers. Voor degene die zich niet verdiept hebben in progmuziek zal die term waarschijnlijk niet zo veel zeggen.
-
Eclectische progmuziek is progressieve rock die niet goed past binnen de gebruikelijke subgenre’s van prog. Soms betekend het slechts dat een bepaalde band zowel in het ene als het andere subgenre valt. De muziek uit dit, niet bijster grote, “subgenre” die ik wel erg stoer vind, komt van bands die naast de typische jazz en klassieke-invloeden, die je wel vaker bij progrock ziet, ook invloeden uit voor prog a-typische genre’s halen.
-
Beste voorbeeld is nog wel de band King Crimson. Naast voor Prog vrij typische invloeden als jazzmuziek(Miles Davis), klassieke muziek en beatlesachtige pop, maakt KC ook gebruik van industrial, minimalisme en drum & Bass invloeden. Een andere band Gentle Giant genaamd heeft dan weer invloeden uit middeleeuwse muziek en zo blijven er uit dit “genre” interessante bands komen.
-
Het album dat het meeste indruk gemaakt heeft, was Godbluff van Van der graaf generator. Deze agressieve mix van saxofoongeweld en dreigende keyboards zou mij omver blazen. Dit was veel duisterder dan ik ooit had gehoord. Met name de stem van Hammil maakte indruk, hoewel ik er zeker in het begin nog wel enigszins moeite mee had. Waar het op stemgebruik aankomt, ben ik vrij conservatief. Hammill schreeuwde, fluisterde en -o ja- daarnaast kan hij ook nog eens goed zingen. Toch een kleine wegverbreder voor het genieten van grunts en screams.
-
Mijn favoriete album aller tijden was dan weer een nakomeling. King Crimson leerde ik kennen door hun debuut(dat sloot qua geluid mooi aan bij de symfonische bands die ik hiervoor beluisterde). Pas toen in Red aanhoorde, werd ik fan van deze briljante band. Het bewijst maar eens dat het mooiste album aller tijden, niet per se het meest essentiële album hoeft te zijn.
-
Dit album is het eerste eindpunt van mijn reis. Ik visualiseer mijn ontdekkingen vaak door het opzetten van boomjes. Vanaf Keane werd de muziek die ik beluisterde steeds bombastischer en pretentieuzer. Dit album is de conclusie van dat lijntje(keane-PF-VDGG). Vernieuwing moest gezocht worden in andere velden van het muzikale spectrum, maar daarover morgen meer.

Leuk stukje. Ik moet nog altijd echt iets van deze band beluisteren. Overigens heb ik laatst wel Pawn Hearts voor een deel beluisterd.

Pawn hearts is dan wel gelijk een van de moeilijkste albums van VDGG. Still life en Godbluff zijn rechtlijniger, soms welhaast punkachtig.

Wanneer komt The Fall eigenlijk langs?

Grappig dat je dat zegt, want dat is eigenlijk het enige album waar ik in één keer voor gevallen ben (Godbluff en Still Life zijn nog steeds niet echt favorieten).

The Fall. En je opmerking is natuurlijk omdat Luke een hekel heeft aan The Fall.

Mooi stuk opnieuw!

Niet van soul houden en dan wel John Legend tof vinden.
-
Maar leuke stukjes. En wat heb je met streepjes?

Wat is het probleem, Arnout? Sjon L. tof vinden staat toch gelijk aan niet van soul houden?

Ja, daar ben ik het wel mee eens.

Ha, deze legende heeft zeker wel soul. Al was het wel lange tijd het enige stukje zwarte muziek in mijn collectie. Van soul heb ik inderdaad totaal geen kaas gegeten. Legend plus Stevie wonder en dan houdt het wel op met mijn liefhebberij voor soulmuziek. Er gebeurt mij te weinig in die muziek.

Post 6:


Radiohead - Kid A (2000)

Voor de tweede grote muzikale ontdekking mag ik mede-user Slowgaze enorm bedanken. In de 4de zat ik in dezelfde klas bij het vak informatica. In de pauze hadden we het wel eens over muziek. Zo claimde ik dat E.L.O elektronische muziek maakte. Slowgaze die toentertijd beter bekend was met muziek, ontkrachte dit uiteraard. In de informaticales liet hij me wel eens een lijstje zien met muziek die hij had aangekocht. Daar stonden enkele albums bij van een band genaamd Radiohead. Vol enthousiasme begon hij te vertellen over deze, volgens hem zeer sterke band.
-
Van Radiohead heb ik in die zomervakantie meerdere albums beluisterd. Met name de Trilogie: The bends, Ok Computer en Kid A deed mij goed. Dat laatste album zou om meerdere redenen een kleine paradigm shift teweeg brengen. Het was het eerste album waar ik aanraking kwam met (echte) elektronische muziek. Daarnaast maakte dit album voor mij duidelijk dat uitdagende muziek ook buiten progrock gevonden kon worden. Met name The National Anthem , met zijn chaotische blazerssectie, heeft me nog heel wat luisterbeurten gekost voordat ik het op waarde kon schatten. Ook was dit mijn eerste album dat qua geluid veel afstandelijker en abstracter is. Gevoelsmatig week dit enorm af van alles wat ik tot dan toe had beluisterd.
-
Ten slotte melde ik me door dit album aan bij Musicmeter. Ik voelde de behoefde om dit album te promoten door het plaatsen van een berichtje. Niet dat dit album reclame behoefde; ook op musicmeter wordt dit album terecht goed gewaardeerd.
-
Slowgaze heeft mij trouwens wel vaker geïnspireerd . Zo kan ik hem bedanken voor het introduceren van Nick Cave, Leonard Cohen, the Cure en Einstürzende neubauten. Prachtige artiesten die mij zeer goed smaken. Al vind ik the Fall nog steeds verderfelijke muziek. Hoe lang ik die mening zal behouden? Altijd Maarten, Altijd!
-
Kid A vind ik nog steeds een heel erg sterk album. Sterker nog het is het beste album van radiohead. Jarenlang stond dit album in mijn top 10, al is dit album er nu zeker een jaar van die ereplek verbannen. Het album staat nog steeds op 5* Een van de leukere Muziektips tot nu toe.

Ook bij mij staat deze in de top 10. Erg elektronisch is het wat mij betreft ook weer niet, Idioteque daargelaten. Het is toch vooral rock met elektronica invloeden.

Kid A vind ik erg goed maar ik ben meer van The Bends. Dat is een album dat ik echt overal kan opzetten en dat is bij Kid A zeker niet het geval. Tijdens huiswerk maken zou ik het nooit opzetten want dan ben ik mijn concentratie volledig kwijt. The National Anthem is mijn favoriet van het album door die chaotische blazerssectie!

Slowgaze is een genie Zarathustra gelijk. En het bedanken valt in goede aarde hoor.

Sterk stuk en sterke plaat ook natuurlijk!

Is dat een trilogie?