bah verzamelalbums

Bah, mensen die verzamelalbums bah vinden.

Pulp is beter !

voor de rest wel leuk om te lezen

Bij mij gaat er ook wel een verzamelaar inkomen, denk ik. Het gaat hier om platen die je muzikale leven hebben beinvloed en in een jonge onbezonnen bui koop je wel eens een verzamelplaat

ah ik heb er ook hoor, maar ik ben ze liever kwijt dan rijk.

ge moogt ze altijd naar mij opsturen

ik ben bereid ze gratis te ontvangen!

Blur is altijd goed.

Album 3:






Een afdaling in het experiment


Jeugdzondes? Naar mijns inziens heb ik er hier eentje te pakken, al zullen velen het met me oneens zijn: vroeger ben ik idolaat geweest van Radiohead. Nu heb ik al geregeld argumenten aangedragen waarom ik de band gewoon niet zo tof meer vindt en waarom de hele sfeer eromheen me tegenstaat, maar over Kid A kan ik niet echt erg negatief zijn. Natuurlijk heb ik tegenwoordig m’n bedenkingen: dat zogenaamd experimentele karakter valt heel hard mee, soms neigt het weer naar typisch arty-farty geneuzel en zeker niet alles is even sterk. Kom nou, die Thom Yorke, die schreef z’n teksten op het album door stukjes tekst in een hoed te gooien en er één voor één weer uit te halen. Dus mensen die gaan beweren dat de teksten zo briljant en weldoordacht zijn, ik word er een beetje allergisch van. Hetzelfde geldt voor fans die vast denken dat dit een briljante, vernieuwende methode is om teksten te schrijven, maar die hebben waarschijnlijk nooit van Tristan Tzara gehoord.

Maar toch, Kid A is zo op mijn veertiende en een groot deel van mijn vijftiende mijn favoriete album geweest. Waarom ik het album trouwens kocht, geen idee meer, terwijl ik nog wel weet waar ik ‘m kocht en voor hoeveel. Het zal te maken hebben gehad met, wederom, MTV2. Ik zal ‘Idioteque’ wel tegen zijn gekomen, inclusief een tekstje over het album en dat het een ‘experimentele’ plaat zou zijn. Het verhaaltje over na groot succes een ontoegankelijke plaat maken zal ik ook wel heel gaaf gevonden hebben. Ik klink nu erg cynisch, maar dat is echt niet mijn bedoeling. Dit is namelijk mijn deur naar veel spannende, vernieuwde muziek geweest.

Naast MTV2 had ik namelijk nog een bron voor goede muziek: mijn Oor Popencyclopedie, een werk dat lange tijd een soort bijbel voor me was. Toen we eindelijk eens een adsl-verbinding kregen heb ik ook direct nummers gedownload van de artiesten die ik tegenkwam onder de kopjes ‘Industrial’ en ‘Avant-garde’, naast werk van Can, Autechre en Aphex Twin, omdat die als invloeden op Kid A werden genoemd in het lemma over Radiohead. Het resultaat was een mp3-speler (tot en met de tweede klas heb ik rondgelopen met een discman) vol Throbbing Gristle en Squarepusher, naast een hoop britpop natuurlijk, al is vol maar relatief als het om één gig gaat, als ik me niet vergis. Het was niet zo dat Radiohead me ook echt ‘voorbereide’ op elektronische muziek (en wees nou eerlijk, dat elektronische valt hard mee), want dat deed The Man-Machine een aantal maanden terug al. Toch zette Kid A denk ik een bepaalde, spreekwoordelijke knop om.

En ja, ‘Everything In Its Right Place’, ‘The National Anthem’, ‘How To Disappear Completely’ en ‘Idioteque’ blijven behoorlijk sterke nummers. Jammer dat dit aangevuld wordt met twee wat mislukte oefenhokwerkjes (‘Kid A’ en ‘Treefingers’) en een stel nummers die niet hoger bij mij scoren dan ‘wel aardig’. Kid A blijf ik uiteindelijk toch als een soort toegankelijkere en gladdere samenvatting van allerlei andere, toch wel echt vernieuwde muziekstromingen en artiesten zien, het buiten de lijntjes kleuren omdat anderen dat hiervoor al deden, maar echt de durf om net wat verder van de dunne, maar dwingende lijntjes met de kleurpotloodjes te krabbelen ontbreekt.

Kid A is nog steeds een van mijn favoriete albums(staat bij mij op 5*). Natuurlijk is radiohead niet 's werelds meest experimentele band, maar binnen die lijntjes maken ze mijns inziens wel kwaliteitmuziek. Met de teksten van radiohead heb ik nooit zo'n moeite gehad, ondanks dat ik ook soms vermoed dat het meer gaat om de klank van de woorden, dan hun betekenis.

Dat is natuurlijk niet wat ik bedoelde Maarten, ik hoopte eigenlijk op een Rick Ashley-periode, compleet met kuifje en leren jack, inclusief foto's, met Eefje die met plaatsvervangende schaamte toekijkt vanaf de zijkant.

Kid A is tof. Ik kan me voorstellen dat de verafgoding van de band sommige mensen irriteert. Toch heb ik het idee dat je Radiohead te veel op die irritatie beoordeelt.
Ik beweer niet dat Radiohead de meest avontuurlijke of meest muzikale band ter wereld is, of Thom Yorke de beste songschrijver, maar in de combinatie tussen al die dingen scoren ze vaak wel degelijk erg hoog boven het gemiddelde, volgens mij. Maar die discussie hebben we vaker gehad.

Leuk om te lezen weer allemaal. Ik ben zelf ook al begonnen met de stukjes, heb ik vast wat klaar zeg maar.

Verzamelalbums zijn prima. Van sommige bands/artiesten vind ik dat gewoon volstaan en hoef ik niet de afzonderlijke albums te hebben. Radiohead is daar een voorbeeld van. Blur heb ik zelf persoonlijk niks mee. Gorillaz daarentegen wel, al heb ik nooit een cd van hen gekocht. Het is een band die wel in mijn hoofd blijft rondspoken en er gaat zeker wel werk van in huis komen.
Nog voordat ze bekend werden wist ik dat die er aan kwamen, maar dat had weer te maken met het feit dat die Jamie Hewlett mij bekend was als tekenaar van Tank girl, destijds uitgegeven door Dark horse comics.

Leuke stukjes tekst. Niks mis met verzamelaars (ik zal er zeker eentje hebben, misschien wel meer).

Kid A is kut, maar gelukkig hebben die opvolgbands ervoor gezorgd dat het een goede investering was op Kid A te beluisteren.

P.S. Naar mijns inziens, ik ben niet de neerlandicus, maar..

Kid A vind ik nog altijd een erg sterke plaat.

Ja, grappig ja, maar ik betwijfel nogal of het waar is (dat het losse stukjes door elkaar zijn). Heeft Maarten hier wellicht een bron of is dit één van zijn eigen verzinsels om zijn verhaal kracht bij te zetten?

En dit idee heb ik ook heel sterk:



Maargoed. Ook een belangrijk album in mijn muzikale reis, dus leuk om te lezen.

Allereerst, niet zo bitchen op Rick Astley. Rick Astley is een held.
Ten tweede, tja, ik heb er wel over nagedacht en als ik zeg dat ik er over na heb gedacht, heb ik er ook echt over nagedacht want ik denk de godsganselijke dag na. Ik word er zelf ook moe van. Maar soit, Radiohead en fans die de band verafgoden, ik weet niet waar het precies misgaat. Eerlijk is eerlijk, ik weet dat ik een risico schep dat mensen op een dergelijke manier over Leonard Cohen of Eefje gaan denken. Dat zou natuurlijk erg jammer zijn.
Maar wat ik mis bij Radioheadfans, of die van The Beatles of Pink Floyd, of in mindere mate die van Bob Dylan (ik pak die er niet bij omdat jij hem bewondert, Sander, echt niet) is een bepaalde vonk qua enthousiasme om een ander ook enthousiast te maken, of mij tenminste. Het wordt allemaal plichtmatig maar heel goed gevonden en waar ik me ook absoluut aan kan ergeren is een gebrek aan historisch besef. Nu weet ik dat ik onder sommigen een reputatie heb van een enorme lul die maar blijft zeveren over wat er vóór dat album is gebeurd en wat ik allemaal gelezen heb en wat die en die dichter zegt en dat ik dat allemaal doe in zinnen van een alinea lang, maar toch. Van Radiohead wordt gedaan alsof die uit de lucht kwamen vallen, dat ze honderd procent oorspronkelijk zijn. Naar mijn mening is dat absoluut niet zo, omdat het meestal niet veel moeite kost om te laten zien waar ze het vandaan hebben, maar dat wordt door Radioheadfans nooit echt genoemd, terwijl er van bands na Radiohead wel gezegd wordt dat die op Radiohead lijken (als de vergelijking hout snijdt natuurlijk).
Maar toch, dit hoeft niet per se te betekenen dat ik een artiest kut vindt omdat er zo'n vervelende vibe om heen kan hangen, want ondanks dat ik de Beatles ook niet zo goed kan hebben, luister ik evengoed wel naar Bob Dylan en Pink Floyd. Volg je me nog een beetje?

Speciaal voor Arnout, die gelukkig een hoge pet op heeft mijn vermogen tot fabulieren: zo maak je een dada-gedicht. Verder google je maar even een rondje op 'Radiohead Tristan Tzara' (kan nooit kwaad om de laatstgenoemde eens te leren kennen). Of wacht, ik heb nog wat linkjes voor je. Klik en klink.
Overigens, ik heb hier geen bron voor omdat ik niet gezocht heb maar ik zuig het zeker niet uit mijn duim: de tekst van 'Bodysnatchers' is in elkaar gezet volgens dat hoedprocedé, maar dan met zinnetjes uit The Stepford Wives van Ira Levin.

Jaja, dat geloof ik allemaal wel. Ging me om het feit dat de teksten van Kid A op die manier in elkaar zijn gezet. Of bedoelde je dat niet?

Wat doet in jou enig vermoeden ontstaan dat ik dat niet bedoelde?

Daarom vroeg ik dus naar een bron.

Ja hoor.

Maar:



Dit is natuurlijk wel volslagen lulkoek, Maarten. Als je de discussies op Musicmeter bij Kid A doorleest (niet de meest boeiende klus, besef ik, discussies bij een Radioheadplaat doorlezen), dan wordt er regelmatig gerefereerd aan Warp/ Mingus/ Bitches Brew en andere invloeden, die de band overigens zelf heeft benoemd. Het over een kam scheren van de Radioheadfans wat je hier doet is dus nergens op gebaseerd.



Het blijkt nogal moeilijk te zijn om precies te bepalen wie allemaal door wat is beïnvloed (zie o.a. : 'Mume klinkt anders'). Iedereen heeft invloeden, ook Leonard Cohen, en naar ik mag aannemen, ook Eefje. Het gaat er natuurlijk om in hoeverre je uit die invloeden een eigen stem kan destilleren, en iets maken wat op zichzelf staand relevant is. Binnen die criteria vind ik Radiohead gewoon een uitstekende band.

Soms heb ik het idee dat sommige mensen zichzelf te hip vinden om Radiohead of The Beatles goed te vinden, maar wel volop dwepen met bandjes die nog niet de het muzikale talent hebben om ook maar één van de akkoordenwisselingen in, pak 'm beet, 'Lucky' te verzinnen. Maar dat is niet tegen jou persoonlijk bedoeld en het is ook niet eerlijk om deze discussie tijdens jouw muzikale reis aan te zwengelen. Parkeer de laatste zin even voor tijdens een andere gelegenheid.
Wel vraag ik me af hoe je Blur (terecht) kunt bewieroken, maar mensen die van Radiohead houden beschuldigt van 'gebrek aan historisch besef.'

Overigens ben ik niet zo'n heel erge bewonderaar van Dylan, wel van Gerard Reve, dus met zinnen van een alinea lang jaag je mij niet in de gordijnen, hoor.



Ha! Ik wist het!

Ach, Maarten overdrijft graag. Dat is de vrouw in hem.

Dan hebben we het nog niet eens over mijn rijvaardigheid gehad, Mr. T.

Ik ben wel een bewonderaar van Dylan, Maarten, dus pas maar op!

Nee, grapje natuurlijk. Dat van dat oppassen bedoel ik dan, want ik ben wel degelijk een bewonderaar van Dylan. Desalniettemin weer een leuk stukje van je, over 'Kid A'. Ik heb die plaat nooit geweldig gevonden, mijn voorkeur wat betreft Radiohead ging altijd uit naar 'The Bends'.

Ja, da's ook wel een leuke plaat. Ik moet zeggen dat ik Amnesiac eigenlijk wel de beste Radioheadplaat vind, overigens. Zien jullie nou wel dat ik ook zo af en toe wel positief kan zijn? Ik kan het heus wel. Neen, ik vind Amnesiac eigenlijk een best leuke plaat en die opener is best tof, die afsluiter ook en nog een aantal andere nummers zijn ook flink in orde.
O, en om op Chevy's opmerking terug te komen: mijns inziens is correct. Sanders 'hele erge bewonderaar' niet, als we het over taal gaan hebben. Of Sander moet benadrukken dat hij geen lichaamsdelen mist.

Mijn ziel is opgegeten door rock 'n roll. Geef me een salaris per woord of stop met zeuren .

Toch maar even gefixt.

Ik ontdek dit topic nu pas, en ik zie een persoonlijke publieke 'trip down memory lane' wel zitten. Mag ik achteraan aansluiten of ben ik ijskoud te laat?

Gewoon ijskoud aansluiten, Arthur.

- niels94
- Slowgaze
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ