Inderdaad een erg mooie plaat. Doet me eraan denken dat ik er nog moet op stemmen. Ik had ook nooit gedacht dat ik Metal goed zou gaan vinden maar dankzij Blackwater Park is mijn mening verandert. Die plaat staat trouwens nog altijd in mijn Top 10.

Ha, inderdaad, ik ook Het valt me op dat de lijst niet bol staat van de 'typische klassiekers'. De meeste mensen leren Negura Bunget pas kennen als ze eerst alle mogelijke vormen van black en folk metal gehoord hebben. Idem met het album dat morgen komt, denk ik.

Dat is wel een voordeel van MusicMeter. Hier spiegel je je vaker aan een andere user om nieuwe muziek te leren kennen, waardoor de typische platen vaker wel dan niet uitblijven.

Leuk dat mijn naam 2 keer achter elkaar genoemd is.

En Niels, als je Death Metal met sfeer zoekt heb ik wel genoeg albums voor je.

We zijn alweer aangekomen bij het laatste essentiële album, ééntje die zeer veel invloed heeft gehad op wat ik op het moment veel luister: screamo (en aanverwante genres als hardcore punk). Dit alles begon waar ik het vorige verhaal gebleven ben: bij metal. Sinds de ontdekking van Negurã Bunget ging ik op zoek naar meer metal, zo kwam ik uiteindelijk uit bij het volgende album:

Orchid - Chaos Is Me (1999)



Dit is echter geen metal, het kopje punk/metal staat er puur bij gebrek aan een betere aanduiding. Zo had ik zonder het te weten wéér een nieuw genre aangeboord: screamo (al meende ik eerste dat het om ‘hardcore punk’ ging, maar die genres liggen ook niet zo heel ver van elkaar af). Vond ik het meteen geweldig? Absoluut niet. Ik kan me herinneren dat ik tijdens mijn eerste luisterbeurt dacht dat het weleens 1* of iets in die richting zou kunnen worden, aangezien het als een structuurloze brei van gitaarherrie en schijnbaar willekeurig geschreeuw aanvoelde. Het album is echter nogal kort (een kleine 19 minuten), dus dit vaker beluisteren was niet al teveel moeite. Zo kwam ik er al gauw achter dat deze muziek toch best goed was, hoe vaker ik het beluisterde, hoe meer de geweldige melodieën en sterke riffs naar voren kwamen. Daarnaast begon ik de vocalen ook meer en meer te waarderen. Dit alles speelt zich zo’n beetje af in de zomervakantie van 2011. Sindsdien had ik het album een hele tijd niet meer beluisterd, tot ik het weer eens herontdekte en hij nog beter beviel dan voorheen. Sinds die tijd ben ik meer en meer geïnteresseerd geraakt in screamo en in mindere mate hardcore punk. Uiteindelijk is Chaos is Me zelfs in mijn top 10 terecht gekomen (dit is het enige album uit deze reeks van 10 die daar te vinden is!), is Orchid één van mijn favoriete bands geworden en heb ik me nu op de screamo gestort, het genre waar ik op dit moment het meest mee bezig ben, onder andere met hulp van sxesven, via wiens top 10 ik dit album ook ontdekt heb.

Wat ik nu van het album vind:
Ik zei het al, hij staat in mijn top 10, dus dat moet meer dan genoeg zeggen. Ik beschrijf het altijd zo: zowel een korte energiestoot als een emotionele trip. Het bevat heerlijke riffs en melodieën, sterk drumwerk en die geweldige screams, waar flink wat emotie in is gelegd en waar de wanhoop vanaf druipt.

Dit was het dan. Hopelijk is mijn ‘muzikale reis’, van het ontdekken van muziek tot nu een beetje duidelijk geworden aan de hand van deze tien verhalen en hopelijk heb ik jullie een beetje heb weten te vermaken. Uiteraard is het niet alles omvattend, zo zijn er nog bepaalde interesses van mijn kant die in dit verhaal niet aan bod zijn gekomen, maar in grote lijnen is dit zeker het verhaal van de ontwikkeling van mijn smaak, hopelijk is dat er ook een beetje uitgekomen. Dan draag ik nu dit topic over aan Slowgaze, die morgen kan beginnen. Nogmaals: die mag zelf invullen hoe hij het wil gaan aanpakken, al zou het fijn zijn als het binnen 2 weken gedaan wordt, mocht je het lang willen maken. Ik ben echt heel erg benieuwd naar de verhalen van andere users.

Hier nog een keer alle ‘essentiële albums’ met een linkje naar het bijbehorende verhaal:
Album 1: Lil' Wayne - Tha Carter III (2008)
Album 2: Eminem - Relapse (2009)
Album 3: Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)
Album 4: MGMT - Oracular Spectacular (2007)
Album 5: Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)
Album 6: Jedi Mind Tricks - Servants in Heaven Kings in Hell (2006)
Album 7: Typhoon - Tussen Licht en Lucht (2007)
Album 8: Tangerine Dream - Zeit (1972)
Album 9: Negurã Bunget - Om (2006)
Album 10: Orchid - Chaos Is Me (1999)

Hier de rij:
- niels94
- Slowgaze
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven

Ik vond het erg leuk je muzikale reis te lezen. Vooral ook de verhalen bij de mindere albums. Ik heb zelf ook zo'n rapperiode gehad dat ik naar Eminem, Cypress Hill en Osdorp Posse luisterde, dus heel herkenbaar.

Ook ik ben benieuwd naar de verhalen van de andere users.

Mooie reis, Niels. Interessant om lezen hoe je in een paar jaar tijd van Lil' Wayne naar Orchid bent gegaan. Nu Slowgaze? Wordt ook boeiend!

Inderdaad leuk om dit van andere users te zien. Tha Carter III was ook een van mijn eerste albums.

Ben al benieuwd naar Slowgaze!

10 mooie verhalen inderdaad!

Dat heb je lekker snel afgerond, Niels. Om eerlijk te zijn doet de meeste geplaatste muziek me niets of weinig, maar wel erg leuk om de verhalen te lezen. Jammer dat nou die stomme Slowgaze aan de beurt is. Grapje Maarten, je weet dat ik met spanning je bijdrage afwacht.

All that jazz: een algemene inleiding


Een lijst van tien bepalende albums samenstellen was lastig, heel lastig. Naast een aantal albums waar ik gelijk zeker van wist dat ze er in moesten heb ik ook veel favorieten moeten schrappen omdat ze nu eenmaal niet essentieel waren, althans in mijn ogen. Zo kan ik al verklappen dat <i>The Velvet Underground & Nico</i> niet langs zal komen, want al is en blijft dat een geweldige plaat, er heeft zich bij mij geen groot, open veld vol nieuwe muzikale ontdekkingen en inzichten geopend.
Dit betekende voor mij dat ik dan maar flink platen uit moest gaan kiezen die mij kennis lieten maken met stromingen en genres die tot dan toe (relatief) vreemd voor me waren. Nog altijd koop ik graag een album gewoon op de gok om me compleet te laten verrassen. Dus als jullie willen weten waarom ik naar jazz ben gaan luisteren terwijl ik ooit na een nummer van Miles Davis verschrikt concludeerde dat ‘van die toetermuziek niks voor mij is’, blijf me dan braaf elke van de tien volgende dagen volgen door mijn stukjes te lezen.
Daarnaast heb ik me ook door mijn eigen geestelijke ontwikkeling (lees: mijn pubertijd) laten leiden. Het probleem is dat ik van De Band in die tijd geen enkel album bezat, alleen losse mp3-bestanden, maar ik zal daar nog kort op terugkomen: toen ik mijn eerste cd van dat legendarische gezeldschap aanschafte, bleek de muziek emotioneel gezien ook compleet op zijn plek te vallen. Wil je weten om wie het gaat? Dat zal binnenkort allemaal duidelijk worden.
Ik heb dus ook meer gekozen voor een lijst op basis van leeftijd, geestelijke en emotionele ontwikkeling en genres. Vandaar dat de lijst niet helemaal een lijst zal zijn, als jullie begrijpen wat ik bedoel, en dat de chronologie zo goed mogelijk intact gelaten zal worden, maar dat ik vooruit- en terugverwijzingen niet zal schuwen, evenals jeugdherinneringen. Omdat ik al heel oud ben, namelijk al twintig, en omdat ik veel wodka drink is mijn geheugen niet altijd even toeschietelijk, maar ik zal mijn best doen.
Na deze uitgebreide waarschuwing wens ik jullie overigens veel plezier toe, de komende tien dagen.

De ene reis is net afgelopen en de volgende begint alweer. Voer mij mee op jullie muzikale zeeen en alle stromingen die daarbij horen.

Leuke stukjes Niels94! Vooral die over JMT en Typhoon.

Ik gok op Chet Baker.

Album 1:




In den beginne was er hardrock

Waarom destijds Guns N’ Roses, ik heb geen idee. De afgeschreven cd kocht ik bij de bieb, misschien omdat ik de naam van de band kende via mijn oom. We spreken nu over een kleine Maarten in een tijd waarin iedereen op de basisschool rondliep met een discman. Voor die tijd zal ik denk ik naar Avril Lavigne hebben geluisterd en een tijdje na mijn aanschaf van Appetite for Destruction kreeg ik Fallen van Evanescence voor mijn verjaardag. Iron Maiden en de minder verantwoorde platen van Metallica completeerden zo ongeveer mijn muzikale dieet. In het tweede jaar van de middelbare volgde American Idiot van Green Day. Het zijn platen die ik later nooit meer heb beluisterd eigenlijk, al heb ik in 2006 nog A Matter of Life and Death van Iron Maiden gekregen, voor mijn verjaardag. Leuke plaat, maar ik merkte dat ik er wel klaar mee was.

Afijn, Guns N’ Roses. Ik liep over het schoolplein rond met de discman in mijn zak, terwijl ik naar Appetite for Destruction luisterde. Als je een cd had gekocht, dan draaide je die gewoon tot je ‘m geweldig vond, een gevoel wat ik nog altijd mis. Guns N’ Roses was gewoon De Band, het album gewoon De CD. ‘Nighttrain’ playbacken op de Bonte Avond op school, dwepen met ‘Paradise City’. Ik heb het gebakje jaren niet gedraaid, durf het eigenlijk ook niet meer zo goed in de angst jeugdherinneringen vakkundig de nek om te draaien. Als ik zou zeggen dat ik die cd nog altijd een warm hart toedraag zou ik liegen, maar omdat ik een sterk vermoeden heb dat mijn liefde voor muziek hier echt mee is begonnen sta ik toch nog een keer stil bij Appetite for Destruction. En verdomd, het intro ‘Welcome to the Jungle’ begint toch weer in mijn hoofd te spelen.

Dat lijkt me stug, daar is het toch echt een veel te goed album voor.

Geinig, die plaat komt ook terug in mijn reis, maar dan ben ik al een tijdje onderweg.

Als plaat om mee te beginnen is die geweldig, maar op zich zelf slechts een redelijke plaat.

Leuk verhaal, Maarten. Er komen veel namen in voor die de AOVV van pakweg 8 jaar terug ook zeer waardeerde. Toch zijn het bij mij nog andere namen die m'n liefde voor muziek een aanvang lieten nemen, en me stimuleerden om volledige albums te gaan beluisteren in plaats van louter losse nummers. Maar misschien vertel ik dat verhaal nog wel een keer hier, in maart 2014 of zo.

Goede plaat inderdaad, die je gewoon los moet zien van wat er daarna kwam, en los moet zien van de persoon Axl Rose.

Idd. Een verdomd redelijk steengoede plaat

Leuk eerste verhaal, ben benieuwd wat er nog gaat komen Zo leer je de users ook nog eens wat beter kennen

Leuk verhaal, ik moet die plaat nog altijd eens horen. Alhoewel ik Paradise City maar een matig nummer vind.

Album 2:




Popart


Na het talloze keren draaien van American Idiot kwam ik aan bij een verzamelaar van een band die nog altijd een speciale plek in mijn hart heeft: Blur. Nu hebben Greatest Hits-platen geen goede reputatie bij velen, maar ik heb er eigenlijk niet zo’n afkeer van. Sterker, er zal nog een keer een Best Of langskomen als essentiële plaat.

Hierbij moet opgemerkt worden dat ik aan het eind van de eerste klas verhuisde, binnen mijn woonplaats zelf overigens, waarna ik in het buitengebied te wonen kwam. En in het buitengebied, daar moest je het tv-signaal ontvangen via de schotel. Eén van mijn eerste ontdekkingen was dan ook de zender MTV2, die nu geloof ik MTV Rocks heet en net zo conservatief is geworden als alle andere MTV-zenders; allemaal Britse bands van het moment, aangevuld met walgelijke emopop. Het was in essentie zo’n mooie zender: de eerste video die ik zag was ‘The Widow’ van The Mars Volta en er kwamen nog veel meer wat minder gangbare dingen langs. Nu zal elke veertien-, vijftienjarige met een grote liefde voor muziek wel namen als Bloc Party, Arcade Fire of Editors wel kennen via het internet, maar zonder MTV2 had ik ze op die leeftijd nog niet gekend. We hadden thuis namelijk nog een inbelverbinding en ik kon wel twee liedjes in een uur downloaden, maar dan kon niemand bellen.

Blur kwam ook langs op MTV2. Natuurlijk kende ik ‘Song 2’ al en dat vond ik ook een sterk nummer, maar via de tv leerde ik ook ‘Girls & Boys’, ‘Tender’ en ‘Beetlebum’ kennen. The Best Of Blur leende ik dan ook eerst bij de bieb, destijds [ouwelulmodus] voor mij wat internet voor de jeugd van tegenwoordig is[ouwelulmodus]. Naast de grote onderlingende diversiteit van de vier bovengenoemde nummers bleek die hele verzamelaar vol te staan met perfecte popliedjes. Perfect hitgevoelig, maar met scherpe teksten, een rauw of avontuurlijk randje en instrumentaties waarin ik details bleef ontdekken: kort gezegd, alles klopte. Ware artpop (en kijk ook maar eens naar het popartachtige hoes, gemaakt door de gerenommeerde kunstenaar Julian Opie).

Velen zijn van mening dat Blur een singlesband is, maar ik ben het daar dus absoluut niet mee eens, zoals velen het er niet mee eens zullen zijn dat de Beatles een singlesband is. Natuurlijk heeft Blur veel prachtsingles uitgebracht, bijna allemaal verzameld op deze mooie plaat, maar de albums zijn stuk voor stuk ook absoluut de moeite waard. Modern Life is Rubbish, The Great Escape en Think Tank beschouw ik ook nog altijd als meesterwerken. Bovendien leerde ik via Blur, toen we eindelijk een ADSL-verbinding kregen, ook shoegazingartiesten als My Bloody Valentine, Slowdive, Ride en The Jesus & Mary Chain kennen, maar anderzijds ook voorlopers uit de jaren zestig als The Kinks, Small Faces en The Animals. Al staan alle studioalbums van Blur hier inmiddels ook gewoon in de kast, nog altijd koester ik deze prachtige verzameling van achttien perfecte popliedjes.

Niet echt een verrassing, deze tweede essentiële plaat, want Maarten is een Blurfan, en dat weten we natuurlijk al langer.

Ik heb het eigenlijk nooit geprobeerd, Blur, moet ik bekennen. 'Song 2' ken ik wel, maar voor het overige? Niet zoveel. Mooie hoes overigens, die me wat doet denken aan die van 'Let It Be' (ook vier vakjes met hoofden).

Blur is voor mij een band die ik op MusicMeter pas heb ontdekt. Ik leerde Gorillaz veel eerder kennen, die vind ik nog altijd in elk opzicht veel sterker dan Blur, maar dat komt omdat Gorillaz te geniaal voor woorden is en Blur gewoon best wel geweldig (en Oasis maar middelmatig ). Damon Albarn is hoe dan ook mijn held (the Good, the Bad and the Queen wel eens geprobeerd? Kingdom of Doom ). Maar weer een leuk verhaal

Toffe keuze natuurlijk, Blur. Best Of lijkt me een aardige compromis. Zelf vind ik trouwens Blur en 13 hun absolute meesterwerken. De laatste tijd zing ik vaak 'Trimm Trabb' onder de douche. [/nutteloze info modus]

Wel vraag ik me af of er niet nog een paar beschamende jeugdzondes zijn die hier worden overgeslagen? En ik probeer die nostalgie naar opgroeien met cd-afdeling in de bieb, maar zonder ADSL, te rijmen met de ervaring van iemand van 20, past eerder bij iemand van mijn leeftijd.

Terecht album is terecht .

Leuk verhaal, ikzelf heb wel nog nooit een volledige Blur plaat beluisterd, wel al een paar nummers maar die konden me niet echt boeien.

Om even de reacties na te lopen:
Nick: Check die plaat en dan de rest van hun oeuvre.
Niels: Ja, ik heb The Good, The Bad & The Queen beluisterd. Wat zat ik er toch op te wachten tot die plaat uitkwam en 't was een heerlijke plaat hoor. En ik vind Gorillaz zelf een stuk minder dan Blur, maar toch. Damon Albarn blijft een eindbaas.
Sander: Ik ben een ouwe lul in het lichaam van een jonge god, dat wist je toch?
Joe: Terechte opmering is terecht.
En tot slot onze jeugdige vrind Glenn: Zie Nick. Gewoon luisteren. En zo.