Ik ken de plaat niet, wel weer een mooi stuk MDV

Mooi stukje weer Ik heb wel een vraag over je post hiervoor. Je doet daar eigenlijk hetzelfde als Slowgaze bij zijn laatste stuk over dat album van the Roots: je schrijft een erg leuk verhaal over de plaat, maar waarom is het essentieel...?

Overigens lijkt zo'n vocaloid me helemaal niks... Zal het voor de gein eens proberen op youtube

EDIT: Het valt me nog enigszins mee (hoe hebben ze die stem gemaakt dat een computer dat kan zingen? ), maar het is niet mijn muziek, laten we het daar op houden

Omdat het mijn antipathie voor elektronische/met de computer gemaakte muziek weggenomen heeft. Een gevalletje van smaakverbreding dus .

Die hiervoor dus. Bij deze was het wel duidelijk

Ah, Last Sessions bedoel je. In dat geval moet ik toegeven dat niet zo zeer het album zelf essentieel was, maar ik het album meer gebruik om een fase in mijn muzikale ontwikkeling weer te geven. Het was inderdaad Leadbelly en niet Mississippi John Hurt die mij kennis deed maken met de delta blues, maar aan Leadbelly kan ik niet echt een album koppelen dat er voor mij uitsprong, aan Mississippi John Hurt kan ik dat wel.

Dan is het nu tijd voor de laatste stap in mijn muzikale reis, om redenen die ik hieronder zal benoemen was dit in ieder geval geen stap die veel gevolgen kon hebben. Zoals sommigen van jullie weten speel ik in de band Bloed aan de muur, als je de bandjesscene van Amsterdam een beetje kent ben je ons vast wel een keer tegen gekomen. Een van de kenmerken van mijn band is dat we tenzij we coveren altijd Nederlandstalig zingen. In de hoop op het ontdekken van bands om een voorbeeld aan te nemen ging ik op zoek naar andere Nederlandstalige metal. Ik vond er een aantal bands, maar eigenlijk maar eentje die indruk wist te maken. Fluisterwoud was wel heel stereotiepe en niet bijzonder goede black metal groep. Patatje metal was lachen, maar wel erg flauw. De enige band die ik echt goed vind, was Heidevolk, en dan met name het album Uit Oude Grond.


Heidevolk wordt vaak aangeduid als een vikingmetalband. Zelf vind ik deze benaming een beetje raar. Goed, de nadruk op de heidense erfenis is aanwezig. Maar nergens op Uit Oude Grond zingt het Heidevolk over Vikingen, in plaats daar van gaan de nummers op Uit Oude Grond over Saksen/Gelderlanders. Goede Nederlandstalige teksten, metalriffs en folkriedeltjes is waar dit album het van moet hebben, ik heb er met veel plezier naar geluisterd.

Dat dit album zo essentieel is ligt echter meer aan omstandigheden die plaatsvonden in de periode dat ik Uit Oude Grond bovenaan mijn rotatielijst had staan dan aan het album zelf. Met Uit Oude Grond kwam mijn muzikale reis namelijk voorlopig ten einde. Als ik het me goed herinner is dit het laatste album dat ik beluisterd heb voor ik op een ochtend in 2011 opstond met pijn en gepiep in mijn oren. Mijn eerste gedachte was dat het gewoon lag aan het concert van de avond daarvoor, en het wel weer over zou gaan. Het ging helaas niet over. Ik was bang dat ik te maken had met permanente gehoorschade en moest stoppen met het maken en beluisteren van muziek. Gelukkig bleek al gauw dat ik te snel in paniek was geraakt. De huisarts had in mijn oren gekeken en had meteen de kwaal herkend. De pijn en piep in mijn oren waren geen gevolgen van gehoorbeschadiging, maar van trommelvliezen die naar binnen getrokken waren.

Ik had mijn oren dus niet verpest met muziek, en ik kon gewoon doorgaan met muziek maken en beluisteren. Toch lukte vooral het beluisteren van muziek veel minder goed dan voorheen. Ik was zo geschrokken van wat gebeurd leek te zijn dat ik niet meer zorgeloos muziek op mijn oren kon zetten. Van muziek genieten lukte veel minder dan voorheen. Zonder op maat gemaakte oordoppen repeteren en naar concerten gaan deed ik ook nooit meer. Hierdoor is mijn muzikale reis bijna een jaar gestaakt. Wat mij betreft is een jaar lang genoeg. Ik weet nu hoe ik op een veilige manier met volumes om moet gaan, en heb met mijn oorkwaal leren leven. Dit topic was een mooie gelegenheid om terug te blikken op mijn muzikale ontwikkeling, maar nu is het tijd voor mij om het staafje door te geven aan Tsjong. Het moment om terug te kijken is voorbij. Net als het licht in Ostara van Heidevolk word mijn muziekliefhebberij wakker na een lange slaap. Ik hoop dat ik jullie in deze reeks heb weten te boeien en te verrassen. Zelf vond ik het in ieder geval erg leuk om terug te blikken, het heeft mijn zin om nieuwe muziek te ontdekken terug weten te halen . Bedankt voor de gelegenheid Niels!

Dus als ik het goed begrijp is dat album en het concept van een vocaloid eigenlijk een soort update hiervan?

Graag gedaan Je bijdragen waren erg leuk en interessant om te lezen Dan is het nu aan tsjong.

Ik snap de vergelijking niet meteen. Kan je dit uitleggen?

Ik zal proberen hier dagelijks een verhaaltje neer te dumpen. Zit nog steeds een beetje te twijfelen over de opbouw van mijn lijst, maar hier is in ieder geval het aller eerste album.

Mijn reis begint heel erg vroeg. Waar mijn voorgangers beginnen bij een latere periode in hun leven begin ik veel eerder. Ik werd vanaf mijn geboorte geconfronteerd met bepaalde muziek, want mijn vader zijn favoriete artiest is Metallica. Hij luistert veel klassieke rock Ozzy Osbourne, Iron Maiden, maar vooral Metallica. Dus hoorde ik wekelijks Metallica door de speakers komen. Zo zat ik vroeger dus te swingen op nummers als Die, Die My Darling of Ain't My Bitch.
Door mijn vader ken ik vrijwel elk nummer van Metallica en ken ik erg veel classic rock. Tegenwoordig zie ik dat terug bij bijvoorbeeld het beluisteren van de top 2000. Vrijwel elk nummer herken ik, maar van een groot gedeelte heb ik geen idee van welke artiest het is of hoe het nummer heet.
De periode waar ik over spreek is dus vanaf de eerste keer dat ik het daglicht zag tot ongeveer mijn 12e verjaardag. In die periode luisterde ik naar wat anderen opzetten. Natuurlijk was er genoeg andere muziek om mij heen, maar het was vooral Metallica. Daarom staat The Black Album van Metallica symbool voor deze periode.




Ik vind dit album nog steeds heerlijk om af en toe naar te luisteren. Vooral Enter Sandman blijft een geweldig nummer. Ik heb het album tegenwoordig op 4* staan. Het is eigenlijk de eerste commerciële plaat van Metallica en aan de waardering te zien wordt dit album ook minder gewaardeerd dan zijn voorgangers. Dat begrijp ik goed, maar persoonlijk vind ik deze niet minder dan Ride the Lightning, Master of Puppets... of And Justice for All. Mijn favoriet van Metallica is Kill' Em All, een album wat eigenlijk niet te vergelijken is met deze.

Mooi stukje.

Goed stuk tsjong, ook een belangrijke plaat voor mij.


Ook leuk om jou verhalen gelezen te hebben MDV!

In 2003 toen ik 10 jaar oud was kocht ik mijn allereerste cd. Ik keek vaak naar de superchart (volgens mij heette het zo) op TMF. Daar kwam Di-rect voorbij. We weten allemaal wat voor soort sound Di-rect heeft, een sound die 10 jarige jongens wel aanspreekt. Dus kocht ik mijn allereerste cd en dat was Over the Moon.

'


Dit album draaide ik de hele dag terwijl ik met de Lego aan het spelen was. Het hele album zit in mijn kop en het was toen een heel leuk 'rock' album. Nu ben ik wel weer iets ouder, dus ik heb het album nog wel ergens te liggen, maar luisteren nee dat ga ik niet meer doen. Ik heb mijzelf wel een tijd een Di-rect fan genoemd en heb de albums All Systems Go! (2005) en Di-rect (2007) di-rect gekocht nadat ze waren uitgekomen. De eerste 4 albums heb ik op 2* staan, ja ik heb ze net weer een halfje laten zakken, en de 2 met de nieuwe zanger bevielen me helemaal niet en heb ik op 1.5* te staan.

Toen ik mijn eerste album kocht volgde het 2e album snel, de band ontdekte ik op dezelfde manier als de voorgaande. Het gaat om The Rasmus met Dead Letters. Ook deze werd dagelijks opgezet en ja de muziek is heel makkelijk en werd dus door mij erg gewaardeerd. Ik heb dus later ook Hide from the Sun gekocht. Deze beide albums heb ik ook op 2* staan.
Dit waren eigenlijk de eerste tekenen van een eigen muzieksmaak. Voor het eerst dat ik mijn eigen muziek luisterde.

Hehe. Ik heb op zijn zachts gezegd werkelijk niets met deze band verder, maar ik heb ze ook niet ontdekt toen ik jong was (toen ik nog helemaal niets kende ).

Verder lijkt het me aan de ene kant wel handig, zo'n 'basis', aan de andere kant is het als 'onbeschreven blad' misschien weer makkelijker een meer 'eigen' en bredere smaak te ontwikkelen. In sommige gevallen. Niet altijd dus. Zou kunnen. Wat denken jullie?

Op die leeftijd denk ik niet dat het luisteren naar een bepaald genre heel veel effect heeft. Ten minste niet als je naar het soort muziek luistert dat je ook om je heen hoort. Als je iets ouder wordt denk ik dat het meer van invloed is, als je alleen rock luistert is het moeilijker om te genieten van Jazz of HipHop.
Ik denk dat het op een kind weinig invloed heeft, maar op een puber juist heel veel. Kinderen staan meer open voor 'vreemde' muziek dan ouderen die meer gevormd zijn. Wanneer ik Comus aan mijn vriendin laat horen vind zij het helemaal niks en haar broertje vind het juist weer interessant.

Dat laatste merk ik niet. Veel jongere kinderen luisteren doorgaans zo doorsnee mogelijke muziek van de radio en als het ook maar een beetje apart is vinden ze het vreselijk. Je punt kan ik verder wel volgen, je hebt van die mensen die zijn vastgeroest in één genre en alles daarbuiten niet kunnen waarderen.

Misschien is hij wel een geval apart. Ik denk wel dat kinderen makkelijk beïnvloedbaar zijn. Maar hoe ouder ze worden, des te meer ze vast roesten.

Voor een 10 jarige was dit gewoon stoere muziek.
Toen ik 10 jaar was kreeg ik een elpee van Golden Earring; was toen voor mij ook gaaf.
Ergens moet je beginnen.
Toevallig komen beide bands uit Den Haag.

Vandaag geen verhaaltje?

Ja en toen was er een lange tijd niks. Ik had wel een mp3 die ik gebruikte bij het fietsen naar de middelbare school, daar stonden de hits van dat moment en een aantal rock klassiekers op. Voor de rest kon muziek me helemaal niks schelen. Dat was de eerste klas. In de tweede klas groeide de interesse in muziek meer, maar echt albums beluisteren deed ik niet. Behalve de nieuwste van Di-rect Ik denk dat in de derde klas de echte interesse kwam en vanaf dat punt vervolg ik mijn verhaal.

Begin derde klas kreeg mijn 2 jaar oudere broer een usb met muziek van een vriend. In die tijd was ik al een beetje bezig met albums downloaden. De nummers op die usb zette ik op mijn mp3. Het waren een aantal losse nummers o.a. Bitter Sweet Symphony, maar ook een aantal albums. De 3 die mij het beste bevielen waren Maximo Park - Our Earthly Pleasures, The Killers - Hot Fuss en The Pigeon Detectives - Wait For Me. Deze albums vond ik echt geweldig, leuke indie-rock. Het waren bands waar ik nog nooit van gehoord had en ik kende ook niemand die de namen herkende. Dat maakte het extra speciaal. Dit is dus een belangrijk moment geweest, want vanaf toen ben ik echt bewust op zoek gegaan naar muziek.




Het beste album van de drie vond ik Hot Fuss. Dit album is ook erg goed en staat hier op plaats 87 in de top 250. Als je het album opzet wordt je direct omver geblazen door de eerste 5 nummers, heerlijke nummers. De rest mag er ook zeker weten, maar de kracht zit hem in de eerste 5. Iets later werd All These Things That I've Done ook gebruikt in een Nike of Adidas reclame, toen werd het nummer door iedereen ontdekt, ik was trots dat ik het nummer al kon. Dit is heel mijn favoriete album geweest en ik kan het nog steeds waarderen. Ik heb het album nu op 3.5* staan en dat zal ik ook wel zo blijven. Het is een goed album, met een aantal ijzersterke nummers.

Daar was ie al Dit weekend wordt het wel iets moeilijker om verhalen te blijven plaatsen. Ik denk dat het me vrijdag en zondag wel lukt, zaterdag zal het niet lukken. Dan mogen jullie lekker iets anders gaan doen.

meezingen?

Ja ook. Destijds werd het nummer een hit door die reclame. In mijn omgeving had nog nooit iemand van deze band gehoord, dus dat voelde wel goed.

Sorry voor die flater.

Leuke stukjes weer, Hot Fuss moet ik nog steeds eens gaan beluisteren, ga er vandaag eens aan beginnen.

Volgens mij is dit een friesisme..

Fryslân boppe

Het vervolg op mijn verhaal speelt zich nog steeds af in de 3e klas. Een aantal, tsja, 'hipster' vrienden luisterden veel naar muziek Ze waren veel bezig met in bandjes spelen. Misschien is hipster niet het goede woord, maar een betere beschrijving heb ik niet. Die jongens waren dus veel bezig met muziek en luisterden natuurlijk veel naar Alternative Rock wat echt in de nieuwe eeuw ontstond. Bands als The White Stripes, The Raconteurs, Foo Fighters, RHCP of Muse. Een beetje de bekende namen in het genre. Via deze mensen leerde ik ook veel bands kennen en leerde ik alle grote namen binnen het genre kennen. Deze periode is erg belangrijk, ik ging me echt verdiepen in muziek en kreeg goede tips. De stijl sloot perfect bij me aan en ligt natuurlijk ook erg makkelijk in het gehoor.

Het beste album wat ik in die tijd heb gehoord was van Queens of the Stone Age met Songs For the Deaf. Ik ben chronologisch nu heel verkeerd bezig, want dit was het hoogte punt van deze periode maar het volgende verhaal speelt zich af voordat ik dit album ontdekte. Dus het loopt een beetje door elkaar. Dat is ook niet vreemd, want ik kan me het ook niet meer precies herinneren hoe alles verlopen is. Any Way het beste album wat ik tot dan toe gehoord had was Songs For the Deaf.




Nog steeds heb ik dit album op 5* staan en nog steeds staat het hoog in mijn top 10. Niet meer 1e zoals minder dan een jaar terug, maar 2e. Het is een album van een band die zijn eigen sound en genre heeft ontwikkeld, namelijk Stoner Rock. De nummers zijn stuk voor stuk briljant, misschien alleen met uitzondering van Mosquito Song die ik iets te vaak gehoord heb. De hits No One Knows en Go With the Flow springen er als eerste uit als je dit album gaat beluisteren. Fenomenale nummers, vooral No One Knows die iedereen wel kent. Wanneer je het album in zijn geheel gaat luisteren valt als eerste de radio die je tussen de nummers door hoort op. Ik hoor vaak dat het als vervelend wordt ervaren. Daar heb ik gelukkig geen last van. De radio is er geplaatst om een sfeer op te roepen, namelijk de sfeer van een road trip door de woestijn. Wat ook opvalt zijn de korte nummertjes tussendoor 'gezongen' door Nick Oliveri, dit is Rock met ballen. Welk nummer ook wel wat aandacht verdient is A Song for the Dead. De drums aan het begin zijn geweldig. Ik weet dat het 'gejat' is, maar de song zit geweldig in elkaar en is één van mijn favorieten van het album.

Ach ik kan tijden door gaan met dit album prijzen, maar ik zal het hier bij laten. In deze periode maakte ik dus kennis met de grote namen binnen de moderne Rock. Dit album staat symbool voor deze periode, omdat het gewoon het beste en meest gedraaide album uit die tijd is. Kleine kanttekening is wel dat ik dit album pas later in deze periode te horen kreeg, misschien was het zelfs in de 4e klas. Het volgende verhaal zal zich ook afspelen voordat ik dit album te horen kreeg.