volgende vragen zijn voor dinsdag na het weekend

Herkenbaar verhaal bij de laatste vraag. Prettig geschreven ook

7 vragen, de voorlaatste, vraag 6:
6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Zoals al geschreven heb ik vooral bepaalde nummers van albums beter leren waarderen, door het enthousiasme van anderen. En zeker op albums die je zo maar half half kent, of nooit echt blijven hangen zijn. Als ik er dan wat specifiekere zaken moet uithalen, gewoon om er ook wat aandacht aan te geven:

1/ Mew - Frengers


Frengers

Ik kende Mew enkel oppervlakkig, en had het eigenlijk wat opzijgeschoven na een paar luisterbeurten. Maar ben het intensief beginnen beluisteren na de commentaren erbij, en dan zeker specifiek naar de tracks die vermeld werden door verschillende mensen. Het blijft een album waar je moeilijk in geraakt, de muziek is vaak tegenritmisch (is dat een woord?), de stem is vrij speciaal te noemen. Maar absoluut de moeite waard, en eeuwige dankbaarheid aan deze site en zijn gebruikers om dit pareltje meer onder de aandacht te brengen.

2/ Nephew - DanmarkDenmark


DanmarkDenmark
Nephew is een goed voorbeeld van een vergeten band voor mezelf, die plots weer boven water kwam dankzij een andere user (in dit geval Dhr. sq). Ik had een ouder album van Nephew (USADSB), waar ik wel wat goeie nummers op vond, maar het was niet blijven hangen. Dan lees je wat bij over de groep op deze site, en het enthousiasme over 'Descendants of King Canute' op dit album was zo aanstekelijk dat ik er zelf ook naar beginnen luisteren ben, en ik deel de mening: geweldig goeie song, schitterende tekst. En rest van het album valt ook heel goed mee. Eeuwige dankbaarheid omDescendants of King Canute toe te voegen aan mijn muziekcollectie

3/ A-ha - Scoundrel Days


Scoundrel Days
Maar waar past deze vraag echt pas als gegoten: op dit magistrale 2de album van A-ha. Als jeugdig persoon was ik zot van A-ha en Duran Duran, maar dat deemsterde wat weg omdat enerzijds de kwaliteit van hun albums wat wegzakte (zeker Duran Duran heeft een echte kwakkelperiode gehad), anderzijds gingen mijn interesses ook wat andere wegen op, en was het gewoon ook niet cool genoeg om jezelf als A-ha fan te tonen. Als jongere ben je veel gevoeliger voor zo'n zaken, en mijn liefde voor dit album zat zo wat weggestoken, en bleef nadien ook weggestoken.

De vreugde was dan ook groot als ik plots op deze site heel lovende zaken las over dit album. De waardering en oude liefde ervoor kwam/is weer helemaal terug. En sedertdien kampeert het album ook in mijn top 10, en volledig terecht. Voor lovende woorden over dit album, zie de comments ginder, zie ook mijn co-advocaat ter verdediging der rechten van dit prachtalbum Pinsnider (hoi, ik dacht, ik vermeld je nog even), die U allen evengoed kan overtuigen van de pracht van dit album. En natuurlijk eeuwige dankbaarheid aan allen, om met mij de waardering voor dit album te delen. Het album hoort trouwens thuis in de algemene top 250, net zoals Dog Man Star van Suede...

Staat die er niet in ! Die hoort daar zeker in ja.

Mijn stem is een 5... Maar ja niet in mijn top 10 dus dat kost een hoop punten. Sterker nog er zijn maar 4 mensen met een Top 10 notering voor deze a-ha. Dus er moet nog een hoop gebeuren zullen we maar zeggen

Alle beetjes helpen hoor, Mr. Vigil... dus gooi dat modern plaatje van Revere eens uit je top 10, en plak A-ha daar ergens netjes tussen. Want 'een betere wereld begint bij jezelf'

daar heeft u zeker een punt

Ik vrees dat Eric dan een hitman stuurt.

Ha, leuk, heer Noedel, dat u mij hierbij betrekt. Mooie verhalen om te lezen! En gaan we samen met de heer Vigil op campagne voor Scoundrel Days begrijp ik..??

7 vragen, de allerlaatste, hierna geef ik graag het stokje door/terug aan Fathead
7/ We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Dit vind ik de moeilijkste vraag van allemaal, ik vind een top 10 maken al zo moeilijk. Mijn huidige top 10 is:
1. Kent - Röd (2009)
2. Unbelievable Truth - Almost Here (1998)
3. R.E.M. - Document (1987)
4. Suede - Dog Man Star (1994)
5. a-ha - Scoundrel Days (1986)
6. Manic Street Preachers - Everything Must Go (1996)
7. Radiohead - The Bends (1995)
8. Duran Duran - Rio (1982)
9. Einstürzende Neubauten - Haus der Lüge (1989)
10. Jack - Pioneer Soundtracks (1996)

Plaatsen 1 tot 9 worden meestal door dezelfde groepen ingevuld, maar af en toe wissel ik albums, en dan wisselen die wat van plaats. Het zijn gewoon de groepen die me het nauwst aan het hart liggen, met dan het favoriete album van die groep van dat moment. En plaats 10 is dan vaak voor eentje die er plots bovenuit steekt die ene dag dat ik mijn top 10 aanpas

Uitbreiden tot 20, dan ga ik allereerst wat tweede albums nomineren van mijn favoriete groepen. Wie valt er af: Unbelievable Truth (omdat ik dat 2de album OK vind, maar niet briljant), A-ha (omdat ze nog goeie songs hebben, maar geen enkel album zoals Scoundrel days - dat trouwens in de top 250 hoort, of had ik dat al vermeld ), Radiohead (omdat het nieuwer werk in een richting zit die me minder ligt, en omdat OK Computer te voor de hand liggend is), en Jack als tiende.

Overblijvers zijn Kent, REM, Suede, Manic Street Preachers, Duran Duran, Einstuerzende Neubauten, en die vullen we dus nog aan met 4 extra namen.... een luid applaus graag voor mijn top 11-20

11/ Kent - Du & Jag Döden
Een tweede album van Kent, hoe kon het ook anders. En nog altijd moeilijk kiezen welk, maar dan toch maar het album gekozen dat bij de meeste Kent-fans in het hoogste schof liggen. Met de geweldige afsluiter Mannen I den Vita Hatten.

12/ REM - Reckoning
Doorheen mijn unief-jaren was REM mijn absolute favoriete groep, da's wat weggedeemsterd met hun latere albums, maar ik blijf een warm hart hebben voor alles van Chronic Town tot en met Green, en dan nog heel wat liedjes van latere albums. Ik zie dat op dit moment Document in de top 10 staat, maar ik luister ook altijd graag naar Reckoning, en dan vooral de b-kant (Green en Reckoning waren 2 albums die ik eerst op vinyl te pakken kreeg, en da's me toch altijd ook als speciaal bijgebleven).

13/ Manic Street Preachers: The Holy Bible
Het tweeluik The Holy Bible / Everything Must Go met de verdwijning van Richie Edwards tussenin, het is memorabel op allerlei manieren, en kiezen tussen die 2 is dus voor mij ook een beetje kiezen tussen 2 kindjes... een geluk dus dat we eens een top 20 mogen maken ipv een top 10 (waar ik me telkens aan 1 album per groep hou). Los van de muziek heb ik aan beide albums ook zoveel randherinneringen die het allemaal extra mooi maken

14/ Camela Leierth: Time Heals Nothing
2 keer live gezien in het voorprogramma van Kent, direct het album gekocht, en nadien meerdere keren nog gekocht voor vrienden. Dit is zowat de evenknie van mijn nummer 2 van Unbelievable Truth: een album dat je gewoon vol raakt voor onverklaarbare redenen, want het is absoluut niet zo anders dan andere zaken. Maar om één of andere reden klikt het gewoon volledig voor mij.

15/ Richard Ashcroft: Alone with everybody
Kiezen tussen albums van The Verve, Richard Ashcroft is altijd moeilijk, omdat er op elk album ook wel wat missers opstaan, maar de man heeft een fantastische stem, de muziek is op zijn best ook altijd briljant en meeslepend. Dit album dan maar, omdat vandaag de zon schijnt.

16/ Suede: Bloodsports
Bloodsports gekozen, omdat het weinig groepen gegeven is om eerst live een comeback te maken, dan een plaat uit te brengen die zo in het verlengde ligt van wat ze al deden (zelfs qua artwork), en toch zo'n goed album afleveren dat tijdloos is. Alsof ze nooit weggeweest waren begint het album met het fantastische barriers dat er direct los inknalt.

17/ For Squirrels: Example
Nog zo'n album waar ik een zwak voor heb voor onverklaarbare redenen. Ooit gekocht in mijn vaste platenwinkel omdat er een stickertje op hing dat zei 'voor fans van REM en Tragically Hip', en de eigenaar me het absoluut zelf nog eens aanraadde... en hij had gelijk.

18/ Duran Duran: All You Need Is Now
Duran Duran... toch altijd samen met A-ha een warm plekje bij de open haard voor gehouden Mijn allereerste concert was trouwens een concert van Duran Duran in Vorst Nationaal, Brussel. Ik kon voor hun eerste album gekozen hebben, maar toch maar voor hun huidige laatste, gewoon omdat het geweldig was om plots nog zo'n compleet goed album van Duran Duran te horen te krijgen.

19/ Saybia: These are the days
Sören Huss met de gouden stem... fantastisch toch. Het hele album ademt een sfeer uit van 'het is moeilijk geweest, maar we zijn er doorgeraakt, en beter dan voordien' en die sfeer paste naadloos met een bepaalde periode in mijn eigen leven.

20/ Einstuerzende Neubauten: Ende Neu
Als afsluiter, Ende Neu, voor mij het echte kantelalbum van deze Duitse lawaaimakers. Waar het voordien mooi lawaai met muziek was, werd het daarna muziek met af en toe wat lawaai. En deze plaat combineert het beide.

En daarmee zijn alle vragen beantwoord, ik hoop dat het wat aangenaam leesvoer was. Ik volg het topic alvast verder op en deel graag de volgende 3 belangrijke levenslessen met U mee:
- luister naar Kent, en als U niet weet waar te beginnen, begin bij '999', en tel dan rustig af
- Scoundrel Days moet echt die top 250 in
- 42 is het antwoord op alles

Je bent nu aan de beurt

Ow jee, daar gaan we weer

Jammer dat het zo lang op zich laat wachten, want met "Sigur Rós - Ágætis Byrjun", "Sufjan Stevens - Illinois" en "Grandaddy - The Sophtware Slump" in Fathead's top 10 ben ik toch wel benieuwd naar zijn interview!

Schiet es op, dikkop!

Jaja, jullie hebben helemaal gelijk. Mea Culpa, hand in eigen boezem en dat soort zaken...

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?

Ik denk zoals de meeste mensen hier. Al surfend en zoekend naar nieuwe muziek kom je steeds vaker op deze site terecht. Het interessante aan Musicmeter vond ik de amateurbasis waarop de site draaide. Gewone mensen die – net als ik – gewoon gek zijn van muziek en daar gewoon hun mening over neerpennen. En het is dat ‘inofficiële karakter’ dat ik nog steeds zo waardeer.

2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

Klinkt gek, maar dat weet ik niet helemaal zeker meer. Of ‘Story’, een verzamelaar van Eric Clapton, of ‘On the Night’ van Dire Straits. Het moet rond ’93 geweest zijn dat ik cd’tjes begon te kopen en in mijn vriendenkring was de gitaar heilig. Dire Straits, Pink Floyd, dat soort zaken.

Story is een verzamelaar, maar mij dunkt wel een hele behoorlijke. Er staat, naast de gebruikelijke draken Wonderful Tonight en I Shot the Sheriff lekker wat oud werk van Clapton op, zoals Crossroads, Layla (nog steeds één van de beste nummers ooit naar mijn mening) en Sunshine of Your Love. Die wat stevigere kant van Clapton (Cream, Derek) sprak en spreekt me het meeste aan. Het is alleen jammer dat er niets van Blind Faith opstaat…

On the Night draai ik echt nooit meer. Dire Straits is echt een band die ik toen geweldig vond en nu niet meer. Toch ervaar ik nog steeds nostalgie bij het draaien van sommige van hun albums. Helaas is dat niet bij deze – die is namelijk uit de tijd dat de productie volledig heerste over de muziek. Qua live-album is Alchemy honderd keer beter en spannender.

Volgens het overzicht ben ik na Fathead aan de beurt. Daar gaat mijn vakantie echter op zeker roet in het eten gooien, dus ik wil graag een eindje naar achteren in de lijst. Ik tag vast even wat volgende mensen:

- Glenn (kobe bryant fan)
- 00.0 - heeft zich uitgeschreven
- jassn
- Misterfool
- Casartelli
- deric raven
- Tha)Sven
- Johnny Marr
- VladTheImpaler
- thelion

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.

Wegens ruimtegebrek koop ik geen vinyl – de platenspeler ligt op zolder. De platen die ik bezit zijn op één hand te tellen: Love Over Gold van Dire Straits, Private Dancer van Tina Turner, The Wall van Pink Floyd en Eye in the Sky van Alan Parsons.

Cd’s heb ik natuurlijk wel en is voor mij primair de geluidsdrager waarop ik muziek beluister. Mp3 is voor mij de manier om nieuwe muziek te ontdekken. Behalve bij artiesten die ik erg hoog heb zitten (die schaf ik blind aan) download ik het eerst voordat ik het aanschaf. Totale aanschaf is zo’n 2-5 cd’s per maand, niet meer.

Singles koop ik niet, of ik moet ze toevallig voor een prikje tegenkomen, verzamelaars heb ik vooral van artiesten die ik zijdelings interessant vind (Springsteen, B.B. King, etc.) maar schaf ik eigenlijk ook nooit meer aan. Hoe meer muziek je verzamelt, hoe meer je in de gaten krijgt hoeveel moois er te vinden valt en hoe minder je verzamelplaten koopt.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

2012 / Sigur Ros / Paradiso:
Sigur Rós is één van mijn favoriete bands, dat moge bekend zijn. Dit is de enige keer dat ik ze live zag en het maakte een onuitwisbare indruk. Sowieso is Paradiso een te gekke concertzaal en dan ook nog met die IJslanders – dat kon niet misgaan en dat deed het ook niet. Fascinerend hoe ze totaal geen interactie met het publiek hebben en enkel het publiek betovert met hun muziek.
Als ik eraan terugdenk denk ik nog het meest aan het slot. Na (uiteraard) Untitled #8 lieten ze me totaal knock-out achter. Zwijgend liep ik met mijn vrouw terug naar de auto, zo indrukwekkend was dat.

2011 / Sufjan Stevens / Concertgebouw Eindhoven:
De tour van zijn (in vele opzichten) waanzinnige album Age of Adz. In een interview op Pitchfork vertelde Stevens een half jaar terug hoe maniakaal hij soms kon zijn, haast manisch. Dit concert was zo’n ‘manisch’ concert. Bizarre beelden, bizarre kunst van Royal Robertson, grote gekleurde ballen die aan het slot naar beneden vallen, bizarre geluiden en een groot projectiescherm vóór het podium. Stevens kan een borrelende Vesuvius zijn en ik ben dankbaar dat ik een avondje getuige ben geweest van een creatieve uitbarsting. Hoogtepunt: toch het feest van herkenning toen hij Chicago bij de toegift speelde. Geweldig concert…

2013 / Asaf Avidan / Tivoli Utrecht:
Een andere held. Ik was vroeg en kon helemaal vooraan gaan staan en dat is bij een vakman als Avidan echt aan te raden. Deze man heeft meer muzikaliteit in zijn pink dan sommigen in hun hele lijf. Wat een blues, wat een smerigheid, maar ook wat een zachtheid – hij beheerst het helemaal. Live blijft hij dan ook moeiteloos overeind. En de knorrepotten in de zaal die alleen voor Reckoning Song kwamen kregen hun zin. Halverwege speelde hij zijn claim to fame, maar dan genialer dan geniaal. Heerlijk concert, ik denk er met veel plezier aan terug.

Sigur Rós
Untitled #8 live is inderdaad te waanzinnig voor woorden. Niet te beschrijven gewoon. Ik hoop dat iedereen in zijn leven die ervaring eens mag meemaken.

Klopt, het enige nadeel van zo'n ervaring is dat de studioversie op () volledig in het niet valt...

Niet akkoord. De studioversie blaast me ook nog iedere keer weg en vind ik zowat het mooiste nummer ooit. Maar wel akkoord dat de live-uitvoering van Untitled #8 buitencategorie is. Out of this world.

Het moge duidelijk zijn dat Fathead altijd heel dicht tegen mijn eigen muzikale beleving zit. Blijkt ook nu weer

Voor sommigen is dat geen winstpunt, alhoewel ik deels in je smaak kan meevoelen/meegaan. Live vs studio is een absolute non-discussie. Knurften wil ik dat nog wel eens uitleggen.

Muziek is - vooral kleinschalig - het beste live te genieten. Hoe grootschaliger, hoe meer de noodzaak om visueel te imponerenn- beleving weet u wel.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

Ik lees tegenwoordig meer dan dat ik typ op de site. Dingen als cryptoquiz, introquiz, hoezenquiz en zo vind ik altijd erg leuk, maar die spelletjes liggen al een tijdje stil.
Heel actief met andere topics meedoen kost soms veel tijd. Ik luister vooral ’s avonds en bij het sporten muziek en om dan ‘verplicht’ (klinkt negatief, maar bedoel ik niet zo) bepaalde nummers te luisteren is dan ook niet aan mij besteed. Er is gewoon nog zo veel moois waar ik maar niet aan toe kom. Datzelfde euvel hebben natuurlijk ook de grote ‘ladders’. Maar in november/december haak ik gewoon weer aan.

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Poeh, eens even kijken, het is zo veel…

Cloud Cult - Feel Good Ghosts (Tea-Partying Through Tornadoes) :
Ontdekt dankzij de Alternatieve 152, ik meen dankzij DjFrankie. Goeie band uit Duluth, je weet wel, daar waar Fargo zich ook afspeelt. Waar dit soort indieplaten / -groepen vaak op de lange termijn nogal belegen en generiek overkomen blijft dit toch staan als een huis. Heerlijke rijke instrumentatie, catchy liedjes en genoeg afwisseling, afijn, lees vooral de referenties en lovende berichten bij het album. Opvolger Light Chasers is trouwens bijna net zo goed…

Joy Division - Unknown Pleasures
Tja, wat valt daar nu nog over te zeggen na 47 pagina’s? Maar dit is wél typisch een plaat die ik door deze site ben gaan waarderen. Wave is een hoekje muziek waar ik werkelijk niets van afweet, ik ben een kind van de nineties, dus mijn tienertijd was gelardeerd met grunge, house en zo. En volgens mij is het dan zo dat je als tiener automatisch het muzikale landschap van de jaren ervoor niet zo waardeert. Oubollig en zo.
Maar Joy Division heb ik in mijn hart gesloten. Ik houd namelijk van de outcasts, de vreemden in onze wereld. In de sport (Pantani, Cantona, etc.), maar zeker ook in de muziek: van de vreemde karakters die Spinvis ten tonele voert tot het intrieste verhaal van Yoñlu. Muziek waarbij werk en leven niet alleen elkaar af en toe raken, maar elkaar totaal En ook de korte levensgeschiedenis van Ian Curtis spreekt wat dat betreft boekdelen – ik hoef dat niet toe te lichten. Unknown Pleasures is Curtis’ hoofd op plaat gezet. Geen mooie muziek, uiterst lelijke muziek, maar that’s life. Niet altijd mooi, soms schrijnt het en soms krijg je een geweldige tik op je donder.
Hun mooiste nummer vind ik Decades, maar UP vind ik qua geheel coherenter en spannender.

Kashmir - The Good Life
Muziek die zonder deze site absoluut onder mijn radar zou zijn gebleven. Want waarom zou je een plaat van een Deens gitaarbandje uit eind jaren ’90 gaan luisteren? Ik meen dat het ik het in iemands top 10 heb zien staan, maar zeker ben ik daar niet van. Een greep uit de nummers:
Lampshade voorop, een misselijkmakend nummer dat ik tekstueel niet atijd trek, maar met een Jonny Greenwooderige gitaar erin. Direct daaropvolgend een zucht van verlichting met het aanstekelijke, maar wel stekelige Graceland. En tenslotte het één na laatste nummer, Gorgeous, over Jeff Buckley. Het nummer kent een geweldige opbouw en eindigt, als fenomenaal eerbetoon, met de ‘Buckleyzucht’ van Hallelujah. Heerlijke plaat…

Geweldig album inderdaad, geweldige band ook. Lampshade: ook 1 van mijn favorieten. Ga zeker eens opzoek naar de EP die er bij hoorde, met het fenomenale 'undisturbed'. Het album vliegt soms ook eens mijn top 10 binnen

Dank voor de tip!

De 10 platen van de laatste vraag volgen zeker deze week nog, maar niet vanavond.

Telt dit weekend ook nog bij deze week? Razend benieuwd

Yep, vanavond heb ik niets...