Is voor mij niet de beste verzamelaar, maar ik was toen al eens paar ouder.

Voor mij is het ook zeker niet de beste verzamelaar, al zou ik werkelijk niet weten welke wel. Daarover zo meer...

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.

Laat ik beginnen met dat wat mist: de cassette. Mijn eerste cd-speler kreeg (kocht?) ik in de loop van 1991, daarvoor had ik alleen een cassettespeler met radio. Ik had al wel wat cassettebandjes en kocht er van mijn weinige zakgeld nog de nodige bij. Ook toen ik inmiddels al lang en breed een cd-speler had ging ik door met het kopen van cassettes: veel goedkoper! Zo ben ik midden jaren ’90 vermoedelijk een van de weinigen geweest aan wie het fenomeen cassettesingle besteed was, ik had er denk ik een stuk of veertig. Daarnaast kon je cassettes natuurlijk ook nog eens zelf beschrijven en dat was jarenlang helemaal een feest. Úren besteed aan het tapen van liedjes van de radio...

De cd’s kwamen al in 1991. Eerst een cd’tje van de ABNAMRO die je kreeg bij het openen van een rekening en het debuut van Stef Bos die ik won bij een bingo op de tennisclub, maar later ook cd’s die ik zelf kocht. De cd kostte nog veertig gulden, behalve bij de Megapool. Daar kon je ze vaak al voor dertig gulden kopen en daar kocht ik onder andere Joyride, Waking up the Neighbours en de soundtrack van Grease. Heel erg jaren 1991 allemaal dus. Langzaam breidde de collectie zich uit, en tijdens mijn studententijd had ik inmiddels al een flinke verzameling (van enkele honderden cd’s). Toen ik geld ging verdienen en min of meer gelijktijdig de prijzen snel omlaag gingen (of beter gezegd: cd’s sneller in de budget belandden) ging de rem er helemaal vanaf. Cd’s zijn met voorsprong mijn belangrijkste bron van muziek.

Eigenlijk mist er in bovenstaande nóg iets: vinyl. Aan bovenstaande chronologie ging namelijk nog iets vooraf: op mijn achtste had ik een heuse pick-up met ingebouwde versterker. Gekocht op de vrijmarkt (jaren ’80: veel mensen wilden van de platenspeler af), net als mijn ‘collectie’, die bestond uit de single van Het Smurfenlied, de onvolprezen langspeler Vader Abraham In Smurfenland en ik had vast nog wel een soortgelijke klassieker.
Veel later, toen mijn vader inmiddels zijn (Technics) platenspeler had afgestoten en ik in Leiden studeerde, kocht ik veel tweedehandsvinyl. De cd’s waren nog steeds erg duur en zo kon ik voor weinig een behoorlijke collectie opbouwen. De meeste van die lp’s heb ik enkele jaren later bij een tweetal verhuizingen weer weggedaan, danwel vervangen door cd’s: ik zal er nu nog maximaal vijftig hebben (waar vaak geen vervanging voor bestaat). De platenspeler is reeds lang opgeborgen en de hele revival kan me gestolen worden.

Singles heb ik wel gekocht, maar nooit echt fanatiek. Vaak zelfs pas veel later, als de single in de aanbieding was en de hit allang geen hit meer. Ik had namelijk al snel door dat een album veel meer waar voor je geld bood en als je dan toch hits wilde hebben, dan kocht je een verzamelaar. In de jaren ’90 had ik een hoop Greatest hits-albums of andersoortige verzamelaars, maar de afgelopen twintig jaar zal ik er nauwelijks nog een bijgekocht hebben: uiteindelijk blijkt een heel album met muziek van één artiest toch het best voor mij.

En dan de digitale muziek: via LAN-parties downloadde ik eind jaren ’90 een hoop, maar daar kwam steeds meer de klad in. De hoeveelheid binnengehaalde muziek begon me zwaar tegen te staan en ik kreeg er steeds meer een wegwerpartikelidee bij. Tegenwoordig vind ik het eigenlijk juist wel leuk om gewoon wat te kopen met een risico dat het tegenvalt, dat maakt de geslaagde aankopen voor mij alleen maar geslaagder. Daarnaast ben ik inmiddels wel zo principieel dat ik vind dat een artiest een vergoeding voor zijn product verdient. Toch dient gemak de mens: de laatste tijd koop ik wel vaker albums digitaal via Bandcamp.

Ik ben ook fan van bandcamp, zo koop je ook rechtstreeks bij de band !

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

Mijn nummer 1 is een duidelijke. Het optreden dat het Cubaanse Anima Mundi 18 juni 2011 in De Lakei in Helmond gaf heeft een blijvende indruk achtergelaten. De organisatie had bedacht dat dit unieke optreden opgeluisterd moest worden met twee voorprogramma’s, Sky Architect en Mindgames!, maar dat zorgde er wel voor dat het hoofdprogramma niet voor elven begon. Anima Mundi had het jaar ervoor een prima ontvangen album uitgebracht, The Way, maar hoe de band live zou klinken dat wist eigenlijk niemand. Met de waanzinnig innemende zanger Carlos Sosa als boegbeeld werd het publiek betoverd. Ik heb de band hierna nog twee keer met Sosa gezien en ook die optredens waren magistraal, maar toch niet zo magisch als die eerste keer. Daarna werd helaas afscheid genomen van Sosa en werd een behoorlijk matige vervanger aangetrokken, waardoor de band vermoedelijk nooit meer dit niveau gaat halen.
link en link

Soms weet ik achteraf nog wel dat ik een optreden fantastisch vond, maar zijn nagenoeg alle details inmiddels alweer uit het geheugen verdwenen. Ik bezoek te veel concerten om overal een verslag van te schrijven, maar prijs mezelf gelukkig met de verslagen die ik hier geplaatst heb. Van het op-één-na meest memorabele optreden heb ik indertijd kort verslag gedaan: Grobschnitt in Hagen (link)

De derde plaats is een ex aequo tussen all-timeheld Bruce Springsteen (link) en een zeer recent concertbezoek: Big Big Train (link)

Wel memorabel, maar zeker niet zo goed, was het eerste concert dat ik zag: Michael Jackson. Ook hier heb al eens een stukje over geschreven op deze site: link

Zo Michael Jackson, ben je nog een van de gelukkigen

Dat kun je wel stellen, ja. Toen was het al een hele belevenis, maar achteraf blijkt het ook de enige serieuze kans die ik gehad heb om Michael Jackson live te zien.

Dat heb ik met Nirvana op Pukkelpop 1991, stom toevallig dat die daar toen stonden.

Nou, ik neem toch aan dat ze geboekt waren...

Nee invallers voor de Limbomaniacs

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

Vooral bij de muziekgames. Als ik genoeg van een bepaalde artiest ken, probeer ik mee te doen aan de ‘Greatest Hits Of…’, ‘Back To Back’ en meer van dat soort spellen. Aan de MuMeladder heb ik kortstondig meegedaan, maar de combinatie van te veel onbekende muziek en het gebruik van Spotify hebben me doen besluiten mijn tijd aan andere zaken te besteden. Aan de ProgLadder doe ik uiteraard wel mee.

Daarnaast gebruik ik MusicMeter voor mijn eigen administratie: waarderingen van concerten en cd’s, een overzicht van albums waar ik nog eens achteraan moet, een lijst van welke bands ik het vaakst bezocht heb.

Berichten bij albums plaats ik niet heel veel. Zeker bij albums waar al veel over gezegd is, voel ik zelden de behoefte nog iets aan de discussie toe te voegen.

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Er zijn ongetwijfeld albums die ik beter ben gaan waarderen dankzij MusicMeter, maar echt duidelijke voorbeelden kon ik daar niet van vinden. Albums die ik dankzij MusicMeter ontdekt heb zijn er echt meer dan voldoende.

Neutral Milk Hotel was me compleet onbekend voordat ik op deze site belandde en even terugblikkend in mijn inzendingen voor de Ladder zie ik dat ik In The Aeroplane Over The Sea minder dan twee jaar geleden nogal vrijwel onderin mijn inzending positioneerde. De volgende keren dat ik nummers van de band hoorde begon dat echter steeds beter te bevallen, en toen ik in de tweedehandsbakken een keer op Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998) stuitte, besloot ik de gok te wagen. Het toeval wilde dan ook nog eens dat snel daarna het concert in Paradiso werd aangekondigd en ook daarvoor kocht ik een kaartje. Van beide beslissingen heb ik geen moment spijt gehad.

Van de eerste editie van de Progladder zijn me in het bijzonder twee nummers bijgebleven: Geordie van Trees en Histoire Sans Paroles van het Canadese Harmonium. Het eerste was weliswaar prachtig, maar had in een progspelletje eigenlijk niet zoveel te zoeken, het übersymfonische Histoire Sans Paroles zeer zeker wel. Ik houd sowieso al heel erg van Franse zang en de mierzoete melodielijnen van Harmonium hebben mij heel erg weten te raken. Zowel On The Shore van Trees als Harmonium - Si on Avait Besoin D'une Cinquième Saison (1975) " target="_blank">Si on Avait Besoin D'une Cinquième Saison staan inmiddels op 5*, waar een spelletje al wel niet goed voor kan zijn.

Dance en electronic waren genres waar ik nooit veel mee had. Via favorietenlijstjes en spelletjes is die interesse er bij mij toch gekomen en via de verschillende toplijsten heb ik hier een hoop moois ontdekt. Ik zou hier bijvoorbeeld prima The Inheritors van Holden hebben kunnen noemen, of Endtroducing..... van DJ Shadow. Ik kies hier echter voor Bonobo - Black Sands (2010), omdat dat een van mijn eerste ervaringen met een elektronisch album was waarop sfeer erg belangrijk is. De andere albums van Bonobo ken ik inmiddels ook, maar zo goed als Black Sands is er helaas geen een.

Ja, het vijfde seizoen, die staat bij mij ook op een niet bestaand lijstje. Geen vaak geziene gast in de uitverkoopbakken en L'Heptade heeft ook nooit echt nog meer tot noopt. Maar dan hoor ik Histoire sans Paroles weer en ga ik toch weer twijfelen...

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

1. Genesis - Selling England by the Pound (1973)
2. Bruce Springsteen - Born to Run (1975)
3. Van der Graaf Generator - Pawn Hearts (1971)
4. Magma - Köhntarkösz (1974)
5. Marillion - Clutching at Straws (1987)
6. Queen - Queen II (1974)
7. Museo Rosenbach - Zarathustra (1973)
8. Univers Zero - Heresie (1979)
9. Grobschnitt - Rockpommel's Land (1977)
10. Discipline. - Unfolded Like Staircase (1997)

11. Talk Talk - Laughing Stock (1991)
12. Opeth - Blackwater Park (2001)
13. Harmonium - Si on Avait Besoin D'une Cinquième Saison (1975)
14. King Crimson - Red (1974)
15. Sylvan - Posthumous Silence (2006)
16. In The Woods... - Omnio (1997)
17. Moon Safari - Lover's End (2010)
18. Gryphon - Red Queen to Gryphon Three (1974)
19. Gazpacho - Night (2007)
20. Trees - On the Shore (1970)

Ik vind mijn muzieksmaak best breed en divers, maar in de bovenste regionen valt daar toch weinig van te merken. Sterker, Born to Run is zelfs het enige album waarbij ik helemaal geen progassociatie heb. Bij de nummers 11-20 dan toch ook een paar moderne progklassiekers.

Opeth is opvallend in deze top 20

Hoezo dat dan? Opeth zal in veel toplijstjes van Progliefhebbers voorkomen, dus het detoneert niet heel erg bij de rest...

Als je moet kiezen is zoals zelf aangegeven brother Bruce de aparte van het stel. Maar goed ik ken Brunnie goed genoeg om te weten dat hij een breed pallet van smaken heeft.

Dat zal wel. Maar Blackwater Park is behalve progressief als enige vooral ook een beetje death metal en valt dus evengoed op.

Datzelfde zou je dan toch moeten zeggen van In the Woods... (als je death metal vervangt door black metal). Maar zoals gezegd: binnen de prog hebben we Opeth volledig geïncorporeerd

In The Woods... ken ik eerlijk gezegd niet dus viel me niet op.

De beurt is voor Cellulord

in den beginne:

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?

Ik ben hier nog maar een groentje want ik zit hier slechts +-5 weken

Door de jaren heen kwam ik hier wel eens langs maar ben nooit echt blijven hangen.
Ik zat al enkele jaren op MoMe en bezocht daar regelmatig het muziekforum. Een zekere dag hadden ze het daar over experimentele hiphop, maar de muziek die ik daarbij te horen kreeg klonk mij verre van experimenteel. Ben dan zelf even gaan internetten naar zogenaamde Xperimentele HipHop en vond "Death Grips" die wel even wegblaasden. Ben toen hier op MuMe een kijkje komen nemen wat die mannen nog zoal gedaan hebben. Ik kreeg toen ook het idee dat het mischien geen slecht idee was om MuMe als mijn persoonlijke database te gaan gebruiken. Heb me dus ingeschreven en ben zwaar aan 't stemmen geslagen, met als gevolg dat ik sommige muziek(stijlen) toch nog maar eens naluister voor ik er een stem op loslaat. Ach wat was het bv heerlijk om weer eens door die "Berliner Schule", Schulze, T.D etc... te zweven.

Ach, toen ik me hier inschreef zei ik in het welkomforum dat ik vroeger ooit zwaar verslaafd was aan muziek, maar sinds ik lid ben is die verslaving weer terug en ben ik weer een muziekjunkie. Op een regendag zoals vandaag kan ik gerust een stuk of 10 albums beluisteren.

10 albums dat is veel !! Toch al gauw 350 minuten.

Tja het was dan ook een zware regendag en ik had verder totaal niets te doen (en heb geen tv ). Dit is natuurlijk geen dagelijkse kost, maar op een niet-werkdag luister ik gemiddeld zo'n 3 albums.

2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

Mijn eerste zwarte schijf was "Sex Pistols - Never Mind the Bollocks" in 1977. Punk noemde men dat ter tijd. Dus ik op zoek naar meer "punk" en kwam terecht bij "MC5 - Kick Out the Jams". Nooit van gehoord maar op de hoes zat een sticker "PUNK" met een veiligheidsspeld en het was een koopje. Wel een miskoopje, want ik vond er geen bal aan en heb hem misschien 3X gedraaid. Heb dat album echter eind jaren 90 terug ontdekt en vind het ondertussen ijzersterk. En mijn 3de schijf was "The Kids - The Kids". Vind alle 3 platen nog steeds sterk, en vooral MC5 en Pistols worden nog regelmatig gedraaid. "The Kids" LP is momenteel erg populair bij Canarische punk-jongeren.
Ben niet echt verder gekomen in de "Punk" want alles wat ik hoorde deed me niets. Heb het vrij lang met deze 3 (eigenlijk 2) platen moeten doen. Ze zijn dan ook echt grijs gedraaid.

En dan, op een zaterdag namiddag was er op de Nederlandse tv een muziekprogramma "Popkrant" en daar hadden ze plots een band, "Motörhead" noemde ze, en die hebben me echt weggeblazen. Heb dadelijk voorschot op mijn zakgeld gevraagd en vlug naar de platenboer. Dit was de muziek waar ik op zat te wachten. Van toenaf is het allemaal in een stroomversnelling gekomen en begon mijn verzameling te groeien.

Begin jaren 80 kreeg ik nog een hele verzameling elektronische muziek (Shulze, Tangerine Dream, Vangelis, Kraftwerk, etc...) van een oude hippie die er genoeg van had. Eerst waren dit slechts leuke platen voor de psychedelische uitstapjes, maar later begon ik het steeds beter te vinden die "elektronische muziek" en moesten de metalgitaren plaats maken voor de spacesynths.

Vele jaren later heeft die lokale platenboer me verteld dat ik de enige was die ooit een Sex Pistols plaat bij hem gekocht had

3. Graag je mening over: vinyl - cd - mp3 - single - album - verzamelaar.
------------------------------------------------------------------------

In den beginne was er slechts vinyl. Er waren ook cassettebandjes maar die zag je zelden, of ze waren leeg. Die Groote lp-hoezen waren ook echt mooi, vooral die uitklaphoezen en soms ook nog wat info/fotos op de binnenhoezen. Het Groote nadeel van vinyl was de kwetsbaarheid. Je moest zeker een goede naald hebben anders werden de platen nogal vlug beschadigd. En goede naald (en speler) was ook weer niet echt goedkoop. Kleine krasjes hoor je niet echt als je rock of metal draaide, Maar als je wat Schulze of T.D. oplegde kon dat wel echt storen, en soms wist je al wanneer er weer een kraakje ging komen.De meeste platen uit mijn beginperiode zijn dan ook echt grijsgedraaid .

In de jaren 80 begon ik veel te reizen naar Asië en daar had je overal cassetteverkopers op straat. Natuurlijk allemaal illegaal. Mijn rugzak was al halfvol met zelfopgenomen cassettebandjes maar het aanbod dat sommige van die standjes hadden was gewoon onweerstaanbaar. In Jakarta had je zelfs winkels vol met cassettes. Je laadde rustig je mandje vol en ging dan aan een tafel met speler zitten om op je gemak te luisteren. Ik moet zeggen dat ze een uitstekende sellectie hadden en voor ik het wist was mijn rugzak overvol .

In 1992 kocht ik mijn eerste CD, "The Orb - The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld". Ach wat was dat handig en compakt, zeker als ik weer eens op reis vertrok. Gedaan met die halve rugzak vol met cassettes (en een groote boombox), fijn een mapje vol met CDs (en een discman)

Mid/eind jaren 90 kocht een vriend een top technics speler en begonnen we weer vinyl te kopen. Wel dadelijk opnemen op minidisk want thuis had ik geen goede platendraaier.

En natuurlijk begonnen er langzaam de mp3s te verschijnen. Maar in de begindagen duurde het toch nog 45 minuten vooraleer je 1 song had gedownload en dan was de qualiteit ook nog erbarmelijk. Goedkoop was het ook niet want de internetconnectie was nog op de gewone telefoonlijn, en dan ook nog enkel s'avonds/s'nachts want overdag (werkuren) was het niet betaalbaar. Later werden de lijnen wat sneller en verschenen er dingen zoals Audiogalaxy en daarna Soulseek en is de downloadgekte echt begonnen. Zogoed als alles waar je ooit van gelezen had kon je nu downloaden en beluisteren. En natuurlijk viel er nog zoveel dat je niet kende om te ontdekken. Gewoon waanzin. Heerlijke waanzin. Eest was het nog te volgen maar na een tijd kwamen de muziek sneller binnen dan je ze kon beluisteren.
In 2003 heb ik me volledig afgesloten van het internet maar had ik nog vrienden die een zware downloadverslaving hadden. Bij hun brande ik dan enkelle DVDs vol met muziek die ik dan op mijn gemak kon luisteren. Zodoende heb ik dan ook zogoed als alles beluisterd.
Daar mijn muzieksmaak vooral in de richting van experimenteel/obsure muziek ben ik nog steeds een Groote liefhebber van mp3s of eerder flac-files. Veel van die muziek is in extreem kleine oplagen verschenen en meestal al uitverkocht voor je ooit van gehoord hebt.
Het kopen van fysieke muziekdragers is toen wel sterk achteruit gegaan maar daarentegen zijn de concertbezoeken enorm gestegen.

Persoonlijk houd ik het meest van een volledig album en ben ik niet echt voor singles (tenzei er iets onuitgegeven op staan). Wat verzamelwerken betreft zijn die wel leuk/handig om nieuwe artiesten te ontdekken. Maar best-off's en verzamelaars van eenzelfde artiest/band zijn niet echt aan mij besteed.

Ik vraag me af of in de toekomst het verschijnsel "album" gaat verdwijnen daar men gewoon losse digitale tracks kan downloaden/kopen.

Echt intressant vind ik bv Bandcamp. Hier kan je op het gemak luisteren en bij de muziekant/band/label zelf kopen.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
----------------------------------------------------------------------

Niet zo makkelijk deze vraag. Heb er massa's gehoord. Gezien niet zoveel, daar ik meestal mijn ogen sluit tijdens een optreden (nadat ik eerst een goed stereo plaats gevonden heb).

Sommige van de beste livemuziek die ik heb mogen aanhoren waren niet echt officiële concerten.
Op een avond rond het kampvuur op een verlaten strand (met enkele andere zwervers) kwam er een (half bezopen) oude Ier opdagen met zijn gitaar. Na de gebruiklijke luchtige kampvuursongs begon hij plots vanalle onbekende stukken te spelen, veel (Ierse?) folk en ragas. WOW!!! Wie is die Kerel en wat doet die hier, waarom staat die niet ergens op een podium. De volgende dag was hij weer gewoon verdwenen, we hebben nooit geweten wie hij was, maar zijn fantastische folky versie van Pink Floyd's "Wish you Where Here" zal ik nooit vergeten, gewoon subliem.
Of die keer dat ik tijdens een trek door de Himalayas aan een Tibetaans klooster, dat geheel in een grot zat, terecht kwam. Slechts ik en een vriend en zo'n 150 monniken die volledig aan het chanten waren terwijl het grot/klooster zich vulde met drones van gong Tibetaanse trompetten. Hallucinant, je werd eeuwen terug getransporteerd. Zeker daar er geen andere toeristen waren, die komen daar zelden.

Wat officiële concerten betreft waren er toch ook wel wat uitzonderingen.

Pita (Peter Rehberg) op het "Fat-Cat festival" in zaal België 1999, blaasde me gewoon weg. Niet enkel geestelijk maar vooral fysiek. Je kon de muziek (?) doorheen je lichaam voelen. Powerfull.

Nogmaals in zaal België maar nu in 2004 tijdens het kraak-festival (met o.a. Tim Hecker, Pelt, Tape), kregen we plots Wolf Eyes op het podium. Ik had al wel wat van hun (op mp3) gehoord maar dat zei me totaal niets, ik vond het eerder nogal troeperig. Maar live op het podium was dat toch allemaal andere koek. Die groep had de "Vibe". Het ging er stevig & hard aan toe, maar de muziek was niet gewoon lompe noise, neen hier zat groove en inhoud in. Een van de meest energieke optredens ooit. (Tim Hecker was ook heel sterk.)

Als 3de Vijay Iyer & Rudresh Mahanthappa, maart 2011 CC Maasmechelen. Tja, wat kan ik er over zeggen. Ik was gewoon overrompeld, kippenvel tijdens het gehele concert, en enkele malen kon ik de tranen van vreugde/vrede niet tegenhouden. Gewoonweg machtig, de kracht van muziek.

Verder ook nog even zeggen dat ik het beste geluid ooit op een concert hoorde tijdens Pink Floyd in de kuip Rotterdam 1984. Gewoon subliem.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

Eigenlijk heb ik nog geen hoekje maar pluis wel door de Electronica/Jazz forums alhoewel het daar wel erg stil is. Spijtig want er zijn toch wel wat interessante topic maar velen zijn al jaren stil.
Misschien moet ik ze zelf weer eens aanwakkeren maar ik ben meer een stille genieter dan iemand die veel praat.
Hetzelfde geld voor de Album pagina's. Veel zal ik er niet vertellen maar dat heeft ook wel te maken met het feit dat ik niet ze goed in technische/muzikale termen ben, en aan alweer weer een berichtje als "Superfantastichekeigoedeplaat" heeft niemand iets. Ben wel van plan om iets te melden bij elke album waarop slechts ik gestemd heb, al is het maar een kort zinnetje .