Ja, ik was erbij. Nog nooit zo'n bizar einde van een concert meegemaakt...

Na She Bangs The Drums ging de band van het podium en waar iedereen de toegift (in Barcelona) I Am The Resurrection verwachtte, kwam alleen Ian Brown terug om te zeggen dat de drummer naar huis was en dat hij een cunt was... en dat we onze agressiviteit maar op hem moesten los laten, want hij kon daar wel tegen...

Ik dacht 'dit moet een grap zijn', maar zelfs toen daarna het licht aan ging en Bob Marley's Redemption Song werd gespeeld. Het publiek bleef ook gewoon doorklappen en fluiten, maar beetje bij beetje werd dat boegeroep en taaide iedereen af...

Erg jammer, want het was eigenlijk een prachtig concert tot dan toe. Heb me schor gezongen bij This Is The One, Made of Stone, Love Spreads (waar Ian een stukje Paid in Full rapte), etc.

Het was al legendarisch, maar als dit hun laatste concert blijkt te zijn al helemaal. Anderszijds zou het me ook niet verbazen als Ian iedereen een cunt noemt en als drummer Reni sowieso al in een ander hotel slaapt en hij zich alleen op het podium bij de rest van de band voegt.

Wat Herman zegt. Ik vond het overigens een uitstekend optreden, al was het einde wel een beetje een anti-climax. Maar als het inderdaad het einde blijkt te zijn hou ik er wel een LCD'tje aan over: "I was there!!!".

En zeer verdienstelijk ook nog eens.

Hij rapt bijna beter dan hij zingt.

Een paar kilometer verderop was ik bij The Afghan Whigs in Paradiso. Ik had ze al gezien op Primavera. Dat was goed, zonder dat het ergens memorabel werd. Dat werd het gisteravond wel. In bijna twee uur brachten Dulli en Co een hoop nummers die ik in Barcelona op de setlist miste (Blame, Etc, Faded (dat overging in Purple Rain) en Debonair bijvoorbeeld).

Na een stroef begin (het geluid was erg slecht, waardoor het leek alsof de band shoegazeversies van Crime Scene, part 1 en My Enemy speelde) kwam de band goed op gang, met een glansrol voor de stem van Greg Dulli; wat een strot heeft die man! De band speelde in een hoog tempo en live rocken de nummers nog harder dan op plaat, al was er op ongeveer tweederde van de setlist een rustmomentje met wat meer ingetogen nummers, waarna het groots afsloot met nummers als Summer's Kiss en Faded, waarna nog een toegift met Gentlemen en Miles Iz Ded volgde.

Setlist:

Crime Scene, Part One
I'm Her Slave
Uptown Again
What Jail is Like
Blame, etc.
When We Two Parted
Dead Body
Come See About Me
Somethin' Hot
Conjure Me
My Enemy
See and Don't See (Marie "Queenie" Lyons cover)
Lovecrimes (Frank Ocean cover)
66
Debonair
Bulletproof
Summer's Kiss
Faded

If I Were Going
Gentlemen
Miles Iz Ded
Into the Floor

Ik was daar ook, idd. niet memorabel, wel een erg prettig weerzien.... ik miste overigens Turn on the Water.....

Bedoel je Barcelona of Amsterdam? De eerste was niet memorabel, de gig in paradiso wel.

Het was niet gisteren maar een week geleden. Evanescence in de 013. Geweldig concert, prachtige avond .

Ook naar de Stone Roses geweest en vond het een bijzonder sterk optreden. Fools Gold was voor mij het hoogtepunt met een helemaal los gaande John Squire op gitaar.

Bizar einde inderdaad en nog nooit eerder meegemaakt.

Mijn concertmakker heeft nog een mooie opname gemaakt van Fools Gold:

YouTube - The Stone Roses - Fools Gold (Live in Amsterdam HMH 12/6/2012) HD

Let ook even op de riff van Day Tripper die John er achteloos doorheen gooit.

Zo, even wezen uitwaaien bij Sunn O))).

De band oogde wat stram en vermoeid, maar dat mocht de performance niet drukken. O'Malley en zijn discipelen deden een gevarieerde set van dik een uur. De stemming was opperbest, en Atilla Csihar toonde zich een symphatiek en communicatief entertainer. Prachtig hoe de band die gitaarpartijen laat meanderen, en wat een mooi, gedetailleerd geluid bracht men voort. Was er dan niets op de avond aan te merken? Toch wel: zoals zo vaak zijn er wel een paar figuren die het genot voor anderen vergallen door dwars door de gevoeligste passages heen een beetje te gaan wauwelen. Daarnaast viel het me op dat er in de zaal erg veel werd gerookt. Wordt daar geen beleid op gevoerd in de Melkweg? Toch een leuke avond gehad, en met een opgewekt gemoed weer huiswaarts gegaan.

Gisteren ben ik naar Mineral Beings en Minus the Tiger geweest. 't was gratuit en dan is het soms gewoon oppassen, maar deze keer was ik voorbereid en was al enigszins bekend met beide bands. Geen idee wie op het idee kwam om vooraf veel slechte 'punk'pop te draaien (van het soort dat in slechte, Amerikaanse films zit, in 16 and Pregnant en waar eigenlijk buiten Amerika zelf niemand die ouder dan 12 is überhaupt nog naar luistert), maar ondanks dat het knap vervelende muziek was, leek uiteraard alles dat daarna kwam veel beter. De aap-aan-een-ketting-theorie eigenlijk.

Mineral Beings opende en deed dat prima. Vooral de live-drums waren een goede toevoeging. Van de rest werd het me niet altijd even duidelijk wat er uit een doosje kwam of ter plekke op de Korg gespeeld werd. Helaas miste de zangeres wat charisma en ondanks ze een poging deed om niet zo statisch over te komen, bleef het vaak maar bij een poging tot. Desondanks was het verre van slecht; een beetje zoals het titelloze debuutalbum van Mineral Beings waar ik genoeg op aan te merken heb, maar uiteindelijk toch gewoon heel prettig is.

Daarna was Minus the Tiger aan de beurt. Ook hipsterfähige elektronische pop met een zangeres, maar toch best anders dan Mineral Beings. Hier was veel meer een band aan het werk, zo eentje met een gitarist, bassist en drummer erbij. Toch bleef het geluid best open, het ademde allemaal. Zangeres Anne was net wat charismatischer dan Merinde van Mineral Beings en zong eigenlijk best goed. De rest van de band was ook prima, het songmateriaal in orde (het 'Hounds of Love'-achtige 'Hunted', het tragere 'Where Did You Go'). Prima optredens van beide artiesten dus, al viel Minus the Tiger net wat beter uit.

Gisteren naar A$AP Rocky geweest in Paradiso. Ruïne.

Grobschnitt in Theater Hagen

Hagen is een niet overdreven boeiende stad in het Ruhr-gebied. Niet echt een stad om veel aandacht aan te besteden, genoeg leukere in de buurt. Hagen heeft echter één punt voor op alle andere Duitse steden: de beste band van het land komt er vandaan.

Grobschnitt is een band, die alweer een dikke veertig jaar geleden is opgericht en die zijn creatieve hoogtepunten toch vooral in de jaren '70 vierde. Onder deze hoogtepunten ook het sprookjesachtige album Rockpommels Land. Twee jaar geleden werd dit album in zijn geheel live gespeeld (ook op cd verschenen als Live 2010) en dat smaakte kennelijk naar meer.

Ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het plaatselijke theater wordt dit album namelijk vier keer opgevoerd met een ca. vijftigkoppig symfonie-orkest. Gisteren was de tweede keer uit deze reeks, dus de meeste (eventuele) foutjes waren al uit het programma.

Het theater zelf was best aardig, had een zitplaats of 800, en vanaf mijn plek (centraal op de 2e ring) had ik erg goed zicht en ook goed geluid. De fans waren oud, nog een stuk ouder dan bij de meeste concerten die ik bezoek, en vooral héél fanatiek, wat zeker bijdroeg aan de geweldige sfeer bij het optreden.

Om klokslag acht uur begon het orkest met een stuk van Johann Strauss (een eventuele bedoeling ontging me), gevolgd door een stukje van Sinfonie van Grobschnitt, waarna de band op het podium verscheen om mee te spelen. Hierna zouden tot de pauze nog een aantal losse nummers volgen van verschillende albums, soms met, soms zonder orkestrale begeleiding.

Alles werd aan elkaar gepraat door Willi Wildschwein en Milla Kapolke, en daar zat eigenlijk het enige minpunt van de avond. Mijn Duits is best redelijk maar met snel gesproken en matig gearticuleerde teksten kan ik weinig. Aangezien voorin de zaal veel gelachen werd en op de tweede ring nauwelijks, vermoed ik overigens dat de akoestiek ook wel het nodige voor de verstaanbaarheid van de gesproken stukken zal hebben betekend. Anyway, helaas is dus het nodige me hierbij ontgaan, wat erg jammer was maar gelukkig niet onoverkomelijk. De zang was goed hoorbaar maar ook niet altijd even duidelijk, maar dat is op de albums eigenlijk ook zo.

Na een vrij lange pauze kwam dan het echte hoogtepunt van de avond: Rockpommels Land, en hier werd echt uitgepakt door de band. Extra licht- en geluidseffecten, een aantal figuranten, een 'vogel' die boven het orkest zweefde en een verteller die van onder het podium opkwam. Deze verteller (goed articulerend maar erg snel sprekend) introduceerde het sprookje, waarbij hij werd begeleid door het orkest.
Hierna volgden Ernie's Reise en Severity Town en werd naar een climax toegewerkt met Anywhere, waarna de verteller het verhaal verder oppakte tot het moment dat hij moest vluchten voor de monsters, die Stoney Dance komen opvoeren. Hierna pakte de band het weer op met het lange titelstuk, waarmee tevens het album afgesloten wordt.

Onder een massaal applaus verliet de band het podium, maar als het orkest vervolgens blijft zitten dan weet je natuurlijk dat er nog een toegift komt, en die kwam ook: Vater Schmidt's Wandertag.

Na meer dan drie uur een mooie afsluiting van een van de beste, zo niet hét beste concert dat ik tot op heden gezien heb. Niet voor niets heeft deze band een enorme live-reputatie opgebouwd en die maakten ze wat mij betreft volledig waar.

Vorig jaar zag ik een samenwerking van een band (The Enid) met een symfonie-orkest, en hoewel die muziek zich er beter voor leende en het orkest ook van meer allure was, was dit met voorsprong de meer geslaagde samenwerking van de twee. Hier vulden band en orkest elkaar goed aan en was vooral het geluid erg goed op elkaar afgestemd, geen van beide werd overstemd. Ook hulde dat het orkest meewerkte aan de grapjes van de band (zoals het heen-en-weer bewegen van heliumballonnen bij Merry Go Round of het dragen en later weggooien van rode hoedjes bij Rockpommels Land), het maakte het geheel toch weer wat losser.

Een absolute topavond!


Setlist:

Geschichten aus dem Wienerwald
Sinfonie
Merry Go Round
Drummer's Dream
Silent Movie
Medley 2008
Traum und Wirklichkeit
Film in Kopf
-
Rockpommels Land
-
Vater Schmidt's Wandertag

Vrijdag 15 juni dit condert bijgewoond: Pink Floyd Project op Ciboga-terrein | Groningen dichtbij - groningen.dichtbij.nl

Pracht concert. Natuurlijk niet zo veel toeters en bellen als de echte Pink Floyd, maar de heren en dames brachten de muziek op een mooie wijze inclusief kinderkoor bij het nummer Another Brick in the Wall. Eventjes ging het mis bij het gitaar intro van Wish You Were Here, maar wonderwel pakte de heren de draad erg snel op of dat er niets gebeurd was. Kortom een heerlijke avond gehad in Groningen en ondanks de dreiging van donkere wolken die samenpakte boven het concertterein bleef het op een paar spetters droog. Een goed alternatief dus voor wie eens Pink Floyd live wil horen en niet te lang wil wachten tot de echte heren uit het hun schulp komen.

The Enid in Theater Hof 88 in Almelo

Omdat het radioprogramma Xymphonia van Omroep Almelo zeer binnenkort haar duizendste uitzending de ether in stuurt was het tijd voor een feestje, en hoe kun je dat als muziekprogramma beter doen dan door het organiseren van een optreden?

The Enid was de uitverkoren band. Theater Hof 88, een klein maar gezellig theater in het centrum van Almelo, was de plaats waar het gisteren gebeurde.

Klokslag acht uur werd de avond geopend voor een van de presentatoren van Xymphonia, waarna de band het podium betrad om te beginnen met een drietal nummers van de meest recente cd Journey's End.

Twee maanden geleden, bij het optreden in De Boerderij bleef nieuwe zanger Joe Payne bij deze nummers nog in de kleedkamer, gisteren deed hij de achtergrondzang. Het was even wennen omdat het contrast met de leadzang van Max Read vrij groot is (en zeker ook omdat in het begin de microfoon van Joe wel wat hard stond). Ik weet niet of ik de toevoeging helemaal geslaagd vond, maar wellicht is het ook gewoon een kwestie van wennen. Verder speelde Joe ook toetsen maar mij werd niet helemaal duidelijk wat hij precies speelde, ik kon het niet echt terughoren in de mix.

Na dit openingsstuk nam Joe prominent op de voorgrond plaats om bij een drietal nummers de lead te zingen. Twee maanden geleden wist hij me hier zeer positief mee te verrassen en dat was gisteren niet anders. Met een flinke dosis theatraliteit en een groot vocaal bereik (al had ik het idee dat hij gisteren wat lager zong) heeft hij flink wat weg van Freddie Mercury. Daarnaast is het vooral fijn dat de band door de toevoeging van een goede leadzanger weer in staat is om alle nummers uit het verleden te spelen.

Na een korte pauze werd de draad weer opgepakt met een vocaal stuk, maar in tegenstelling tot de van oorsprong vocale nummers was dit een instrumentaal stuk waar recent een tekst bij geschreven is. Het maakte gisteren nog geen grote indruk, maar ook hier geldt wellicht dat ik het vaker zal moeten horen.
Twee nummers vormden de rest van de set, het gitaar-georiënteerde Sheets of Blue (met een hoofdrol voor gitarist Jason Ducker) en publieksfavoriet Dark Hydraulic, dat wat mij betreft ook gisteren weer het hoogtepunt van de avond was.

Na een daverend applaus kwam de band nog terug voor de ouwetjes Judgement en In the region of the summer stars en daarmee was de koek na ongeveer twee uur op. Helaas...

Twee maanden geleden moest de toch al kortere festivalset door technische problemen nog verder ingekort worden en was er eigenlijk te weinig tijd om alles echt goed op te bouwen. Gisteren was dit gelukkig allemaal veel beter voor mekaar, het geluid klonk goed (al hadden de drums wel wat zachter gemogen) en de band was duidelijk meer ontspannen, wat resulteerde in een zeer sterk optreden, de beste die ik tot nog toe van deze band gezien heb.

Setlist:

Space Surfing
Malacandra
Shiva
Raindown
Summer
Something wicked this way comes
-
Tripping the light fantastic
Sheets of blue
Dark Hydraulic
-
Judgement / In the region of the summer stars

Thee Oh Sees in Merleyn/Nijmegen. Eerste kennismaking voor mij met deze waanzinnige band. Op de site van Merleyn werden als inspiratiebronnen o.a. Pixies, The Oblivians, The Cramps en Talking Heads genoemd en ook de stijlen rock&roll, punk, garage, psychobilly, thrash, blues en spacerock spraken mij zeer aan. Een ideale mix om mijn Oranje-kater te doen laten verdwijnen. En dat deden ze ook met een 5 kwartier durende smerig vlammende psychedelische rockshow. That's it, niets meer maar zeker niets minder. Als onze Oranje-jongens met deze bezieling hadden gespeeld waren we torenhoog favoriet voor de titel geweest. Na afloop hun 2011 album 'Carrion Crawler / The Dream' aangeschaft. Alleen de hoes is de aankoop al meer dan waard. Optreden van het jaar? ... zou zomaar kunnen!

na jaren wachten , laatste keer was in Vorst in Brussel , tom petty and the heartbreakers gezien. ierland , cork. Was in een tent, het leek wel de willem ruis tent van vroeger.
Wat een geweldig concert , geen poespas met een lichtshow o iets dergelijks .
Zie tom petty setlist voor de nummers die hij speelde.
Goed voorprogramma , jonathan wilson , een perfect avond met een lekkere guinness in de hand , dat zal as zondag in de bier hal wel anders worden, ben benieuwd

She Wants Revenge - P60 / Amstelveen

Na 6 jaar staan ze weer eens op nederlandse bodem.
Waar op de cd de nadruk ligt op syntpop met veel dans invloeden is het live een stuk heftiger en komt het meer in de buurt van pure rock.
De monotone stem van Justin Warfield blijkt ook live soms te vervelen maar de muziek van de overige bandleden (drummer, gitarist en bassist/keyboards) is een waar genot om te horen.

De setlist legt vooral de nadruk op de eerste 2 cd's
Het eerste uur doet SWR zijn werk en klinkt het plichtmatig met hoogtepunten het alleen op EP uitgebrachte "Sleep" en het meeslepende "This Is The End", maar na een zinderende uitvoering van "Replacement" en de opmerking dat wij nederlanders wel erg netjes en stil zijn is het laatste half uur puur genieten met als toegift de klassiekers "Out of Control" en "Tear You Apart".

Ondanks de charismatische uitstraling van Justin Warfield zijn het juist de overige bandleden die het concert op gang houden.
Hopelijk duurt het niet weer 6 jaar voordat ze weer komen.

Ik was er ook bij gisteren. Één van de weinige must see-bands die ik nog op mijn lijstje had staan. Eindelijk waren ze dan in Nl, en dan nog wel in Amstelveen.

Degelijk en goed dansbaar concert. Maar ik vind dat juist het stemgeluid van Warfield het niveau van SWR boven een gemiddelde andere rockband uittilt.

Top! Volgende keer ben ik er weer bij, al is dat over 6 jaar.

Gisteren voor het 3e opeenvolgende jaar limp Bizkit mogen aanschouwen.
Had er aanvankelijk de pest in, omdat het concert was verplaatst van de HMH naar het veel kleinere en stampvolle Paradiso.
Maar lekker ingedronken op weg naar Amsterdam en na het 2e nummer werk je jezelf naar voren.
En eenmaal vooraan aangekomen was het hoe ik had gehoopt: een grote moshpit.
Heerlijk uit me dak gegaan.
En af en toe mijn rustmomentjes genomen en dan beseffen dat je nog nooit zo dicht bij Fred Durst en zijn maten hebt gestaan.
Heerlijk slopend en bruut, just the way I like it!!

M83, Godallemachtig

M83 was inderdaad fantastisch!

Net terug van Sacred Reich in 't Hedon te Zwolle. Nou dat was me de moeite, voor het eerst in 22 jaar zie ik die band weer eens en dan blijken de heren amper 70 minuten vol te kunnen spelen, de entree in de voorverkoop was dan ook vrij laag. De zaal was goed gevuld.
Het voorprogramma heb ik gelaten voor wat het was (de bar was interessanter) en goed half tien betrad Sacred Reich het podium. De band opende met Independent en het viel op dat de gitaren wel wat karig te horen waren. Zang, bas en drums stonden goed in de mix maar vooral de sologitaar was amper te horen. Dit probleem werd ook niet verholpen. Volgende nummer was Love...Hate en aan sfeer ontbrak het in ieder geval niet. Sacred Reich speelde verder nog Ignorance, een kort stukje Sweet Home Alabama, One Nation, Administrative Decisions, Free, Crimes Against Humanity, Who's to Blame, War Pigs, een kort stukje Paranoid en na Death Squad was de koek alweer op. De eerste stagedivers begonnen toen pas actief te worden (een moshpit was al eerder van start gegaan.) Toegiften waren The American Way en Surf Nicaragua. Ditmaal geen t-shirt gekocht.

Fantastische avond beleefd bij Tom Petty & The Heartbreakers. With special guest, mister Eddie Vedder. Top!

Sluit ik mij helemaal bij aan!!

TOM PETTY & THE HEARTBREAKERS 24-06-2012 HMH 5***** ++

Echt een grandioos concert. Je wilt natuurlijk al snel zeggen het beste concert van mijn jaar tot nu toe maar op een gegeven ogenblik krijgt dat "beste" natuurlijk een nogal wat inflatoire werking, als je het na elk concert zegt.

Maar geweldige uitvoeringen van vrijwel al zijn nummers met voor mij It's good to be king van het Wildflowers album als het beste nummer van de avond.
Het enige disonante nummer is dan Free Fallin' maar daar vind ik in het dagelijkse leven ook niet veel aan.
Hij was hier voor het eerst in jááááren wat bij hem terecht de uitspraak ontlokte: no time no see.

Enorm energiek, prima extra guest met Eddie Vedder en op de drums Steve Ferrone, de wereldberoemde sessie drummer die met enorme mokerslagen een enorme boost aan de nummers van Petty gaf.

Er zaten twee Zwitsers naast mij die via via gehoord hadden dat Vedder bij Petty was te bewonderen en die waren er speciaal voor gekomen. Ik heb ze nog willen overhalen om uiteindelijk Petty beter te vinden maar dat was ze net even te gortig. Vedder zong The Waiting en aan het einde American girl.

Running down a dream, Last dance of Mary Jane of zelfs de albumtrack Something big: alles wat Petty bracht was subliem. De band was dus uitermate gedreven en ik vond vooral het leadgitaarspel van Mike Campbell onovertroffen.

Het was dan ook een behoorlijk stevig concert.

Uiteraard werden ook Refugee en Listen to your heart gespeeld maar ook een drietal nummers van Mojo (o.a. Good enough), ook prima uitvoeringen.

En dan te bedenken dat Petty juist in Nederland speelde omdat een Zwitsers concert om logistieke redenen niet door kon gaan. Nederland was officieel niet eens ingedeeld voor één van de Europese concerten van Petty.

Maar wat mij betreft komt hij vanaf heden elk jaar een keertje buurten.

Laat ik overigens niet vergeten ook Jonathan Wilson te noemen, de artiest van het voorprogramma, hij maakte een sterk eerste uurtje. Met een nummer Silver moon (?) als een absoluut hoogtepunt. Ik kende die hele Jonathan Wilson niet (excuus) maar ik heb wel gelijk een cd van hem gekocht, daar Petty geen enkele geheimen meer voor mij heeft.

Even alles eens lezen over die Wilson.

Ik heb de plectrum van Mike Campbell

T.P heeft de hoge verwachtingen helemaal waargemaakt. Het ene hoogtepunt na het andere.
Maakte ook veel oogcontact met het publiek waardoor er een hele persoonlijke avond is ontstaan. En dan heb ik het nog niet eens over Eddie Vedder die daar 'gewoon' even twee nummertjes mee kwam doen. Echt helemaal goed. En nu weer aan het werk..

Over twee weken een andere eh....Patti...

Die andere Patti, die overigens fysiek op één of ander wijze op de Petty van gisterenavond lijkt, is natuurlijk minstens zo goed als Tom. Dus een aanbeveling. Ik trek er zeker weer op uit om deze sterke vrouw te zien

"It's good to be king" was inderdaad het hoogtepunt van de avond Musician, volmondig met je eens daar. Een paar weken geleden slechts zagen we nog Slash in hetzelfde hmh en dat was een erg lekker concert, maar mijn maat en ik vonden Petty gisteren echt even een klasse apart hoor, het was echt steengoed en luid ook.

Ook mooi dat ik zo een Jonathan Wilson ontdekt heb, ter plekke heb ik zijn 2e cd aangeschaft, heerlijke luistermuziek.

We hadden een mini mume meeting moeten afspreken....
Ik heb, als dank aan Petty voor deze prima avond, die live-box met 4 cd's van hem besteld. Dat moest ook nog eens gebeuren. Misschien later nog eens een dvd.

Ik geloof dat hij hier voor het eerst sinds het begin van de jaren '80 weer eens was dus dit bezoekje wilde ik niet missen!