Vanwaar toch die obsessieve drang naar het willen injecteren van de artiestensector met grote zakken geld?

Ik luister al jaren en jaren en jaren naar prima CD's van bands die hoe dan ook te klein zijn om te kunnen leven van hun muziek. Die platen klinken prima en worden echt niet beter als de artiesten opeens professioneel muzikant worden.

Dat is zeg maar de bekende 80/20 regel - 80% van de omzet wordt behaald met 20% van het repertoire; in het geval van de platenindustrie soms nog veel sterker. Dat verklaart ook een aantal grote label-switches in de 2e helft van de jaren 90 - de wens van de major om een zgn blockbuster binnen te halen.

Edoch, het tij was toen al aan het keren en de grotere switches (oa Prince en George Michael) hebben veelal niet gebracht wat ervan werd verwacht: $$$$$.

De vele talentenjacht-formats zijn veelal ingegeven door de voortdurende queeste naar een blockbuster/cash cow. Echter de ervaring leert ons dat de winnaar van welke talentenjacht ook veelal "here today, gone tomorrow" is - we kunnen allemaal de namen wel invullen; het zijn allemaal wegwerpartiesten geworden.

De vraag die me lang heeft bezig gehouden, is de volgende: is er nu diversiteit ontstaan uit noodzaak - de platenmaatschappijen moesten wel, bij gebrek aan blockbusters - of reflecteert die ontstane diversiteit nu eenmaal het gewijzigde mediaconsumptiegedrag of de attitude van de luisteraars. Steeds meer neig ik tot het laatste.

Het muziekconsumptiegedrag onder met name jonge users hier brengt me ertoe te veronderstellen dat muziek steeds meer een FMCG (fast moving consumer good) is geworden, steeds minder duurzaam en 'specialty' - in marketingtermen: iets waar je (meer) voor wilt betalen en/of moeite voor wilt doen. Daarover doe ik verder geen (waarde)uitspraken!

Het is niet zo dat artiesten en bandjes doodgaan hoor. Ik verbaas mij als recensent voor een metalzine over de stortvloed aan promo's die we (voor een overgroot deel digitaal) krijgen toegestop. Uit Polen, Chili, De Azoren, bedenk het maar waar vandaan of er zijn gewoon mensen bezig om hun muzikale roerselen al dan niet op geslaagde wijze voor de eeuwigheid vast te leggen. Al die muzikanten hebben naast de muziekmakerij waarschijnlijk gewoon werk. En daar is wat mij betreft helemaal niets mis mee.

Ik weet niet hoe dat is met andere genres, maar ik gok dat niet veel anders is. In de plaats waar ik woon organiseert een uitbater regelmatig jazzmatinees waar combo's hun kunsten vertonen voor nul komma nul aan entreegeld. En het is niet zo dat daar sukkeltjes staan te spelen. Trio Peter Beets, Deborah Brown stonden daar bijvoorbeeld.

In the end is het gewoon hobby. Zo lang mensen het leuk vinden verdwijnt het echt niet.

10 jaar geleden kocht ik met name CD's van bekende artiesten. Mijn muzikale reis begon bij bands als CSNY, The Beatles, The Kinks en Jefferson Airplane. Nu koop ik met name albums van nieuwe groepen of onbekende artiesten. Juist ook met idee van 'goed zo jongens/meiden, ik geloof ik jullie'. Ter aanmoediging en waardering dus. Dit zijn mensen die fantastische muziek maken, de vissen nog lang niet op het droge hebben en wellicht niet weten of wat ze doen in de smaak valt. Simpelweg omdat ze niet uit de verkoop kunnen opmaken of dat zo is. Daarom is het heel belangrijk om, als het even kan, een product van ze te kopen.

Ik ken een aantal mensen die in de kunst/muziek/theaterwereld werkzaam zijn. Het applaus is veelbetekenend, maar de behoefte aan betaling ook. Net zoals in alle andere sectoren in de samenleving. Door te betalen ontstaat er ruimte voor nieuwe mogelijkheden en zoals Musician aangeeft, het 'nemen van risico's'. Risico's hebben ons al zoveel gegeven; de uitkomst heeft ons leven vaak op een bijzondere manier doen verrijken.

In tijden van bezuinigen is er ook behoefte aan houvast. Kunst speelt daarin een grote rol. De consument kan niet verwachten dat alleen de overheid de sector 'niet' laat vallen. Wij als consumenten hebben ook onze verantwoordelijkheid. Ik denk dat het gros van de MM gebruikers zich niet aangesproken hoeft te voelen. Desalniettemin zijn er in de samenleving helaas veel mensen die zelf goed betaald willen worden voor hun werkzaamheden en niets over hebben/geen cent geven voor de muzikant waar ze (vrijwel) dagelijks van genieten.
Dit is precies de mentaliteitskwestie waar ik op doel.

Nogmaals, nee. Hoezo hebben consumenten verantwoordelijkheid? Letterlijk zeg je dat als jij een CD maakt dat ik die dan moet kopen (en vice versa). Dan is gewoon onzin.

Een grove generalisatie die blijk geeft van een zekere morele superioriteit (en de overtuiging rvan het eigen gelijk) inzake het zgn Normen- en waardendebat (waar kenden we dat ook al weer van).

Vanuit de eigen morele hoge toren neerzien op het gespuis dat downloadt en 'de muziek naar de kloten helpt', is een weinig realistische attitude. De wereld is vele malen complexer dan dat ie baat heeft bij populistisch simplisme. Ik onthou me van een dergelijk simplisme en zoek nuance.

Daarom, twee eerdere posts van hypebot- de ene een hartekreet van Pete Townshend (Who), m.n aangaande Apple:

Pete Townshend: "Rock music is junk", iTunes Is A "Vampire" & "What?s next is already here." - hypebot

De andere van musicus Jonathan Coulton, oa over de relatie kunst en geld:

"And if you can stand me sounding even crazier, here is this: making money from art is not a human right. It so happens that technological and societal blahbity bloos have conspired to create a situation where selling songs about monkeys and robots is a viable business, but for most of human history people have NOT paid for art." een citaat uit:

Jonathan Coulton On MegaUpload, SOPA & More - hypebot

Ook mjuman kent musici, theatermensen en fotografen

Grote zakken met geld of op een houtje bijten en uiteindelijk niets kunnen, daar zit nog wel een verschil tussen.

Terecht geeft Mjuman aan, dat het systeem explodeert om een moment dat er miljoenendeals worden gesloten als een artiest van de ene naar de andere platenmaatschappij verkast en dan vervolgens die "transfersom" moet worden terugverdiend.
Aan dat systeem is gelukkig nu ook wel een einde gekomen.

Maar dat er ruime middelen moeten zijn om te kunnen investeren in een nieuw album en dat de leden van de band leuk rond moeten komen en ook hun kosten hebben, lijkt mij ook duidelijk.

Ongetwijfeld zijn er ook amateurs die graag wat op youtube zetten, maar om daar nu alles en iedereen op af te rekenen lijkt mij de dood in de pot.

Amateurs beginnen en kunnen, als ze het slim en goed doen, vergroten en daarna leven van hun muziek. Maar niet iedereen is dat gegeven. Dat is wat mij betreft hetzelfde als bij eender wat voor een onderneming ook.

Nou mij dus niet. Je suggereert nog altijd dat iemand die artiest wil zijn daarvan moet kunnen leven. Ik vind dat een vreemde stelling.

Daarnaast zijn er, ook in het verleden, genoeg klassieke albums gemaakt in de vrije avonduurtjes van muzikanten die overdag gewoon werk(t)en.

Van morele superioriteit is bij mij zeker geen sprake. In ieder geval niet dat ik weet. Met mijn betoog heb ik helemaal niet alle mensen die downloaden willen generaliseren. Als je dit uit mijn reactie opmaakt, dan wil ik het bij deze van harte rechtzetten.

Ik ben van mening dat het leven (in de maatschappij) meer is dan geld verdienen. Waardering en respect t.a.v de artiest is minstens zo belangrijk. Wel is het in mijn ogen rechtvaardig dat kunst ook financieel lonend 'kan' en 'mag' zijn. Dat er in ieder geval een basis is om muzikale/creatieve mensen de kans te bieden, juist om hun levenswerk tot wasdom te laten komen. Hier is simpelweg (vaak) geld voor nodig. De maatschappelijke functie van muziek is belangrijker dan een paar mensen die een hobby hebben. Zo sta ik erin en ik besef dat het een overtuiging is. Ik respecteer het dat iemand anders een andere visie heeft.

Mensen/artiesten die risico's nemen, zeker in deze tijd, moeten wij aanmoedigen. Alles maar downloaden is (denk ik) geen aanmoediging en kan wellicht zelfs ontmoedigen, Is dat wat de MM gebruiker wil?

Nee dus, dat moeten wij helemaal niet.

In onze huidige kaasschaafeconomie waar de sociale zekerheid van serieus vangnet is teruggebracht tot de omvang van een mandarijnennetje is buitengewoon ontrealistisch om voor kunstenaars/musici een status aparte te creëren. Afgezien van het feit dat het knap ondoenlijk is om met een heldere ratio vast te stellen welk werk creatief, innoverend en veelbelovend is - zie ook de eerdere post van Perrospicados.



Nee niet generiek - als een of nadere mafkees van 18 km hoogte het risico wil nemen om uit een capsule te springen met een parachute, hoef IK dat niet aan te moedigen, net zo min als de varkensfokker die het risico wil nemen alle moslemnaties te gaan bedienen met varkensvlees omdat hioj die als een onontgonnen markt ziet. Je kunt niet elk risiconemend gedrag belonen,net zo min als je elk risicomijdend gedrag kunt bestraffen.

En wat de MuMe-gebruiker wil - daarover kan ik niet oordelen. Zou bijna willen zeggen: wat denk je er zelf van?

IK ben een groot liefhebber van fysieke albums - ik heb het op MuMe regelmatig over het H3-virus, het heilige hebben. Dat gevoel probeer ik ook over te dragen op jongere users; maar niet op straffe van tuchtiging otherwise. Eenieder maakt zijn keuze en is daar vrij in - en menig downloader is tevens een veelkoper; ook dat heb ik een van mijn eerdere posts toegelicht.

Een zeer redelijk verhaal, Mjuman. Ik denk dat ik het veelal met je eens ben en bemerk dat jou liefde voor muziek (ook) heel groot is.
In deze maatschappij lijkt het massaproduct soms tot het heilige verheven te worden. Diepgang en reflectie is broodnodig. Zeker in een tijd dat politici oproepen om te consumeerderen (en de aarde nog meer te belasten dan nu al gebeurt).
Geld is zeker niet dé graadmeter. Wel kan het helpen om dat tegengeluid te behouden en/of te verspreiden. Hoewel muziek daarnaast ook 'gewoon' escapism mag zijn.

Theaterkunst gaat verder dan Joop van der Ende producties. Nederland's belangrijke exportproduct is dancemuziek. Gaat het hierbij direct om het beste dat Nederland te bieden heeft?

Artiesten die doen nadenken, emotionele interactie stimuleren en creatieve ideeën voeden. Die verdienen onze steun. Niemand is daartoe verplicht, maar hulde aan hen die dit op de één of andere manier ondersteunen.

Thom Yorke haalt muziek weg op Spotify

‘Nieuwe artiesten verdienen niets aan dit model’, zegt hij op Twitter.

Dat hele stukje, als je dat leest, spreekt boekdelen.

12000 luisterbeurten levert bruto (voor belastingen dus) € 4,50 op, zegt een Belgische artiest.
Ofwel € 0,000375 cent per keer en dan moet er nog 50% van af.

Ik kan mij voorstellen, dat mensen op een gegeven ogenblik zeggen dat ze klaar zijn met de soms hoge verdiensten van artiesten en platenmaatschappijen.

Maar er moet wel voor worden uitgekeken, dat die geldstroom vervolgens verschuift naar andere diensten die muziek aanbieden en die daar dan rijk van worden. Wat levert Spotify nu helemaal precies aan diensten of geld aan muzikanten voor het gebruik van hun muzikale geschiedenis?

Dan mag van mij liever het geld naar de rechtmatige artiest en eventueel zelfs de platenmaatschappij, als zij zorgen voor promotie, studio's voor opnames met goede geluidskwaliteit en distributie. Daar zit nog wat aantoonbaars in, qua werkzaamheden.

Zonder content is Spotify niks. Dus de verdeling van de poet zou best anders kunnen inderdaad. Dat artiesten te weinig er aan overhouden is ook oude kritiek op Spotify. En nu is er eens een artiest van enig gewicht die gewoon zijn rotzooi weghaalt. Benieuwd in hoeverre dat enige impact zal hebben.

Tja, vroeger was de platenmaatschappij de kwaaie pier omdat daar te veel geld aan de strijkstok bleef hangen in ruil voor distributie van muziek en nu is Spotify dat kennelijk financieel in nog iets extremere mate. Ergo...

+1

Het klinkt weer zo lekker. Een paar euro voor 12000 luisterbeurten. Hoeveel euro verdient een artiest aan 250.000 luisteraars tijdens de arbeidsvitaminen? Dat is enkele tientjes.

Oh, ook voor belastingen . . . . .

De vraag is natuurlijk maar in hoeverre Spotify echt teveel geld zelf opstrijkt.

Het kan ook gewoon zo zijn dat de inkomsten dusdanig laag zijn dat het ondanks een eerlijke verdeling nog steeds weinig oplevert.

Ik ben dus ook wel benieuwd waar Yorke zijn "De optelsom klopt gewoon niet" op baseert.

Dat zou zo maar eens kunnen. Daarnaast is Spotify wezenlijk wat anders dan cd's verkopen. Ik begrijp dat de consument daar minder voor over heeft en dat er dus minder naar de muzikant gaat.
Het is eigenlijk betaalde radio.

Wellicht dat ik een beetje een domme vraag stel hier, maar is het echt zo dat wat de artiesten verdienen aan Spotify zo oneerlijk weinig is? Volgens de analyse van NRC gaat er ongeveer 70 procent van de omzet naar de platenmaatschappijen, wat me niet heel anders lijkt dan er achterblijft bij cd-verkoop (platenzaken, distributie, e.d.)

Bij een 'play' op spotify wordt de luisteraar geen eigenaar van de muziek, bij een streamingdienst betaal ik feitelijk om één keer naar één track te luisteren. Een cd zou bij goed gebruik minstens vijf a tien jaar moeten meegaan. Als de cd goed genoeg is zou ik in die tijd een keer of 500 moeten kunnen beluisteren naar elke van de, laten we zeggen, gemiddeld 10 tracks. Bij een halve cent per play naar de artiest komt dat neer op € 0.005 * (500 * 10) = €25, waarmee er juist meer geld direct naar de artiest gaat dan het verkoopbedrag van een volledige cd!

Uiteraard kan het onwaarschijnlijk zijn dat met het moderne aanbod een luisteraar 500 keer naar een album luistert, maar ik zie eerlijk gezegd geen reden om dat naar de luisteraar door te belasten. In dat opzicht kun je zelfs stellen dat het oneerlijk is voor de consument dat deze vroeger een cd moest kopen zonder te weten of de muziek over een jaar nog zou worden gedraaid.

Wellicht. Anderzijds: een prijs komt daar tot stand waar vraag en aanbod elkaar treffen. Als Thom Yorke vindt dat zijn aanbod in een te lage prijs voor zijn product resulteert, is daar niks onjuists aan.

Nu kan de opbrengst van het afspelen van een liedje in een online streamingsdienst natuurlijk niet op één lijn gesteld worden met de opbrengst van de verkoop van één cd, dus mijn eigen parallel tussen platenmaatschappij en Spotify vergt op zijn minst wat nadere studie. Ik neem aan dat Ziegler ook wel inziet dat zijn parallel tussen een op Spotify opgezocht liedje en een via de radio opgedrongen liedje ook niet 1-op-1 is.

Het recht van Yorke om wel of niet mee te doen met Spotify staat uiteraard niet ter discussie, net zomin als het recht van artiesten om via Bandcamp of crowdsourcing naar alternatieven te zoeken.

Het is echter wel opvallend dat ik 'Amok' kan kopen, deze vijfhonderd keer kan draaien en dan gezien wordt als brave fan, terwijl als ik hetzelfde aantal draaibeurten gebruik op Spotify (wat de artiest naar mijn schatting meer geld oplevert, de voordelen voor de consument nog buiten beschouwing gelaten), dat me dan ineens impliciet verweten wordt mee te werken aan het uitzuigen van het muzikantengilde. Dat was eigenlijk het punt dat ik probeerde te maken.

EDIT: Sorry zie nu pas dat Casartelli niet op mij reageert, maar bovenstaande gaat nog steeds op natuurlijk.

Ja sorry, jouw op zich vrij steekhoudende bericht kwam er net tussendoor. Heb er toen maar een quote op Onweerwolf in geweven.

Ik heb het artikel nog eens gelezen, maar volgens mij zie ik alleen een beschuldigende vinger naar Spotify en diens verdien-/verdeelmodel, niet naar de gebruiker ervan.

Door een cd te kopen (of een mp3 van een liedje aan te schaffen) koop je het recht op eindeloos eigen gebruik ervan, i.p.v. het te 'huren' via een streamingsdienst. Nu komt de genoemde 500 draaibeurten me als vrij veel voor, bij 50 draaibeurten zit een cd bij mij wel zo ongeveer aan de top, maar dat is een ander punt.

Uiteraard is je punt mbt marktwerking correct. Al zou Yorke met Amok binnen een week opnieuw miljonair worden via Spotify streaming en dat nog te weinig vinden dan is dat zijn goed recht.

Maar het artikel impliceert toch mijns inziens dat hij de verdeling van de omzet onredelijk lijkt te vinden en ik vraag me gewoon af of dat wel klopt.

Hij maakt ook een opmerking met betrekking tot nieuwe artiesten en die snijdt ook hout.

Ik vind het een prima ontwikkeling. Waarom zou iedereen z'n muziek aan Spotify moeten afstaan? Laat alleen die artiesten die daar voorstander van zijn en er brood in zien dat maar doen. Gun andere artiesten hun eigen wegen om muziek aan de man te brengen.

Sietse (inderdaad user alhier) heeft al eens klip en klaar in een uitgebreid relaas uit de doeken gedaan hoe droevig het is gesteld met die zgn kick-back fee. Overigens geldt datzelfde ook voor uitkering van rechtenvergoeding door Sena (deel van Buma/Stemra dat zich bezighoudt met de verdeling en betaling van de geïnde rechtenvergoedingen).

Het lijkt er gewoon op dat de 'kanaalbeheerders' (Spotify) en de hub-administratoren (Buma/Stemra en aanverwanten) hun macht willen opleggen aan artiest en luisteraar.

Dat is maar de vraag. Muziek heeft een marktwaarde en die wordt in het geval van spotify bepaalt door abbonnementen en reclame. Ik kan me voorstellen dat daar geen enorme royalties uit betaald kunnen worden.