Om op een aantal punten in te springen in deze discussie:

1. Illegaal downloaden zal blijven bestaan. Het kan aan banden gelegd worden, door providers of door wetgeving, wat het gebruik zal doen verminderen. Echter, illegaal downloaden persé is niet het probleem in de muziekindustrie.

2. Of een artiest al dan niet compensatie verdiend voor zijn werk laat ik me niet over uit. Wellicht is het niet geheel mogelijk een klassiek vraag/aanbod-model hierop toe te passen, maar ik denk dat het uiteindelijk toegespitst zal worden op een redelijk marktconform verdienmodel. Dat betekent dat er voor veel artiesten niet of nauwelijks financieel bestaansrecht te behalen valt uit hun muziek. Of het terecht is of niet, is een ander verhaal. Mensen die het onterecht vinden, mogen de handschoen aantrekken; de culturele markt zal in het huidige politieke milieu steeds meer afhankelijk zijn van private giften. Van mijn schamele inkomen als student hoeven ze het niet te hebben, al ben ik zeker bereid om artiesten waarvan ik vind dat ze het verdienen financieel te steunen.

3. Het erbij halen van MTV Cribs vind ik nog niet zo irrelevant. Op indirecte wijze staan de phoney rappertjes met hun bling weldegelijk symbool voor een typische situatie in de muziekindustrie. Deze volgt (zoals wel meer industrieën) duidelijk het Pareto principe: 10% van de artiesten haalt 90% van de inkomsten binnen, en vice versa. Dit is een nasleep van de gigantische platencontracten uit de jaren '80. De algemene inkomsten van industrie gaan naar beneden, maar er treed ook nivellering op in de verdeling. Dat betekent dus dat de MTV Cribs-mensen absoluut het hardst getroffen worden, al hoeven natuurlijk geen medelijden met ze te hebben.

4. Wat betreft de toekomst van de platenmaatschappij is de tijd van technologisch determinisme definitief voorbij. De consument is een machthebbend orgaan geworden, die zich niet meer alles laat opleggen door de platenindustrie. Als deze nog enigszins bestaanrecht wil behouden in de toekomst, zal het business model zich daar dan ook op moeten aanpassen.

Overigens rond ik over ongeveer 3 weken mijn scriptie af over de interactie tussen leveranciers en gebruikers van digitale muziekdiensten. Als mensen daarin geïnteresseerd zijn, kan ik m wel sturen...

@Sandokan-veld: het verdienmodel waar ik aan dacht voor de muziekbranche/artiest omvat meer polen dan 2 (consument en overheid). Om een parallel te trekken zouden we kunnen kijken naar het betaalde voetbal.

Hoelang is het geleden dat clubs uitsluitend dreven op de inkomsten van de kaartverkoop? Heel lang dacht ik. Daar kwam in eerste instantie (kleding)sponsor-ship bij, vervolgens business seats, secundaire en tertiaire sponsors, merchandise, stadionverhuur t.b.v. events, tv-rechten, met als gevolg dat de gelden uit de kaartverkoop nog maar een fractie van het budget bepalen.

Nwe business modellen voor de muziekwereld zullen vergelijkbare vormen gaan aannemen - al kan en wil ik die hier niet allemaal beschrijven: merchandise is een grote, time-frame based releases is een tweede, subscriber-based content is er weer een. Verder moeten muzikanten ook bedenken dat vele kleintjes (in de vorm van een zgn kick-back fee) één grote maken.

Kleine labels (Domino bijv) zijn ook inventiever en flexibeler dan grote; in subgenres vind je vaak hele hechte communities met wie bands een goede band hebben en daarbij spinnen ze garen.

Het zou mooi zijn als de (lokale) overheid, bijv. in samenwerking met de lokale poppodia en opleidingen (oa conservatoria) een rol zouden spelen op het gebied van infrastructuur: faciliteren, logistieke steun. Als zoveel mensen genieten van popmuziek is het toch geen slecht idee op dat punt te investeren?

Natuurlijk, maar de overheid is een log, wispelturig en betrekkelijk machteloos ding. Als de politiek een positieve bijdrage kan leveren, is dat prima, maar verwacht er niet te veel heil van, en ik vind het ook niet de kerntaak van de overheid om de muziekindustrie draaiende te houden .

Verder ben ik het wel eens met je stuk, en dat van Titmeister.

Wat bedoel je precies met time-frame based releases? Ik ken de term niet en google bood ook geen soelaas.

Die term komt uit een rapport van Forrester Research - een consultancy-bedrijf - dat ik eens heb ingezien (het is nogal prijzig - ca $ 500). Zij gaven daarin een aantal opties aan voor de toekomst in de muziekwereld:

1. de platenmaatschappijen zouden zgn 360˚contracten aangaan met een artiest: albums, concerten, merchandise, reclame/promotie (gebruiken van songs voor reclamecampagnes) etc.

2. timeframe-based release: op - zeg - 1/9 zou het nwe album van (bijv) U2 uitkomen, als deluxe download (24 songs) voor fans en abonnees; op 1/10 (of 1/11) zou dan het fysieke album (cd of lp) met 14 songs uitkomen en op 1/12 zou er dan een gestript album met 10 songs uitkomen, als gratis download.

Forrester stapte nogal luchtig over de security issues heen (zo van "dat lossen we technisch op") en verloor daarbij uit het oog dat als er eenmaal een deluxe album is gedownload, er maar één individu hoeft te zijn die .... en het hek is van de dam. Zij zetten nogal zwaar in op DOI (een soort digitaal watermerk), maar dat werkt alleen achteraf om de bron te traceren. En stel dat je dan die ene kopie hebt kunnen traceren naar iemand in Verweggistan, dan ben je nog afhankelijk van de lokale wetgeving (en medewerking van de autoriteiten) en de verhaalmogelijkheid (de overbekende kale kip).

Da's een hoop geld voor zoveel onzin. Toegegeven, ik heb het rapport niet ingezien en heb er ook niet voor gestudeerd, dus ik ga er hier een beetje kort door de bocht op in. Maar zoals je zelf al aangeeft, zitten er nogal wat gaten in deze opties. Met het issue van het illegaal downloaden en verspreiden van zo'n deluxe-versie als grootste bezwaar. Zoals de praktijk al jaren uitwijst, is het niet te voorkomen dat zo'n album 'lekt', zeker niet als het om een grote naam als bijv. U2 gaat. Zeg dan maar dag tegen je voorstel van een gestript album met 10 downloadbare songs.

Daarnaast lijkt mij die hele aanbeveling van time-frame based releases vrij onwerkbaar. In de eerste plaats voor de artiest zelf, die met strakke deadlines zit. Al kan ik me voorstellen dat je zo'n plan de campagne qua datums pas uitstippelt als je alle 24 songs helemaal gereed hebt.
Daarnaast denk ik dat veel hardcore fans (alsook liefhebbers van het fysieke product, de CD of de LP) in een stuip zullen schieten als blijkt dat ze maar (in dit geval) 14 van de 24 nummers op een geluidsdrager te pakken kunnen krijgen. Zelf zou ik een groep die er een dergelijk releasebeleid op na houdt, meteen boycotten. Geef dan tenminste de keuze tussen bijvoorbeeld een enkele en een dubbel-CD, zoals bijv. bij de laatste Natalie Merchant. Dan heb je als consument wat te kiezen.

Het enige voordeel van zo'n time-frame based release is dat je als potentiële koper op voorhand weet wat er beschikbaar is en wannéér het beschikbaar komt, zodat je zelf een keuze kunt maken en niet onaangenaam wordt verrast door latere releases met bonus-tracks en andere extra's, zoals in de huidige praktijk nogal eens gebeurt.

En wat het eerste punt betreft: vergeef me mijn onwetendheid, maar als een artiest en een platenmaatschappij in de huidige situatie een contract aangaat, dan zitten zaken als promotie en (een deel van) de merchandise toch al bij de afspraken inbegrepen? Concerten niet natuurlijk, maar ik weet niet of het een goed idee is om dat soort aspecten eveneens bij de platenindustrie onder te brengen. Dat zou kunnen leiden tot nóg meer monopolisering, en je ziet wat dat momenteel al in de concertenbranche voor gevolgen heeft. Misschien zie ik het verkeerd, maar met zo'n 360 graden-contract komt het mij voor dat bands en artiesten zich helemaal uitleveren aan de partij met wie ze dat contact afsluiten.

Gemeenten moeten ook bezuinigen dus is een actievere rol sowieso weinig realistisch, maar daarnaast is het volgens mij in het recente verleden juist te vaak gebeurd dat een te actieve inmenging van scoringsdriftige wethouders leidde tot prestigieuze poptempels/culturele centra/etc. zonder publiek...

We gaan off-topic, maar dit citaat bevat te veel open deuren om die niet dicht te willen doen.

1. Ik heb nergens gezet dat de gemeenten een actievere rol zouden moeten spelen. Daarom gebruikte ik ook het woord faciliteren - ze zouden slimmer met het geld moeten omgaan. Je wilt een voorbeeld? Prima: Kyteman werkt in Utrecht in een oude hal/magazijn - met een aantal gelijkgestemden. Geen idee wat de betrokkenheid van de gemeente Utrecht is, maar een soort idee: leegstaande ruimtes beschikbaar stellen aan bands, basisfaciliteiten bieden; zoiets bedoel ik - kleinschalig. Dat vergt niet veel geld, hoogstens enig creatief denken - van het soort dat tegenwoordig wel outside-the-box wordt genoemd.

2. Noem voor de grap eens 2-3 voorbeelden van centra die op die maniet tot stand zijn gekomen en aantoonbaar niet functioneren. Zoals die uitspraak er staat,komt ie in al zijn ongestaafheid nogal populistisch over.
Durf ook te billijken dat het een tijdje duurt voor een centrum een naam heeft en verder dat je als centrum ook afhankelijk bent van programmeervaardige en -kundige mensen - hoeveel zouden er daarvan in NL zijn?

Again het is off-topic, maar ik wilde een weerwoord geven. En net zoals de lokale overheid door subsidie en andere (versluierde) uitgaven bijdraagt aan de instandhouding van het lokale betaalde voetbal, zou ze dat ook moeten doen voor de lokale popcultuur.

Hmm, 'meer doen met minder geld want slimmer etc.' is voor mij juist een toonbeeld van populisme, maar goed. Bij de gemeente waar ik werk is het juist de bedoeling om panden af te stoten omdat ze geld kosten.
Daarnaast vraag ik me af hoe wenselijk een gemeente dit vindt, je gaat immers dan de concurrentie aan met commerciële werk-/oefenruimtes, wat een gemeente mijns inziens niet moet willen.

2. Noem voor de grap eens 2-3 voorbeelden van centra die op die maniet tot stand zijn gekomen en aantoonbaar niet functioneren. Zoals die uitspraak er staat,komt ie in al zijn ongestaafheid nogal populistisch over. [/quote]

Was onder andere in een artikel over onder andere podia in het Noorden van Noord-Holand (ik meen onder andere over de Waerdse Tempel), ik zal vanavond eens kijken of ik het terug kan vinden. Strekking was in ieder geval wel dat elk dorp zichzelf een regionale culturele status aanmat en dat de overlap voor veel te veel aanbod zorgde.

Welk deel van "consultancy-bedrijf" begrijp je niet hier?

Dan heb je nog mazzel. Wilde laatst voor mn scriptie een rapport van Forrester inzien. Daar kon ik ruim het tienvoudige voor neertellen

Die $ 500 was ook maar een idee -'t kunnen er ook meer geweest zijn. Het was een rapport van zo'n 50 p. Ovum staat ook bekend om de hoge prijzen voor zijn rapporten; je krijgt ze dan vaak als beveiligde pdf - je kan dan een max. aantal keren printen (2 bijv); probeer je andere dingen te doen gaat er een executable werken en krijg je prompt een mail met een extra rekening.

A propos consultancy - de definitie van een consultant is toch ondertussen algemeen bekend? Da's iemand die je horloge leent en vervolgens tegen betaling aan je vertelt hoe laat het is.

Ik heb ergens eind jaren '90 nog een vrij uitgebreide scripite geschreven (met meerdere studenten) over wat toen nog heel hip en happening "e-commerce" heette, en dan met name over. de mogelijkheden voor de verkoop van boeken, cd's en reizen/vliegtickets via het wereldwijdeweb (dat op dat punt toen nog behoorlijk in de kinderschoenen stond). Ook toen al bij de zoektocht naar bronnen op diverse rapporten van zogeheten consultancybureaus gestuit, en altijd voor bedragen waar een paard de hik van krijgt. Soms wel een gratis samenvatting kunnen bemachtigen, waaruit veelal bleek dat het gebrek aan diepgang en realiteitszin vakkundig verbloemd werd door ronkende zinnen. Sinds die tijd heb ik de grootst mogelijke moeite om de gehele consultancybranche serieus te nemen, al zullen er vast uitzonderingen op deze regel zijn.

Tja, een consultancyrapport wordt ook niet zelden slechts gebruikt als ondersteuning bij een reorganisatie of een lobbyactiviteit of zo. "Ah, dat is niet zomaar een mening, maar de wereldberoemde Berenschot (of wie dan ook) heeft het gezegd". Daar kan voor een bedrijf nogal wat waarde in zitten.

Maar meer op de inhoud focussend is de definitie van Mjuman pijnlijk treffend.

Zelf heb ik niet zo veel te maken met consultancyfirma's en dergelijke (ben meer het type 'Frits, de mislukte broer van Joop'), maar toen ik de omschrijving van Mjuman las over 'time-frame based releases' vond ik dat ook bepaald geen gedachtes die vijfhonderd dollar waard waren om alleen al in te zien, eerlijk gezegd.

Wat mij bijstaat van het rapport - ik dacht ergens een samenvatting te hebben, maar ik kan die niet vinden - was het ook niet echt dat je dacht "poe poe, nou, nou" -alleen wat cijfers waren aardig: verschuiving naar downloads en dan daarbinnen weer de ratio albums vs losse tracks en die lag zo'n beetje op 1 : 2; alleen weet ik niet meer of dat aantallen (dacht het wel) of bedragen waren.

Van Hypebot.com even beknopt wat bevindingen van advies/consultancy-bedrijf Gartner:

"Digital music revenues are on track to rise about 7% globally to $6.3 billion according to a new study be respected research firm Gartner. But revenues from declining CD sales are not expected to make up for the rise in digital revenue led by iTunes and the growing momentum of digital streaming services like Spotify and Pandora.

By 2015, Gartner forecasts digital music sales to hit $7.7 billion from $5.9 billion in 2010. In the same period, consumer spending on CDs and other physical music is predicted to drop to $10 billion from $15 billion."

Zie ook: Digital Music Sales On Track To Rise 7% In 2011 - hypebot

Even kort: digitaal stijgt in 5 jaar (2010 - 2015) van $5,9 miljard naar $7,7 miljard; muziek op fysieke dragers (cd's en ook lp's) daalt van 15 miljard naar 10 miljard. Reken uit: een fikse daling. Overigens zal Gartner ook wel een bepaalde bandbreedte (voor correctie) aangeven; die geeft Hypebot niet, evenmin als de impact van de relatieve groei in vinyl; de trend lijkt me duidelijk.

Aha, slechte vooruitzichten (maar wat is nieuw). En ik weet niet hoe je 15 miljard moet lezen t.o.v. platenverkopen in bijvoorbeeld 1990 want 15 miljard lijkt mij ook al verre van een hausse.

Met het toch langzaam verdwijnen van de eerste generatie artiesten sterft ook langzaam het medium "fysieke geluidsdrager", dat zo nauw verbonden was aan de artiesten, uit. Daarmee lijkt mij de cirkel min of meer rond want de liefhebbers van het fysieke produkt, de mensen van onze generatie, houden het op een gegeven ogenblik ook voor gezien. Blijkt tenminste uit de verwachtingen.

Misschien nog eens een opleving, zoals met de LP. Ik ben niet van plan ooit aan Spotify te beginnen en blijf hardnekkig cd's (en als het moet LP's) kopen. Ik zie wel hoe dat af gaat lopen....

Spotify ga ik ook niet aan meedoen, al is het maar uit protest.

Protest tegen wat?

De digitalisering van muziek en alle negatieve gevolgen die dat met zich meebrengt. Ik vind het zo'n afgrijselijk idee. Ik ga niet meehelpen om zo'n service groot te maken. Ik weet wel dat een deel naar de artiesten gaat (al lees ik wel eens verhalen dat ze hier nog weinig mee opschieten), maar ik download nog liever gratis dan dat ik Spotify steun. Dan heeft helemaal niemand er maar profijt van. Ik kan er echt niet achter staan. Dat signaal wil afgeven, al ben ik misschien één van de weinigen.

Ik hoop inderdaad dat je een van de weinigen bent want dit is echt de meest bizarre logica die ik in tijden ben tegengekomen...

David Bowie gaat weg bij EMI. Da's pijnlijk want weer een van die eeuwig te verkopen backcatalogue artiesten waar de CD-verkoop het in toenemende mate van moet hebben. En Bowie heeft zelf te rechten. Het duurt nog wat langer dan verwacht maar dit is weer een aanwijzing dat een zelfstandig EMI op zijn einde loopt. Het is nu een speelbal van banken en investeerders. Warner schijnt het restant van EMI te willen. Dan zijn er nog maar drie majors (ooit waren het er zes).

EMi is Paul Mccartney, Queen, Robbie Williams, Rolling Stones en Radiohead al kwijt. Met het verschil dat ze van een aantal van hen nog wel de backcatalogue hebben.

Ik weiger gewoon mee te gaan in die ontwikkeling. Ik ben het er niet mee eens, dus ik laat het me ook niet opleggen. Dan ga ik wel op zoek naar tweedehands cd's. Als jij Spotify wilt gebruiken moet je 't doen hoor, maar mij niet gezien.

@ starbright boy:

Las het gisteren ook. EMI verliest veel grote acts van vroeger. Ik weet niet hoeveel zij nog opbrengen, maar ik kijk ook niet vreemd op als EMI over niet al te lange tijd omvalt.

Ach, ze hebben net een peperduur nieuw contract met PF afgesloten welke ze never nooit gaan terug verdienen maar puur voor de CV zullen we maar zeggen. Overigens heeft Bowie in de loop der jaren ook wel eens elders gezeten (jaren '90 bij Sony bv.).

Ik kan Stijn op zich wel een beetje volgen.

Zelf ben ik wat praktischer ingesteld: ik wil overal muziek kunnen afspelen/horen en niet alleen achter een bureautje omdat daar je computer met Spotify staat.

Film/TV series is iets anders: daar ga je voor zitten omdat je het wilt zien. Dat werkt niet bij muziek. Ik heb muziek mogelijkheden overal in huis, in mijn auto en op mijn werk. Dat betekent: slepen met cd's. Is niet erg, het zijn gebruiksvoorwerpen en dan vooral favoriete gebruiksvoorwerpen.

Je kunt eigen compilaties maken, kortom je kunt er alles mee doen. Het levert informatie. Dat maakt het allemaal tot zo'n leuk zilveren schijfje. Is het vies, dan was je het gewoon met zeep of afwasmiddel, ik maak maar zelden enig kwaliteitsverlies mee. En daar hou je een artiest financieel mee overeind, de bijbehorende platenmaatschappij. Zo'n band krijg je nooit met Spotify of iets vergelijkbaars.

Ik wil ook niet enkel de digitale bestanden, maar dan dus ook niet als ze gratis zijn. Met tweedehands als alternatief is natuurlijk niets mis.

EMI is feitelijk niet meer dan een omhulsel voor met name de backcatalogue van een aantal grote namen. Nieuwe namen zijn er nauwelijks meer. EMI heeft van alle majors het beroerdst gereageerd op de ontwikkelingen in de muziekindustrie en is nog veel sneller ingeklapt dan de rest van de industrie. Zelfs het marktaandeel binnen de muziekindustrie van EMI daalt al jaren flink. De grote sellers bij EMI zijn reissues van Pink Floyd en met name The Beatles.

Ik vraag me ook af of iTunes, Youtube en Spotify op den duur overblijven (dus zonder echte alternatieven). Ik zie eigenlijk graag wat meer concurrentie opkomen, al gaat het mij persoonlijk puur om het fysieke product en het verzamelplezier. De kwaliteit is bijv. geen issue meer (FLAC, verdere technologische ontwikkelingen).

Ik ben wel benieuwd hoe 't met de platenzaken zal gaan. Het is zo lastig dat de toekomst zich niet zo goed laat inschatten. Ik lees wel eens toekomstperspectieven, maar ik denk dat 't vooral afwachten is en van te veel factoren afhankelijk is.

Je zou toch denken dat een degelijke online zaak open moet kunnen blijven? Maar misschien blijven er ook online nog maar een paar over. Als zij prijsafspraken maken wordt de klant uitgezogen of hij geeft het ook maar op en is het bye bye platenzaak? De prijzen verlagen om klanten terug te lokken zie ik in ieder geval niet gebeuren. Die cultuuromslag gaan de meeste mensen niet meer maken als ze gewend zijn aan het gratis krijgen van een product (zelfde als nieuwssites vs. papieren krant).

EMI kan nog wel eens een héél nasty verhaal worden. Er zit een venture capitalist in en die is van mening dat ze destijds te veel voor EMI hebben betaald, ongeveer het dubbele 0- ik heb in het voorgaande daarover wel eea gepost.

Ik heb bij de Who/Pete Townshend al een link gepost naar een lezing die Pete Townshend onlangs heeft gegeven voor de BBC en da's uitermate boeiend leesvoer. Even een paar fragmenten eruit:

"Music publishing has always been a form of banking in many ways, but – in cooperation with record labels – active artists have always received from the music industry banking system more than banking. They’ve gotten: 1. editorial guidance; 2. financial support; 3. creative nurture; 4. manufacturing; 5. publishing; 6. marketing; 7. distribution; 8. payment of royalties – the banking."

Verderop - mijn cursivering:

"Today, if we look solely at iTunes, we see a publishing model that offers only the last two items as a guarantee – distribution and banking – with some marketing thrown in sometimes at the whim of the folks at Apple. It’s a fantastic piece of software, I use it all the time and I was honored once to meet the woman who wrote the software. But iTunes is not like radio.

Radio is less driven by cash flow, a little more driven by secondary income streams – like advertising, subscriptions ,or in the case of the BBC, license fees – and thus needs its pop music to be cool, look hip, cover a wide array of bases and satisfy a broad market."

Vervolgens gaat Pete de acht punten langs die ie noemt (van "editorial guidance" t/m "payment" en geeft zijn visie en ideeën - zeer lezenswaardig.

Tot slot een heel mooi citaat:
"One woman was so incensed that she tried to argue that she was still supporting me as an artist by “sharing” – my parentheses – music with others who would eventually filter down some cash in some form or other to me(...)
We now live in a digital world in which the only absolute is work by the hour. Lawyers, accountants, doctors, nurses, plumbers, painters, truck drivers, farmers, pilots, cleaners, actors, musicians – they all get paid for work done as a clock ticks.
Creative work is not like that. (...)

However, if someone pretends to be me, or pretends that something I have created should be available to them free – because creativity has less value than an hour’s work by me as a musician in a pub – I wonder what has gone wrong with human morality and social justice."

De hele tekst - boeiend en lezenswaardig - is hier te vinden: Pete Townshend: "Rock music is junk", iTunes Is A "Vampire" & "What?s next is already here." - hypebot

Internationaal wel, echter hebben ze van alle Europese landen (uiteraard met uitzondering van Engeland) de sterkste "thuisspelers" zoals Anouk, Froger, Blof, v/d Boom, De Nijs, Toppers, Di-rect, en tot voor kort Trijntje en Guus Meeuwis (maar nog wel backcatalog) waardoor het resultaat in Nederland nog best positief is (in vergelijk met andere landen). Als je bv. enkel al kijkt naar de dvd die elk jaar van de Toppers verschijnt en meer dan 100.000 keer verkoopt dan gaat het hard. Tel daar een cd van Anouk op die ook nog makkelijk platina haalt en je bent een heel eind.