Pfoe, enerzijds (voor muziek/albums) is dat geheel in strijd met wat je toch veel op fora zoals dit hoort/leest: mensen willen echt wel tussen de 4 en 9 euro voor een nieuw album betalen. En anderzijds (voor kranten) is dat gewoon niet waar: in de US is al heel veel geschreven over dat onderwerp (o.a. David Meyers - The Vanishing Newspaper) en ik ben regelmatig daarover in discussie met zgn (zelf-benoemde) trendwatchers en die neigen echt tot een vergelijkbare oversimplificatie, imo een van de hoogste orde. We hebben het over een multidimensionaal model waarin ook demo- en sociographics meespelen. En ja ontlezing blijkt een internationaal issue.

Nog een overeenkomst met de journalistiek. Adverteerders betalen niet voor de kwaliteit van het product, maar voor de kwaliteit en kwantiteit van het publiek. Het moet dan in de praktijk inderdaad vaak amusement en populair zijn.



Een vriendin van mij werkt als grafisch ontwerper. Zij zegt ook dat ze vaak uren aan het nadenken/brainstormen is voordat ze daadwerkelijk aan de opdracht begint, maar hier kan ze geen geld voor vragen.

Ik moet me er eens in verdiepen hoe het zit met een voorschot dat de artiest krijgt. Ik hoor wel eens verhalen dat bands geen albums meer uitbrengen, omdat ze er dan zelfs verlies op lijden. Ik denk dat velen bedrogen uitkomen als ze alle uren omzetten in een 'normaal' loon. Een muzikant die thuis een nummer zit te schrijven kan al snel een paar uur kwijt zijn.

Natuurlijk is 't wel een beetje het risico van het vak en een keuze die je maakt. Slechte plaat (slecht geleverd werk) = weinig verkopen kan ik ook nog wel volgen, alleen is het vaak niet zo dat een goede plaat (goed werk) veel inkomsten oplevert.

Mjuman, je bent echt te positief, tenminste als je suggereert wat ik denk te zien staan: dat bij een prijsverlaging de CD een massaproduct kan blijven of liever: weer kan worden.

De generatie die nu opgroeit en jonger dan 25 is gaat geen CD's meer kopen. Al zijn ze vier euro, dan nog niet. Behalve een kleine nichegroep van grote muziekliefhebbers misschien.Mensen van jonger dan 25 met een CD-speler zijn er a steeds minder. Een deel van de 25-plussers win je misschien wel terug, maar dan nog is de toekomst die er zit in de muziekindustrie met fysieke dragers (nieuwe muziek ontdekken de meeste mensen voor hun 25e) eruit. En daarmee een angel uit de toekomst van de muziekindustrie. De CD wordt een nicheproduct, de industrie heeft te langzaam en verkeerd gereageerd en daar helpt niks meer aan. De enige discussie die nog rest is: hoe klein wordt de markt?

Voor kranten is de situatie nu nog veel onduidelijker en kan het nog veel meer kanten op.

Wat betreft het gratis willen verkrijgen van nieuws: Seven-Nation Study Identifies What People Will Pay for Online News | Poynter.

http://paidcontent.org/files/uploads/J7460S1_Pan_Euro_A589_Weighted_Uncoded_Tables_080909.pdf

Internetters willen nog steeds niet betalen | De nieuwe reporter - denieuwereporter.nl

'Berlijnse muur' rond nieuwssites ND en FD - Internet & Media - VK - volkskrant.nl

http://www.express.be/sectors/nl/media/hoe-kunnen-kranten-concurreren-met-excellente-gratis-nieuwssites-als-de-bbc/120584.htm

Heb nog wel enkele bronnen, maar dan dwalen we te ver af.

Jongeren lezen inderdaad steeds minder en verkiezen commerciele tv en Internet boven de krant. Ik vermoed dat dit voor muziek hetzelfde is (los van de frequentie van het beluisteren). Hoewel muziek het op tv ook niet best meer doet (althans in Nederland).

Jongeren kijken dan ook minder TV, Muziek leeft nog absoluut onder jongeren, maar dan via Youtube (voor de clipjes) en via de smartphone . Dat zijn de bronnen, de TV is geen bron meer voor muziek, CD's ook niet en muziektijdschriften ook niet.

Daar heb je wel een punt - er zijn hier jonge users (ver onder de 20) die luisteren en waarderen zich helemaal suf. Die groep heb ik ook niet op het oog, in eerste instantie.

De twens - hoor/lees je telkens weer - willen best voor een cd blijven betalen. En net zoals de < 20 jaar ook inhoud geven aan het begrip "onlezing" zullen we voor die groep vwb muziek moeten gaan spreken van "fysieke ontluistering".

Maar ook op dat plaatje zijn wel wat nuances aan te brengen. Ik denk dat ouder worden (hopelijk) ook gepaard zal gaan met de ingroei/onstaan van het H3-virus (het heilige hebben dat zijn fundament heeft in het fysieke product).

Ik denk wel dat de platenindustrie dan niet te lang zal moeten wachten en ervoor zal moeten zorgen dat albums in fysieke vorm worth having and paying for zullen zijn. Want zeg nou zelf een grote stad zonder platenwinkel(s) is toch triest?

Het is precies die presentie in grote winkelstraten die ervoor heeft gezorgd dat een groot aantal HMV-winkels op centrale locaties kan blijven bestaan: de platenmaatschappijen voorfinancieren albums uit de back catalogue (er wordt pas afgerekend na verkoop).

@Stijn - ik ken de meeste publicaties; lees je pm maar!

Daar zit ons verschil van mening. Ik denk dat jongeren niet meer die behoefte aan fysiek product gaan ontwikkelen. De muziekindustrie zal in veel kleinere vorm zich moeten richten op de CD-kopers die er nog zijn. De jonge mensen die nooit CD's kochten gaan dat ook niet meer doen, de oudere ex-kopers zijn misschien nog terug te winnen met CD's voor 4 euro.

Ik ben bang dat er een telkens krimpende en vergrijzende groep kopers over zal blijven. Het is ook een negatieve spiraal waar we inzitten. Waar het volgens mij, helaas, naar toe gaat is dat opkomende bands, misschien in de zeer nabije toekomst al, geen CD's meer gaan uitbrengen. Of als gelimiteerde oplage voor fans in eigen beheer, alleen verkrijgbaar bij de band zelf. Als die horde genomen wordt dan blijft er van de fysieke CD niet veel meer over dan een eindeloze stroom heruitgaven van back-cataloguetitel. Wellicht nog volgens de Disney- DVD-formule ook. Laat steeds een beperkt aantal titels in print (laten we zeggen, eenvijfde van wat nu in print is) en geef titels die een aantal jaar niet leverbaar zijn geweest opnieuw uit. Met een nieuw dingetje: een mooi boekje, een bonus CD'tje, gratis DVD met een making of docu, geremasterd, opnieuw en nog beter geremasterd, je kent het wel. Op dat moment heb je de vraag weer even doen stijgen en kun je het voor meer geld in de markt zetten.

Misschien ben je te pessismistisch. In 1988 gaf ook niemand nog maar 1 cent voor de toekomst van de LP. Dat gaat inmiddels ook weer een hele andere kant op.

Met de cd kan ook zoveel meer dan alleen maar een cd-tje met muziek, daar zou, om eigen lijfsbehoud, meer mee moeten worden gedaan. Laatst kocht ik een heruitgave, had de 3e cd een 5.1 surround versie van het album, een live-concert gegeven rond de uitgifte van het oorspronkelijke album, twee video-clips, een interview. En het is natuurlijk nog uit te breiden met wat je nog wilt. Een "making of", overgebleven nummers of ruwe versies. Andere leuke dingen in optimale kwaliteit.

Een dergelijke hoeveelheid mogelijkheden kan gewoon niet worden weergegeven door Spotify of I-tunes en vereist dus het bezit van de cd. Dat betekent dus een aanvulling op het bekende proces.

Dat zou de redding kunnen betekenen van de cd. De vraag is of een artiest een dergelijk spektakel elke keer op touw wil zetten. Maar voor de redding van de eigen broodwinning mag best wel enige inspanning worden gevraagd...

Mjah, de markt begint mijns inziens ook al een beetje verzadigd te raken met al die 'bijzondere' uitgaven. Voor je het weet wordt zelfs Love Beach van ELP als collector's item uitgebracht, met een door Steven Wilson gemaakte 5.1 mix.
Begrijp me niet verkeerd, ik zie in dit soort uitgaven ook een meerwaarde, maar het verliest op een gegeven moment wel zijn status. En daarnaast: het kost natuurlijk ook het nodige, dus of dit soort uitgaven nou allemaal zo winstgevend zijn?

De vergelijking met het einde van de lp vind ik niet helemaal juist. De lp werd door de industrie zelf min of meer overbodig gemaakt, terwijl dat hier door het downloaden uit illegale bron is gebeurd. Daar hadden ze de vervanging dus al in huis, nu lopen ze ernstig achter de feiten aan. De 'terugkeer' van de lp past eerder in het beeld van status, van een echte terugkeer is natuurlijk geen sprake...

Natuurlijk is zo'n heruitgave winstgevend. Veel voordeliger dan een nieuwe cd uitbrengen, een cd masteren en bonusmateriaal opzoeken en (eventueel) clearen. Bovendien is zo'n cd die opnieuw verschijnt in de oorspronkelijke vorm al "afgeschreven" en enkel nog voor 2 a 3 euro nog te verkopen.

Dat soort praktijken zijn vele malen goedkoper dan een studio boeken voor een paar weken met allerlei personeel, artwork laten ontwikkelen, voorschot artiest betalen en ander soort uitgaven.

Ik denk dat die markt nog lang niet verzadigd is enkel moeten ze wel uitkijken met wat ze remasteren/upgraden en wat niet.

Ik denk alleen niet dat die heruitgaves door een al te groot publiek gekocht worden. Veel jongeren hebben het geld er denk ik niet voor over. Vergis je niet, wij hebben een hoog uitgavepatroon. Nu heb ik er zelf niet zo'n last van, omdat ik (op muziek na) zuinig ben ingesteld en niet elke week in de kroeg ga zitten. Twee biertjes is alweer een nieuwe cd.

Als ik op kamers zou zitten zou ik sowieso meer moeten gaan werken en kan ik eigenlijk geen cd's meer kopen.

Uit de discussie blijkt maar weer dat hier ook verschillend wordt gedacht.

Het bovenstaande laat zich - in marketing-termen - omschrijven als bleeding the cow, de product life cycle proberen zo lang mogelijk op te rekken door allerlei fratsen (imo). Heb bijv op Amazon de aankondiging van de nwe U2 gezien in al zijn vormen - daar wordt eenmensch verdrietig van: het gaat om één album dat in zijn DELUXE vorm ca 80 euro moet gaan kotsen - bewuste typfout!

Al die zielige musiclovers van > 25 moeten daar dan intuinen?

Google maar eens op Boston Consulting Matrix en zie welke andere strategieën platenmaatschappijen toe zouden kunnen passen (bijv. diversificatie of serieuze productontwikkeling).

Eerder heb ik aangegeven welke mogelijkheden Forrester (consultancy) aangeeft: timeframe-based release; verder is er nog de optie om cd's releasen als milestones in het kader van een 'work in progress' - het ontstaan van een nieuw album en het abonneren op content (repetities, demo's, concerten etc) uitingen van een band - en ook dat is hierboven aangegeven.
De komende 2 -3 jaar worden spannende tijden - zeker als we rekening houden met het feit dat in diezelfde periode er wel eens een uniforme Europese wetgeving tav downloaden zou kunnen ontstaan (de Ieren en Fransen hebben op dat punt al het voortouw genomen).

Dat kunnen beide landen helemaal niet hebben, verlies op belasting, dus ik begrijp de haast!

In mijn voorbeeld met die 3e cd had ik het over Incantations van Mike Oldfield (2011), voor 11,99 aangeschaft op Amazon. Verder geen album dat wereldwijd tot hernieuwde schokkende verkopen zal leiden.

Het geeft wel aan dat extra's inclusief verbeterde kwaliteit (5.1 surround e.d.) niet per se veel geld hoeft te kosten. Maar kan i.m.o. wel concurreren met Spotify.

Ik heb nog nooit 80 euro betaald voor een cd, al wordt het 10 x deluxe genoemd. Wat U2 hier dus doet is fout en mag worden beschouwd als 'oude politiek'.

Dat bestaande (klassieke) albums regelmatig opnieuw onder de aandacht worden gebracht vind ik op zich geen schande. Wat er aan extra's wordt geboden bepaalt of ik het dan wel of niet wil hebben.

We zitten toch allemaal met het probleem dat oorspronkelijk aangeschafte cd's na verloop van tijd wel eens aan vervanging toe zijn of waarbij de opname dringend toe is aan een opknapbeurt (zoals voor Incantations ook gold). Aangezien je er van mag uitgaan dat nieuwe artiesten met nieuwe albums in één keer goed zullen klinken, is het ook logisch dat 'hernieuwde' uitgaves vaak van oudere albums afkomstig zijn.

Ik betreur dat soms niet alle ontwikkelingen leiden tot succes. De Super Audio Disc of de DVD variant daar op biedt (geluidstechnisch) zoveel mogelijkheden (ook wat betreft hoeveelheid ruimte voor beeld en geluid) dat het jammer is dat we daar niet massaal op zijn overgestapt.

Nou, het fenomeen 'loudness wars' wekt wellicht over enkele jaren nog meer ergernis dan nu, dus misschien dat sommige van die albums dan opnieuw onder handen genomen worden, je weet het niet...



Tja, niet backwards compatible, dus je verliest dan een behoorlijke markt.

Even de Boston Consultring Group matrix





Platenmaatschappijen zijn strategisch gezien nu linksonder bezig; eigenlijk zouden ze linksboven bezig moeten zijn ("sterren zoeken/formuleren") omdat die koe uiteindelijk in het vakje rechtonder komt.

Als ze echt aan portfolio-manegement zouden doen hebben ze ook een paar vraagtekens in hun portefeuille die ze koesteren en opkweken.

Kijkend naar de processtappen in het produceren, distribueren en verkopen van muziek-content kunnen we vaststellen dat internet een aantal processtappen goedkoper of overbodig heeft gemaakt. Ook aan de productiekant (opnemen, bewerken, produceren, verveelvuldigen) heeft een optimalisatie/rationalisatieslag plaatsgevonden: studio's zijn veel goedkoper op te zetten en in te richten - als je zoekt vind je daar allerlei gegevens over; zoals dat je voor niet al te veel geld via bijv Linkedin een top-masteraar kan inhuren. Platenmaatschappij hanteren vaak nog de aloude kostprijsberekingmodellen (en dat vind je dan terug in royalty-berekeningen), maar die zijn echt achterhaald.

''Ook aan de productiekant (opnemen, bewerken, produceren, verveelvuldigen) heeft een optimalisatie/rationalisatieslag plaatsgevonden: studio's zijn veel goedkoper op te zetten en in te richten.''

Jan Akkerman was laatst ook erg trots op het feit dat hij z'n laatste plaat op z'n zolder op de pc had opgenomen. Bandleden sturen hun tracks op en dan wordt het onder elkaar gezet. Scheelt verschillende partijen tijd, (geld) en moeite. Niet meer alleen de allergrootsten hebben een studio in huis (hoewel ik zelf een voorstander van live spelen opnemen en een studio wel beter is dan een pc). Deze ontwikkeling bestaat natuurlijk al langer, maar het wordt wel steeds vaker toegepast en is makkelijker toe te passen dan ca. tien jaar geleden.

De meeste niet inderdaad maar die Pink Floyd boxen, de Nirvana van laatst en nu met Achting Baby vliegt dat toch echt de deur uit. Sterker nog deze platen komen gewoon met een re-entry weer binnen in de album top 40. Dus dat wil toch wel wat zeggen. Dit zijn uiteraard wel de uitzonderingen want, om maar wat te noemen, een remaster van Adam Ant zitten maar erg weinig mensen te wachten.

Inderdaad, iets als dit was bijna 10 jaar geleden nog behoorlijk baanbrekend: Laub - Filesharing (2002)

Daarom lopen die boxen ook zo hard... Uiteraard is die box 80 euro maar daar krijg je 6 cd's en 4 dvd's voor terug keurig verpakt in een koffietafel boek van Anton Corbijn.

Gebeurt dat tegenwoordig niet al als je meer dan 17 exemplaren in een maand verkoopt?

Dat maakt niks uit. Je blijft een index houden van 100 of de nummer 1 in top 40 van 1993 10.000 platen per week verkoopt en de nummer 40 1000 en de nummer 1 van nu 1000 en de nummer 40 17 stuks. Prestatie blijft hetzelfde enkel de markt is veranderd. Absolute aantallen veranderen, procentueel niks.

Nou, door een daling van de aantallen neemt de betrouwbaarheid van een lijst wel af, zeker als de lijsten net als vroeger nog steeds op steekproeven zijn gebaseerd.

Sorry dit is een beetje een argument van het type "2.000.000 lemmings can't be wrong" - met zijn allen gezellig van de klip af. Aantallen bewijzen alleen dat je - op korte termijn - succesvol bent, hetgeen niets anders is dan "bleeding the cow" (zie de matrix hierboven) Het is een beetje het verhaal van een doodzieke patënt die er zich op beroept dat ie nog zo actief is op allerlei vlakken, terwijl ie ondertussen echt het loodje legt.

Platenmaatschappijen zouden iets HEEL anders moeten doen: herbezinnen, heroriënteren, heel anders postioneren ipv alle fans/junks te blijven teisteren met dure goodies (waaraan ze verslaafd zijn, vanwege H3). Zag nu ook weer een ***cd tellende box van Pink Floyd - wie zit daar op te wachten?
En als we dan zo nodig een re-, re-, re-master door de strot gedouwd krijgen, kunnen we dan die oude versie ook inruilen? Als ik voor een nwe Opel Astra naar Opel ga - geremasterd model, veel extra's - kan ik mijn oude Astra daar inruilen tegen een faire prijs en daarmee kan Opel dan een ander weer blij maken (en er evt wat op verdienen).

Top20 etc. zegt mij al jaren niets meer.

Nou, door de strot gedouwd... de keuze is toch echt aan de koper...

Je auto-vergelijking is verder leuk gevonden maar volgens mij wel de uitzondering en niet de regel. Of verwacht je ook een inruilpremie voor je oude koelkast of wasmachine? Bij een herziene druk van een dichtbundel 25% korting als je de oude druk terugbrengt?

Nope, gewoon tweedehands proberen te verpatsen, lukt meestal nog vrij aardig (al is er vaak kort na de verschijning van zo'n box een teveel aan aanbod). Ik calculeer de prijs die ik ervoor denk te krijgen vaak al in bij de overweging om een nieuwe editie aan te schaffen (de verkoop van drie losse cd's van Boudewijn de Groot leverde me vijftien euro op, de aanschaf van de box met zijn hele oeuvre kostte 25E, ook financieel interessant dus).

Steekproeven?

Ik denk dat zo'n lijst nog wel representatief is. De aantallen zijn uiteraard enorm gedaald maar nog wel van die orde dat je het een betrouwbaar overzicht kunt noemen. Overigens kan je blijjbaar nog erg goed cd's voor de "volle" prijs verkopen zie Adele welke in NL in ruim een half jaar tijd tegen de 300.000 cd's heeft verkocht.Dat zijn toch "jaren '90" aantallen. Maar goed wellicht de uitzondering die de regel...

Die auto gaat dan als 2de (3de, 4de?) hands weer de verkoop in. Dan doen de meeste platenwinkels natuurlijk niet. Trouwens de meeste meubelzaken, schoenenzaken e.d. ook niet... Of neem jij bij aankoop van een nieuw bankstel (met extra comfort, verstelbare onderdelen e.d.) ook de oude mee?

edit: ik zie dat Brunniepoo eigenlijk het zelfde heeft geschreven.

Je wilt niet weten waarop ik allemaal probeer in te ruilen en of afding

Maar ik denk dat je mijn punt wel snapt en Brunniepoo ook
-- Toevoeging--
Een cd die ik 'vervang' door een luxe versie, speelt doorgaans gewoon nog goed, terwijl auto, wasmachine, bank etc gewoonlijk of technisch (versleten) of economisch (ze hebben hun geld al opgebracht) afgeschreven zijn - ik ken niemand die op een van beide gronden een cd afschrijft; het is en blijft H3.
--Einde toevoeging--
Het gehanteerde model werkt alleen nog obv vervanging en dat is gewoon een krimpmarkt, hoe handig je ook tweakt. De platenindustrie is er ZELF verantwoordelijk ervoor dat muziek gezien wordt als een commodity en niet meer als een specialty good, hooguit een enkele speciale editie die worth havig (H3 - weetuwel) is.
De platenbusiness is een wereld die grosso modo sinds mijn generatie zelfstandig muziek kon kopen - en ik ben uit de tijd dat een patat mét ging voor 0,25 als je goed zocht; en sigaretten (Caballero een genot) voor 0,75 - het zelfde business model hanteert. In 95 kwam het mp3-formaat; 8 jaar later kregen we betaalbaar internet en zippo presto tel 1 en 2 bij elkaar op. In 1991 piekte de verkoop van muziekdragers (een all-time high), met in 1997 een subpiekje en daarna ging het bergafwaarts.

In hooflijnen heeft de platenindustrie zitten slapen, al die tijd; veranderingen waren nog niets eens van de tweede orde, laat staan de broodnodige 'paradigm shift' er werd alleen getweakt: re-master zus, verpakkinkje zo, tweak, tweak. Het model is al jaren dood en dat zou zeker in de top bekend moeten zijn.

Het past zo lekker en het is echt de attitude van jezelf in onschuld hullen door alles op het downloaden te gooien. Het is alleen een MYTHE van de eerste orde die uiterst zorgvuldig wordt gecultiveerd en uitgedragen. Waar in de jaren 90 gesteld werd (in Intermediair bijv) dat de grote krantenuitgevers mastodonten waren, 'krantosaurussen' die de aansluiting met de tijdsgeest hadden gemist, kan je datzelfde zeggen van de grote platenmaatschappijen in de kjaren 00. Wat een ongelofelijk stel huilebalken bij elkaar - volkomen de weg kwijt en maar geld blijven pompen in talentenshows om hier en daar het zangtalent uit Pompestein aan de Pleur of de boer'nrocker oet Boer'nkoolstronkeradeel aan het licht te brengen.

Edoch - wat hun naam ook mogen zijn: al die talenten hebben alleen tijdelijk visueel entertainment opgeleverd en geen steady cashflow over de langere termijn. Een ooit gevierde winnaar van American Idols, Anastacia, door menigeen hier gehuldigd als de 'gekke nicht' van Tina Turner is nu helemaal nergens meer.

De reden is nl een heel simpele: het media consumptiegedrag is de afgelopen 30 - 40 jaar drastisch veranderd en het meest duidelijk maak je dat door een aantal plaatjes te tonen: variërend van een gezin rond de radio (begin jaren 60: de bonte dinsdagavond), via de jaren 70, 80 en 90 naarhet laatste plaatje,van de jaren 00 - alle gezinsleden hebben een eigen pc met breed-interent en pa heeft in huis een netwerk aangelegd; de jongere gezinsleden doen over het algemeen aan multi-tasken: meerdere media tegelijk 'consumeren'.

Ik heb altijd begrepen dat vroegâh de lijsten werden samengesteld op basis van de verkopen in een aantal winkels. Geen idee hoeveel, geen idee hoe geselecteerd.

Those were the days

Tegenwoordig zit iedere reguliere winkel/keten gewoon aangesloten bij GFK (officieel is het ook de GFK Dutch charts) en kunnen ze precies zien welke cd waar verkocht is en tevens voor de gemiddelde verkoopprijs. Dus behalve de wellicht bekende GFK overzichten m.b.t. bv. wasmachines doen ze dus ook de muziek/film/games lijsten samenstellen.

http://dutchcharts.nl/

Klopt als een bus.

Ik ben ook helemaal gestopt met het idee dat mijn zoons cd's moet kopen en luisteren. Ik heb aanvankelijk met liefde aangedrongen maar ze hebben hele andere hobbies dan muziek (x-box, allerlei computerspellen, chatten, pingen, sociale media) en begrijpen maar weinig van onze blijvende fascinatie voor muziek en (fanatiek) verzamelen van cd's of zelfs concertbezoek.

Misschien zien ze ons wel als verslaafden, naast de drugs en de drank ook het kopen van singles, lp's en cd's. Geluidsdragers als levenslange verslaving aan muziek.

Die wereld, van groepen/bands, muziekkopers/volgers en platenmaatschappijen heeft zichzelf jarenlang 'high' gehouden. Nu moeten we zien dat de drug voor onze nazaten uitgewerkt lijkt te raken.
Dat wil niet zeggen dat hun nieuwe sociale media minder verslavend is. Het is gewoon een andere.