David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Ja Bowie is eigenlijk wel een verhaal apart. Hij heeft iets eigenzinnigs en mysterieus over zich. En door nu ineens helemaal uit de picture te zijn maakt hij zichzelf eigenlijk al een soort levende legende. Het is niet dat ik al zijn muziek fantastisch vind, maar hij heeft verspreid over zijn albums een aantal tijdloze juweeltjes gemaakt. Luister bijvoorbeeld ook eens naar Life on Mars? en Quicksand, beide van het album Hunky Dory. En een nummer als Space Oddity, het verveelt me gewoon nooit! Check met name zijn jaren 70 albums, maar ook vanaf 1.Outside heeft hij heel behoorlijke albums afgeleverd, al ken ik ze een stuk minder goed, omdat ik vrijwel altijd oude Bowie draai.

Over het bizarre van muziek en zelfmoord... Ken je Silent Air van The Sound? Een nummer dat is opgedragen aan Ian Curtis en de zanger van The Sound, Adrian Borland, heeft later zelf ook zelfmoord gepleegd. Zoiets geeft zo'n nummer ook weer een extra dimensie.

david waarben je?

Met Ziggy Stardust ben ik blijkbaar aanbeland bij het album van David Bowie wat zowel door de muziekliefhebbers als door het grote publiek zeer gewaardeerd wordt. Zelf kan ik dit album ook zeer waarderen, waarbij met name het openingsnummer mij nooit kan vervelen. Toch mist dit album voor mij iets waardoor een hogere waardering uitblijft. Grotendeels komt dit doordat het album geen echte uitschieters of gedenkwaardige nummers bevat, hoewel gezegd moet worden dat de zwakheden ook zeer schaars zijn.

Maar de aansteker wil ook niet echt de lucht in bij het "wonderful" koor ?

Geen gedenkwaardige nummers...

Moonage Daydream, Starman...

Ik vind juist dat eigenlijk elk nummer op dit album heel erg catchy en gedenkwaardig is. Ik kan ze allemaal dromen en ik draai deze echt niet zo vaak.

Is catchy gelijk aan gedenkwaardig, wat mij betreft niet. Starman is typisch een nummer wat lekker in het gehoor klinkt, maar verder geen indruk maakt.

Ik hoor Bowie liever tot het uiterste gaan zoals op dit album met de nummers Five Years, Ziggy Stardust en vooral Rock N Roll Suicide. Dit zijn voor mij de beste en meest gedenkwaardige nummers van deze plaat.

Ik draag deze nummers al meer dan 15 jaar met me mee, dicht op het hart. Veel gedenkwaardig wordt muziek niet voor mij. Maar goed, welke muziek is wel gedenkwaardig als je het net leert kennen. Ziggy Stardust en Rock N Roll Suicide vind ik nou net de enige 2 iets mindere nummers op deze plaat.

gedenkwaardig: memorabel, onvergetelijk, buitengewoon, opmerkelijk

Ik vind heel kant A van de LP gedenkwaardig. (alleen It Ain't Easy vind ik wat minder). Van begin tot eind is dat gewoon zo enorm genieten. Het geeft me een enorme goodfeel. Ik vind dat echt buitengewoon. En ja, ook kant B vind ik goed, maar kant A is zo goed in zijn geheel dat het voor mij één van de meest gedenkwaardige LP-kanten is in de geschiedenis van de rock-muziek. (en nee, ik heb ze natuurlijk lang niet allemaal gehoord, maar van wat ik gehoord heb bedoel ik natuurlijk)

Aardigheidje voor de mensen die dit niet zijn tegengekomen op Facebook:

http://www.iamziggystardust...

Judgepady playyyyyyyyd guiiiiitaaaaaaaar

Ha leuk! Even geprobeerd, maar Bowie's kop staat daar toch beter dan die van mij.

Hier ook geprobeerd; mooi resultaat; Deric met haar.

Blijft goed. Alleen jammer dat Starman niet op Chngesbowie staat.

Nee (zonde natuurlijk), maar gelukkig wel op Ziggy Stardust en dat is waar we het hier over hebben.

ZIGGY STARDUST 1972

David Bowie, de kameleon van de popmuziek.
Een recensie van Ronald Grossey in het weekblad Kuifje,
en even later het verhaal van Ziggy Stardust in een strip van zes bladzijden.
Ik wist nog voor ik het album ooit hoorde, dat deze langspeler een verhaal vertelde.

Dus moet je eigenlijk dat verhaal meenemen in je beoordeling.
En aangezien ik dat niet zal doen, loopt deze recensie nu al mank.

De opkomst en de val van een fictieve rockster.
Na Jesus Christ Superstar, nu Rock 'n' Roll Superstar.
Een glamrock musical, begin jaren 70 kon en mocht dat allemaal.

Five Years heeft een meezingrefrein en is een goeie binnenkomer..
Bowie beheerst het medium musical muzikaal, dat is hoorbaar.
Maar ik heb soms wat moeite met zijn gesnoerd keelgeluid.

Soul Love blinkt zonder twijfel uit in het arrangement.
Percussie op de voorgrond, backings als ware het kazoos,
en dan die blazers die heel liefdevol opborrelen en warmte uitstralen.

Moonage Daydream dan, het moment waaruit de popster
in het spotlicht van de maan zijn entree maakt (denk ik dan maar).
Een rocksong met een instrumentale brug die weer grappig gebruik maakt
van musical elementen. Strijkers die als synths opstijgen tussen de tekstregels.

Starman klinkt vervolgens als een song pur sang.
Akoestische begeleiding en een pracht van een refrein.
Een lied dat ook buiten de context van het verhaal overeind blijft.

Het verbaast me eigenlijk hoe toegankelijk Bowie zijn refreinen houdt.
Op die manier win je natuurlijk altijd een iets breder publiek voor je muziek

It Ain't Easy is een rustpunt op de eerste plaatkant van Ziggy Stardust.
Bowie haalt stevig uit in het refrein op een manier die wat van T Rex heeft.
Marc Bolan doet me als icoon steeds denken aan Bowies personage Ziggy.

De tweede plaatkant begint met de ballad Lady Stardust.
Muzikaal iets meer op Amerikaanse leest geschoeid, vind ik.
Zo'n song die ook uit Elton Johns piano kon kruipen begin jaren 70.

Star vind ik als nummer iets te voor de hand liggend.
Er wordt recht vooruit gerockt en de tekst strooit iets te vaak met sterrenstof.
Onvermijdelijk op zo'n conceptalbum: songs die enkel ten dienste staan van het verhaal.

Hang on to Your Ego ... of neen, dat is een song van Brian Wilson.
Wellicht toevallig, al past de val van deze gouden strandjongen in het plaatje.
Het is lekker dansen op Hang on to Yourself, maar de boodschap primeert op de song.

En dan gebeurt er iets merkwaardigs op Ziggy Stardust.
Vond ik de eerste plaatkant onderhoudend, gevarieerd en overtuigend,
dan zakt het peil tijdens de eerste drie nummers van de tweede plaatkant
om dat te besluiten met drie klassiekers uit het rijke oeuvre van de kameleon.

De titelsong staat er 40 jaar later nog steeds.
Net als Starman een nummer dat zonder het album kan.
En eigenlijk een leid dat het hele verhaal kernachtig samenvat.
Vreemd om het als nummer 9 in de tracklijst op te nemen.

Suffragette City zit dicht bij de vroege Roxy Music.
Een rocksong die met behoorlijke snelheid het uitgangsleven binnenrijdt.
Ik verwacht alle momenten de saxofoon van Andy McKay, of een bliep van Eno.
Maar we krijgen een stevig zingende gitaar van Mick Ronson om onze oren.

Bowies Ziggy Stardust vind ik muzikaal minder evenwichtig dan Lou Reeds Transformer.
Beide platen hebben een vergelijkbare status en zijn deels met dezelfde mensen opgenomen.
Zowel David als Lou componeren een muzikaal portret. Bij Lou weeft een verder anonieme travestiet
de rode draad, bij Bowie de fictieve rockheld. Reed kruidt net iets beter met een snuifje cabaret.

Vicious, Perfect Day, Walk on the Wild Side en Satellite of Love zijn de klassiekers.
Daartegenover zet Bowie Starman, Ziggy Stardust, Suffragette City en Rock & Roll Suicide.

Die laatste song slaagt er bijzonder goed in om inhoud en muziek met elkaar te verzoenen.
Het thema was anno 1972 natuurlijk al realiteit, maar blijft tot op vandaag pijnlijk actueel.

Van Janis Joplin tot Amy Winehouse, van Jim Morrison tot Ian Curtis,
van Elvis Presley tot Michael Jackson, van John Lennon tot Kurt Cobain.
Allemaal werden ze enigszins slachtoffer van hun eigen mythe.

Ziggy Stardust blijft voorlopig nog even op 4* hangen,
want ik ga me ooit toch nog eens in het verhaal zelf moeten verdiepen.
En de kans is reëel dat die ontdekkingsreis het album alleen maar doet rijpen.

Mijn hemel wat een album! Tevens mijn eerste echte kennismaking met David Bowie. Bij mij was hij slechts bekend door enkele nummers die ik kon van deze invloedrijke artiest. Ik moest even wennen aan zijn stemgeluid maar nu ik gewend ben is hij echt een fantastische zanger.

Dan de muzikale omlijsting op dit album, echt fantastisch. Zeer gevarieerd en catchy refreintjes. Zo zijn er die prachtige gitaren op het einde van Moonage Daydream, het geweldige meezingbare refrein van Starman en Bowie geeft gas op Suffragette City.

Geen enkel minder nummer kunnen ontdekken,het album is intens en luistert lekker weg tegelijk. Hunky Dory heb ik reeds besteld maar deze volgt snel denk ik.

Grote kans dat deze in de toekomst naar 5* gaat.

prachtige recensie Dazzler, Ik draai deze ook vanaf vinyl. Blijft een juweeltje.]

Buiten het concept wat deze plaat is en buiten zijn alter ego Ziggy om bevat Ziggy Stardust 11 steengoede nummers die zelfs nu nog, na al die jaren, de frisheid en aantrekkelijkheid van toen hebben.

Kan nu wel de conclusie trekken dat het nooit wat wordt met mij en Bowie. Heb een best of in de kast staan die ik aardig vind (3,5 ster), maar eigenlijk nooit draai.

Heb een aantal albums een kans gegeven, deze heel wat, maar het doet me echt niks. De stem van Bowie maakt nul gevoel bij me los. Daarnaast vind ik het toch wel erg gedateerd klinken.

Hoe kan dat nou? Als ik je top 10 bekijk heb je je oren toch niet verstopt zitten.

Onbegrijpelijk, maar sommige kwartjes doen er jaren over voordat ze vallen. Dat was bij mij bij Bowie ook het geval, namelijk. Jarenlang ben ik niet verder gekomen dan een matige waardering voor ChangesBowie, vorig jaar Hunky Dory (had ook Ziggy kunnen zijn...) in mijn top 10 gezet. Volhouden zou ik zeggen, over een tijdje gewoon weer proberen.

Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Ziggy heeft voor mij voornamelijk veel waarde als tijdsdocument. Ik was 21 toen dit album uitkwam. Mott, Bowie, Reed en Roxy Music die allemaal in het zelfde tijdvak de 'verhipte' muziekwereld eens flink opschudden met hun verkleedpartijen, androgyne image en arty glamrock. Ik snakte naar die frisse wind. Nostalgie dus. Maar wel van erg hoge kwaliteit. Ik vind Bowie pas later vocaal echt interessant worden op Station To Station, Low en Heroes.Toen was hij ook live qua stem op zijn top. Je moet wel van zijn koele vocale pathetiek houden, anders mis je de crux. Ik vind het een kameleon met veel persona's en daarmee ongrijpbaar. Een stijlvol kunstenaar met altijd de goede muzikanten in zijn buurt. Hij heeft zichzelf nu met pensieon gestuurd. Gewoon klaar, zonder pandoer. Sjiek.

Lange tijd kon ik hier weinig mee, liet ik het links liggen. Totdat ik gisteren The Perks of Being a Wallflower (2012) - MovieMeter.nl keek. Tja, toen moest ik wel. Deze had ik al (nooit echt fatsoenlijk een kans gegeven) en ook ''Heroes'' ga ik eens proberen.

Het valt me op dat Star hier niet eht gewaardeerd wordt. Het is juist een van mijn favoriete tracks op dit album. Heerlijke up-tempo rocker

'Ziggy Stardust' is toch wel het chef d'oeuvre van de Kameleon. Veelzijdig, prachtige arrangementen en heelijk neergezet door Bowie en de Spiders. De ruizende accoustische gitaar vormt nog altijd de basis en van daaruit weet Bowie te betoveren met over elkaar heen buitelende prachtige songs. Toch zijn er nog een paar favorieten: het heerlijke 'Starman' met de slome riff aan het einde van couplet-refrein en de drie prachtige afsluiters, waarvan 'Rock 'n Roll Suicide' wel een hele passende afsluiter is. Precies goed!

Bijna helemaal mee eens, voor mij is Hunky Dory toch wel de absolute lijstaanvoerder.. Ziggy rockt meer, dat zal de meesten wel aanspreken. Ik heb niet zoveel met rocken per definitie, dus de verfijnde sound en meesterlijke composities van Hunky Dory bevallen me meer op den duur.

Volgende vrijdag verschijnt dé verassing van dit jaar: De comebackplaat van David Bowie. Tijd om eens terug te blikken op zijn meest gevierde werk: het conceptalbum ‘The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars’ uit 1972. Een klassieke Vinyl-plaat.

Dit album klikte bij mij bij luisterbeurt twee. De muziek is werkelijk fantastisch en verslavend. Dit is hét album waar Bowie voor herinnert zal worden. (En ja, er zijn er nog, dat weet ik.) Muziek kan misschien snel klikken, maar het verhaal achter dit album is iets moeilijker. Daarvoor moet je echt luisteren. En da’s iets moeilijker. Er hoort natuurlijk een hele stageperformance bij die het verhaal wat verduidelijkt. Maar die zit uiteraard niet bij de elpee. Dus je moet het zo proberen. Ik heb (al vaak) een poging gedaan en veel research heeft mij geholpen om dit album beter te begrijpen, elke keer ik het beluister. Ik doe een poging het uit te leggen:

Ziggy (naar Iggy Pop) Stardust is een fictief personage dat ontstond tijdens Bowie zijn glamrockperiode, meerbepaald de ‘Hunky Dory’- tour. Een personage dat letterlijk tot leven werd gebracht. Tijdens de tour van ‘Ziggy Stardust’ trad Bowie dus ook enkel op als Ziggy tot het punt dat hij zichzelf zo hard verloor in het personage dat hij zich echt Ziggy waande. Het werd toch alleszins verwarrend, zowel voor Bowie als voor zijn fans. Maar wie is Ziggy? Wikipedia vertelt ons dat hij een alien is, maar andere bronnen die Bowie zelf dan weer citeren zeggen dat dat een misvatting is. Ziggy zou een mens zijn. Een rocker met een boodschap. Zo’n beetje zoals Bonno, maar dan cool.

Het album opent met ‘Five Years’, meteen al een schot in de roos. In dit nummer beschrijft een nieuwslezer een ramp die heel dit apocalyptisch album zal overschaduwen. De aarde zou eindigen, zou sterven in vijf jaar tijd. Hij beschrijft hoe alle orde verandert in pure chaos. Verdriet, wanhoop en misdaad volgen.

In ‘Soul Love’ leren we een verloren, eenzame Ziggy kennen. Iemand op zoek naar liefde, naar erkenning. ‘All I have is my love of love; And love is not loving’ Maar hoe vind hij die liefde? Inspiratie ontbreekt hem. Een knaller van een nummer.

‘Moonage Daydream’is ambitieuzer. Ziggy vind wat zelfvertrouwen. ‘I'll be a rock 'n' rollin' bitch for you!’ Hij speelt al even in een rockband, maar kent geen succes. Mensen zijn gewoon niet meer geïnteresseerd in rockmuziek, aangezien de wereld gaat eindigen. Dus Ziggy wordt aangeraden over het nieuws te zingen, het nieuws te verkondigen in zijn nummers. Niemand brengt nog nieuws. Iets waar een mens toch altijd behoefte aan heeft? Niet?

Zo gezegd, zo gedaan. In ‘Starman’ -toch wel één van de belangrijkste songs op de plaat en in de opgenomen geschiedenis van David Bowie- voorspelt hij bijvoorbeeld de komst van een soort redder. Jezus, als je wil. Maar dan zonder kleed en evenveel drugs. Een rockversie weliswaar. Of zou het Ziggy zelf kunnen zijn? Ziggy beweert (en bezingt) dat er stemmen hem hebben toegesproken, de redding was op komst. De aarde en zijn bevolking krijgen een boodschap van hoop. Alhoewel Bowie zelf beweert dat Ziggy de boodschap misinterpreteert en dat de Starman een soort zwart gat is dat de wereld zal verdelgen in vijf jaar tijd. Toch, doordat Ziggy het verkeerd begrijpt vult hij de wereld terug met hoop. En vooral de jonge mensen luisteren graag naar zulk een boodschap.

Er is dan ook weer een andere theorie. Of een dubbele bodem, kies zelf maar. In die tijd was rockmuziek nog rebels en werd die nog niet aanvaard door allle ouders. The devil’s Music!! Dus zingt hij: ‘Let the children lose it; Let the children use it; Let all the children boogie.’En laat die Starman die komt het hen allemaal maar leren. Laat Bowie het ons maar leren, met zijn sex, zijn drugs en zijn rock ‘n’ roll.

Sidenote: Ook het almachtige ‘All The Young Dudes’, een glamhymne die Bowie schreef voor ‘Mott The Hoople’, hoort bij het Ziggy-verhaal en vertelt hoe de jeugd diezelfde boodschap van de stervende aarde rond vertellen. Spijtig genoeg besloot Bowie dit nummer weg te geven en niet op deze plaat te zetten, wat het album nóg sterker zou maken. (Jaja, alsof dat nog mogelijk is, he?)

Na ‘Starman’ komt ‘It Ain’t Easy’, een cover van een Ron Davies-song. (Voila, een cover- er was dus toch plaats voor ‘All The Young Dudes’.) Bowie wou hierbij laten zien dat we hier echt met een rockster in wording te maken hadden. Iedere rocker speelt wel eens een cover en brengt wel eens hulde aan zijn voorbeelden. Er waren meerdere covers gepland (en ook opgenomen) om op het album te verschijnen, maar Bowie had te veel, te goed songmateriaal en plaats was er gewoon niet meer. Achteraf bekeken: gelukkig. Ik ben niet zo’n coverfan. De covers die opgenomen zijn tijdens deze sessies zijn nadien (voor de liefhebbers) verschenen als B-kantjes. ’t Is een leuke song, daar niet van.

‘Lady Stardust’ is weer zo’n song waar de betekenis een beetje in het donker blijft staan. Allez ja, toch open voor interpretatie. Origineel heette het ‘He Was Alright (A Song for Marc)’. Zoals die titel zegt, een song voor medeglamrocker Marc Bolan. Nu, ik hoop dat hij de tekst wat heeft aangepast voor het concept van dit album, want ik vind die niet direct flaterend. In deze song beschrijft hij namelijk een performer die maar middelmatig overkomt. Maar hij was oké (‘He was Alright’). Niet fantastisch, maar wel oké. In het verhaal van Ziggy Stardust lijkt het eerder de mening van een toeschouwer die niet zo gelooft in de voorspellingen en het hele voorkomen van Ziggy. Iemand die zijn boodschap van hoop niet aanvaard.

In ‘Star’ bezingt Ziggy politiek. Het is als een antwoord op de vorige song. Hij probeert iedereen ervan te overtuigen dat hij verandering kan brengen. En zal brengen, want dat gelooft hij zelf. Stilaan begint hij zichzelf te zien als de Starman, de redder. Maar er is geen plan. Ikzelf zou hem ook niet geloven. In Bowie’s perfectief is dit natuurlijk weer helemaal anders. Dan zingt hij over hoe goed hij wel niet zou zijn als een rockster, als hij eindelijk eens zijn grote breakthrough zou hebben. En hoe hij verschil zou kunnen maken, beter als sommigen voor hem. En het is hem ook gelukt. Na dit album is hij letterlijk gebombardeerd tot wereldster. Awesome song.

Het volgende nummer ‘Hang On To Yourself’ beschrijft een periode waarin Ziggy de rockster is geworden waar hij van droomde. ‘So come on, come on; We really got a good thing going.’ Maar hij zegt ook: ‘If you think we’re gonna make it, you better hang on to yourself.’ Waarmee hij bedoelt dat de strijd nog niet gestreden is. De aarde is nog niet gered. Maar we zijn toch al goed bezig. (Ookal zeggen ze van niet.)

‘Ziggy played guitar, jamming good with Weird and Gilly and the spiders from Mars.’ Het nummer dat er dan op volgt is ‘Ziggy Stardust’, zonder meer een classic. Die introriff. Nomnom, lekker geil. Ik hoor sappige schaamlippen tegen elkaar klotsen, maar dan in gitaarvorm. De song is vertelt vanuit het standpunt van ‘The Spiders Froms Mars’, zijn band. En hoe zij het beu zijn in zijn ellelange (en in hun ogen onterechte) schaduw te staan. Hoe ze vinden dat zijn bekendheid naar zijn kop is gestegen en hoe ze vinden dat hij dat misbruikt om alles naar zijn hand te zetten. Klinkt mij als een cokehead- iets waar Bowie voor bekend was.

Die gedachtegang wordt ook voortgezet in ‘Suffragette City’. Het nummer gaat duidelijk over een drugsverslaving die al wat te ver staat. Dit slaagt volgens mij op Ziggy (Iggy) en op Bowie tegelijk. Er is maar één uitleg en ze geldt voor hun allebei. De drugs kan hun stilaan kapot maken, maar ze kunnen er niet vanaf blijven. ‘I'm back on Suffragette City’

Het album eindigt met ‘Rock ‘n’ Roll Suicide’, dat vijf jaar na het eerste nummer plaats vindt, waar de Starman eindelijk gekomen is. Ongeacht wat Ziggy dacht was hij niet de Starman, maar was de komst waar hij op wachtte een zwart gat (ja, ik citeer Bowie) dat de aarde vernietigde. Bowie vond dit op podium moeilijk uit te beelden en maakte van dat zwart gat aliens die Ziggy ledemaat bij ledemaat uiteen rukte. Het symbool van de hoop stierf. De aarde stierf. De muziek stierf en het album had zijn eind bereikt. Armageddon. Velen denken dat het ook een persoonlijke boodschap richting Iggy Pop was. Bowie was bezorgt om zijn vriend. Zo lijkt heel het album wel die boodschap te herbergen.

Natuurlijk was dit album een uitlaatklep voor Bowie om vele dingen te zeggen die hij als zichzelf niet durfde zeggen. Het zit vol sociale commentaar. Er zitten zoveel betekenissen in, je kan elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekken. Je hebt de Ziggy kant, de Bowie kant en jouw kant. Het is fictief en het het is echt. Dat is wat dit album van velen andere onderscheidt en dat is waarom dit Bowie’s meesterwerk is.

Flashforward: Op naar ‘The Next Day’, anno 2013.

5*

Tjongejonge wat een verhaal hieraan voorafgaand. Daar is diep over nagedacht! En dan bovenstaand citaat als kers op de taart. Dat is veruit de meest smakeloze en onzinnige vergelijking die ik tot dusver op MuMe heb gelezen. Hoe kom je er op? Voer voor freudianen. Wellicht kan de site-psychiater hier zijn licht over laten schijnen?

Heel onzinnig !!......... Maar wel apart. Komen we niet vaak tegen hier.

Wanneer komt het boek uit ?

Verhaal is overigens heel goed. Had wat korter gekund, maar een prima verhaal.

Ach kom op zeg. Ik vond het best lollig.

Da's hoe we dingen in Antwerpen beschrijven. Vettig, maar prettig.