Keane - Hopes and Fears (2004)

Klopt. Helaas ontbreken er nog meer nummers zoals Something In Me Was Dying, (het geweldige) Fly to Me, To the End of the Earth en Walnut Tree.
Ze hadden beter de live nummers weg kunnen laten.

Het album waar het allemaal mee begonnen is: Hopes and Fears.

Ik wil niet opscheppen om te zeggen dat Keane mijn favoriete band en ook de beste band is die bestaat. Maar dat is mijn mening, dus respecteer dat!. En dat al vanaf het moment dat ik voor het eerst: 'Somewhere Only We Know' hoorde op de radio.

In 2004 kwam het album uit waar geen enkele gitaarriff voorbij kwam, wat dus ook deze band heel bijzonder en uniek maakte.

'Somewhere Only We Know': De eerste en de doorbrekende single die gelijk al laat horen dat je zonder die gitaar iets heel moois kan maken. Tom zijn stem is magisch.
Favoriete lyric: 'I'm getting old and I need something to rely on'

'This Is Te Last Time': Ook een uitgebrachte single die laat horen dat je van sommige dingen die je blijven vasthouden, je daarvan toch moet losmaken.
Favoriete lyric: 'The last time you fall on me for anything you like'

'Bend And Break': Een nummer dat gaat over je leven soms letterlijk 'buigen en breken' Klinkt best maf haha!
Favoriete lyric: 'I'll meet you in the morning then you'll wake up'

'We Might As Well Be Strangers': Gaat over een situatie waarbij je iemand kent die je eigenlijks niet ziet staan ook al kent diegene je wel goed. Prachtig.
Favoriete lyric: 'I don't understand your heart'

'Everbody's Changing': In van de beste nummers op het album (in principe allemaal) waarvan de titel al heel duidelijk is: Iedereen verandert. Niet te voorkomen.
Favoriete lyric: 'Because everybody's changing'

'Your Eyes Open': Een lied waarvan ik ook een video heb gemaakt voor een wedstrijd van Keane. Heel mooi nummer dat de wereld laat zien door gewoon je ogen open te doen.
Favoriete lyric: 'For a moment your eyes open and you know'

'She Has No Time': Droevig en lang liedje, maar ook weer erg mooi.
Een plaat waarbij je je liefde wilt uiten voor dat ene meisje, maar waar zij geen tijd voor heeft. Zij leeft haar eigen solitaire leven.
Favoriete lyric: 'Lonely people tumble downwards'

'Can't Stop Now': Weer een nummer over je leven, leven. Stoppen is geen optie.
Favoriete lyric: 'I've got troubles on my own because I'm short on time'

'Sunshine': Opnieuw een verdrietig ogend nummer dat zich voor mij uit als een nummer over dierenleed. Ook hier heb ik een film van gemaakt om daarin meer aandacht te geven over dieren in een asiel, die ook een tweede kans verdienen.
Favoriete lyric: 'And only some idiot would let you go'

'Untitled 1': Een lied zonder titel is een lied dat eigenlijks nergens over gaat, maar wel weer heel prachtig is.
Favoriete lyric: 'Who ate your heart?'

'Bedshaped': Het slotnummer en ook een waardig afsluiter van 'Hopes and Fears'.
Favoriete lyric: 'In white light I don't think so'

Mooi gezegd! Voor mij is het met ieder nieuw album bergaf gegaan met Keane, maar dit is een parel. Hemelse melodieën met een betoverende sfeer versterkt met die idd magische stem van Tom!

Beetje rare benadering om een recensie te plaatsen, maar goed. Het treft wel.

Even een vraagje:
Zijn de andere nummers net zoals de hits (Somewhere Only We Know, Bend and Break en Everybody's Changing)?

Overigens had het B-kantje 'Snowed Under' voor mij zo op het originele album mogen staan. Nummer met hetzelfde niveau als de rest.

Na letterlijk 3 jaar zet ik Hopes & Fears weer eens op. Het was toch echt een van mijn favoriete albums in die tijd. De tijd dat ik niet zoveel muziek kende. Nu kan ik nog steeds zeggen dat het een prima album is. Niet meer niet minder. Vooral sentiment geeft de waarde aan deze CD. Bedshaped en de B-side Snowed Under zijn toch echt de beste nummers van Keane. Jammer dat het hierna zo snel bergafwaarts ging met Keane. Al vond ik Under the Iron Sea ook nog wel redelijk te pruimen.

dit is een hoog aangeschreven album, zeker niet met hitjes en opvulling. bovendien waren the last time en bedshaped ook als single uitgebracht.
maar of je hem moet kopen/downloaden? absoluut! houd je van de hitjes kan het niet anders dat de rest je ook gaat overtuigen

Waarom heeft een album van 1190 stemmen
slechts een pover gemiddelde van 3.57 sterren?

Is dit een love / hate plaat?

Ik vind de singles wel vrij goed eigenlijk.

Dan zal de rest van het album je ook vast wel kunnen bekoren. Prachtig album, zij het misschien op bepaalde momenten ietwat te zoet. Maar eerlijk is eerlijk; de songs zijn allen sterk genoeg en door Tom Chaplin prachtig gezongen.
De albums die hierna zouden verschijnen konden mij minder bekoren.

Dit was het album van de verrassing. Ik vind persoonlijk de composities op Under the Iron Sea een fractie sterker. Maar inderdaad, als je hiervan de singles goed vindt, vind je de rest van het album ook goed.

supergijs88, Keane is op dit album toch geen Rock? Meer Pop.

Keane punkrock? Het moet niet gekker worden zeg.

Misschien moet ik is die 26 overige bonusnummers uitproberen. Misschien dat ik het dan erin hoor

Ik zou zeggen Poprock

Waarom Snowed Under een B side was heb ik nooit begrepen, dat vond ik 1 van de beste 3 tracks van het album, nouja.....niet van het album dus!

deze net gekocht en ik moet zeggen dat ik somewere only we know echt een fenominale plaat vind. echt prachtig!

het succes van keane hebben we allemaal het meest te danken aan de pianist: tim rice oxley
in een recent interview zei de drummer dat tim altijd met de ideeen komt.

Mijn persoonlijke favoriet. Al vanaf 2004, het jaar dat het album uitkwam, geniet ik intens van deze muziek. Tom Chaplin heeft een geweldig stemgeluid en kan geweldig zingen (zo bewijst hij onlangs nog: http://youtu.be/R-mX8g3IDvs). Het pianospel van Tim Rice-Oxley is ongekend en in combinatie met het slagwerk van Richard Hughes wordt dat heerlijke pianorock. Luister vooral ook nog een keer naar het nummer "Can't Stop Now" (8), niet het mooiste nummer van het album maar wel 'the most underrated one'. De instrumentale begeleiding is in dit nummer misschien wel op z'n best. Ik raad dit album dus iedereen aan die het nog niet in z'n collectie heeft. Als dit het geval is, is dit een mooie gelegenheid om de onlangs verschenen Deluxe edition te kopen waar ook b-sides en demo's op staan die niet alleen voor de Keane fan interessant zijn!

De prachtige sfeer op dit album maakt hiervan mijn nummer 1. Deze sfeer heeft voor mij persoonlijk iets heel aparts, het is alsof de muziek vanuit een betoverd regenwoud wordt gedraaid.

Stiekem is dit wel een van de klassiekers van het afgelopen decennium.
Ondanks dat het niet helemaal mijn ding is, klopt de plaat gewoon van begin tot eind.
Punt erbij -> 4,5*

Ergens in 2003 kocht ik een exemplaar van Q magazine. Daar zat een cd bij met allerlei nummers van verschillende bands en artiesten.
Het nummer Snowed Under stond daar ook op. Ik vond het direct een fantastisch nummer. Het is nu nog steeds mijn favoriete Keane nummer. Toen Hopes and Fears uitkwam was ik behoorlijk teleurgesteld dat juist dit nummer niet op de cd stond. Onbegrijpelijk!! Later is Snowed Under trouwens wel als bonustrack toegevoegd.

Desalniettemin is het een prachtige cd geworden met mooie melodieën en een prachtige sfeer. Door het gebruik van enkel piano en drums ontstaat het unieke geluid.

Dit is naar mijn weten ook niet met succes door een andere band gekopieerd. Iets wat je wel veel zag na the White Stripes (alleen één gitaar met drums).

Ik heb altijd het idee dat ik naar een hele, hele zwakke parodie op U2 luister als ik dit hoor. En U2 vind ik al niet zo denderend.

hoezo nou net u2 herken ik dus echt helemaal niets van

Nee ach, zulke dingen zijn altijd heel persoonlijk denk ik. Zo zijn er ook mensen die Keane en Muse vergelijkbaar vinden, waar ik op mijn beurt dan weer niks van begrijp.

'Atlantic' op het volgende album is zeker te vergelijken met Muse verder klopt dat wat jij zegt over deze vergelijking.



Waar in godsnaam haal je die vergelijking vandaan? En al helemaal matig dat je dit een parodie noemt Deze muziek is juist apart.

Ik vind U2 bij vlagen wat slap en gezapig. Keane trekt dit naar mijn mening tot in het extreme door en is één groot geheel van slapheid, zeikerigheid, gezapigheid. Veilige, zoete popliedjes, nergens een opleving. Maar goed, gebruiker Zachary Glass heeft dit album op pagina 2 al prachtig beschreven en mij rest eigenlijk niets anders me daar volledig bij aan te sluiten. Meer dan een ster voor de moeite is dit mij niet waard.

Keane is verlangen naar de herfst.
Genieten van het kleurenscala van vallende bladeren.
Door verkoudheid en regen aan huis gekluisterd.
Rode waterige ogen.
Dikke slijmlaag in de keel.
Door condens een poging ondernemen om naar buiten te kijken.
Wazig vertekend beeld.
Verwarming een paar graden hoger.
Misschien is morgen een geschikte dag.
Of kwakkelen we weer gewoon verder.
Hoop en angstgevoel.

Het album straalt een onbeminnend vorm van verlangen uit.
Alsof men terug grijpt op vroegere momenten.
Zichzelf inbeelden hoe deze mooier ingekleurd hadden worden.
Alles klinkt rooskleurig.
Zet het volume iets harder en je hoort juist bedroevenis in de zang.
Opeens is het engelengeluid breekbaar.
Door de sobere instrumentatie blijft de hulpkreet overeind.

Met terugwerkende kracht is de worsteling meer voelbaar.
Dat Tom Chaplin emotioneel aan het wankelen is wordt herleidbaar.
Krampachtig vluchten in een fantasie wereld.
Zichzelf als een kluizenaar afzonderen.
Eenzaam te buiten gaand aan genotsmiddelen.
Realiteit willen vervagen.
Getuige de creaturen in de clips.
Zoekend naar een gelijke.

Hopes and Fears is therapie.
Problemen van zich afschrijven.
Om met een afgesloten boek verder te gaan.
Ingetogen op zoek naar bevrijding.
Geen massale meezingnummers.
Festivalweide als kerkkoor.
Daar heeft Tom Chaplin eigenlijk geen behoefte aan.
Hoe goed het ook allemaal bedoeld is.

Tijdens de opnames van opvolger Under The Iron Sea barst de bom.
Tom zoekt vervolgens professionele ondersteuning.
Tijdens Perfect Symmetry is de balans weer in evenwicht.
Zwaarmoedigheid en optimisme.
Bij Spiralling roept hij ons toe.
Wereld ik heb het zelfvertrouwen hervonden.
Een ander geluid.
Maar wel met een gelukkige zanger.

deric raven Ik kan het niet anders 'formuleren'
Keane geeft een zeer apart gevoel altijd dat zich onderscheidt van alle andere bands.

Zojuist weer even dit album opgezet. Het is hap, slik, weg muziek maar dan heeft het me wel goed gesmaakt. Absolute hoogtepunt is voor mij Bedshaped, wat echt een geweldig nummer is.

Erg mooi stukje trouwens, deric, en ik kan me eigenlijk wel vinden in het gevoel dat jij beschrijft.