David Bowie - "Heroes" (1977)

Dat baseer ik op het eerste album van roxy music. Ook daar ervaar ik hetzelfde. Maar wellicht is rommelig niet het juiste woord. Wat ik bedoel is dat er in een nummer van 3 tot 5 minuten zoveel gebeurt dat het soms niet te volgen is.

Dat is een kwestie van compositie en voor zover ik weet was Bowie op dit album zelf verantwoordelijk voor zes van de tien stukken muziek en componeerde hij de overige samen met Eno (en Alomar). Toevallig zijn juist dat de meest toegankelijke. Op de eerste van Roxy Music was overigens Ferry het brein van alle songs.

Eno zal op beide albums gerust wel een vinger in de pap hebben gehad, maar denk ook dat Bowie het in grote lijnen bepaald heeft.
Het het door Lennon genoemde "rommelige" heeft te maken met de tegendraadsheid van bepaalde nummers volgens mij

Let maar eens op de gitaarpartijen die bij Bowie's bedenksels meestal wat wierd en noisy uitvevoerd zijn.
Dat is ook te horen op Lodger en Scary Monsters.
Snarenplukkers als Fripp en Andrew Belew zijn niet voor niets regelmatig te horen op Bowiealbums uit de peroode 1977- 1980.

Het ambiant/ krautrock gedeelte zal niet iedereen bekoren. Ik vind het een geweldige toevoeging.
Net zoals op Low het geval is.

Misschien hebben jullie gelijk en bekritiseer ik Eno teveel op die sound. Ik hoor inderdaad meer van dat rommelige terug op Bowie platen (tegendraadse is inderdaad een juiste verwoording )
Misschien is het dan meer een stijl van muziek dan dat het een Eno sound is?

Ik beticht Eno ervan omdat hij op beide platen aanwezig is, en ik die sound hoor. Misschien onterecht.

Dit album en de muziek van Bowie in die tijd is voor mij onlosmakelijk verbonden met het marginale nachtleven in Berlijn en de film Christiane F, Wir Kinder vom Bahnhoff Zoo, over het zware, ruwe dagelijkse leven in de heroinedrugsscene.
Ben meermalen in Berlijn geweest, een geweldige stad in Europa waar nog steeds veel kreativiteit samen komt en 'alles kan' maar ook nog marginale scenes zijn. Op dat dak van dat gebouw met die Mercedesster hebben we ook eens gestaan zelfs. Jointje roken en genieten van het fenomenale uitzicht. Discotheek Sound bestaat niet meer.

Vind het een geweldig album en zelfs een song als Heroes verveelt nooit.
De hoes is, zeker voor die tijd toen het woord nog niet eens bestond, erg 'metroman'- achtig.
4 sterren.

Zonder die electronica was dit maar een saaie plaat geweest, briljante toevoeging en precies wat bowie destijds nodig had om weer een stapje verder te komen

Ik hoor Eno's invloeden ook zeker wel terug op dit album, maar ik heb er net als lennon ook minder mee.
Persoonlijk vind ik zijn bijdrages bij de U2 albums wel weer een aangename toevoeging.

Kun je mij het verschil aangeven tussen Eno's bijdrage aan bv. Heroes en Low van Bowie en aan de albums van U2?

Bij de laatste meting hier bedroeg dat (afgerond op twee decimalen) 11,54 db.

De U2 albums ademen meer, bij Bowie is hij meer in de rol van metselaar om het fundament dicht te kitten.

Inderdaad. Zo is het mooi verwoord. Dat is exact hoe ik dat ook ervaar. Zelfde geldt voor Coldplay. Het maakt het een stuk toegankelijker.

Jij stopt die kit liever ergens anders? Flauwekulpraat - Low ademt volop; misschien betere spullen kopen om op af te draaien. Weinig Bowie albums klinken zo ruimtelijk als Low en Heroes. Heroes klinkt bij tijd en wijle ijzig, maar dicht gekit totaal niet

Waarschijnlijk heeft Eno ook jouw oren dicht gekit.

Ik denk zelfs dat het ook de opzet van Bowie is geweest om Eno een meer vervreemd geluid aan het geheel te geven.
Eno is daarvoor ook de meest geschikte persoon geweest op dat moment, dus ik begrijp zijn keuze zeker wel om met Eno samen te werken.

Heb je wel eens gehoord van het feit dat iedereen dingen anders ervaart?

Iets wat jij mooi vindt, kan de ander verschrikkelijk vinden. Wordt tijd dat je daar eens naar kijkt en te begrijpen waarom iemand iets anders ervaart dan jij.
De discussie die dan ontstaat is veel interessanter dan meteen die deur dichtgooien met one liners en te verklaren dat iemand maar een andere set moet gaan kopen. Jij kan beter dan dit Mjuman

Dicht kitten? Het fundament? Hoe deed Eno dat dan dan? Wat bedoel je nu precies in muziektermen?

Niet nodig dit - dit geluid is TOTAAL niet dichtgekit; sterker nog het is open, kaal en ijzig dat wel - het herinnert aan Magazine (Permafrost). Leer gewoon kritsich luisteren en een adequaat begrippenapparaat hanteren om je te uiten - vergelijk muziek luisteren maar eens met wijnproeven; dat vergt proef- (luisteren) en beschrijvingsvaardigheid. Dit album is geen rockgeluid, dat was totaal niet de intentie.



Eno is niet iemand die je inhuurt om een bepaald kunstje te doen of een draai aan iets te geven. Check maar eens de Slowdive docu wat Eno met en voor Souvlaki heeft gedaan. Eno is als producer gewoon niets meer of minder dan een co-maker, een dimensie extra. Bowie zal al in een vroeg stadium met Eno over het wat en hoe hebben overlegd. Bedenk we zitten eind jaren 70, nog volop in de koude oorlog, Oost-Berlijn was niet open - hele stukken van de stad lagen plat. Dit is geen rockalbum; dat moet dan ook niet als zodanig worden beoordeeld.

@ kistenkuif; ik praat niet in muziektermen, dat heb ik nooit gedaan. Klaar.

@ Mjuman, kijk daar kan ik wel wat mee.
Die sfeer van Berlijn weet hij inderdaad goed muzikaal te verwoorden, daarin heb je zeker een punt.
Zo heb ik het nog niet bekeken.
Misschien zou je Heroes zelfs wel langs Achtung Baby van U2 kunnen leggen.
Het Berlijn van voor de val van de muur, de koude oorlog en het verval in Heroes, vervolgens de kans op wederopbouw en idealisme wat te realiseren is in Achtung Baby.
Neemt niet weg dat ik zijn bijdrages bij U2 prettiger vind klinken, maar misschien hoor ik dat wel verkeerd, en is het vooral het aandeel van Lanois welke mij vooral aanspreekt.
Samen hebben ze bij U2 in ieder geval mooi werk afgeleverd.

Jammer. Met een paar simpele muziektermen zou je veel kunnen verduidelijken. De vergelijking van Mjuman hierboven tussen wijnproeven en muziek luisteren vind ik zo gek nog niet.

Met een LOI cursus begrijpend lezen zou je ook een heel eind kunnen komen.

Nogmaals, ik ben geen muzikant, bespeel geen instrument, kan geen noten lezen, en beleef muziek waarschijnlijk op een totaal andere manier.
Wat heeft het dan voor nut om met muziektermen te gaan gooien, als ik daar geen verstand van heb.

deric raven ik zal Heroes (en evt Low) nog eens draaien en kijken wat me opvalt. Uit mijn hoofd zeg ik dat ik het contrast tussen sax en synth (V2-Schneider) heel opvallend vond. Toen ik in augustus dit jaar in Berlijn was, ben ik er niet aan toegekomen om de Hansa-studio's te bezoeken.

V2-Schneider klinkt voor mij wat dreigender, en de vergelijking met Permafrost van Magazine begrijp ik ook wel.
Bij dat nummer heeft het trouwens bij mij ook een hele tijd geduurd voordat het mij pakte, maar nu vind ik het prachtig.
Bij U2 lijkt het dat er meer gebruik is gemaakt van stiltes als sfeercreatie, bij Bowie worden de ruimtes voller ingekleurd.
Niet dat ik het slecht vind, maar ik heb meer met Eno's werk bij U2.
Volgens mij had hij daar toen aardig wat zeggenschap, hoe de verhoudingen bij Bowie lagen weet ik niet.

Bij dit album nog geen recensie geschreven, laat ik eerlijk zijn, daarvoor vind ik het best een lastig album.
Ik moet wel een uitgangspunt hebben, die heb ik hierbij nog niet gevonden.
Station To Station, Scary Monsters, Ziggy Stardust en Aladdin Sane is mij uiteindelijk gelukt.
Heroes, Low en Hunky Dory verdienen wel nog een uitgebreide bespreking.

Wat blijft Heroes toch een onverwoestbaar nummer,dat echt nooit gaat vervelen.Als ik één nummer van Bowie zou moeten kiezen zou dit het zijn.

Life on mars lol

Vandaag ook nog jarig. ..38 jaar...

Gefeliciteerd lennon, dacht dat je ouder was eerlijk gezegd...

Het album is 38 jaar lol

Heroes zal nu volgen.