David Bowie - "Heroes" (1977)

Grappig dat ik dit lees, een post van 6 januari 2013, of all things!!!

Een dag later wisten we beter...

Wel een goede en aangrijpende film. Sense of Doubt komt regelmatig terug in de film.

Wauw, ik had niet verwacht dat dit album zo goed zo zijn.
Ik kende een paar nummers en had verwacht dat het allemaal te duister zo zijn ten opzichte van de prachtige voorganger 'low'.
Maar na drie nummers begon ik al te twijfelen of deze misschien wel beter is dan 'low'. Het begint met twee snelle dansbare nummers met overal vreemde geluiden. Daarna komt de mooie titelsong en dan het (voor mij) nog mooiere 'Sons of the Silent age'. Daarna twee nummers die goed zijn maar niet speciaal en dan...
Drie instrumentale nummers die het album een heel andere wending geven. Het wordt ineens heel rustig en je hoort geluiden die aan een soort onderwereld doen denken. Vooral 'Sense of Doubt' vind ik prachtig. Het is eng , maar de rare synthesizer geeft het iets sentimenteels en moois. Dat nummer gaat over in een ander instrumentaal nummer waarin een instrument de hoofdrol speelt dat me aan China doet denken, ook heel mooi. Daarna 'Neuköln' waarin het vooral een saxofoon is, die je een beetje op de zenuwen doet werken en als einde weer een dansbaar nummer met stem.
Alhoewel Bowies aparte, vreemde maar vooral prachtige stem hier meer te horen is vind ik de voorganger net een tandje beter. Toch is dit een geweldige opvolger en geef ik hetzelfde aantal sterren.

'Blackout' niet speciaal? Veel beter heeft Bowie nooit geschreven!

Low en Heroes zijn broertjes. Twee geweldige albums die in sfeer op elkaar lijken.

Mijn meest gedraaide Bowie's , samen met dat andere meesterwerk Station To Station. Wat mij betreft was Bowie op zijn best rond deze periode.

Inmiddels op vinyl in bezit, en ik heb eigenlijk hetzelfde als met "low"....

Teleurgesteld in de instrumentale tracks.. Ik wil Bowie horen.. die nummers halen de vaart totaal uit het album.

Er is maar een oplossing.. die 2 albums samenvoegen en de instrumentale songs verwijderen... en het vinyl bewonderen voor de A-kanten en de mooie hoezen....

Kan echt helemaal niks met die rare Brian Eno muziek...... Zal wel een grote trip zijn waar ik niks van snap, maar het haalt de waardering aardig naar beneden voor mij.

Kant B heeft op dit album in ieder geval nog 2 gezongen tracks, wat dan wel weer een vooruitgang tov LOw, maar ik vind Low toch net een stukje beter

De titeltrack blijft uiteraard een killer... en de afsluiter is ook top! maar door de teleurstelling blijf ik op 3 sterren hangen.

Blijf ze wel draaien Lennon, die B kanten, het duurt misschien wat langer maar de kans is aanwezig dat het ooit je favoriete kanten van beide albums zijn. Je zou namelijk niet de eerste zijn die een dergelijke luisterontwikkeling heeft doorgemaakt bij Low en 'Heroes'.

Sterker, mijn gevoel is dat die B-kanten de deur wagenwijd openzetten om je te gaan verdiepen in muziekgenres buiten de gebaande rockwegen om.

Dank voor de tips. Het voordeel van ze beide op vinyl hebben en draaien is dat het skippen minder makkelijk gaat en ik dus deze tracks ongetwijfeld vaker zal gaan horen. Wie weet zie ik het licht ooit nog eens.

Tja, ik vind de B-kant erg luisterbaar - mij brengt ie regelmatig in een heel andere stemming, waarna op het einde Secret Life of Arabia er alsnog voor zorgt dat ik weer terug ben op aarde. Altijd dat nummer minder gevonden, totdat iemand hier me erop attendeerde dat je anders wel kon blijven hangen in 'hyperspace'.

Het geheel heeft regelmatig wat we in NL een 'unheimische' sfeer noemen. Overigens vind je diezelfde sfeer ook terug in het werk van John Foxx (Metamatic) en bij Kraftwerk - de mens-machinegedachte/

Ik moet zeggen, dat ik er nogal aan heb moeten wennen, eerlijk gezegd.
Dit was natuurlijk heel wat anders dan we tot dan toe in de jaren '70 van David Bowie hadden gehoord. Sound and vision was al heel bizar, met een instrumentaal intro van een minuut (?)

Maar ik ben die instrumentale nummers van Low en Heroes wat later eigenlijk heel erg gaan waarderen. Heel knap gemaakt en in zekere zin ook meeslepend. Het geheel van vocale en instrumentale nummers maakt het album geweldig.

Hoe briljant de instrumentale nummers van Low en Heroes waren, viel me pas op toen ik in 1978 Stage aanschafte op dubbelelpee. Die verdeling over vier kanten van oud naar nieuw werk werkte toen uitstekend. Je groeide al luisterend toe naar de "nieuwe" Bowie, met de nummers van Heroes op kant 4. Ik ben blij dat ik de dubbelelpee nog heb...

Heb ik ook zojuist aangeschaft, misschien is dat dan wel de eye opener voor me.. zal m snel eens gaan opzetten.

Je bent vast zo oud dat je Station to Station al weer bent vergeten Dat begon met een lang intro van gitaar, piano, percussie waarin een oude stoomtrein op gang leek te moeten komen. A propos Stage - live maakt dat titelnummer nog meer indruk. Als je gaat voor vinyl ga dan ook meteen voor de mooie blauw gekleurde versie - die wordt ook hier regelmatig uitgelaten voor een rondje

Neuh, eerlijk gezegd had ik Station to Station pas later in huis dan Low en Heroes. Ik wist tot Low niet beter dan mijn "oude" albums van Ziggy - Aladdin Sane en Diamond Dogs. Young Americans en Station to Station waren nog niet aan mij besteed.

Je behoudt dan altijd wel een bepaalde voorliefde voor die eerste drie albums die je dan had.
Maar Diamond dogs of Low: dat leverde natuurlijk een interessante clash in ervaring op.

Beide tours rond Station to Station en Low live meegemaakt in de Ahoy

Zit je to dual screenen (tv + pc) dat je ook aan het musicmeteren bent, of onthoud je potdulleme dat F'noord van je je mental support

Eerlijk gezegd kan ik Ajax-Feyenoord standaard niet aanzien. Ik geef alleen mentale steun en kijk af en toe naar teletekst.

Ik speel mijn Top 25 af van het mumeafrekening topic.....

Heerlijke plaat van Bowie. Ook de instrumentale nummers staan als een huis.

Ik heb net als op Low moeite met de instrumentale nummers.
De opener en Heroes zijn fenomenaal, waardoor ik in het begin echt het idee heb naar een 5* album te luisteren. Bij Sense Of Doubt ben ik dat kwijt.
Gelukkig is de afsluter wel weer in orde.
In mijn ogen net iets beter dan Low, maar overduidelijk een tweelingbroertje.

Ik vind Low en Heroes juist zo uniek door de totaal andere wending die het krijgt.
Daarbij.....prachtig gedaan.

Beste van Bowie blijkt bij terugkijken op zijn carriere voor mij zijn samenwerking met Eno.

Deze komt voor mij net na Station To Station. Maar is een goede 2e.
Het blijft een aparte move van Bowie om Low en Heroes zo te verpakken.
Mooie combi met co-pilot Eno. Echt de juiste man voor Bowie. Wat Mick Ronson trouwens ook was in de glamperiode.

Van mij mag Bowie best weer met Eno werken.
1Outside is ook een geweldige plaat......en met Eno.

De samenwerking tussen Bowie en Eno heeft tot een paar hoogtepunten geleid. Zelf vind ik Low het hoogtepunt. Toch is Eno geen producer van zowel Heroes als Low, dat is Bowie zelf samen met oudgediende Tony Visconti. In dat opzicht is Eno ' gewoon ' sessie muzikant die heel veel invloed heeft. Sowieso, waar Eno zijn kop liet zien, Roxy music, Talking Heads, U2 en Bowie, leek alles magies te worden.

Over het algemeen ben ik het wel met je eens, maar hier toch duidelijk niet. Voor mij is toch wel Hunky Dory het beste wat hij gemaakt heeft, kort gevolgd door Ziggy Stardust. Qua sfeer zijn Low en Heroes mooie albums, maar compositorisch volgens mij toch minder dan de door mij genoemde albums.

Hunky Dory en Ziggy waardeer ik ook zeer.
Bowie was feitelijk de hele 70er jaren vrij constant in kwaliteit.
Het is vooral de sfeer van Lowe en Heroes die mij net even wat meer bij de lurven pakt.
De blikkige pure rock op de A sides en het ijzige sombere op de B-side.
Bowie die zijn jachtige drugsleven achter hem
liet en zich verder ontwikkelde.
Zo heeft ieder zijn favo Bowie periode in de 70's.

Afgelopen week, tijdens mijn vakantie in Oostenrijk, heb ik "Heroes" gekocht. "Heroes" is inmiddels mijn vierde album van David Bowie (verder heb ik Hunky Dory, Ziggy Stardust en Low). Dit album bevalt mij als geheel redelijk goed. Naar mijn smaak schiet het album qua niveau alle kanten op. Zo vind ik "Sense of Doubt" een prachtig sfeervol nummer en staat de lange albumversie van "Heroes" zeker in mijn top 5 van Bowienummers. Daarentegen vind ik het nummer "Neuköln" echt helemaal niets. Een enkele keer kan ik een saxofoon waarderen, maar meestal absoluut niet. In "Neuköln" kan ik de saxofoon zeker niet waarderen (ik vind het instrument nogal prominent aanwezig). De overige nummers zitten kwalitatief tussen de door mij genoemde liedjes in.

Ik zal het album de komende tijd zeker nog vaak beluisteren. Voor nu beoordeel ik het album met 3,5*, maar deze score kan zeker nog veranderen na meerdere luisterbeurten.

In 1977 was ik 4, en had natuurlijk nog geen weet van het bestaan van de geniale Bowie. Het nummer heroes leerde ik pas veel later kennen, en langzaam aan ben ik me gaan verdiepen in zijn vroegere werk. Ik heb deze plaat dus ook niet bewust meegemaakt, en dat zal vast een heel andere ervaring geven, dan als ik dat wel meegemaakt zou hebben.
De plaat heeft een mooie opvallende hoes.
De man die Bowie inspireerde voor dit album (Brian Eno), waar ik niet zoveel mee heb, heeft zeker mooie dingen gedaan, maar meer niet mooie dingen naar mijn smaak. Het verklaart ook waarom ik veel nummers rommelig noem, dat is toch ook de stijl van Eno. Alleen zit hier Bowie's stem aan vast, en dat compenseert echt heel veel! Dat houdt 't interessant voor me.

1.Beauty and the Beast (3:32)
Een typisch Bowie nummer, want het is wat vreemd. De melodie lijn qua zang en muziek lijkt soms niet te kloppen (doet het wel natuurlijk) maar het blijft toch boeien. En dat is het knappe van Bowie songs. Geen makkelijk nummer, maar wel lekker.

2.Joe the Lion (3:05)
Ook deze track begint wat vreemd. Met vreemd doel ik op ongepolijst, rommelig, rauw. De stem van Bowie vind ik erg mooi in het nummer, het begleidende gitaar geluid erg fijn. Maar net als de 1e track is dit geen makkelijk nummer. Je moet er echt voor gaan zitten om het goed te beluisteren.

3."Heroes" (6:07)
Het grote bekende nummer. Het contstant aanwezige gitaar geluid ontvoert me naar een muziekwereld waar ik altijd wel in wil verblijven. Vooral deze versie met extra couplet! Bowie's zang is werkelijk betovernd mooi te noemen op dit nummer. Ik heb ook nog een Duitse versie ("Helden") klinkt eigenlijk net zo mooi, want Bowie zingt dat op dezelfde manier, dus dan maakt de taal eigenlijk niet zoveel meer uit. Blijft een prachtige song!

4.Sons of the Silent Age (3:15)
In potentie een mooi nummer, maar ook dit nummer hangt tegen het randje aan van "raar" zeker als de saxophone wordt ingezet. Raar wil niet zeggen dat het slecht is. Het past bij Bowie. Mooie synth in dit nummer!

5.Blackout (3:50)
Het valt me op het hele album al op, maar ik vind dat de stem van Bowie soms klinkt alsof het ingeblikt is. Dat zal vast bewust gedaan zijn, en op Heroes vind ik dat heel mooi. Maar op dit nummer niet. Pas in het refrein valt dat blikkerige weg. Dit nummer is wederom rommelig. En deze keer vind ik het niet zo goed. Dit is duidelijk niet mijn nummer. Er gebeurt qua muziek teveel door elkaar, en het werkt storent voor mij als luisteraar.

6.V-2 Schneider (3:10)
Grappig dat die typische sax geluiden zo herkenbaar zijn. Uit duizenden trek je Bowie eruit bij dit nummer. Grotendeels instrumentaal nummer, op een klein refreintje na, maar wel interessant.

7.Sense of Doubt (3:57)
Tja, een soort film soundtrack achtig nummer. Het klinkt zeker als een spannende scene, maar ik vind het totaal niet passen op dit album. Haalt de vaart die erin zat er wel enorm uit. Je zou kunnen zeggen, een rustpunt na wat moeilijke muziek, maar het contrast is me wat té extreem. Hetzelfde ervaar ik op Low.

8.Moss Garden (5:03)
De ene track loopt vloeiend over in de andere. Relaxed is het allemaal wel. Leuke Oosterse geluidjes doen je wanen in een ver land. Het is allemaal wel leuk om te horen, maar het doet wat mij betreft echt afbreuk op de plaat die zo lekker en raar begon...

9.Neuköln (4:34)
De sax is boeiend in dit verder weinig interessante nummer.

10.The Secret Life of Arabia (3:46)
Ik wordt toch nog even wakker geschud door een "normaal" nummer waarin de stem van Bowie te horen is. Dit is toch waarom ik een Bowie plaat koop. Het is ook meteen het meest toegankelijke nummer van de plaat. Een fijn ritme, mooie zang. Gelukkig, kant B opent goed, en sluit waardig af!

Ik heb 't al eerder geschreven: de instrumentale tracks doen voor mij afbreuk aan dit album als geheel. De gezongen tracks zijn op Blackout na echt heel erg de moeite waard, maar het ambient achtige 3 luik in het midden van kant B zijn ronduit slaapverwekkend te noemen. Ongepast, en voor mij absoluut een heel dik minpunt op dit album. Daarom dus gemixte gevoelens voor wat betreft dit album.

Ik kom op 5 erg lekkere nummers, 1 wel aardig, en 4 waar ik niks mee kan. Dat verklaart de vrij lage score van 3 sterren. Dat is jammer, want als er meer nummers in de sfeer van kant A op hadden gestaan had dit een absoluut veel betere plaat geweest voor mij.

Bewondering voor je lennon, dat je tijd en energie steekt in het beluisteren van oude muziek, en die wil ontdekken, ik ben star en sta weinig open voor nieuwe dingen merk ik.

Ik maakte deze bowie muziek mee in een bepaalde tijd, berlijnese muur, koude oorlog en veel stappen en zuipen. Die link daar ontkom je dan niet aan, de muziek is deel van een fase in je leven. Iemand die nu voor het eerst gaat luisteren ervaart de muziek denk ik dus sowieso heel anders. Zal jij ook hebben met muziek uit je eigen jeugd Lennon neem ik aan.

Er werd in 1600 en lang daarvoor ook al muziek gemaakt, dus oude muziek is wat Heroes betreft relatief. En de muziek, een beetje vreemd maar wel lekker, Bowie heeft nooit voor de voorspelbare makkelijke lijnen gekozen en doet dat op Heroes ook niet. Wel vindt ik Heroes van het zogenaamde Berlijn trio iets minder dan Low en Lodger.

Ik snap niet goed waarom je Eno een rommelige stijl toedicht. Wat bedoel je daar mee?