David Bowie - "Heroes" (1977)

Die kon je van ver zien aankomen, slangenman - als je zelf nog actief musiceert, een bevoorrechte positie nietwaar moet je wel heel erg last hebben van je MMPS (multiple musical personality syndrom) om daar geen gebruik van te maken

Overigens is leeftijd ook een nadeel: stel je eens voor dat ik - hoe aantrekkelijk het programma ook is op Lowlands - nog 3 dagen in een tentje zou gaan zitten - wat zou dat met me en m'n omgeving doen??

Er zijn nog steeds mensen die goede muziek maken, maar het charisma/uitstraling van een Bowie missen. Anderzijds zijn er nog muzikanten die qua uitstraling boven de grijze massa uitstijgen, maar deze missen dan weer het muzikaal vernuft. That's it. Daarom hebben 60's/70's/80's wél nog iconen.

Lady GaGa, in mindere mate Lana Del Rey.

Ik zou eerder denken aan Adele. Maar artiesten die zowel muzikaal vernuftig en vernieuwend waren als erg populair bij een groot publiek, dat moet je inderdaad zoeken in de jaren '60, '70, '80 waarbij David Bowie een goed voorbeeld van is.

Wat zongen die hippie 70s iconen, Supertramp, ook al weer - "Hide in your shell ..."

Tsjongejonge -alsof er geen Massive Attack, Arcade Fire etc etc zijn geweest (bijv.), alsof Dubstep nooit heeft bestaan. Volgens mij lopen ze in Plopslaland nog meer in de pas.

Adele - een dikkig meisje in een oma-jurk, met een goede stem - charisma???

Scotty beam me up please, outtahere

Ja mju, een magere hark in een gymnastiekpakje met knalrood haar is de definitie van charisma. Kom op zeg, kijk jij ff je woordenboek na op dat woord voordat je hier doet alsof het te maken heeft met formaat en de kleding die je draagt.

Hoewel ik niet zo maar mee ga met de stelling dat er tegenwoordig minder mooie muziek gemaakt wordt, vind ik wel dat het makkelijker is mooie muziek te vinden in de jaren 65-85 Door het verlopen van de tijd zijn de tijdsloze meesterwerkjes wel aan de oppervlakte verschenen. Vanaf de naughties(90's) moet ik wroeten om bij muziek uit te komen die mij goed smaakt.

Edit: en het helpt dat veel oude muziek een stuk goedkoper is!

Nee muziekvrind, daarvoor heb ik geen woordenboek nodig, al vind jij het wel leuk om in je hoedanigheid van muziekhofnar een beetje te chargeren en stangen.

Om je te antwoorden, uiteraard niet alleen - het is iets dat je voelt, wanneer iemand het podium op wandelt en Adele heeft wel presence, maar nog geen charisma - imo. Daarvoor gaat er gewoon (nog) te weinig van haar uit.

Looks kunnen er mee te maken hebben - maar als je het eenmaal hebt, dan kan je nog alledaags kleden en verdwijnt het niet. Dat kan ik je uit ervaring bevestigen.

Ok, dat was maar even om voor die schattige dame op te komen die hier niet de kans kreeg zichzelf te verdedigen.

Vandaag aangeschaft samen met Low. Lodger staat in bestelling en komt volgende week.
Oh Happy Day !!!

When Jesus washed your sins away

Heroes blijft nog steeds één van zijn allerbeste nummers wat me nog bij elke draaibeurt kippevel bezorgt.Het trio Neuköln,Sense of Doubt en V-2 Schneider kan me na al die jaren ook nog steeds boeien.Tel daar nog de twee sterke nummers Secret life of Arabia en Beauty and the Beast bij op en je hebt een album dat ook in 2012 blijft intrigeren.

Ik weet eigenlijk niet welk album ik beter vind, Low of Heroes.
De opzet verschilt niet zo heel erg van elkaar, Heroes heeft wat langere instrumentale stukken achter elkaar.

Het zijn allebei, voor mij verder zonder discussie, 5***** cd's. Ik heb Low inmiddels in mijn Top 10 gezet.
De albums zijn op zich staand meesterlijk. Je kunt er zelf nog varianten op maken, door alleen een instrumentale cd of alleen een vocale cd te maken. Net afhankelijk van de stemming waar je in bent.

David Bowie heeft een aantal zeer sterke momenten in zijn carriére, echt Hoge School in de rockmuziek en memorabel tot in lengte van dagen. Ik kies dan voor zijn albums uit de periode 72-74, en 77. Zijn nadagen vanaf Outside (1995 - 2003) zijn ook zeer gedenkwaardig.

Hij weet moderne, vernieuwende muziek te koppelen aan een ongelofelijke dosis melancholie, zoals op het prachtige instrumentale trio Sense of doubt, Moss Garden en Neuköln. En dan te bedenken dat David Bowie natuurlijk eigenlijk zanger is, van beroep....

Dat laatste zie ik anders: Bowie is eerder muzikant / kunstenaar. Je doet hem tekort als je hem alleen zanger zou noemen.
Overigens zou ik persoonlijk Hunky Dory (71) en Station To Station (76) er ook bij kiezen.

Ook natuurlijk prima albums, Bowie heerst eigenlijk wel in de jaren '70. Persoonlijk heb ik iets minder met die twee albums maar misschien is het instappunt hier van belang. Hij is natuurlijk kunstenaar en zo moet zijn werk ook worden beoordeeld. Maar voor mij blijft hij in eerste plaats zanger, niet alleen omdat hij zo is begonnen maar uiteraard ook vanwege het feit dat juist zijn vocalen altijd een herkenbare stempel op een plaat drukken

Bowie is naast een uitstekende zanger natuurlijk meer.
Laten we zijn composorische kwaliteiten a.u.b niet vergeten.
En er is zoveel meer; Instrumentalist, producer, kunstenaar, acteur.

Daarbij had Bowie natuurlijk visie. Een tegendraadse vaak, maar die zeker in de 70er jaren geweldig uitpakte.

Geen van z'n kwaliteiten worden vergeten noch ontkent, hoewel acteur op Heroes wat aan de overdreven kant is

:Y

Eno maakt Heroes onverwoestbaar, wat een vergezichten, vooral op kant twee.
Van Bowie hoor je niet veel meer.

Het nummer ''Heroes'' is natuurlijk een klassieker, maar met de laatste paar nummers, voornamelijk de instrumentale, kan ik nog niet zo veel..

die muziek is uit de tijd dat Berlijn nog in 2 zones verdeelt was, dus nog van het ijzeren gordijn tijdperk, andere tijd. (grimmig)

Die is om gezondheidsredenen in 2004 gestopt, is met pensioen, woont in New York en heet weer gewoon David Robert Jones.

@develhunt

of een verstandig advies opgevolgd van zijn kennis Ad Visser, maar dat is mijn gooi.

Ja, als Bowie het niet meer weet, belt ie onze Adje.

Dus dit is de beruchte Berlijn-trilogie. Ik ben het album Heroes aan het ontdekken.
De eerste twee nummers (beauty beast, john lion) was moeilijk doorkomen.
Maar Heroes en Sons of the silent age maken veel goed.
Sense of doubt kan ik waarderen. De tweede helft is gewaagd instrumentaal. Toch kan het niet aan het solowerk van Eno tippen. Het klinkt soms als achtergrond muziek voor een scififilm uit de jaren 70.

Met alle respect voor Bowie en dat dit een klassiek album is, moet ik toch zeggen dat deze soms weet te iriteren. Beauty and the beast, john lion, v2 schneider. Ik had er meer van verwacht.

Ik vind dat tweede gedeelte eigenlijk erg sterk, zeker naarmate ik het album vaker ging luisteren! Je wordt echt een of andere paranoïde en creepy wereld in gezogen. Ik weet niet zo heel veel Eno solowerk wat dat ook doet, alhoewel ik ook nog lang niet alles van de goede man ken..

Ik ken inmiddels al het (solo)werk van Eno uit de 70s, maar er is inderdaad niet zoveel werk van hem dat datzelfde gevoel bewerkstelligt. Al zijn sommige platen van hem ook wel erg mooi, maar dan op een andere manier. In ieder geval: vaker luisteren rolando!

Bijna goed, een groot deel van het album is als soundtrack gebruikt in Christiane F, een Duitse film over een meisje van 13 die verslaafd raakt aan heroïne. Waargebeurd overigens. Geen vrolijke film, je bent gewaarschuwd...

Ben er nog niet helemaal uit wat ik van dit album moet vinden.

Soms erg goed, soms erg chaotisch. Vaak met Bowie.. moet groeien, voorlopig 3 sterren.

Is ook een groeier, had ik met Low trouwens ook. Komt ook door de drastische stijlverandering in het 2e gedeelte.
Als het kwartje valt zijn het beiden erg sterke albums.