Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Ik ben het wel met Hendrik68 eens. Wish You Were heb ik jaren geleden ontzettend veel gedraaid maar tegenwoordig is Pink Floyd een beetje uit mijn 'tracklist'' verdwenen. Bij vrijwel alle albums na Dark Side of the Moon is er maar een heel dun lijntje tussen overproductie en genialiteit. Op dit album is er nog enige balans maar echt heel jeugdig klinkt het in mij ogen niet (meer). Tijdens Animals slaan de heren naar mijn mening helemaal door.

Sterke stukken op dit album vind ik nog altijd de openings- en afsluitingssong die kundig met elkaar gelinkt zijn. Het titelnummer is misschien het meest tijdloos maar ik ken betere akoestische liedjes. De melodieën van "Welcome to the Machine" en "Have a Cigar" kan ik niet bepaald sterk noemen. Na afloop blijven mij vooral die geweldig opbouwende, haast dreigende klanken van "Shine on You Crazy Diamond" hangen.

Seffens (22u35) op Canvas, Pink Floyd: The Story of Wish You Were Here.

Mooie oprechte docu. En eigenlijk het echte laatste groepalbum voordat Waters het roer defintief in handen neemt.

Om te reageren op avjd: Het is een bekende en nu natuurlijk vrij oude plaat. Ik ken hem onderhand wel dromen en zit ook niet heel veel meer in de cd-speler.
Maar ik vind dat het nog wel degelijk de magie heeft van welleer. Een melanchoniek album, zeker de Floydplaat met de meeste emotie en erg sfeervol.
Elke song heeft zijn functie en de overgangen zijn perfect. Shine On met al zijn parts springt er natuurlijk wel uit. Maar het niveau is over het hele album hoog.

Ik heb wat stukjes gezien van de documentaire en ik krijg steeds kippenvel van het gitaarstukje van David Gilmour dat begint op 03:50 van het nummer Shine on You Crazy Diamond [Parts I-V]. Het zorgt er ook iedere keer voor dat ik deze plaat wil opzetten. Morgen maar eens de documentaire volledig uit zitten, want ik vond het inderdaad ook enorm oprecht.

Gisteren had ik er nog erg in (in die documentaire).
Vandaag alsnog vergeten... .
Maar hopen dat ie nog een keer komt.

Nutteloze documentaire. Elke Floyd fan wist álles wat er verteld werd toch al? Gewoon even snel cashen met een emotioneel gezicht voor de camera. Zo klinkt het cru, maar aan die gedachte kan ik me echt niet onttrekken.

Dat iedere fan alles al wist is toch niet de fout van de leden van de band?

Bovendien, de heren gaan alleen voor de "big fish" (re-releases, touren met oude shows, etc.). Kan me niet voorstellen dat die paar stuivers die deelname aan zo'n documentaire opbrengt hun nou echt geprikkeld heeft.

Ik vond het wel integer overkomen allemaal.

Nutteloos is het nooit, want laten we blij zijn dat er nog van dit soort programma's worden gemaakt.
Natuurlijk is er een hoop bekend over dit album, maar het blijft boeiend om te zien dat zoveel jaar na dato de herinneringen er nog zijn en de achtergronden( interessant ook de controversieele hoes) belicht worden.

Tussen alle shit die we voorgeschotelt krijgen op de kijkbuis, is dit een verademing.

Wat een onzin uitspraak. Volgens mij is zo'n documentaire ook interessant voor de niet PF kenner, die er wel meer van wil weten. Ik kan zo enkele bands opnoemen die ik goed vind maar niet alles van weet. Vond trouwens de invalshoek van Gerald Scarfe erg interessant. Wist niet dat bij WYWH de samenwerking is ontstaan. Oh by the way een TV kan aan en UIT.

Het is gewoon een eindeloze herhaling van zetten zonder dat er ook maar iets nieuws in wordt verteld. Onwijs veel mensen hebben dit allemaal al eens meegekregen, het bestond ook al in verschillende vormen, maar daar hebben ze maling aan. De eerste hit op Google leidt al naar Wikipedia. Gemakzuchtig is het, zeker omdat je toch vooral fans trekt met zo'n docu.

Die laatste zin is zeker voor mij bedoeld Broem.

Tuurlijk kan ie aan en uit, maar ik mag toch hopelijk wel vinden dat dit soort docu's een verademing zijn.
Zoveel muziekprogramma's zijn er niet meer. En met de grote hoeveelheid flutprogramma'a die er worden uitgezonden, ben ik blij dat dit af en toe eens langskomt.

Ik kan er naast zitten, maar volgens mij is die laatste zin van Broem vooral bedoeld voor Stijn. Want volgens mij vinden jij en Broem beiden dat het een interessante documentaire was, Michel. Juist Stijn vond het niets.
Maar misschien lees ik het verkeerd.

Ik heb de docu overigens nog niet gezien.
(Ben nu toch wel benieuwd)

Ja, nu je het zegt Rogier. Ik denk dat je gelijk hebt. Mits Broem de flutprogramma's wel goed vind natuurlijk.

Op You tube kun je de docu ook bekijken Rogier. Athans dat was wel zo.

Zeker. Ik vond de docu van grote klasse. Had 'm al eens gezien en blijf kijken. Net als dat ik de cd's en lp's blijf draaien. Omtrent de money driven motivation van de boys heb ik op MuMe The Wall al eens gediscussieerd. Dat klopt wel gezien al die heruitgaven van hun werk. Aan de andere kant ben ik ontzettend blij dat ik al die mooie opdtredens van Waters en Gilmour de laatste 10 jaar nog heb mogen zien.

Voor de kritische kijkers onder ons, die beweren dat er voor hen werkelijk niets nieuws in de documentaire zat: ik geloof daar geen reet van. Ooit de achtergrondzangeressen in beeld gehad? Het verhaal van de hoesfoto's? Ooit de mannen van Pink Floyd zelf horen en zien praten over hun herinneringen aan Syd Barret? Gilmour ooit met zoveel respect horen en zien praten over Waters' lyrics?

Natuurlijk, sinds internet is heel veel van de feitjes beschikbaar, maar het is toch fantastisch dat dat in een mooi document van een uur is samengevoegd, notabene met een mooie, reflectieve bijdrage van de hoofdrolspelers zelf?

Hier kritiek op leveren is een beetje zuur doen om het zuur doen, als je het mij vraagt.

Volgens mij wel, maar anders lig ik daar ook niet wakker van.


Check.



Dubbel Check.



Check. Nu hebben we het al over de toon waarop er gepraat wordt, tja... een goede schrijver weet dat ook papier over te brengen. En anders is dat alsnog een wel erg karige toevoeging.



Tja, oud nieuws is geen nieuws. Ik ga toch ook niet elke keer naar dezelfde aflevering van een serie kijken? De heren hebben last van het Leo Blokhuis-syndroom.

Ik denk dat het ook persoonlijk is Stijn. Voor de doorgewinterde Floydfan is dit misschien allemaal gesneden koek, maar voor iemand die niet zo bekend is met het verhaal achter de plaat, is dit een nuttige en interessante docu.

Het sombere kille "Welcome to the Machine" is mijn favoriete track.
In die docu ging het vooral over de bijbehorende clip die volgens mij veel later gemaakt was en dat intereseerde mij niet.

En dat vond ik jammer.....

Ik vond het een erg mooie docu.
Een paar dingen wist ik al, maar ik heb toch ook wat bijgeleerd.

Als je Welcome en Cigar al niet best vind, en WYWH ook niet zo'n topper, vind ik 4,5 * nog best wel een hoge waardering voor deze plaat.

Maar inzake WttM en HaC kan ik een heel eind met je meegaan. Welcome was altijd al het minste nummer op het album, maar als ik de plaat heden ten dage nog wel eens al draai, skip ik dat nummer steevast. Have A Cigar kan ik nog wel waarderen, maar behoort zeker niet tot mijn favoriete PF-nummers.

Op deze plaat mis ik iets spannends, iets specifieks; iets eigens van Pink Floyd. Op één of andere manier vind ik het album als geheel toch wel achterhaald door de tijd, en anno 2012 behoort WUWH niet meer tot de PF-toppers voor mij.

Op de een of andere manier is bij mij de drempel vrij hoog om dit album daadwerkelijk te draaien.
Maar als die in de CD-speler zit is het echt genieten, zet 'm nooit voortijdig af.

Roger Waters zei dat hij niet tevreden was met de zang van Roy Harper op "Have a Cigar", vond hij te cynisch klinken.
Ik vind die zang juist sterk hierop.
Ook mooi aan het begin van die docu die fragmenten van hun eenmalige concert samen op dat festival, eeuwig zonde dat ze nooit samen een uitgebredde tournee daaraan vastgeplakt hebben.

Is die eenmalige reunie ooit in zijn geheel verschenen op DVD ?

@Zephyr

Mijn waardering is waarschijnlijk te hoog maar herringeringen spelen ook een rol. Het album heeft mij vaak genoeg weten te raken. Dat het mij vandaag de dag minder weet te boeien doet daar niks aan af.

Dat van die herinneringen ben ik helemaal met je eens.

Had je me 34 jaar geleden naar een waardering gevraagd voor deze plaat; dan was het zondermeer 4,5 * geweest. Toen was dit ongetwijfeld één van mijn favoriete albums. Is ook niet zo heel moeilijk c.q. vreemd als je bedenkt dat ik destijds nog niet zo heel lang bezig was met mijn muzikale ontdekkingsreis.

Maar zoals in mijn vorige bericht al vermeld : vandaag de dag mis ik de magie die ik toen onderging bij het draaien van WYWH.
Wat ik al eens vermeldde bij andere albums : ik geef hier op MuMe een waardering zoals ik een plaat de laatste (pakweg) 2 of 3 jaar ervaar.

Zo nu en doen herzien ik dan ook mijn stemmen. Maar ik wil er eerst weer eens goed voor zitten voordat ik mijn waardering aanpas. Bij mij was PF ook één van mijn eerste 'grote' ontdekkingen. Vreemd genoeg draai ik hun albums nauwelijks nog.

Het is ook geen plaat die ik regelmatig draai, evenals ander werk van Floyd.
Animals draai ik denk ik het meest. Waarschijnlijk vanwege de wat agressievere toonzetting die mij wel bevalt.
Wish You Were Here is echt een plaat waar je voor moet zitten. Je mee laten slepen door de laid-back sfeer, want het tempo ligt natuurlijk vrij laag.
Maar mijn waardering zal altijd hetzelfde blijven. De klankkleuren, de sfeer en de overgangen.
Het is o zo bekend, maar ook heel vertrouwd.
Gewoon een album die je na een lange tijd weer eens draait en weer heel comfortabel aanvoelt.
Er is veel wat ik minder ben gaan waarderen, maar Floyd blijft altijd goed.

de voor de rest zinloze docu heeft mijn oordeel bevestigd, PF had er geen zin in.
Mooie easy listening, dat wel.

Ach, wat is regelmatig ? Als je (om het even welke plaat) een album van PF maar één keer per jaar draait, zit daar toch ook een regelmaat in ...



Niet helemaal mee eens. Verafgoding van om het even welke artiest dan ook, gaat me toch echt een stap te ver. Een album zal zich hoe dan ook na zoveel jaar moeten blijven bewijzen.
Bij WYWH moet ik er wel bij vermelden dat ik de plaat in de beginjaren van bezit waarschijnlijk iets té vaak gedraaid heb ! Daardoor zou mijn 3,5 eerlijk gezegd wel eens iets te negatief kunnen zijn.

Binnenkort deze maar in de "herkansing" doen om te kijken of er mss toch nog een 4 te vergeven valt ...

@Lazarus Stone : wel een beetje erg kort door de bocht; je opmerking over de docu. Ik zou graag eens willen weten waar je (voor)oordeel op gebaseerd is, en wat jouw beoordeling van dit album is .....

@Lazarus stone,
Wat verwacht jij te zien over een plaat waar werkelijk alles al over is gezegd en geschreven?

Gevalletje van iemand die het leuk vind om negatief te posten waar hij denkt waar nodig.
Het is niet de eerste keer.