Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Het is natuurlijk erg stoer om te laten merken merken dat je hoog gewaardeerde albums als deze inmiddels ontgroeid bent. Werkt statusverhogend.

Ik heb 'm weer een paar keer gedraaid en blijf het hun mooiste werk vinden.

Het enige, echt enige zwakke punt van de plaat zijn die vervelende breaks van Nick Mason in Shine On. Pfff. In een betere wereld had Pink Floyd een betere ritmesectie gehad.

Top! Ik ben Kinderen voor Kinderen intussen ook omtgroeid

Ach ja. Lazarus Stone voegt met zijn korte, vermoedelijk mede door arrogantie ingegeven stukjes niets bij een een eventuele discussie. Want bij voorbaat drukt ie alles de kop in. Ik zou zeggen, negeren. Het waait wel weer over.

Buurman, wat bedoel je met die vervelende breaks in Shine On? Het is mij namelijk nog nooit opgevallen.

Wat ik bedoel, is dat hij het niet kan laten om in IEDERE overgang van maat 2 naar 3 en van maat 4 naar 1 een break te spelen. En als het nou spannenende breaks waren, maar nee. Supervoorspelbaar, nooit verrassend. Boem boem boemerdeboem.

Het effect is dat je ontspannen, relaxte mood iedere twee maten verstoord wordt door de drummer, die de boel weer "ophoudt" met zijn oninteressante fills.

Ik leg het misschien wat krom uit. Wellicht kan een drummer dit beter uitleggen. Bikkel?

Ik ga het overigens fenomenale nummer Shine On eens dezer dagen luisteren, om te zien of ik je kan volgen. Het zal mij waarschijnlijk niet storen, want dat heeft het - in al mijn onwetendheid - nooit eerde gedaan.

Same here, nooit opgevallen. Ik ga er nu ook express een paar weken niet naar luisteren zodat ik deze opmerking vergeten ben. Stel je voor dat ik dat vanaf nu ook elke keer ga ervaren zoals buurman, zou ik verschrikkelijk vinden!

Dan haast ik me om te zeggen: het is slechts een klein minpuntje in dit overigens schitterende nummer. Vergeet dat ik het gezegd heb.

Hier is een drummer. Ik let natuurlijk tijdens het luisteren van muziek op de drums. Nick Mason is vanaf Dark Side Of The Moon niet meer als een ondersteunende kracht voor de rest van de muziek. Dit betekent standaard drumritmes en standaard fills die precies in de muziek passen. De Mason voor Dark Side Of The Moon is veel avontuurlijker. Neem bijvoorbeeld een nummer als Set The Controls For The Heart Of The Sun, daar hoor je tomwerk dat je bij iemand als Danny Carey van Tool ook hoort. Mason speelt op dat nummer om zichzelf heen en bijna tranceopwekkend en dat trekt het nummer naar een hoger plan. Op dit album is het drumspel heel stijf.

Mooi verwoord en ik ben het er volledig mee eens. Nick Mason is altijd al een enigszins beperkte drummer geweest, maar vroeger begreep hij nog dat beperkingen óók creativiteit kunnen stimuleren.

Maar ik vind het eigenlijk ook wel bij de muziek van Pink Floyd van deze periode passen. Vooral toetsen en gitaar hebben de belangrijkere rollen. Bij deze composities past ook geen drumwerk dat op de voorgrond treedt. Dat geldt veelal ook voor de basgitaar. Puur ondersteunend aan het muzikale geheel. Bij Money is dat week anders maar ingewikkeld is dat baslijntje niet.

Ik moet de kritiek van buurman nog gaan beluisteren, maar het wat saaie drumwerk van Mason heb ik nummer als onprettig ervaren. Integendeel, het geeft ruimte aan de overige onderdelen van de muziek van Pink Floyd.

Don Cappuccino heeft gelijk. De muziek van Floyd veranderde. Meer gestroomlijnd en mainstreamer.
Mason was daarvoor ook geen virtuoos, maar had meer vrijheid en liet meer van zich horen met vooral tomwerk inderdaad. Meer inkleuren.
Hier is hij echt de begeleider en dat is wat het is.
De fills en de breaks zijn vrij simplistisch, dat is een feit en hadden misschien wat inventiever gemogen.
Anderzijds zit zijn drumwerk ook niet in de weg. Het stoort mij in ieder geval niet.
Op Animals vind ik Mason trouwens goed drummen. Een lekkere drive heeft hij daar.

Het mooie van Mason is juist zijn hele relaxte stijl die wel degelijk mede het geluid van Pink Floyd sterk bepaald.....hij drumt bijna te langzaam, heel laidback.

Technisch is het geen para diddle double stroke kamikaze drummer nee, maar muziek maken is veel meer als dat.

Mijn punt is ook niet dat hij persé spectaculairder had moeten drummen. Hij had het in Shine On juist nóg soberder mogen houden wat mij betreft. Dat "bijna te langzaam" drummen is inderdaad wel zijn kracht.

Ik denk uiteindelijk dat Mason wel de juiste man op de juiste plek was.
De Floydsongs zijn niet bijzonder technisch en daar hoeven ook geen virtiuozen als Brufford, Palmer of Bozio (ik noem waar wat) aan te pas te komen.
Het is een beetje zoals Ringo Starr, die gewoon de juiste elementen gebruikte om The Beatles te zijn zoals ze waren. Ook Ringo was en is een beperkte drummer.

De kracht van Mason is zijn onverstoorbare relaxte groove en fills, wat stijfjes, maar wel functioneel.
Pas op The Wall kreeg hij het moeilijk. Toen is Jeff Porcaro ingeschakelt om Mother in te drummen. Dat kreeg Nick niet voor elkaar.

Het blijft louter giswerk, maar het had me wel wat geleken: 'Shine On' met wat verrassender, gewaagder drumspel. Desnoods met wat kleine aanpassingen in de compositie om hem daar de ruimte voor te geven.

Heb deze plaat al minstens een jaar niet meer beluisterd. Heb het gevoel dat ik het allemaal wel ken en de uitdaging is er een beetje uit. Ik denk dat ik 'm net zo lang laat liggen tot ik weer een beetje 'opnieuw' kan beginnen.

Dat lukt dan pas als je dement bent geworden, Stijn!

Toch ook maar weer eens begonnen aan het oevre van Roy Harper...Bullinamingvase..nostalgie en genieten!

was is en blijft magistraal. Na lange tijd weer eens integraal beluisterd en ja, 5 sterren, niks minder.

Het is weer eens tijd voor een (nachtelijke) Pink Floyd- luistersessie. Dit is veruit mijn favoriet, toen ik klein was vond ik de hoes enorm intrigerend en later draaide ik de "plaat met de brandende man" op de speler van mijn ouders. Bij Shine on en Wish you were here hou ik het soms echt niet droog, wat een schitterende teksten en muziek... deze plaat zal voor mij altijd verbonden zijn met mijn moeder en hoe wij elk jaar Wish You Were Here door de woonkamer laten knallen en uit volle borst meezingen..

Toch wel even een vermelding waard. 2 nummers van dit album bij de eerste 10 van de top 2000 van radio 2

Na lange tijd musicmeter gebruikt te hebben als naslagwerk lijkt het me wel tijd voor een aantal berichtjes en hoe kan ik beter beginnen dan bij Pink Floyd.

Wish You Were Here begint en eindigt met het prachtige Shine on, van het gitaarwerk gaan mijn nekharen rechtovereind staan. De eerste keer dat ik Shine on hoorde was ik direct verslaafd aan het geluid dat David Gilmour uit ze gitaar haalt.

Dat wilt niet zeggen dat Welcome to the Machine, Have a Cigar en Wish you were here het luisteren niet waard zijn, in tegendeel de emotie druipt ervanaf.

Later kwam ik er achter dat dit album opgedragen is aan Syd Barret, dat maakt het alleen maar mooier.

Dit blijft natuurlijk een parel van een plaat. Geen noot staat hier verkeerd. Gek genoeg gaan mijn twee gele sterren hier wel naar Welcome to the Machine en het geweldige Have a Cigar. Ik houd van dat heerlijke cynische ondertoontje in deze twee nummers.

Met een vader die sinds 1975 100% zeker weet dat 'Wish You Were Here' het allermooiste album is dat ooit op deze aardbodem is verschenen en dat het nummer Wish You Were Here, overigens ook zijn mening, het mooiste númmer ooit gemaakt is, was de kans dat dit album mij niet onder de aandacht gebracht zou gaan worden verkeken. Het is echter pas, tot mijn schaamte, sinds ongeveer een jaar dat ik zelf een groot fan ben geworden van dit album en niet veel later van het hele oeuvre van Pink Floyd. Inmiddels kan de muziek niet meer weggedacht worden uit mijn leven en ben ik zeer enthousiast met het online verzamelen van beeld- en geluidsmateriaal van optredens, bijzondere opnames en documentaires van en over de band en haar individuele leden. Het gebeuren dat zich heeft voorgedaan rondom het verlaten van de band door Waters is beschamend, maar we mogen blij zijn met wat ze ons hebben nagelaten. Het is enorm jammer dat ze niet meer samen op het podium staan, maar toch ben ik enorm gelukkig dat ik in september met mijn vader naar 'Roger Waters - The Wall Live' in de Amsterdam ArenA ga. De held wordt dit jaar 70 en ik hoop dat hij nog lang op mag treden, evenals dat ik hoop dat ik ooit Gilmour nog eens live mag aanschouwen, maar voor nu ben ik blij dat Pink Floyd mijn leven op muzikaal vlak verrijkt heeft.

Toch mooi hoe bepaalde artiesten de jongere generatie ook steeds maar weer blijkt te pakken. Ik vraag me af of er ooit een eind komt aan het ontdekken van artiesten als The Beatles en Pink Floyd door de jongerengeneratie.

"Wish You Were Here" is mijn favoriete Pink Floyd plaat. Het was een enorme uitdaging "The Dark Side of the Moon" op te volgen. De opnamen door "Wish You Were Here" begonnen in het voorjaar van 1975. "Shine on You Crazy Diamond" vind ik het beste nummer, met die vier gitaarnoten van David Gilmour die het album definiëren. De negen delen vormen van begin en einde van het album en zijn een lofzang op hun vertrokken leider Syd Barrett. Ik vind dat "Wish You Were Here" een soort kalme wanhoop uitstraalt. Dit wordt misschien nog wel extra geaccentueerd door het feit dat Barrett onverwachts naar de studio was gekomen. Niemand had de kale, dikke man herkend. Op "Have a Cigar" neemt Roy Harper de vocalen voor zijn rekening en ik vind deze track nog de allerbeste protestsong tegen de muziekindrustrie die ooit is geschreven. Gilmour's gitaarsolo in "Have a Cigar" is overigens fenomenaal. Dit nummer is mijn inziens de verpersoonlijking van de haat tegen de muziekindustrie die Roger Waters inmiddels had ontwikkeld. Mede ook door hun eigen succes natuurlijk. Het titelnummer is bitterzoet, maar tegelijkertijd van een ongekende schoonheid en de lyrics zijn zo mooi. Ook de hoes draagt bij aan het geheel, een mooie uitdrukking van het isolement van deze plaat. Destijds nog eens benadrukt door de plaat te verpakken in zwart cellofaan met uitsluitend een sticker. De plaat kreeg lauwe recensies ten tijde van de release, maar was commercieel direct een succes en Pink Floyd werd een nog grotere stadionact, maar bovenal vind ik "Wish You Were Here" een waar meesterwerk!

Een album wat muzikaal en tekstueel de juiste emotie kan oproepen.

Ooit dit "Shine on your crazy diamond" opgezet tijdens een verlaten weg bij zonsopkomst ergens in afrika................

Zooooo dan ben je een bofferd ja!

Destijds "blind"gekocht (op LP). Inmidels allang op cd. Dit album verveelt nooit. Wederom een toppertje van Floyd!!

Afgelopen vrijdag op de BBC een documentaire gezien over dit album.
Prachtig. Echter, de band had een writers block. Na veel moeite is het album tot stand gekomen. Have a Cigar is gezongen door Roy Harper. In deze docu zegt Roger Waters dat hij het beter had gedaan. Overigens lieten ze dit nummer met zijn zang ook horen. Ook het verhaal van Syd Barrett die langs kwam en niet herkend werd. Shine on You Crazy Diamond is opgedragen aan Sid.
Verder het prachtige Wish You Were Here. Een nummer dat samen door David en Roger geschreven is en waar beide heren zeer tevreden over waren.
Verder in de docu hoe het artwork tot stand kwam (Storm Thorgerson), fotograaf die de foto maakte van de brandende man en ook de stuntman die de brandende man vertolktte.

Mooie informatieve docu inderdaad. Het was tevens het laatste album waar de groep nog enigzins als collectief opereert, maar dat het een moeizaam proces was, moge duidelijk zijn.

Roy Harper zingt Have A Cigar overigens perfect. Dat is wel weer typisch Waters om er zoveel jaar na dato nog over te zeuren.
Waters deed het toen niet, omdat hij onzeker was over zijn stem en zelf niet tevreden was over zijn eigen versie.
Harper was de juiste man op de juiste plek.