menu

Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

mijn stem
3,89 (881)
881 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Born in the U.S.A. (4:39)
  2. Cover Me (3:26)
  3. Darlington County (4:48)
  4. Working on the Highway (3:11)
  5. Downbound Train (3:35)
  6. I'm on Fire (2:36)
  7. No Surrender (4:00)
  8. Bobby Jean (3:46)
  9. I'm Goin' Down (3:29)
  10. Glory Days (4:15)
  11. Dancing in the Dark (4:01)
  12. My Hometown (4:33)
totale tijdsduur: 46:19
zoeken in:
avatar van Hendrix4live
2,5
Kill_illuminati schreef:
Persoonlijk erger ik mij aan de '80s drums. Ik houd er niet van. Andere plaat dan maar.


Daar heb je wel gelijk in. Ik heb ook nooit echt iets met jaren 80 drums gehad. Het geeft echt een lelijke klank aan een liedje vind ik. Misschien vind ik het dan te bombastisch of zo.

avatar van Ampivinni
5,0
ik vind er vaak juist een vette, energieke klank inzitten.
bijvoorbeeld: die Tracks uitvoering van Born In (ook de live versie van New York) missen gewoon de vette riffs, de geweldig schreeuwende Bruce, de ironie, de power, de kracht van 't hele nummer..

avatar van vielip
5,0
Ampivinni schreef:
ik vind er vaak juist een vette, energieke klank inzitten.
bijvoorbeeld: die Tracks uitvoering van Born In (ook de live versie van New York) missen gewoon de vette riffs, de geweldig schreeuwende Bruce, de ironie, de power, de kracht van 't hele nummer..

Eigenlijk moet je die nummers als aparte nummers zien. Zoals wel met meer akoestische/electrische uitvoeringen van hetzelfde nummer bij Bruce het geval is. Ze zijn totaal niet te vergelijken met elkaar vind ik. Alleen de tekst is hetzelfde maar daar houdt elke vergelijking op.

avatar van deric raven
4,0
De man met de mondharmonica.
Klanken die tranen verwoorden.
Schuchter en eenzaam op het podium.
Zijn minder rooskleurige levensverhaal vertellend.

Mijn ouders hadden het album The River in bezit.
Regelmatig werd vooral het titelnummer gedraaid.
Met mijn zeven jaar oud had ik achteraf een vrij goede kijk op de tekst.
Ik wist dat het een liefdesnummer was, wat zich afspeelde ergens in de buurt van een rivier.
Ontroering te zien in de ogen van pa en ma.
Achteraf begrijpbaar.
Vanwege een zwangerschap hadden ze hun jeugd abrupt moeten afsluiten.
Baan zoeken, trouwen en een bestaan opbouwen.
Al waren ze natuurlijk dol gelukkig met dit kereltje.

Bruce was heilig.
A Working Class Hero.
Zeker geen Boss.
Hij was nog iemand voor het volk.
Herkenbaar.
Waar je lief en leed mee deelde.

Toen kwam Born In The USA.
Wat werden we voor de gek gehouden.
Onder indruk van de clip van Dancing In The Dark.
Waar hij spontaan een meisje uit het publiek trok.
Die totaal verrast met Bruce mocht mee dansen.
Achteraf gezien de meest overtuigende rol die Courteney Cox ooit gespeeld had.

Diep geshockt was ik.
Deze held speelde gewoon een spelletje.
Massaproduct Springsteen.
De Amerikaanse Droom.
Houthakkersmutsje en geruite bloesje verruild tot maatpak.
Pakje shag werd dure sigaren.
The Boss was geboren.
Ik geloofde er niet meer in.
Hij behoorde tot de grote kliek.
Onder de veren van Quincy Jones We Are The World meezingen.
Zogenaamd voor een betere wereld.

Gelukkig kwam het jaren later nog helemaal goed.
Steeds meer keerde hij terug naar zijn roots.
Waardoor ik deze onbedoelde tiener b-film soundtrack ben gaan herbeluisteren.
Natuurlijk overheerst het plastic jaren 80 geluid.
Tijdsbeeld der verloedering.

Maar wat zou ik dit album graag kaal willen horen.
Laat de overproduktie achterwege.
De veranda versie.
Gewoon een vriendenclub tijdens een warme septemberavond.
Avond die sneller invalt.
Zichzelf warm spelend vanwege de versnelde afkoeling.
Dan kwam het helemaal goed.
Tegen de ochtend het knappe jonge buurmeisje toezingen.
Dagelijks op pad in haar uniform.
Omdat de oudere medemens op haar wacht.
Ergens in een verzorgingshuis.
I’m On Fire.
Lichtelijk verdoofd door een teveel aan bier.

Zo had het natuurlijk ook kunnen zijn.
Dat waren de echte Glory Days.
Uiteindelijk verlang je toch terug naar de puurheid.
Nog steeds hopend op een unplugged versie van dit album.
En dat is zonder versterker Bruce!!
Moet mogelijk zijn.

avatar van johannesA
5,0
Mooie recensie, Deric. Je zou eens op zoek moeten naar "Lost Masters". Dat zijn andere uitvoeringen van nummers uit de BITUSA tijd.

Ik denk, dat je die wel goed zal vinden.

avatar van Edwynn
Als je Born In The USA vergelijkt met het oudere Springsteen werk, bevat de plaat net wat teveel stadionallure voor de gedoodverfde vakbondsrocker.
Desondanks staat het album bol van de kwaliteit.

avatar van deric raven
4,0
johannesA schreef:
Mooie recensie, Deric. Je zou eens op zoek moeten naar "Lost Masters". Dat zijn andere uitvoeringen van nummers uit de BITUSA tijd.

Ik denk, dat je die wel goed zal vinden.


Ga ik naar op zoek.

avatar van vielip
5,0
Tsja, dit album zal altijd blijven zorgen voor verdeeldheid tussen de Springsteen adepten vrees ik. Zelf kan ik er prima naar luisteren en vind ik het één van z'n beste albums. Komt ook omdat ik rond het uitkomen van dit album me voor het eerst begon te interesseren voor muziek.

avatar van Hendrik68
4,5
Dit was mijn kennismaking met Springsteen. Ik was 15 of zo en kende alleen The River (de single) daarna heb ik al zijn voorgangers aangeschaft. Na verloop van tijd krijg je pas een goed beeld en dan is deze niet zijn beste. Darkness..., The River zijn beter en Born to Run is ongeeveneaard. Maar je moet het wel in het tijdsbeeld plaatsen. Springsteen had jarenlang gebikkeld en een schare fans opgebouwd. Bruce vond het echter wel eens tijd om ook commercieel door te breken en zoals altijd vinden de oude trouwe fans dat maar niks. Bruce pompte zijn spieren op en huurde discoproducenten in voor de destijds zo populaire 12 inch uitvoering van Dancing in the Dark enz. en dat zag er allemaal wat geforceerd uit en dat was het ook. Dat wil nog niet zeggen dat het een slechte CD is. Eigenlijk staat de CD als een huis, maar klinkt het allemaal net iets te gelikt en daardoor slaat na verloop van tijd de verveling een beetje toe.

avatar van vielip
5,0
Ik heb 'm toevallig vandaag weer eens op m'n werk gedraaid. Ik was alleen en zag in de stapel cd's van een collega deze liggen. Knetterhard aangezet en tsjonge, dat wa toch wel weer kippevel hoor!! No surrender blijft een wereldnummer!! Die tekst en de melodie zetten in no time het kippevel op m'n armen

avatar van Edwynn
Ik heb hem weer eens in de auto. Onverwacht beleef ik er meer plezier aan dan ik ooit heb gedaan.
Cover Me en Downbound Train dringen zich even op als favoriet aan me.

avatar van wizard
4,0
Edwynn schreef:
Cover Me en Downbound Train dringen zich even op als favoriet aan me.
ha

Ik zal hem vanavond ook nog eens weer beluisteren, maar die 2 nummers zijn inderdaad ook mijn favoriet. Vooral Downbound Train weet me te raken.

avatar van vielip
5,0
Cover me is in de studio uitvoering al mooi, laat staan de live versie die op de box '75-'85 staat!! Downbound train is echt een prachtig liedje waar overheen wordt gekeken door al het single geweld op dit album.

avatar van cosmic kid
4,5
cosmic kid (moderator)
Klopt. Downbound train is ook 1 van mijn favorieten, samen met No surrender en My hometown.

@ dericraven: met je recensie doe je dit album tekort hoor. Born in the USA kent een tekstuele volwassenheid die je in eerdere Springsteen- cd's niet tegen komt. Denk bv. aan het titelnummer, maar ook gaan er veel nummers over de complexiteit van het ouder worden, het volwassen worden, het loslaten van oude zekerheden. Hitsingle Dancing in the dark is tekstueel eveneens onderschat.

Wel ben ik het met je eens dat de typische jaren 80 sound de nummers niet altijd even goed doen.

Last but not least: de bijnaam "The Boss" stant al uit de jaren 70. Het is heus niet zo dat die bijnaam pas met deze cd verzonnen werd. Wel is die bijnaam met de doorbraak van Bruce enorm gecultiveerd en gehyped.

Je zou inderdaad bijna vergeten hoe enorm groot de hype wereldwijd was rondom Bruce Springsteen. Alleen al in nederland stonden er 3 singles tegelijkertijd in de top 10, zelden vertoond. Megastadions werden binnen een mum van tijd uitverkocht. Eigenlijk is dit succes in de jaren 80 alleen overtroffen door Thriller, net zoals Born in the USA uitgebracht door CBS. Ook kwamen van beide cd's 7 hitsingles.

Dat Bruce zelf ook niet gelukkig was met deze aandacht bewees hij al 3 jaar later, door het veel ingetogener Tunnel of love en nog later in 1992 met het tweeluik Human touch/Lucky town

avatar van deric raven
4,0
Dat van de geschiedenis van The Boss ben ik van op de hoogte.
Het ging me meer over de houding die hij vervolgens aannam; al heeft hij daar natuurlijk alle recht toe.
Valt ook onder een buitencategorie met zijn kwaliteiten.
Over de inhoud van zijn teksten ben ik niet dieper op in gegaan.
Die blijven van hoog nivo, al is de geloofwaardigheid in deze periode verder te zoeken dan tijdens The River of Born To Run.

avatar van cosmic kid
4,5
cosmic kid (moderator)
In welk opzicht dan? Tekstueel bezien vind ik de geloofwaardigheid net zo groot als op The river of Born to run.

avatar van Edwynn
vielip schreef:
Cover me is in de studio uitvoering al mooi, laat staan de live versie die op de box '75-'85 staat!! Downbound train is echt een prachtig liedje waar overheen wordt gekeken door al het single geweld op dit album.


Vrijwel alle nummers op die box ontstijgen het niveau van de, al niet misselijke, studio uitvoeringen ruimschoots.

avatar van deric raven
4,0
cosmic kid schreef:
In welk opzicht dan? Tekstueel bezien vind ik de geloofwaardigheid net zo groot als op The river of Born to run.


Bruce is te groot geworden om over de arme arbeider te zingen.

avatar van LittleBox
5,0
deric raven schreef:
Bruce is te groot geworden om over de arme arbeider te zingen.

Prikkelende stellingen neerzetten is natuurlijk leuk, maar niet als ze de plank volledig misslaan. Bruce is al decennia 'groot' en ik hoef alleen maar te verwijzen naar het op straat tegen hem uitgesproken 'We need you, man' na 9/11, wat The Rising heeft opgeleverd. En wat te denken van Devils&Dust en Matamoras Banks. Zo kunnen we wel even doorgaan.

avatar van deric raven
4,0
Lees dan eerst mijn recensie, want juist daar zeg ik dat het latere werk weer wel overtuigd.

(alinea 6)

avatar van LittleBox
5,0
Ja, daar ben ik het dus ook niet mee eens. Alsof The Boss werd geboren na dit album. Hij droeg de bijnaam al langer (en zelf vindt hij het eigenlijk maar niks). Deze man is altijd trouw aan zichzelf gebleven en heeft zich hooguit met het huwelijk met zijn toenmalige vrouw laten meeslepen. De nummers van Born in the USA zijn grotendeels allemaal akoestisch opgenomen ten tijde van Nebraska. Het sterke aan de nummers van Springsteen is dat ze ongeacht uitvoering altijd even krachtig en vaak met gevoel van urgentie overkomen. Zo ook op deze plaat, ondanks de productie.

avatar van cosmic kid
4,5
cosmic kid (moderator)
>Bruce is te groot geworden om over de arme arbeider te zingen.

Maar daar gaan de meeste teksten op deze cd helemaal niet over. Hooguit My hometown.

Wat jij schrijft is juist de kritiek (niet mijn kritiek, maar wel een deel van de recensies) op latere cd's zoals The ghost of Tom Joad en Devils & Dust. En daarnaast is het waar wat Littlebox schrijft: de nummers van Born in the USA zijn grotendeels al geschreven (en opgenomen) voor zijn doorbraak naar het grote publiek.

Wat je Springsteen kwalijk zou kunnen nemen, is dat hij na de doorbraak zijn arbeidersbeeld heeft gecultiveerd (tot Tunnel of love). Denk maar aan de clips van Glory days & I'm on fire. En ja, Springsteen was zeker in die tijd niet vies van een stukje commercie; de verschrikkelijke 12" mixes zijn daar voor mij het voorbeeld van.
Maar tekstueel? Nee, dericraven, dat ben ik totaal niet met je eens.

avatar van vielip
5,0
Edwynn schreef:
(quote)


Vrijwel alle nummers op die box ontstijgen het niveau van de, al niet misselijke, studio uitvoeringen ruimschoots.


Mee eens! Volgens mij zijn alle nummers van Bruce in de live uitvoering mooier en beter dan de studio versies. Ze komen in ieder geval nóg intenser over!

avatar van Poeha
4,0
deric raven schreef:
...
Gelukkig kwam het jaren later nog helemaal goed.
Steeds meer keerde hij terug naar zijn roots.
Waardoor ik deze onbedoelde tiener b-film soundtrack ben gaan herbeluisteren.
Natuurlijk overheerst het plastic jaren 80 geluid.
Tijdsbeeld der verloedering.


Dat laatste, wat een nonsens.
Alsof de jaren 70 zo'n positief toonbeeld verschaffen

Ik ben dan wel een kind van de jaren 80 (wat muziek betreft), daarmee is dat ook mijn favoriete decennia, tot op heden.

Nee, ik luister talloze malen liever naar zijn jaren 80 albums, dan bijvoorbeeld naar Born To Run, wat ik echt niet meer kan geven dan 2,5 *

Maar wat zou ik dit album graag kaal willen horen.
...
De veranda versie.


Kijk, daar zijn we het dan wel gezamenlijk over eens
Dat zou een kroon op zijn werk betekenen, naar mijn bescheiden mening.

avatar van Poeha
4,0
wizard schreef:
(quote)

Ik zal hem vanavond ook nog eens weer beluisteren, maar die 2 nummers zijn inderdaad ook mijn favoriet. Vooral Downbound Train weet me te raken.


Eindelijk eens een medestander hier voor wat mij betreft één van Bruce's mooiste nummers ooit.
Wat houd ik van dat nummer.
10x dubbel kippenvel hiero

Zorin
Downbound Train is ook één van mijn favorieten hier; overigens houd ik ook (wat) meer van de 80's Bruce dan van de 70's Bruce maar dit terzijde.

avatar van Thuurke
Zorin schreef:
Downbound Train is ook één van mijn favorieten hier; overigens houd ik ook (wat) meer van de 80's Bruce dan van de 70's Bruce maar dit terzijde.


Dat heb je goed beluisterd .

avatar van deric raven
4,0
@ Cosmic kid.
Dus jij vind de teksten niet zo goed?
Want het enige wat ik hierover geschreven heb is dat deze van hoog nivo blijven, alleen de geloofwaardig was in deze periode bij mij een stuk minder.

Zorin
Thuurke schreef:
Dat heb je goed beluisterd .


Dank je.

avatar van cosmic kid
4,5
cosmic kid (moderator)
@dericraven.

Als ik eerder schrijf dat ik deze cd een tekstuele volwassenheid vind hebben, die je op eerdere cd's niet tegenkomt heb ik de vraag al voldoende beantwoord

Mijn punt met deze cd is dat ik de teksten zeer geloofwaardig vind, maar dat ik wat moeite heb met de muzikale omlijsting en met de (overigens wel begrijpelijke) hype die na deze cd volgde.

Het rare is ook dat de nummers an sich prima in elkaar zitten, maar het lelijke synthesizer-geluid en de productie vind ik te glad. Volgens mij zitten we daar wel op 1 lijn.

Neem nu zo'n Dancing in the dark: tekstueel prima en ik gun Bruce het succes, maar dat is verder toch een muzikale draak?

Gast
geplaatst: vandaag om 13:33 uur

geplaatst: vandaag om 13:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.