Deep Purple - Burn (1974)

Mis de grote uitschieter??? Zeker nooit goed geluisterd naar You Keep On moving

Ja hoor vandaag nog. Mag ergens aansluiten na Burn, Mistreated, You Fool No One, Stormbringer, Lady Double Dealer en Soldier of Fortune.

Ik ben vast de enige die You Keep On Moving juist één van de zwakker nummers vindt van die plaat.

Burn kent wat mij betreft 2 echte uitschieters, namelijk het titelnummer en You Fool No-One. Sail Away vind ik ook een mooi nummer. Mistreated vind ik altijd iets overrated, hoewel het live (vooral op Made In Europe en later met Whitesnake) wel erg goed was. Ik vond het altijd minder bij Dio passen.

Ian Paice is weergaloos op dit album. Zijn drumsound is hier beter dan ooit tevoren en hij vormt een geweldig duo met Hughes als bassist. Heb er toch een halfje bijgedaan.

Deze valt mij t.o.v hun vorige albums wat tegen! De opener vind ik nog wel lekker klinken, maar verder vind ik het maar wat mat en tam klinken. De stem van Coverdale is niet zozeer het probleem en klinkt subliem, ( beetje Ronnie James Dio achtig in de verte) maar het ontbreken van vuur en pit vind ik het probleem. Wel een aardige plaat, maar voor mijn gevoel had er gewoon meer ingezeten!

De schitterende opener Burn laat meteen het vuur van nieuwelingen Coverdale en Hughes horen. Daarmee is het meeste kruit helaas wel verschoten. Sail Away is nog een prachtnummer en tegen het einde wordt Mistreated ook spannend. Maar de rest kabbelt maar gezapig voorbij. We missen Gillan en Glover nu al.

76/100

This Time Around / Owed to "G" niet erkennen als grote uitschieter van Come Taste the Band is een kortzichtigheid die hersteld dient te worden.

Burn als beste Coverdale/Hughes album gaat er bij mij wel in. Blackmore heeft er zin in, Coverdale en Hughes verwierven bekendheid. Bij mij een beetje het geval dat sommige nummers live beter ervaren worden, al doet Mistreated het bijzonder goed vanavond. Nou zit er studio ook behoorlijk kracht in het titelnummer en is het vooral belangrijk dat Blackmore excelleert in You Fool No One, wat ook binnen de vijf minuten uitstekend lukt. Sail Away is een andere pijler van het album. Might Just Take Your Life houdt zich altijd wel staande en het obscure "a" 200 is een persoonlijk favoriet. Heb alleen wel eens moeite met het vrolijke, opgetogen karakter van Lay Down Stay Down en What's Goin' On is gezapig. Burn is taai; op CD, eenmaal tot de bonustracks gekomen en op random/shuffle gedrukt, blijft het album moeiteloos nog een rondje boeien.

Voor de topnummers Burn Mistreated en Sail away en in iets minder mate you fool no one de volle mep, Helaas staan er een hele rits vullers op die zelfs door Coverdale niet te redden zijn, Blackmore schijnt op deze nummers sowieso niet erg geinspireerd. Coverdale zou overigens doorgaan om albums te produceren gevuld met vullers maar gelukkig ook met absolute knallers en is tot op de dag van vandaag een van mijn favoriete zangers!

Dit album had ik vroeger op vinyl, maar heb ik zeker niet grijsgedraaid. Het openingsnummer (Burn) en Mistreated zijn de prijswinnaars. Alle andere songs zijn minder van kwaliteit. Ik vind het wat rommelige composities. Gedeeld 46 in de jaarlijst 1975 van Oor.

Ketwiezel, ik zou zeggen luister de soloalbum van Glenn Hughes eens. Zeer interessant

Neal Peart (gecondoleerd nog met je overlijden, bytheway),

Eerlijk gezegd luister ik tegenwoordig weinig meer naar rockmuziek... (wel veel naar jazz-zenders).

Echter, wat Glenn Hughes betreft: ik heb een tijd geleden The 1996 DEP Sessions beluistert (met Tony Iommi): wat een stem! Die vent blaast je gewoon omver.
Duidelijk is mij steeds meer dat het kleurrijke geluid van Burn veel te maken heeft met Glenn Hughes...

dank je. ik geef je nog een tip: Het nieuwste album van the Dead Daisies waarin Glenn Hughes de lead zanger is. Echt super!
Of: het eerste album van Phenomena. Fenomenaal gezongen door lead zanger Glenn Hughes!

L.A. Blues Authority volume 2, een waanzinnig en krankzinnig goed album. I'm the Man dat middenstuk : eerst dat fenomenale baswerk van Glen Hughes en daarna een werkelijk ontketende John Norum met bijna Yngwie Malmsteen achtig gitaar werk. Zo maar even 1 van de 12 krakers. Toch heel wat anders dan Europe's Final Countdown. Black Country Communion hebben ook goeie albums.

Dat is de fretless bas van Tony Franklin dat je hoort in "I'm the Man". Eens, "Blues" is zeer goed

Wat te denken van Hughes/ Thrall?? Fantastisch album van deze twee giganten

Het enige solo album wat ik heb van Glenn Hughes is Resonate, en ik heb ook nog een album van California Breed waar o.a. Jason Bonham in zit. En alle albums van het Glenn Hughes tijdperk van Black Sabbath. Glenn Hughes slaagt er altijd weer in om goeie bandleden te vinden. Black Country Communion en California Breed zijn daar het bewijs van. Een goeie bassist en zanger.

OEPSSSSSS!!!!!!!!!!! foutje van mijn kant, was iets TE!!!! enthousiast. Het is inderdaad Tony Franklin. Die op 7 van de 12 nummers mee speelt. Als je kan spelen op een fretless bas dan ben je echt waanzinnig goed. De fretless bas is niet echt populair onder de bassisten. Er staan trouwens heel wat indrukwekkende namen op van muzikanten die mee hebben gespeeld op dat album. Niet zo verwonderlijk dat L.A. Blues Authority volume 2 een waanzinnig en krankzinnig goed album is. De hele L.A. Blues Authority serie is een goeie reeks van prachtige albums, ik heb ze allemaal.

Nu ja, elke viool, cello en contrabas is fretloos. Het is te leren zullen we maar zeggen.

Dit album is mijn favoriete album van Deep Purple.
Als ik iets van Deep Purple wil horen , dan haal ik Burn tevoorschijn. Alleen al het titelnummer is een parel met die geweldige riff en Glenn Hughes die over de top gaat. Wat een geweldig nummer!
Maar elk nummer is voor mij persoonlijk erg goed. Blackmore is erg goed op dreef en Coverdale samen met Hughes op vocals pakt hier ook goed uit.
The 30th anniversary edition vind ik geweldig klinken en er staat pittig veel informatie in de booklet met leuke foto's erbij. Blackmore is toch een van mijn favoriete gitaristen en in die tijd zaten er veel klassieke elementen in zijn solo's verweven , waar ik erg van houd. Dat was in die tijd nooit eerder gedaan dacht ik. Het was in die tijd toch wat meer dat de gitaarsolo's doorspekt waren met veel blues.
Blackmore hield meer van klassiek , en dat maakte Purple toen wel uniek. Hulde voor dit album met ook het fantastische Mistreated erop(ook zo'n mooi intro gitaarriff) en Might Just Take Youre Life.
In de jaren 70 gekocht vanwege dat fantastische artwork op de hoes.

De verhoudingen in de band waren voor Burn al aardig overhoop gegooid.
Blackmore had een flinke vinger in de pap - eiste alle zeggenschap op - en Gillan/Glover konden het veld ruimen, al dan niet op eigen initiatief.
De onbekende Coverdale werd ingevlogen en hij werd terzijde gestaan door ex-Trapeze zanger Hughes.
De combinatie van deze 2 stemmen werkt wonderwel goed.
Het bluesy materiaal is sowieso besteed aan David en Glenn kun je wel op pad sturen met nummers die een funky inslag kennen.
Dat is dan ook de kracht van Burn; zonder de voorgaande platen te kort te doen, Burn ademt meer blues, klinkt bij vlagen ook wat luchtiger en de toevoeging van Hughes maakt dat de boel bij vlagen wat meer swingt.

Het songmateriaal kent de nodige schwung en de tandem Coverdale/Hughes houdt elkaar in evenwicht, 2 prima zangers die mij ook een stuk beter bevallen dan Gillan. Op de een of andere manier heeft zijn klankkleur mij nooit bevallen, ofschoon het natuurlijk wel een goede zanger is.

Burn kent een licht andere benadering, Sail Away is bijvoorbeeld uiterst relaxed. Een te gekke song, tegen dat speelse basloopje kan ik bijvoorbeeld geen weerstand bieden.

De titelsong doet zijn naam eer aan en zit vol energie, een prima nummer om een plaat mee te openen.

What's Goin' on Here kent dan weer een funky ritme, al dan niet ingegeven door de swingende ritmesectie.

Het trage Mistreated is dan weer een bluessong pur sang, an sich gebeurt er vrij weinig, maar het trage en lome ritme overtuigd wel. De kinderlijke en eenvoudige teksten van Blackmore en Coverdale neem ik maar voor lief.

Op de een of andere manier ben ik nooit een groot liefhebber van Purple geworden maar de periode met Coverdale en Hughes vind ik wel de meeste boeiende episode.
Nog los van het feit dat deze platen in deze bezetting mij het meest aanspreken van het oeuvre van de band.

volgens mij schreef Blackmore geen teksten.

Volgens mij is Mistreated geschreven door Blackmore en Coverdale.
Wie welke passage voor zijn rekening heeft genomen is mij dan weer onbekend.

Volgens Wikipedia is de tekst idd van Coverdale en de muziek van Blackmore. Helaas bevat het artikel geen bronvermelding. Ook vond ik dit interviewfragment met David Coverdale over Mistreated, maar op dit aspect gaat hij niet specifiek in.

Voor wie meer wil weten: bij fanclub The Highway Star zitten diverse mensen die heul veul van de groep weten, ook wat betreft dit nummer. Blackmore zou het hebben geschreven met het oog op Paul Rodgers van Free. Zie daaro en tik vervolgens zoekterm 'Mistreated' in.

Idem hier.

Niet idem hier.

Idem voor Glenn Hughes.

Ik heb Burn in de 30th Anniversary Edition, met daarop vijf bonussen. De versie is ook op streaming te vinden maar dan mis je wel het dikke, informatieve boekje met daarin leuke foto's. Hierdoor land ik beter in de sfeer van 1974, dat ik qua popmuziek niet bewust heb meegemaakt. Zo is daar een afbeelding van de cover van Muziek Expres, met nieuwe zanger David Coverdale schaapachtig glimlachend.

Ik houd dus wél van de stem van Ian Gillan, maar evenzoveel van die van Coverdale. Waar ik níks mee heb is de stem van tevens bassist Glenn Hughes. Waar Coverdales stem lager is met een rauw randje, is die van Hughes clean en hoger. Daarbij wil hij ook nog eens met zijn melodielijnen de lucht ingaan. Liefhebbers zeggen dat er daarmee zwarte soul in de groep kwam. Dat klopt maar voor mij werkt het niet. De meeste nummers zijn duetten en iedere keer als Hughes zingt, denk ik: 'Dat had Coverdale beter gedaan.'

Daar komt bij dat de funk die op de voorganger al in de muziek kroop, hier nog prominenter aanwezig is, wat de vaart uit de muziek haalt. Ter vergelijking: Mother's Finest brak drie jaar later door met een soortgelijke aanpak van funk-in-rock; veel liever hoor ik hun energieke Another Mother Further.
Het titelnummer blijft overigens fantastisch met de breaks van Ian Paice en de solo's op gitaar en toetsen. Een tweede pré is dat gitarist Ritchie Blackmore gedurende het album feller van zich afbijt dan op de voorganger.
Aardig zijn Lay Down, Stay Down en het instrumentale "A" 200, waarop toetsenist Jon Lord nieuwe toetsengeluiden uitprobeert en Blackmore verderop heerlijk soleert. Bij Mistreated duurt het me nog altijd veel te lang voordat het nummer versnelt, terwijl Coverdale passievol bewijst dat Hughes' stem overbodig is.

Soms bevalt muziek na vele jaren beter, dus lette ik extra op You Fool No One. De aversie blijkt alleen nog maar gegroeid. Het zit hem in de langgerekte melodielijn en Hughes' dunne stem, terwijl ook Coverdale de hoogte in moet, passend bij het nummer. Zijn stem kan dat prima aan, maar veel liever hoor ik hem bronstig als later bij Whitesnake.
De extra's zijn allen remixen; heel aardig met soms nieuwe details, echter nergens verrassend. Dat geldt ook voor "nieuwe" track Coronarias Redig, dat me te funky is. Een 6,5 derhalve, de schitterende hoesfoto met de hoofden als kaarsen ten spijt.

Ik ben er met de jaren minder fan van geworden. Vind hem nu een slechte Stevie Wonder imitator.

De wisselzang tussen Glenn Hughes en David Coverdale is op het album "Burn" in één woord geweldig.

Maar dit is dan ook jouw instapalbum van Purple. Van jeugdsentiment kan ik het niet winnen!

Dat is waar!

Waar de stem van Coverdale- zeker destijds - in het algemeen goed in het pulletje valt roept de zang van Hughes juist veel reacties op. Dat is te begrijpen, zo gauw de man de hoogte ingaat haak ik snel af.
Purple is natuurlijk van origine een stevige rock band met bluesinvloeden. Hughes hield altijd al van soul en Amerikaanse gospel. Met Burn sijpelden er al voorzichtig enkele soulinvloeden de muziek in.
Coverdale is natuurlijk een echte blueszanger, dat doet hij met verve. Het is juist de samenzang van de 2 heren dat voor een fraai klankenpalet zorgt.
Het is echter Hughes, eenmaal in zijn 'droge' periode aanbeland die mij omver blaast met zijn zang, op zijn laatste soloworp Resonate kan ik mij voorstellen dat ook Purple liefhebbers voor de bijl gaan. Wat een power en variatie.
Conclusie; Coverdale, hoewel een andere zanger dan Gillan paste simpelweg wat beter bij Purple in de jaren 70, Hughes nam andere invloeden mee die soms goed uitwerkten maar hier en daar ook tot een vreemde wisselwerking kon leiden.

Ik heb het al eerder geschreven maar soms moet je iets wel eens herhalen om het bij een ieder goed door te laten dringen: de wisselzang tussen David en Glenn is op het Deep Purple album "Burn" perfect, valt helemaal niets op aan te merken.

Op één of andere manier vroeger nooit gekocht. Staat nu weeral te draaien. Lekkere ouderwetse rock uit de jaren 70. Laat maar komen.