Fleetwood Mac - Mirage (1982)

Natuurlijk!

Ook hier geldt: een mooie digitale versie van Mirage zou ik inmiddels erg kunnen waarderen.

Op de 25 Years box staat een extended versie van Gypsy, geweldig! Hopelijk willen ze die er dan bij betrekken.

ps: ik ga met je mee. De cd is mij toch ook wel 4,5**** waard.

Kan het niet verhelpen, muziek van Fleetwood Mac vind ik bij tijd en wijle toch wat saai en futloos aandoen.
Ik heb een dubbel cd met verzameld werk en het lijkt alsof ik daar toch genoegen mee neem. Tango in the Night is te waarderen als jeugdsentiment en idd. Rumours is een klassieker, maar verder...
Ik houd van muziek uit de jaren zeventig en heb van aardig wat bands uit die tijd het e.e.a op cd/plaat, maar bij Fleetwood Mac wil het -vooralsnog- niet echt vlotten. Ook dit Mirage vind ik geen hoogvlieger. De top 3 zijn voor mij; Gypsy/Hold Me en Oh Diane. Misschien is Christine McVie een toch wat te braaf en te huishoudbeursachtig i.v.t Stevie Nicks

Love in store, Hold me zijn alleraardigst.

Maar én Wish you were here én Only over you is inderdaad één ballad (van ook nog eens veel te lange tijd) teveel.

Ik kan mij voorstellen, dat je Christine daarmee veel te braaf vind overkomen, hoewel ze als één van de eerste vrouwen een belangrijke pioniersrol in de blues en de rock heeft gespeeld. Naast een turbulent liefdesleven, drankgebruik, was ze overigens verre van saai, hoewel ze graag deed voorkomen over Engelse tuttigheid te beschikken.

Ze liep naar de 40 toen Mirage uitkwam (ze is net zo oud als Mick Jagger) en vroeg zich af, hoe lang dat nog door kon gaan, vrouw van middelbare leeftijd in de rock-business zijnde.

Dat leidde i.d.d. tot genoemde nummers, later kwam ze daar wel weer overheen, op haar solo cd Christine McVie en de FM cd's Tango in the Night en Behind the mask.

Mirage was een compromis in vervolg op Tusk en moest een brug slaan tussen Rumours en Tusk, wat natuurlijk niet werkte.

Ondanks de Christine McVie ballads kent het album toch een aantal alleraardigste niemandalletjes (Love in store, Book of love) en zelfs wat serieuzer werk, het niet te onderschatten Nicks nummer Straight back. Stevie heeft sowieso sterke songs aangedragen (Gypsy, That's alright).

Het ware beter geweest als Only over you zou zijn vervangen door Lindsey Buckingham bewerkingen van Love will show us how of Got a hold on me (twee nummers van McVie's solo album twee jaar later) maar helaas, "liever" of "beter" is nooit de realiteit!

Beste Hans, wat jij hebt met Fleetwood Mac, heb ik ook met the Beatles, ik kan er amper kommentaar of kritiek op verdragen, en zeker geen ondoordachte of ronduit belachelijke. En die lees je wel vaker hoor....Dus ik kan je best begrijpen, echt wel.

Ik zie graag enthousiaste mensen bezig, en ik lees graag hun commentaren, jij bent daar zeker één van!

Uit sympathie nog een halfje hierbij, van 3.5 naar 4, en ik beloof hem straks nog eens te draaien zie!

Tja, ben geen Fleetwood Mac kenner, dus wat nadere info zoals musician is welkom hoor.
Of mijn bericht ondoordacht is...mwhoah, misschien wat te kort door de bocht, vooruit. Ronduit belachelijk, nou moe! Maar soit, van Father kan ik dat wel hebben.

Ik bedoelde echt wel in het algemeen hoor, Madjack71 en niet bepaald jouw commentaar. Die kan echt wel door de beugel!

Ik ben voorstander van de vrije meningsuiting! Want daarin heb je nooit ongelijk, natuurlijk. Overigens een welgemeend advies: probeer Say you will eens. Inderdaad een Fleetwood mac cd zonder Christine McVie en dan wil ik nog wel eens horen of saai nog steeds van toepassing is!

Ik vind de nummers van Christine McVie een rustpunt tussen al het hyperactieve van Nicks en natuurlijk vooral Buckingham.

Dat betwijfel ik. Haal je nu niet een paar dingen door elkaar, musician?

Nee toch, een mening over een cd, goed, slecht en wat daar tussenin zit, kortom een weergave van je smaak, daar heb je toch nooit ongelijk in?

als je dit vergelijkt met rumours en tusk is het toch een ferme stap achteruit vind ik .

Dit is gewoon een lekker album met hun muziek op een ontspannen manier. Waarom altijd die hoge verwachtingen? Waarom moet het altijd spetteren? Op dit album zie ik Fleetwood Mac lekker muziek maken zonder dat er veel moet. En wat devel-hunt schrijft, Christine bracht inderdaad die rust in de albums wat het evenwicht bleek te zijn tussen Stevie en Lindsey. Hoe goed Say You Will ook is, in mijn gehoor zijn ze hier op los gelaten en was er geen Christine die ervoor zorgde dat er een tandje terug werd gedaan. Wat dat betreft vind ik voor een kennis making met Fleetwood Mac Mirage eerder toegankelijk dan Say You Will.

Met de muziek op zich is niets mis, maar als geheel vind ik het gewoon wat achterblijven. Dit album mist urgentie, en dat is nou net waar de schoen knelt.
Als Nicks en Buckingham hun solo-projecten acherwege hadden gelaten was dit misschien een stuk spectaculairder. Songs als Trouble en Edge Of Seventeen waren in die hoedanigheid zeker grotere hits geweest dan Hold Me en Gypsy.

Jij altijd met je "urgentie" (positief bedoeld hoor).
Kun je eens uitleggen wat je daar nu precies mee bedoelt?

(Urgentie= dringende noodzakelijkheid/nooddrang)

P.S. Trouble zou het zeker beter doen dan alle tracks hier.

Ik zit voor mezelf in een Fleetwood Mac revival geloof ik.Ik betrap mezelf erop dat ik zelfs de songs van Christine McVie steeds meer begin te waarderen.Ook deze plaat draai ik de laatste dagen steeds meer en meer en ik ontkom er niet aan om ook hier met een halfje te verhogen.De plaat heeft een relaxte en lome sfeer en eigenlijk geen slechte nummers.Alleen Wish You Were Here had wat korter gemogen.Voor de rest niks dan lof,voor dit toch wat ondergewaardeerde werkje.

Een lekker ontspannend album van Fleetwood Mac gewoon goed! niet veel op aan te merken. vooral het materiaal van Lindsey en Stevie vind ik erg goed! mijn favorieten zijn: Hold me, Gypsy en Love in Store *4.0

Ach, die arme Christine McVie! "Vooral het materiaal van Lindsey en Stevie vind ik erg goed!" en dan zijn twee van de drie favoriete tracks (Hold me, Love in store) geschreven en gezongen door Christine.....

Oh haha, top Christine!

Ze is officieel in ruste, gepensioneerd (1943). Af en toe wordt ze nog gelauwerd met een prijs.

In 2013 gaat Fleetwood Mac weer toeren, volgens Stevie Nicks. Als we vriendelijk blijven over haar werk, kunnen we Christine McVie misschien ook zo gek krijgen om voor deze ene keer nog eens mee te gaan. Het zou een geweldige verrassing zijn en ik schrijf het volledig tegen beter weten in.

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en ik denk zelf dat, zou het bekend worden, de concerten niet alleen uitverkocht zullen zijn maar ook gewoon in de grootste stadions kunnen worden gehouden.

We praten per slot van rekening over een band met een AAA+++ ranking.

Maar ja, ze zal wel niet willen ook al wordt ze altijd nog vriendelijk gevraagd. Maar je weet het niet, misschien als er positief en complimenteus over haar nummers wordt geschreven....

Dit vond ik gisteren op een nieuwssite
Ex-Fleetwood Mac singer Christine McVie just turned the calendar on 69, but she is also retired. She is done with music. Drummer Mick Fleetwood told VH1 Classic Radio, "She's done. She's out of the music business, sadly, but I always leave the door slightly open because there maybe a situation where, hey, she may write a song with Stevie and Stevie will sing it and she'll do a little bit of vocalizing on it." Her last Fleetwood Mac appearance was in 1995 on Time.

Is niet waar. Als je luistert naar de song Bleed to love Her op het (tot nu toe) laatste album Say You Will, hoor je duidelijk de stem van McVie in het refrein opduiken. Wellicht dat de song al eerder was opgenomen, aangezien de band deze ook al tijdens de tournee van The Dance in 1997 uitvoerde.

Ik zou de Mac zo graag een keer in de volledige succesbezetting willen zien (eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Say You Will Tour), maar ik weet dat het gewoon niet meer gaat gebeuren

Laat ik dit maar bijtreden. Net als Twinpeaks kan ik Christine McVie ondertussen meer en meer appreciëren. Ze is dan wel een wat conventionelere en minder exentrieke songschrijfster dan Buckingham en Nicks, maar een FM cd zonder is als een gerecht zonder saus - er mist iets om de verschillende ingrediënten in balans te brengen (zo'n Say You Will kan ik echt helemaal niets mee...). Maar verder mss wat nutteloze discussie, het was net de combinatie van deze drie songschrijvers die ervoor zorgde dat het zo goed werkte.

Niettemin zijn het Buckinghams Can't go back en Eyes of the world die ik hier het beste vind, met daarnaast ook Hold Me en Gypsy. Verder gewoon een erg degelijke, relaxte plaat (mss tikkeltje te rustig zelfs, maar soit). Kan dit wel een stuk beter pruimen dan Tusk.

Het is wel de verdienste van Lindsey Buckingham dat hij de nummers van Christine McVie tot wat grotere hoogten weet te brengen. Zijn invloed op haar songs is behoorlijk, zeker als je het eens vergelijkt met wat ze vroeger schreef voor Fleetwood Mac vóór de komst van Lindsey.

Ik vind hier haar ballads Only over you en Wish you were here overigens niet haar sterkste werk.

Mja dat is natuurlijk het voordeel van zo'n veelzijdige gitarist als Buckingham. Vroeger vond ik hem weinig spectaculair maar daar ben ik wel op teruggekomen, hij weet meestal gewoon heel goed te doseren (itt tot de meesten), en kan op z'n eentje heel wat body geven aan een song (ritme - en leadguitaar in een), zonder dat het overdreven opvalt.

Ik dacht ook dat McVie tot na het vertrek van Welch maar zeer sporadisch iets schreef voor de band, of is dat verkeerd? Wish you were here is idd een heel matige afsluiter
Sowieso vind ik trouwens de samenzang tussen de drie ook altijd heel sterk en een grote meerwaarde.

Nee, Christine McVie heeft juist in de periode van Bob Welch 1971 t/m 1974 nog aardig wat geschreven.
Boeiende periode om ook eens een album uit te kiezen, bijvoorbeeld Bare Trees of Heroes are hard to find!

Onlangs tweedehands gevonden en nu eigenlijk voor het eerst echt in ons bezit.
Ik vind het een stuk beter dan hoe ik het me herinner.

Het wordt vaak met Rumours vergeleken, maar toch hoor ik hier een andere plaat met z'n eigen identiteit. Het is vooral relaxter dan de twee directe voorgangers en niet eens op een verkeerde manier.

Buckingham doet hier en daar nog eens dunnetjes de productietrucs van Tusk over met vervormde stemmen (het Brian Wilson-achtige Book Of Love, Empire State).
Ook Can't Go Back en (vooral) Eyes Of The World vind ik zeer verdienstelijk.
Met Oh Diane vink ik dan gelijk het zwakste liedje van de plaat aan.
Ik vind het met terugwerkende kracht een wat kwijlerige 50's-ode. Trouble had daar precies op de juiste plek in de tracklist kunnen staan, maar goed, daar hebben we Law & Order natuurlijk voor .

Stevie Nicks en Christine McVie komen beiden ook heel sterk voor de dag.
Stevie doet hier eigenlijk niks verkeerds. Christine pent twee voorbeeldige popliedjes (Love In Store, Hold Me) en het aangenaam zweverige Only Over You.
Alleen Wish You Were Here is me te langdradig.

Het is overduidelijk de in toom gehouden opvolger van Tusk, maar op zichzelf staand is het een sterke FM-plaat die aan een herwaardering toe is.

Het verblijf in de VS begint zijn vruchten af te werpen!

Over vruchten gesproken...

IJs met groene appel-, pina collada- en wild black cherry-smaak...
Niet te geloven, maar het is feest wat dat betreft!

Ben geen grote FM liefhebber, maar heb dit album gekregen en wil 't toch graag proberen. Bij Rumours werkte dat uiteindelijk ook. Maar de eerste indruk van dit album is matig.

Gypsy vind ik erg mooi, maar echte uitspringers kan ik niet ontdekken. Oh Diane is echt het enorme dieptepunt van dit album. Wat is dat een gedrocht zeg! Dat een band van dit niveau zich hier aan waagt en het ook nog durft te vereeuwigen! Dat is een flinke misser!

Denk dat het nooit echt iets gaat worden tussen mij en reguliere FM albums.. en dan moet ik Tusk nog gaan proberen... is dat de moeite eigenlijk wel waard?

Tusk is mijn favoriete album van de band.
Althans, van de bezetting die vanaf 1975 actief is. Alles wat er voor zit ken ik niet.
Het is een wat minder gestroomlijnt album.
Buckingham ( die op Tusk duidelijk ageert tegen het inmense succes van Rumours)
is het meest opvallend. Omdat hij duidelijk een koers vaart die allesbehalve hitgericht is .( puur en zelfs wat primitief her en der)
Nicks haar bijdragen zijn ook zonder meer geweldig op Tusk.

Mirage is in vorm een poging om een Rumours II te maken. Maar mist uiteindelijk te weinig memorabele songs.
Gypsy is een classic Fleetwood Mac song.
Vind dat de magie wat ontbreekt hier.