The Clash - London Calling (1979)

Helemaal mee eens!

niet slecht maar moesten ze van die dubbel lp één single lp gemaakt hebben met de beste nummers dan hadden ze nu een klassieker in plaats van een dubbel album met veel opvullers erbij

In mijn oren klinkt dit als niet-originele standaard punk.

Nadat je bovenstaande zin gelezen hebt ben je waarschijnlijk furieus van verontwaardiging. Daarom zal ik dit even toelichten.

Ik heb veel moeite met bands die in het verleden met iets nieuws gekomen zijn en waar nu op voortgeborduurd wordt door andere bands. Zo heb ik mij laten vertellen dat The Clash aan de wieg stond van het genre punk. Ikzelf ben niet vies van wat punk hier en daar dus ik gaf dit een kans. In mijn hoofd zaten al de punk en post-punk bands van nu die ik al veel en veel vaker geluisterd had en die ik goed vind, zoals o.a. Bloc Party, Lagwagon en Offspring.

Nadat ik dit album gedraaid had kon ik maar tot 1 conclusie komen: dit heb ik al vaker gehoord. Ik vond het niet origineel en nogal langdradig. Ik denk dat dit komt omdat ik de muziekgeschiedenis anti-chronologisch volg. De bands van nu kende ik al en de bands van vroeger luister ik nu pas. Hierdoor is mijn reactie op deze muziek ook precies omgekeerd als mensen die hiermee zijn opgegroeid of dit als eerst luisterden. Veel mensen vinden de muziek van vroeger goed en recente muziek die erop lijkt niet. Ik vind meestal de muziek van nu goed terwijl ik de bands waar hun inspiratie vandaan komt niet goed vind.

Ik heb iets soortgelijks met de Beatles en Joy Division. Ik kan daar niet lang naar luisteren en vind het gouw saai en ik hoor niet veel vernieuwends terwijl ik dondersgoed weet dat juist die bands zo origineel, vernieuwend en sterk waren. Puur en alleen omdat ik al zoveel muziek ken voordat ik die muziek ging luisteren.

Ik vind het nogal een raar fenomeen. Ik ken niet veel mensen die hetzelfde hebben als ik.

Voor dit album kom ik uiteindelijk op een 2.5* omdat London Calling en the Guns of Brixton leuk zijn

Je moet dit ook niet als een punkplaat zien, om de reden dat dit geen punkplaat is. The Clash ging hierop experimenteren met andere genres (ska, dubreggae, pop), is het je tijdens het luisteren dan niet opgevallen dat er geen enkel punknummer opstaat?

De rest van je betoog kan ik me wel in vinden hoor!

Een van de beste albums ooit.
Geweldig.

De opmerkingen UndahCovah over dit album doen me denken aan de reacties van destijds in 1979. Clash brengt eerst een punkalbum uit en worden op slag een van de vlaggenschepen van de punkbeweging, samen met de Damned en de Pistols. Dan volgt het tweede album, en ze worden bijna letterlijk uitgekotst: dit is "verraad aan de punkbeweging" en de titel moest maar op de bandleden zelf worden toegepast.
En toen kwam London Calling: weer geen punk, maar te goed om zomaar af te kraken. Ze werden langzaam weer in genade aangenomen, maar nog met de nodige reserves. Met Sandinista kwam het uiteindelijk weer helemaal goed.
London Calling wordt door de MuMe-ers nu zelfs hoger gewaardeerd dan Sandinista... Wie had dat ooit gedacht....?

Volgens mij wordt London Calling door bijna door de hele wereld hoger gewaardeerd. En de personen die dat niet doen zijn gek.

Nou, dank je wel. Dan ben ik maar gek. Ik vind Sandinista toch echt iets beter....

Ik ook.

Misschien toch tijd voor een bezoekje aan de psychiater.

Geweldig album. Ken het nog niet zo lang. Nu is het 5 sterren waard maar omdat ik bang dat het over een paar maanden gaat vervelen een 4,5. Mocht dit niet zo zijn krijgtie alsnog 5 sterren.

Fantastische plaat en samen met Sandinista het beste van The Clash.
Voor dit album ga ik terug naar begin jaren 80, officieel uitgebracht als dubbel LP in 1979, zelf aangeschaft in............? tja dat weet ik dus niet meer. Ben de LP ook kwijtgeraakt, heb in mijn MAVO tijd ooit eens wat LP's uitgeleend en nooit meer terug gezien. Afijn toen ik de kans kreeg weer op cd aangeschaft.
Ook weer uit mijn new wave periode en kende The Clash al als punk band en de track London Calling, was toch verbaasd toen ik het hele album hoorde, want geen punk, maar rock & rol,country, jazz, pop, soul....
Prachtige hoes met bassist Paul Simonon die z'n bass kapot smijt. Nu houd ik meestal niet van dat soort akties, maar het verhaal verteld dat Paul deze bas zo k*t vond klinken en het hele optreden er zo van baalde dat hij uit frustratie deze aktie deed en toevallig werd dit op foto vastgelegd.
Al met al geweldige en vooral divers album van een punkband die zich niet in een hokje wilde laten stoppen.

Een paar heerlijke nummers maar helaas ook een hoop fillers en daarom iets te langdradig hier en daar. Toch een lekker plaatje op zijn tijd.

3,5 sterren

Favorieten;London Calling, Guns of Brixton en Train in Vain. Zoals gezegd; veel smaken op deze plaat , maar een toch over de gehele lengte een aantal niet zo bijzondere nummers. Het is wel een zeer creatieve plaat.

Als deze plaat wat minder nummers bevatte had ie van mij een 4,0 gekregen. Nu krijgt ie "slechts" een 3,5.

Dit album is een klassieker, zoveel is zeker. Toch weet ik niet zo goed of dit album naast dat ook voor mijzelf 'legendarisch' is (hun debuut is dat wel). Binnekort maar weer eens aanzetten en kijken wat voor uitwerking dit heeft.

The Clash > Punk.

ik heb dat ook hoor

Je moet jezelf in de tijdsgeest plaatsen, dan valt je op hoeveel beter een band als The Clash eigenlijk was dan die navolgers. Bv: een stem als die van Strummer, dat imiteer je niet, dat héb je, en ik vind het allemaal even geweldig! Nummers als LC, The Right Profile, Spanish Bombs, Guns Of Brixton of Death Or Glory hoor ik nieuwere bands niet maken.

tuurljik is the clash zoveel beter dan die moderne punkbandjes

Ik zie een Kaiser Chiefs, Kooks of Franz Ferdinand in ieder geval zeker niet komen met iets als Sandinista.

Vandaag Offspring mee in de auto en dan krijg ik op een gegeven moment na een paar nummers toch een soort van verzadigd gevoel, en dat zal nou eigenlijk bij deze band nooit voorkomen. Naar dit soort muziek (punk? nee joh, veels te nauwgezet voor The Clash!) kan ik uren achtereen luisteren zonder dat het maar 1 seconde verveeld.

Dat ben ik wel eens met je, Kaztor. Als je, in dit geval, London Calling beluistert dan hoor je in ieder geval afwisseling en dat vind ik een groot pluspunt van The Clash.

[quote]kaztor schreef:
Ik zie een Kaiser Chiefs, Kooks of Franz Ferdinand in ieder geval zeker niet komen met iets als Sandinista.
quote]

ik zie the clash ook niet iets maken zoals plug in baby van muse

Dat ligt muzikaal toch wel heel ver van elkaar...

Nee en ik zie Muse ook niet snel zoiets maken als "Black Market Clash" met daarop o.m het sublieme "Armagideon Time". Goede reggae van witmannen.

London Calling een heel goed album van een uitstekende band, die behoorlijk all-round georiënteerd was: Jimmy Jazz, Brandnew Cadillac, Lost in The Supermarket, Rudy Can't Fail, London Calling: zoveel stijlen op één plaat.

Misschien vind ik deze beter dan Sandinista - time for the replay.

Armagideon Time staat toch alleen op Story Of The Clash Vol. 1?

Wat dacht je van deze 10"?

Hele mooie reggae compilatie - als cd:

hier

Voor de cd moet je de gewone editie hebben (9 nrs); op die uitgebreide staat Armagideon Time NIET.

Okee, snap het al. Armagideon is eraf gelaten wegens ruimtegebrek en het feit dat het op Story Of staat... dacht ik zo.

In mijn ogen misschien wel het beste album ooit gemaakt.
Een blauwdruk van hoe popmuziek moet klinken; fris, puntig en wars van alle trends die heersen.
The Clash heeft dat gedaan door hun muziek te overgieten met sausjes uit alle hoeken van de wereld. Ja inderdaad ze werden sell-outs genoemd maar daar trokken Strummer en co zich gelukkig niets van aan wat later nog zou resulteren in Sandinsta! een album, eclectischer dan wat ooit tevoren gemaakt was...

Geen enkele zwakke song op London Calling en iedere keer weer genieten....

Een album met een paar uitschieters en wat niemendalletjes. Ik luister hem zelden volledig.
3,5*