The Clash - London Calling (1979)

Een trip van jewelste! Jazz, raggae, rock, punk, alles komt voorbij vliegen en nergens val ik in slaap, nog niet eens afgeleid. Van rustige mellow songs tot nummers waar je je been niet bij stil houden kan.

Voor wie het nog niet wist... het rock'n roll 'gevoel' en titel van dit dubbelalbum is net zo (qua plaats en kleuren) op de hoes gezet als deze.....

http://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1006.jpg

De hoes is geen persiflage , maar was positief bedoeld (alleen met een 'punk-houding').

Gisteren had ik het over de hoes (één van mijn favoriete), maar nu nog even over het album. Ik had het al ergens op een schijfje staan, maar heb het vorig jaar (30 december ) bij de MM gekocht voor 6 euro; daarvoor laat ik het niet liggen. Ik vind het op zich een geslaagd dubbelalbum, maar voor mij kom een 1/3 van de nummers toch wat tekort; ik vind ze niet genoeg doen om ze te beluisteren en die skip ik dan ook. Ik mis (ook gezien de hoes) iig voor mezelf wel een aantal vuige (punk)rock nummers en vind de balans iets te veel uitslaan naar de 'mellow' kant. Creatief bezien en als muzikaal palet vind ik over de grote lijn echter wel een 'classic'.

Een 1/3 klinkt wel veel (dat zou 6 nummers zijn van de 19), maar ik kan me mischien beter zeggen een 1/4; dat zijn er in mijn geval dan 5. Het scheelt maar één nummer , maar het klinkt beter.

Voor de rest blijft mijn gevoel over dit dubbelalbum hetzelfde; met een paar 'ruigere' en 'betere' nummers i.p.v. die ongeveer een 1/4, had dit van mij minimaal 4 sterren gekregen (voor wat het waard is).

fantastische plaat van the clash maar op de anniversary uitgave staat nog een pracht van een dvd , maar daar nog bij zit er een cd met ' the vanilla tapes ' en dat stelt niks voor !

zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt.

London calling.

Ik ben 17 jaar jong en ben al zon 6 jaar serieus met muziek bezig. De eerste cdtjes die ik van een oudere vriend kreeg waren van punk bandjes uit de eind jaren 90 begin 2000. (rancid).
Maar ook dit zat er toen tussen. Hoorde vaak dat dit een belangrijke plaat in de punk scene is geweest maar ik was liever naar de raggende nakomers van deze band aan het luisteren zoals and out comes the wolves. ik werd weer een jaartje ouder en begon nieuwe dingen in de muziekwereld te ontdekken en verliet de oneindige 3 akkoorden punk. Eenmaal bij het ontdekken van grote (pop)muziek grondleggers zoals bowie, the beatles, pink floyd, knalde ik toch ook nog maar een keer london calling. Daar heb ik nooit spijt van gehad want ik heb nog nooit zo lang een drang gehad om elke keer maar weer dezelfde band te draaien en vooral dit album als toen. Het klopt gewoon! . Van het cafe bruine jimmy jazz tot het heerlijk rebelse clampdown. Wat dacht je van het train in vain waarbij je niet stil kunt blijven zitten of de blazers in rudie can't fail. NIet te vergeten het onderschatten I'm not down wat typisch clash is en voor mij lekker legendarisch klinkt. En toch blijft het moeilijk vind ik om aan te geven wat er zo goed is aan deze plaat.
in 4 woorden dit kunstwerk
simpel (met precies de goede keuzes) , jeugdsentiment, aanstekelijk, belangrijk

Ongeloofelijk.. Ik heb het album zo'n 4 jaar geleden gekocht, puur omdat ik de hoes er zo tof uit vond zien, en neem nu pas de moeite het te beluisteren. En man, man, dit is een goed album zeg! Heb het nu een keer of 5 beluisterd in de afgelopen paar dagen en hij blijft beter en beter worden! Beoordeel het nu op een 4,5 maar dat kan maar zo een dikke 5 sterren worden, topp!!

Alweer een bewijs dat dit een van de tofste en meest herkenbare hoezen ooit is! En dan nog die geweldige muziek. Stil blijven zitten is inderdaad erg lastig .

Dit blijft een geweldig album. En het doorstaat de tand des tijds perfect naar mijn mening. Het had bij wijze van spreken gisteren gemaakt kunnen zijn.
Binnen no time zit elk nummer in je hoofd.
Death or Glory en Train in Vain zijn mijn favorieten.

Geweldig album. Van mij mag dit album best hoger in de top 250.

Op dit album is niet veel punk meer te horen waarmee the Clash in eerste instantie begon maar de energie en het enthousiasme is niet verdwenen, integendeel, ze passen die toe op verschillende muziekstijlen met naast punk ook rock, reggae, ska en jazz. Het resultaat is een afwisselend en vooral een uiterst plezierig album waarmee the Clash bovendien bewijst één van de belangrijkste postpunkbands te zijn.
Kortom : the Clash presenteert hier verschillende muziekstijlen met de instelling van de punk.

jawel hoor

Hier en daar wat mooi's op te vinden. Mag zeker niet in een muziekcollectie ontbreken.

Kan iemand mij vertellen waarom dit punk is?

Dit is natuurlijk geen punk Arrie. The clash kwam voort uit de scene rond de Sex Pistols, U.K.Subs en Siouxie.......
De eerste lp was punk. Maar The Clash had veel meer in zijn mars dan schoppen tegen de maatschappij en 3 akkoorden.
Met deze lp maakt de clash één van de beste en meest veelzijdige rockplaten aller tijden. Dat komt mede door de verschillende artistieke mogelijkheden van de leden. Kijk eens naar de documentaire over Joe Strummer. Of "The Clash - Westway to the World". Dan zal je meer begrijpen van de Clash en de muziek.
Punk is slechts het stempel dat "ze" erop gedrukt hebben.
De houding en teksten zijn zeker maatschappij kritisch. Maar de muziek is ontzettend veelzijdig en heeft anno 2009 nog niks aan originaliteit verloren.
Een meesterwerk dus.

Dit album werd mij aanbevolen door de user Gallow en daar ben ik erg blij mee . London Calling klinkt erg fris en ik word er vrolijk van. De leadzanger heeft een grappige stem waar ik graag naar mag luisteren. Daarnaast doet de mengelmoes aan verschillende stijlen het bij mij ook meer dan prima. Tekstueel kan ik The Clash toch ook wel vaardig noemen, ze snijden enkele serieuze onderwerpen aan die ze dus vrolijk brengen. Dat de combinatie: serieus/humor zo goed werkt is een prima prestatie. Ik trap af met 4*.

En dan raad ik je aan Sandinista ook te beluisteren!

Een heerlijk speels en divers album. Al eerder aangekocht vanwege zijn reputatie maar pas beluisterd na het zien van de '7 Ages of Rock' documentaire. Vooral in deze zonnige tijden komt de plaat tot zijn recht. Je valt er vanaf de opener meteen in en kan heerlijk blijven doorluisteren. Het is fris, jong en muzikaal. hier ga ik nog lang van genieten.

Dit is idd een divers album, je hoort gewoon op deze plaat tot wat de jongens van The Clash in staat zijn. Zowel goede muziek, goede teksten als catchy rythmes, wat wil je nog meer?

Bijwijlen fabeltastisch album, met een unieke en onverslijtbare mix van genres. Hadden ze er 1 enkele cd van gemaakt met alleen de beste nummers was dit een van de allerbeste platen aller tijden.

ach ja nu is het ten minste het beste punk album wat ik tot nu toe gehoord heb.

een enkele ceedee? De beste plaat aller tijden? Daar heb ik nog nooit bij stil gestaan maar jij kan dan best wel eens gelijk hebben

Die bonusbende vanaf #20 tot #40, is dat nog wat?

Ja. Maar nu niet.

Daarom gebruik ik dan ook de voorwaardelijke wijs...

Had je dat niet gedaan, was ik het niet met je eens geweest.

The Guns of Brixton en London Calling zijn zo totaal verschillend, maar inderdaad wel weer zo typerisch The Clash. Zijn ook gelijk hun beste nummers.

Eigenlijk jammer dat dit punk genoemd wordt, wat dan zou je Bob Marley ook een punkzanger kunnen noemen.

Hou het bij vinyl, is de afbeelding groter, krijg je twee stuks en de eerste 19 tracks (het werk zoals het oorspronkelijk uitkwam) en ben je nog trendsetter ook, want "back to black" is een trend.

Overigens vind ik dat dat 'oprekken van album' met allerlei droevige bonustracks ("demo with Auntie Helen on spoons and cousin Jack on his magic flute") maar eens afgelopen moet zijn.

---edit ---
@DR - als je naar dit album luistert, hoor je helemaal dat The Clash reggae kon spelen.

Punkbands hadden een voorliefde voor reggae in tegenstelling tot de disco destijds. Reggae kwam van de lower class, de armen, de verdrukten net als de punk, disco werd vanwege het extravagante uiterlijk van de uitvoerders als muziek van rijke lui bestempeld waar de punks zich tegen afzetten. Johnny Rotten stak zijn bewondering voor Bob Marley niet onder stoelen of banken.
The Clash begon als een punkband maar op dit album ontwikkelen zich als een veelzijdige band, dit klinkt nu nog steeds fris, enthousiast en tegelijk ook rebels.